ROZDZIAŁ 3: POGROMCA OLBRZYMÓW
Hilda.
Zostawcie mnie!
O nie.
Amulet chronił cię w Tofoten.
W domu już go nie potrzebujesz.
Wiem,
ale czułabym się bezpieczniej.
- Mam dziwne sny. - Jakie?
Nieważne. Zrobisz mi nowy?
Z chęcią,
ale szybciej będzie, jeśli znajdziesz drewno sama.
Skąd mam je wziąć?
Z drzewa Faratok.
To pradawny jesion z lasu Nott.
Oto on.
- Szukałaś mnie? - Drewniak!
Szukałam tego drzewa.
Pradawne drzewa?
- Nie ma nic o mnie. - A powinno być?
Jestem opiekunem tych lasów.
Stare drzewa tego potrzebują.
Jak to?
Ludzie bywają bezwzględni.
Odcinają z nich gałęzie, by robić różdżki i amulety.
Że już nie wspomnę o nich. Sieją spustoszenie w korze.
Dlatego łatam dziury. Potrzymasz?
Jasne.
Wracaj, Rożek.
Rożek!
Pobiegnę za nimi.
Muszę pilnować młotka.
Rożek!
Co jest?
Rożek.
Rożek!
Wracaj tu!
- Ognisko rozpalone? - Niosę drewno.
Co to za miejsce?
Ostrożnie.
Albo to rekonstrukcja historyczna,
albo trafiliśmy do przeszłości.
Kiedy to minie?
Pół szeląga. Dzięki.
Lepiej postarajmy się niczego nie zmieniać.
Mieszałam już z osią czasu. Źle się to skończyło.
Hej! Uważaj!
Przepraszam.
Spójrz na ten dom. Nie budują ich od…
Od czasów olbrzymów!
O nie.
Nie dość, że zniszczyła nasz dom,
to jest za zimno, by coś znaleźć.
- W porządku? - Nie.
Straciliśmy cały dobytek.
Jedyna nadzieja w Pogromcy Olbrzymów.
Kto to taki?
Nie słyszałaś o nim?
To najlepsze, co nas spotkało.
Pozbywa się olbrzymów.
Ostatnio dorwał jego brata.
Durna pewnie go szuka.
Dokąd poszła?
Niecodzienny widok.
- Poszedłeś za nami. - Martwiłem się.
Masz mój młotek?
Nieładnie się gapić.
Przepraszam. Nie widziałam tylu olbrzymów.
Nie jesteś stąd, co?
Jestem, ale nie do końca.
To pogmatwane. Jestem Hilda. Twój brat ma kłopoty.
Nie możesz go znaleźć?
Wiem, gdzie jest.
Zobaczcie sami.
Widać go. Boję się, że to pułapka.
Wykorzystują go, by schwytać nas.
Straszne.
To dzieje się na całym świecie.
Możliwe, że będziemy musieli odejść.
Przykro mi. Chciałabym pomóc.
Nie możesz. Jesteś dziewczynką.
Jak przenieśliśmy się w czasie?
Korzenie Faratok sięgają głęboko.
Bardzo głęboko. Ponad czas i wymiary.
To przeszłość,
ale przede wszystkim alternatywna rzeczywistość.
Co takiego?
I zmiany nie wpłyną na naszą oś czasu?
Tak, zero konsekwencji.
- Świetnie. - To nie oznacza, że…
Po co tyle gadam?
Hej!
Uwolnijcie tego olbrzyma. Jest zestresowany.
Lub bardzo znudzony.
Uwolnimy go, gdy Pogromca Olbrzymów go załatwi.
Chciałabym sobie z nim pogadać.
Ktoś chce pomówić z Pogromcą Olbrzymów?
Halvor, masz gościa.
To ty?
Owszem.
Tak jest! Oto mój więzień.
Przejdźmy się.
Dobra.
Ten olbrzym to tylko początek. Planuję coś większego.
Atak, dzięki któremu rozprawimy się z wrogiem.
Zaatakujemy, gdy olbrzymy przybędą na ratunek.
Rozmawiałeś z nimi?
Moje przeznaczenie to zabijanie, a nie rozmawianie.
Ilu olbrzymów zabiłeś?
Oficjalnie jeszcze żadnego.
Do czasu. Ten będzie przynętą.
Inne olbrzymy wpadną w pułapkę i zabijemy je.
Wynegocjowałaś pokój?
- Mieszkańcy złożą broń? - Nie do końca.
To może być ich ostatnia noc.
Odejdą z tego świata.
To byłby niezapomniany widok.
Wracajmy już do drzewa i…
Nie. Możemy zmienić coś na lepsze.
Zróbmy coś.
Musimy!
Co cię tak stresuje?
Nie wiem, jak mieszkańcy zareagują
na małego drewniaka z latającą głową.
- Musimy przeciąć linę. - Nie mam nożyc.
Ani mojego młotka.
Nada się.
Demon!
Nie, Drewniak.
O nie. Swędzi go przez nas.
Wśród nas jest demon!
- Potwór! - Drzewny diabeł!
Posłuchajcie. Nie chcę kłopotów.
Chcę tylko…
Lubicie gitarę jazzową?
Rozumiem, że nie.
Hej, zostawcie go!
Przestań się drapać. Próbuję cię uwol…
To olbrzymy!
- Szybko! - Uciekamy!
Przyszli tu! Szybko!
O nie.
Za późno.
Do ataku!
Strzelajcie z katapult!
Przestań!
To nie musi tak wyglądać. Pogadam z nimi!
Zmiażdżą cię. Spójrz!
Bronią się.
Z kim trzymasz?
Co?
Odwrót!
Z drogi!
O nie.
Proszę! Dajcie nam drugą szansę!
Chodź.
Przepraszam!
To znowu ty.
Wiem, że chcecie odejść, ale to nie musi tak wyglądać.
Zostańcie. Zawrzyjcie pokój z ludźmi.
Chcieli mnie zabić.
Pogromca schwytał mojego brata.
Nie chce pokoju.
A jeśli go powstrzymam? Twój brat jest cały.
Pogromca nie jest tak zły.
Zaufaj mi.
Nie tylko mnie musisz przekonać.
Pomóż mi przekonać resztę. Muszę spróbować.
Nie zostaniemy tu.
- Po prostu nie rozumieją. - Uspokójmy się.
Możemy się kłócić, ale jedno jest jasne.
Świat stał się dla nas za mały.
Racja. To nie jest już nasz świat.
Zatem ustalone. Opuścimy go.
To jedyne wyjście.
Wcale nie!
Istnieje lepszy sposób.
Co to za dźwięk?
Nie słyszą mnie.
Przekaż moje słowa.
Nie wszyscy ludzie są zgodni.
Ta dziewczynka sugeruje, byśmy zawarli pokój.
To potrwa, ale jest tego warte.
Decyzja została podjęta.
Ostatecznie co ma być, to będzie.
Nie wszyscy są zadowoleni, ale musimy to zrobić.
Zmienimy to. Zmuszę Pogromcę, by przejrzał na oczy.
Nie odchodzimy tylko z jego powodu.
Musiałabyś zmienić ludzi na całym świecie.
Co się dzieje, Drewniak?
Zapoznaję się z miejscowymi.
Wypuść go!
Tego demona?
Czemu chcesz pomagać potworom?
To nie potwór.
To przyjaciel.
Raczej stary znajomy.
Skoro tak, jesteś moim wrogiem.
Nie musisz tego robić.
Milcz, fanko potworów.
To nie jest mój dzień.
Nie rozumiesz olbrzymów.
Rozumiem. Zniszczyli mój dom.
Łączy nas więcej, niż sądzisz.
Świetna rozmowa, ale streśćcie się.
Uwaga! Pożar!
Olbrzym zniszczył mój dom.
Było ciężko, ale zaakceptowałam to.
A co będzie po kolejnym ataku? I kolejnym?
To nie są ataki. Nie potrafią inaczej.
Odebrały mi wszystko.
Wszystko.
Zrobiły to niechcący.
Nie depcze się domu niechcący.
Robimy to codziennie, choć o tym nie wiemy.
Może ty, ale ja dostrzegłbym coś takiego.
Naprawdę? A chciałeś zrobić to?
Dajcie im szansę. Moglibyście żyć w pokoju.
A nawet sobie pomagać.
Hilda! Mrowią mi palce.
Nie chcę cię martwić, ale nasza droga ucieczki też płonie.
Co robić? Potrzebujemy wody!
Za mało.
To ty!
Dzięki! Jak uciekłeś?
Halvor, Wyzwoliciel Olbrzymów. Brzmi nieźle, co?
Dzięki.
To nie wyrównuje moich win,
ale czy pomógłbyś ugasić pożar?
Sugeruję wracać do drzewa.
- I tak odchodzą. - Hilda!
Leć.
Nie musicie odchodzić.
Uda nam się to zmienić. Nie musicie tego robić.
- Skup się na domach. - Dobrze.
Chroń ludzi!
Zaczekaj!
Pomóż mi. Nikt mnie nie słucha.
Większość olbrzymów odeszła.
Żegnaj, mała.
Zaczekaj! Wciąż tu jestem!
Mało brakowało.
Mamy większy problem.
Tu jest.
Przepadło.
Wszystko miało być tak samo.
To drzewo musiało istnieć między wymiarami.
Jedne korzenie sięgające do nieskończonych światów.
Albo pomyliłem pradawne drzewa.
Zawiodłam.
Mogłam coś zmienić, ale nie dałam rady.
No nie wiem.
Olbrzymy podjęły decyzję dużo wcześniej.
Ale nie zapomną o tobie ani o Pogromcy Olbrzymów.
Naprawdę? Może jednak coś zmieniłam?
Zmiana wymaga czasu.
Nie zawsze zobaczymy efekty naszych czynów.
Przykro mi z powodu drzewa.
Ułatwiło mi to pracę, ale to nie koniec.
Tylko nowy początek.
Posadzę je bliżej domu.
Nie ma tam tylu wandali.
Nim zabierzesz tę gałązkę,
mogłabym dostać kawałek?
Napisy: Krzysztof Zając