ROZDZIAŁ 2: KOPIEC WRÓŻEK
Ostrożnie, ciociu, bo spadniesz.
Nie martw się o mnie.
Ciociu?
Rożek?
Nie!
KOPCE WRÓŻEK
Dzięki.
Cześć, śpiochu.
Ostatnia.
Przepraszam.
Wakacje są od tego, by się wysypiać.
Spróbuj tych placków ziemniaczanych.
To nie zjedz wszystkich.
- W porządku? - Miałam dziwny sen.
Ja czuję się świetnie.
Może jednak twoje amulety mają właściwości lecznicze.
Oczywiście, że mają.
Jakie macie plany na dziś?
Idziemy z Davidem po pamiątki.
Naprzeciwko poczty jest cudny sklepik.
Pozdrówcie ode mnie Bjorna.
Wisi mi sporo pieniędzy.
PAMIĄTKI
To pewnie tu.
Ale wybór! Czekolady, czapki, pocztówki.
Idźcie. Zaczekam na zewnątrz.
Nie mogłam się zdecydować, więc kupiłam kilka.
A ja to.
- Dziwne - To tylko fajny brelok.
Z wróżką. A co przypomina wam posąg?
Musimy do tego wracać?
To istne Miasto Wróżek.
Czemu mama i ciocia o tym milczą? Spójrzcie na to!
WIOSKA WRÓŻEK
I co myślisz?
Wróżki istnieją.
Mieszkają w Tofoten i znajdziemy je.
Wolimy pochodzić po sklepach.
Popytamy o nie po drodze.
Przepraszam.
Co pan wie o wróżkach?
Niech pomyślę.
- Jest ich mniej. - Są niewidzialne.
Są malutkie.
Mają skrzydła.
Wcale nie mają skrzydeł.
- To „wieszczki”. - „Czarki”.
- „Dobre sąsiadki”. - Czemu?
Tak jak mówimy „dobry piesek” do groźnego psa.
- Mieszkają na drzewach. - W kopcach wróżek.
Porywają dzieci do Wróżkowej Krainy.
Kto trafi do Wróżkowej Krainy, nigdy już nie wraca.
Jaki sos do tego?
Nie rozumiem.
Każdy coś powiedział, ale nic nie łączy się w całość.
Może nie istnieją.
Dlatego są w bajkach, a nie w filmach.
Chwila. Spójrzcie tutaj!
OFICJALNY SZLAK WRÓŻEK
Kopiec wróżek.
Faktycznie są małe.
Sprawa wróżek wyjaśniona. Możemy się pobawić?
- Coś nie daje mi spokoju. - Czemu się tak uparłaś?
Nie wiem.
Nie wszystko jest tajemnicą.
- Wracajmy do domu. - Pogramy po drodze?
Idźcie. Chcę coś sprawdzić.
Dobrze.
Gramy!
Dzień dobry. Wybaczy pan najście. Chcę spytać o podkowy.
Co z nimi?
Mają odstraszać wróżki?
Chcę tylko dowiedzieć się o nich więcej.
Jak śmiesz o nich wspominać i sprowadzać na mnie pecha?
- Nie chciałam! - Odejdź!
To plugawe cienie i ludzie nocy.
- Już idę. - Ściągasz je do mojego domu.
Jonas. Ochłoń i wracaj do domu.
Dobra.
Przepraszam za niego. Szybko się denerwuje.
Czemu nigdy nie mówiłaś o wróżkach?
To tylko opowieści, które napędzają sprzedaż pamiątek.
Turyści je uwielbiają.
Więc to bujda? Ale ten starzec…
Najlepiej o nim zapomnij.
A skoro już o tym mowa,
najlepiej nie mów też o tym mamie.
Czemu?
Znasz ją. Tylko by się martwiła.
A właśnie! Wciąż lubisz biwaki?
Co robisz?
Musi się zapalić, by wyszła smaczna.
Wspomnienia wracają.
Pójdę po koc. Zrobiło się zimno.
Byłbym niezmiernie rad za chusteczkę lub poszetkę.
Nie chcę wracać do domu. Przenieśmy się.
Nie mówisz serio.
A Frida i David? Lubisz swoją szkołę.
Wiem. Czemu się stąd wyniosłaś?
To małe miasto. Wyrosłam z niego.
Trolberg jest wielki i ekscytujący.
Gdy się urodziłam, kupiłaś dom. Czemu nie tutaj?
Trudno to wyjaśnić.
Nawet miło.
Chodź, bo zmokniemy.
Lubię ser na śniadanie.
Podasz mi dżem borówkowy?
- Jeszcze kawy? - Ja poproszę.
A podasz mi to?
Dziękuję.
Mogę masło?
Idziesz?
Zmiana planów. Pokażę wam coś. Chodźcie.
- Cześć, panie Pooka. - Cześć.
Ciocia przyszła tu w nocy. Śledziłam ją.
To pagórek.
To kopiec wróżek.
Znowu zaczynasz?
- Skąd wiesz? - Od razu widać.
Ustaliliśmy, że to bujda.
No i gdzie te wróżki?
Podobno są niewidzialne. Może to kwestia papierów?
Ale po co twoja ciocia przyszłaby tu w środku nocy?
Nie wiem, ale jako jedyna tutaj
nie chce o nich mówić. Może je chroni?
To tylko dziwny pagórek.
Wyglądają na amulety cioci.
Robiła tu coś z nimi.
Mam złe przeczucie.
Zgadzam się.
Chodź, David.
David?
David!
Dzięki za biwak. Dzieciom się podobało.
Kiedyś udawałaś, że słyszysz wycie wilków
i cieszyłaś się, że chroni nas magiczny namiot.
Pamiętam.
Miło wrócić tutaj po takiej przerwie.
Twoja ciotka nigdzie się nie wybiera. Mam nadzieję.
No chodź. Zamocz nogi.
O co chodzi?
Po prostu…
Bałaś się tu z nią przyjechać.
Nie doszło do incydentu, od kiedy wyjechałaś.
Nie chodzi tylko o to.
Nie wybaczyłam ci, że nie wyjechałaś ze mną.
Tofoten to mój dom. Nie mogłam.
Ty musiałaś. A ta szkoła z internatem…
Wiem. Niczego bym nie zmieniła.
I nie powinnaś tego chcieć.
Ale żałuję, że nie widywałyśmy się częściej.
Pamiętasz, jak złowić huldrybę?
Chyba tak.
Puścimy je.
Hilda się wkurzy, jeśli zobaczy je na ruszcie.
Jasne.
Johanna!
David!
Lodziarz mówił coś o tym, że wróżki porywają ludzi.
Nie panikuj.
David po prostu… gdzieś odszedł.
Przez ostatnią dobę cały czas gadasz o wróżkach.
Skąd ten sceptycyzm?
Po prostu mam nadzieję, że się myliłam.
Trochę się zgubiłyśmy.
David, gdzie jesteś?
- David! - Gdzie byłyście?
A ty?
No dobra.
Pójdę się wytrzeć.
Wyglądacie na wczutych. W porządku?
Jestem bliski zwycięstwa.
Zemsta Fjallmarra! Cofasz się o 15 pól.
- Dobra. Raz, dwa… - Gdzie dzieciaki?
Nie wróciły.
Otworzę.
To do ciebie.
Cześć.
Chcę pożyczyć naczynie żaroodporne.
Po co?
Nie do mycia stóp.
Nie sądzę.
Pożycz mi je, a zdradzę ci, dokąd poszły dzieciaki.
Jak to? Coś się im stało?
Naczynie.
Zaczekaj.
Proszę.
Mów.
Poszły przez bramę do lasu i przez most do kopca wróżek.
Nie.
To moje naczynie?
Nie.
Gdzie jesteśmy?
Widziałeś coś znajomego?
Nie, kręciłem się w kółko.
Kojarzę te grzyby.
Nieważne. Chcę zobaczyć znajomy budynek lub drzewo.
Przyszliśmy stamtąd?
Mam złe przeczucie.
Dziewczyny.
Szybko.
Co to?
Nie wiem, ale nie zbliżajmy się.
Dobry plan.
Hilda!
David!
Frida!
Są wszędzie. Musimy uciekać.
Wiedziałaś.
- Johanna… - Wiedziałaś!
Wiedziałaś o kopcach i nie powiedziałaś mi!
Pogadamy o tym później. Teraz musimy kopać.
Co teraz?
Uciekamy!
Co to?!
Nie wiem, ale…
Frida!
David!
Hilda…
Hil…
…da!
Na szczęście nic ci nie jest.
Raz, dwa, trzy.
Wygrałem!
Co się wam stało?
Jak mogłaś to ukryć? Dlaczego?
By nie zainteresować tym Hildy. Wiedziałam, że wtedy…
Myślałam, że jest bezpiecznie.
Obie nic nie mówiłyście.
Skąd wiedziałyście, jak nas wydostać?
Bo…
coś takiego przytrafiło się mnie.
Serio?
Byłam nieco młodsza od ciebie. Wróżki mnie fascynowały.
Sądziłam, że to tylko bajki, ale pewnego dnia coś zobaczyłam.
Wróżkę.
Tak.
Poszłam za nią.
Za daleko. Niemal mnie to pochłonęło.
Ciocia mnie uratowała,
ale po tej sytuacji bałam się wróżek i tego miejsca.
Dlatego wyjechałaś.
I unikałam przyjazdów.
Bardzo się bałam.
Gdy się urodziłaś,
nie wybaczyłabym sobie, gdyby coś takiego…
Już dobrze, mamo.
Nie wiem, co by było, gdybyśmy was nie wydostały.
Co to były za istoty?
To oczy Wyspy Wróżek.
Kopiec nas dezorientuje, wciąga do miejsca pomiędzy.
A kiedy napotkasz wzrok wyspy,
nie wydostaniesz się już nigdy.
Na szczęście mieliście amulety.
Co robiłaś tam wczoraj?
Wypytywałaś o wróżki.
Sprawdzałam ochrony i amulety,
by upewnić się, że nikogo nie zwabią.
Nie udało się, prawda?
Johanna.
Nie zostaniecie na kolejną noc?
Wystarczy nam już tego relaksu.
Loam pomoże z bagażami.
Czemu to ukryłaś?
Nie przyjechałabyś.
Żegnaj, ciociu. Było miło. W większości.
Żegnaj, Hildo.
I pamiętaj,
jeśli kiedyś poczujesz, że coś ci ciąży,
możesz zadzwonić lub napisać.
Napisy: Krzysztof Zając