„Ostatnio często o tobie myślę.
Mamy wiele do nadrobienia.
Lato w Tofoten jest piękne.
Fofele znów migrują, a łąki są pełne kwiatów.
Bardzo za wami tęsknię.
Obym wkrótce was zobaczyła. Astrid”.
DO HILDY
ROZDZIAŁ 1: POCIĄG DO TOFOTEN
Głośno tu, co, maluchu?
ZWIEDŹ TROLBERG
Bez obaw. Jedziemy w bardzo miłe miejsce.
- Frida! - Cześć.
- Szukałam cię. - Jestem na czas, nie?
Tak. Mama kupuje bilety.
- Fajna koszula. - Przesadziłem?
Ani trochę.
KASA BILETOWA
- Pięć biletów do Tofoten. - Jest nas szóstka!
Ciebie nie widzą.
Nie szkodzi. W końcu…
Już dobrze. Jednak sześć. W kupie raźniej.
Dzięki!
Dzięki za zaproszenie. Miło, że twoja mama się zgodziła.
Podziękuj mojej ciotce Astrid. W końcu ją poznasz!
Jaka jest?
Wyjątkowa. Polubisz ją.
- Jesteś, Frida. - Masz bilety?
- Wszystkie sześć. - Czekamy tylko na…
Przepraszam.
Cześć!
David.
Wybaczcie spóźnienie. Pociąg nie odjechał?
W końcu tu jesteście.
Bierzcie bagaże i wchodzimy.
David, zdejmij stopy, bo dostaniemy burę!
Nie słyszy cię.
Nie chcecie pograć?
Tontu jest za dobry. Wkurza mnie.
Dziewięć, dziesięć.
Jaskinia skarbów!
Kładę kartę smoka i tracisz…
pięć punktów życia.
No to po mnie.
Nie chcemy.
Kiedy ostatnio byłaś w Tofoten?
- Nie mówiłaś o nim. - Nie byłam tam.
- Co? - Jednak słyszysz?
- Zawsze to ciocia wpadała. - Jak to?
Po prostu tak wyszło, ale według mamy jest tam pięknie.
To tam się wychowała.
Jedziemy na jednym wózku. Lub w jednym pociągu!
Po prostu cieszę się, że z wami odpocznę.
W końcu wakacje bez dziwactw.
Kolejny przystanek: Tofoten.
Jesteśmy!
- Chodźcie. - Fajna stacja.
- Tylko my wysiedliśmy. - Ciocia nie miała czekać?
Ta wysoka dziewoja to naprawdę Hilda?
Ciocia Astrid!
Dobrze cię widzieć.
Patrz w oczy, gdy się witasz, bo diabeł uzna, że mówisz do niego.
W końcu przyjechałaś, Johanna.
Najwyższy czas.
To moi przyjaciele: David, Alfur, Frida i Tontu.
Witamy!
Wrotycz i słona woda na dobrą fortunę.
Widzi mnie pani!
Wypełniłam dokumenty wieki temu.
Sądziłam, że wygasły!
Spokojnie. Loam weźmie wasze bagaże.
Chodźcie tędy.
Miło, że znów jesteś sobą, Hilda.
Zupełnie nie wiem, co jadają trolle.
Wszystko wygląda tak znajomo.
Ale zmieniło się naprawdę wiele.
Ludzie się wynieśli lub zmarli.
Sporo starych domów jest wynajmowanych turystom.
Widać.
Co to za podkowy?
Lokalna tradycja.
Czujecie?
Tak!
Kolejna tradycja to cudowne wypieki.
Chętnie spróbuję.
Jesteśmy na miejscu.
- I jak? - Idealnie.
Rzućcie bagaże i rozgośćcie się.
Dziwnie znów tu być.
Minęło tyle czasu, a jakby nic.
Wybierzcie sobie pokoje.
Ty też. Bo zabiorą ci najlepsze.
- Dowolny pokój? - Ja biorę ten!
Chodźcie.
Co to?
Twoja ciocia to wiedźma?
Nie.
Ale zawsze fascynowała mnie magia.
Tutaj tworzę amulety.
Te zrobiłam jako prezenty powitalne.
Do czego służą?
Mają właściwości lecznicze. Dają szczęście i spokój.
A turyści je uwielbiają.
Pilnujcie ich.
Jak idą interesy?
Po wprowadzeniu wysyłek ledwo się wyrabiam.
Właśnie. Muszę lecieć na pocztę.
Już idziesz?
Będę was tylko krępowała.
- Ciociu Astrid. - Pogadamy potem.
Pojedzcie, pozwiedzajcie, odpocznijcie. Macie wakacje.
Skoro mowa o czarach, muszę się pouczyć.
Nie ma mowy. Idziemy pozwiedzać.
A my?
My porządnie odpoczniemy.
Czekaj na nas.
Hilda!
- Co robimy? - Zwiedzamy.
- Biegamy na oślep. - To właśnie zwiedzanie.
Tak, ale musimy mieć jakiś cel.
No dobra!
Co czytasz?
- Książkę o wiedźmach. - Poczaruj dla nas.
Przykro mi.
Przyrzekłam używać magii tylko do celów nauki
i w razie poważnych kłopotów.
Czemu mnie to nie dziwi?
Dość nudna ta przygoda.
To wakacje, a nie przygoda.
Przecież nie chciałaś dziwactw.
Tak mówiłam,
ale musi być tu coś ciekawego.
Wietrzę jakąś tajemnicę z tymi podkowami.
Przepraszam! Czemu na drzwiach są podkowy?
Co? By odstraszyć wróżki.
Słyszeliście?
Wróżki! Jednak będzie przygoda! Możemy…
To był poważny kłopot?
Tego właśnie potrzebowałam.
Wybacz, alergie. Nie przywykłem do trawy.
Wszystko gra.
Pójdę do środka.
Jednak nie zwiedzacie?
Wróciliśmy i obijamy się.
Przecież czytamy.
Padła mi bateria.
Co się stało? Skąd te ponure miny?
Mój sąsiad, Pooka.
- Mogę pożyczyć jajecznik? - Jajecznik?
Tak, ale duży.
Duży jajecznik?
I łyżkę.
Nie mogę ci pomóc.
Zmiennokształtny.
Ale kiepski. Zawsze wygląda tak samo.
Mogę pożyczyć jajecznik?
- Co masz w torbie? - Nic.
Pokaż.
- Nie. - Pokaż!
Nie zamierzałem go zjeść!
- Czy to… - Jajo fofela.
Wypadło biednej matce.
Musimy szybko zanieść je do gniazda.
Niestety jestem nieco zmęczona.
- Odniesiemy je. - Tak!
- Gdzie to gniazdo? - Na górze obok wioski.
Ciężko dotrzeć tam bez trasy.
Wasza mama tam chodziła. Pamiętasz, Johanna?
Tak.
Szybko zagoniła nas do roboty.
Po powrocie zamierzam tylko i wyłącznie leżeć.
Ale upał.
Uciekaj!
Niech robią swoje.
- Częstujcie się. - Dzięki.
Cudnie.
Dzięki.
Rożek?
Jajo!
Hej!
Z porządnymi nogami uciekałbyś szybciej.
Pomyślałem o tym.
Imponujące.
Tak?
Jak to robisz? Niesamowite.
To dar.
Ta-da!
Rany! Potrafisz zmienić się w psa?
Zwykle tego nie robię, ale…
A zmienisz się we mnie?
Nieźle.
A w węża?
- Dzięki. - Hej!
Sorki, panie Pooka!
Dobrze, że nic ci nie jest!
No jasne. Chodzi ci o Pookę? Nie wydaje się groźny.
Chodzi o to miejsce.
Nieważne. Zbierajmy się.
- To… - Pooka.
Pewnie mu się nudzi.
Już niedaleko.
Tutaj!
Tędy.
To tutaj.
Bądźcie cicho.
Brawo, mamo.
Cudownie.
Puste gniazdo.
Wykluwa się.
Spójrzcie na nie.
Uwaga!
Co robimy?
- Wyjście jest tylko jedno. - Jakie?
Róbcie to, co ja.
Czekaj!
Co?
Spokojnie, wskoczcie na fofele.
Chwila, kto ma Alfura?
To nie przypomina lotu na gołębiu!
Chyba masz w tym wprawę, mamo.
Super!
Tontu leciał do góry nogami!
Myślałam, że nie zejdziesz.
Nie wiedziałem jak.
Wciąż mam na sobie śluz.
- Skusicie się na deser? - Nie.
Tak!
Może mały kawałek.
Proszę.
- Wygląda świetnie. - Pycha.
Nie wierzę, że tak latałaś.
Kiedyś często to robiłam,
ale całkiem o tym zapomniałam.
Fajnie, że dobrze się bawiliście.
Pooka zasłużył na podziękowania.
- Zielone talerze na dół. - Jasne.
- Spisałaś się. - Uczyłam się od najlepszych.
Leć. Włochacz ma ochotę na rozgrywkę.
Ciociu?
Dziękuję ci za gościnę.
Zawsze byłam sama z mamą. Miło czuć, że…
No wiesz, że mam…
Zawsze miałaś rodzinę.
- Co robisz? - Lubię przeglądać czyjeś książki.
Instrumenty zostawmy na rano.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Mogę poczytać przy lampce?
WRÓŻKI Z TOFOTEN
Wróżki.
Napisy: Krzysztof Zając