Czasem trudno odróżnić naukę od magii.
Na przykład fatamorgana.
Fatamorgana to złudzenie optyczne,
w którym dalekie przedmioty
zdają się unosić nad powierzchnią wody.
Istnieje na ta naukowe wyjaśnienie,
ale dla większości ludzi
to wygląda jak magia.
SORRY NIE DOTARŁAM NA IMPREZĘ. DAJ ZNAĆ TO POGADAMY.
Wiem, że jest późno.
Nie szkodzi.
To nie fair.
To, co zrobiłaś.
Zerwanie w ten sposób nie było fair.
Jeśli zrywasz, bo mnie nie kochasz, okej.
- Sprawia, że chcę rzygać, ale okej. - To nie to.
Ale jeśli robisz to dla mojego dobra,
to takie protekcjonalne.
Ja decyduję, co jest najlepsze i czego potrzebuję.
Wiem.
Trudny okres w życiu nie oznacza, że jestem załamana.
Nie wiedziałam, co robić.
Miałaś tylko być.
Być moją dziewczyną.
W tym był problem.
Bycie twoją dziewczyną pogarszało sprawę.
Skąd ten pomysł?
Bo to prawda.
Gdy się poznałyśmy,
byłam taka wredna.
Zaczęłyśmy być razem
i pocałowałam kogoś innego.
Tak robię. Wszystko psuję.
- Jestem destrukcyjna. - Przestań. Nie mów tak o sobie.
To było protekcjonalne.
Przekonałam sama siebie,
że wszystko zepsuję.
A kiedy byłaś taka przygnębiona,
obwiniałam siebie.
I miałaś rację.
Nie powinnam była.
Teraz chcę cię tylko pocałować.
Nie mam nic przeciwko.
Nadal będziemy parą,
gdy wrócisz do Newton?
Oczywiście.
Mamy nie ma.
Chcesz zostać?
- Tak. - Dobrze.
- Gotowa na… - Tak.
Dobrze.
To tatuaż?
Tak. Jestem złym chłopcem.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Odwołanie tego nie ma sensu.
Wiem, powiedziałam im to. To nieetyczne.
Zainwestowałeś czas, energię i pieniądze.
Odwołanie stawia kandydatów
w niezręcznej sytuacji.
Tak. Co powiedzieli?
Byłeś jedynym kandydatem.
Ale wymienili Alaskę.
Co?
Zaoferowali ci miejsce
na wyprawie na Alaskę.
Przemyśl to.
Obie są zimne.
Zaczynają się i kończą na A.
Możesz spędzać weekendy w Juneau,
wyskoczyć do Denali, zawalczyć z niedźwiedziem.
Alaska? Alaska nie przypomina Antarktydy.
Podobno Sitka jest piękna.
Urocze sklepy.
Moi rodzice zatrzymali się tam w czasie rejsu. Przywieźli mi bransoletkę.
To żart?
Powiedzieli też, że możesz próbować
w następnym semestrze, zakładając większe zainteresowanie.
Ale to będzie antarktyczna zima,
czyli ciemny dzień i noc.
Jak zobaczę pingwiny?
Jak zobaczę cokolwiek?
Weźmiesz latarkę?
Jeśli zostajesz w Denton na przyszły semestr,
lepiej się zapisz na zajęcia.
Niewiele mogło zostać.
Tak trafiła mi się etyka.
Skarbie, przyniesiesz sałatkę na stół?
Okej.
Hej!
Oddam ci po kolacji.
Mamy dziś karczochy?
Nie lubisz? Rozumiem.
Kolczaste, dużo dramatów.
Może powiesz im, co czujesz, mimo że nie masz prawa?
Nie jestem w nastroju. Źle spałem w nocy.
- Nadal masz ten sen o tenisie? - Tak.
Może to poczucie winy, że byłeś wrednym zrzędą chcącym zniszczyć mi życie.
Nie, nie czuję się winny.
Jeśli chcecie się kłócić, mogę odzyskać notatnik?
Nie, siedzimy, jemy kolację
i rozmawiamy jak rodzina.
Jak tam, skarbie?
Gdy nie rysuję, czuję się okropnie.
Za późno wybrałem zajęcia, więc zgadnijcie, co biorę?
XIX-wieczną poezję angielską, bzdurne seminarium o lądowaniu na Księżycu
i coś, czego nie pamiętam.
Lądowanie na Księżycu jest fajne.
Może tam zaraz poleć?
Mam więcej nowin. Przyjąłem pracę u Boba
w Bobtropolis, jego nowym sklepie elektronicznym.
Głupia nazwa, głupia robota,
całe moje życie jest teraz głupie.
Skoro mówimy o samych radosnych rzeczach,
muszę znaleźć dom opieki dla mamy.
Co u niej?
Cieszy się, że jest w domu,
lubi nową opiekunkę, ale ustaliłyśmy,
że musimy znaleźć jej stałe miejsce.
Miałam nadzieję,
że jedno z was ze mną pojedzie.
Ale szczerze, to mnie dołujecie,
więc nieważne.
Maszynopisanie! To kolejne denne zajęcia.
Takie głupie.
Cześć, Sam.
Co się dzieje? Co to jest?
Wyrzucam wszystko, co mi przypomina Antarktydę. Nie chcę więcej o tym myśleć.
To smutne.
Ale rozumiem.
Zwróciłam dziś strój ziemniaka.
Wyrzuciłam trykot do śmieci
i przykryłam odpadami mokrymi.
Było super.
Przyszłam tu po moje O.
Co?
Moje pudło z czasopismem O.
Proszę, powiedz, że ich nie sprzedałaś.
Nie.
Są pod stołem,
a kilka podpiera biurko Zahida.
To dobrze.
Gdy porzuciłam ziemniaczane piekło
i znalazłam magiczne ptaki,
muszę się zabrać za znalezienie celu.
Zrozumiałam coś. Wiesz, że zaczęłam pisać do wielkich kobiet w wieku pięciu lat?
Niektóre odpowiadały,
a prawie wszyscy nalegały, by pozostać w kontakcie.
Więc…
Spójrz. 27 listów z pytaniem
do najbardziej kozackich pań świata,
czy potrzebują zmotywowanej,
kreatywnej osoby w zespole.
Nie rób sobie nadziei.
Liczyłam na: „Doskonale!”.
Zaakceptowałabym też:
„Och, kwiaty amerykańskiego Zachodu?
Idealny wybór znaczka, Paige”.
Patrz, świecie. Wróciłem.
Cześć, Zahid.
Zahid, jak się masz?
Dobrze.
Twój chłopak mnie podwiózł
i jazda szła jak po maśle.
Potem byłem tydzień u Jaya i Padmy, okładając fiuta lodem.
Teraz mam tylko jedno jajo w worku i stajemy się sobie bliscy.
A co tutaj?
Czemu tu tak pusto?
Wyrzucam rzeczy związane z Antarktydą poza tymi butami.
Utknęły tu jak ja.
Przeklęte, natrętne przypominacze.
Wyjmę je. Choć tyle zrobię, skoro nauczyłeś się dla mnie prowadzić.
Chip, który mieszka na górze, jest bardzo praktyczny.
Wciąż majstruje przy aucie. Pewnie ma jakieś narzędzia.
Nieważne. Pewnie nie pomogą.
Sam, chcesz O?
Podbudowują mnie, gdy mam doła.
Położyłem jeden na dno terrarium Edisona,
ale wątpię, czy go chcesz.
Wezmę parę.
Dobrze.
Jak przetrwać na wakacjach. To ważne.
Ten jest dobry.
Czas się pożegnać.
Pewnie nigdy nie pojadę na Antarktydę
i cokolwiek mi o tym przypomina,
wkurza mnie i zasmuca.
I czuję, że sprawiam ci zawód.
Więc,
postaram się nie myśleć o Antarktydzie.
Co oznacza, że na jakiś czas zniknę,
ale Casey będzie przychodzić.
Umie być niemiła, ale tobie to rybka.
Żegnaj, Stumpy.
Tak!
Drugi bieg taki sam jak pierwszy!
Ale tym razem jeszcze szybsza!
Skąd ta szybkość?
Jeśli to coś nielegalnego,
nie chcę wiedzieć.
Rób tak dalej i daj trochę tym ślimakom.
Witaj z powrotem. Nie będziemy już do bani.
To prawda.
Gardner wróci na pozycję
zawodniczki kończącej w sztafecie 4 x 100 i 4 x 400.
Wybacz, Sharice.
Nie. To oznacza dla ciebie ławkę rezerwowych?
Sharice, przepraszam…
Żartujesz? Nie obchodzi mi o bieganie.
Chcę ciebie.
Dobrze, dość tego.
Przytulcie się, jak chcecie.
Rany.
Kończę szkołę, gdy zaczynamy być dobre.
- Dostała stypendium, wiecie? - Tylko w Denton.
Mają naprawdę dobry program. Sprawdź.
To moja przyjaciółka.
Zgadza się?
Zgadza się.
Podobno wśród szkół Division III
Denton jest niezły.
Nie musiałabym się przeprowadzać daleko. Mogłabym tu mieszkać.
Przecież nie chcesz.
Nie jest tak źle.
Darmowe jedzenie, fryzjer…
Więc UCLA już nie wchodzi w grę?
Nie wiem. Nie proszę.
Dlaczego?
To…
To daleko.
I nikogo tam nie znam.
Moje palce wystarczająco dużo przeszły.
Zawsze mówiłaś o wyjeździe
po skończeniu szkoły.
Latami podrabiałaś bilety autobusowe.
Tobie i Sharice bardzo lubiłyście Orlando.
Mają 17 parków wodnych.
A to?
Odwiedzimy kilka szkół poza stanem,
by zobaczyć…
Nie chcę.
W porządku?
A w Denton będę mogła
walnąć Sama w głowę, kiedy zechcę.
A to pomaga nam wszystkim, nie?
Tak!
Tak.
- Cholera. - Wszystko dobrze?
Znów śnił ci się tenis?
Ten sam wynik?
54 do zera? Wiesz, że nie ma takiego wyniku w tenisie?
Dostałeś znów chleb?
Szukałam w książce snów
i Sam to chyba twoje wewnętrzne dziecko.
Nie trać czasu na myślenie o tym.
To tylko głupi sen.
Hej, co tam gnieciesz?
Małego Faceta na Antarktydzie.
Wyrzuciłem rzeczy związane z Antarktydą:
książki, plakaty, ogromnego pingwina,
a to wciąż rysuję.
Wyrzuciłeś z domu, ale nie z głowy.
Dokładnie. To bardzo frustrujące.
To chyba dobrze.
Co?
Poradzisz sobie z tym, jeśli przez to przejdziesz.
Rysuj i rysuj Antarktydę,
aż cała Antarktyda cię opuści.
- Naprawdę? - Pewnie.
Nie chcesz, żeby Mali Faceci
zapchali ci mózg.
Masz rację, nie.
Gdy zmarła moja świnka morska,
narysowałam 274 jednorożców.
W jeden weekend.
Rób, co trzeba.
Wyżyj się.
Cześć.
Ty to nie Chip.
Nie. Chip się wyprowadził,
a ja wprowadziłam. Honey.
Zahid.
Przepraszam, nie chcę przeszkadzać.
Chciałem pożyczyć narzędzia od Chipa.
Nie mam wielu narzędzi, muszę kupić.
Muszę kupić naprawdę duże narzędzia.
Mam młotek.
Chciałeś sobie postukać?
Ale…
niestety nie mam śrubokrętu,
więc nie pokręcimy.
Chcę tylko pomóc koledze.
„Chcę tylko pomóc koledze”?
Co ja sobie myślałem? Tyle razy
mogłem użyć moich słodkich słówek.
Wszystko miałem na talerzu.
Narzędzia, wiercenie, stukanie,
walenie, stawianie.
Wał giętki.
Sklepienie krzyżowe. Skrobak szeroki.
Ja tylko…
Więc co się stało?
Rozmawialiśmy trzy godziny przy herbacie.
Jestem idiotą.
Cóż, Zahidzie,
to nieźle brzmi.
Tak?
To brzmi jak randka.
Ale byliśmy ubrani.
O czym rozmawialiście?
Po prostu o naszym życiu,
nadziejach, lękach.
Nawet nie pochwaliłem jej cycków, cholera.
Tak się formują prawdziwe związki.
Chwileczkę. Czy po operacji jestem milszy?
Miałem złe jajo?
Czy moje prawe jajo mogło być
złym bliźniakiem?
Nie sądzę.
To oczywiste, że się mylisz.
Życie jest zabawne, co?
Musiałem stracić jądro, by stać się lepszym człowiekiem.
Nie jesteś dużo lepszy.
Dzięki, że próbowałeś,
ale wyraźnie jestem.
Przepraszam, muszę się przygotować.
Idę na kolację z Honey.
Na pewno nic nie zrobię.
Więc…
mam szalone wieści.
Pamiętasz te 27 listów?
Oczywiście.
Odezwała się szefowa Habitat for Humanity.
Zaproponowała mi pracę
w ich głównym biurze w Georgii.
Wiem. To dobre dla świata,
dużo bym się nauczyła.
Strój swobodny biznesowy, mój ulubiony.
Ale zaczyna się za tydzień.
Tydzień?
Tak.
To za szybko.
To niepraktyczne.
Więc odmówię.
Brzmi nierealnie.
Więc przyznajesz mi rację. Odmówić?
Zdecydowanie.
Dobrze.
Jadę szukać miejsca dla babci.
To półtorej godziny stąd. Chwilę mnie nie będzie.
Pojechałabyś?
Nie. Bardzo zajęta.
Oglądasz bajki?
Formalnie jestem dzieckiem.
Zatrzymamy się na fast food.
W obie strony.
Widzę zapakowaną zdrową żywność.
Coś liściastego tam wystaje.
Pas.
Chodź. Przyda mi się wsparcie.
Okej. Ale jak zaczniesz mnie wkurzać ciągłą gadaniną,
włączę muzykę, jak głośno chcę.
Umowa stoi. Ale musisz się przebrać.
To?
Beth mi to dała.
Znów jesteśmy przyjaciółkami. „Przyjaciółki na zawsze”.
Dobra, ale zostaw przekąski.
I zero jakichś pomysłów.
Wiesz, nad czym myślę?
Czy mógłbyś jeść wolniej.
Bo pacjenci wykrwawiający się na ulicy lubią czekać, aż jakiś dzieciak
skończy jeść lunch w ślimaczym tempie.
Nadal nie śpisz?
Nie.
Powinieneś spróbować polowania z łukiem.
Czego?
Resetuje umysł. Mój wujek ciągle to robi.
Suszony łoś?
To od niego.
Zadzwonię do niego.
Nie sądzę, bym do was dołączył,
bo mój pasek wypłaty pokazuje,
że wyrobiłem jedną trzecią dnia wakacji.
Czekaj, aż będziesz w moim wieku. Zaoszczędziłem 54 dni.
Masz 54 dni wakacji?
Wszystkie 54.
O rety.
Gdybym miał 54 dni wakacji,
spakowałbym się
i pojechał prosto do Myrtle Beach.
Byłem tam z przyjaciółmi. Jest super.
To kiedy powiesz mi, co tu robimy?
Wysyłasz babcię do Newton?
Kto to?
- Emily. - Kim jest Emily?
Pracuje dla UCL-i.
Mamo.
Mówisz o wyjeździe z domu,
odkąd skończyłaś trzy lata.
Szczerze mówiąc, trochę mnie to bolało.
A teraz, gdy mówisz, że nie wyjeżdżasz,
bardziej mnie boli.
To nic takiego.
Nieprawda.
Zawsze ci zazdrościłam wielkich marzeń.
Wiem, co się stało w Clayton,
znam twoje problemy lękowe.
Wiem, że cię to przeraziło.
- Nie chcę znów przez to przechodzić. - Też tego nie chcę.
Ale jesteś odważną, silną osobą
i poradzisz sobie z okropnymi rzeczami.
Nie mówię, że musisz iść na UCL-ę.
Tylko poznaj miłą panią.
Oszukałaś mnie.
Tak.
A teraz…
leć jak ptak,
którego wytatuowałeś na ramieniu.
Ukrywałam to przed tobą.
Nie.
I masz szlaban.
Dobrze.
Jadę na Antarktydę.
To znaczy? Na Alaskę?
Oczywiście, że nie.
Alaska to dobry pomysł.
Długo nie widziałam różnicy.
Antarktyda. Alaska. Obie zimne. Brzmią tak samo.
Nie jadę na Alaskę.
Co się stało, Sam?
To.
Mamo, kiedyś mówiłaś, że Mały Facet pomógł mi się zaadaptować.
Znowu to zrobił. Wsiadł na statek.
To właśnie zrobię.
Nie potrzebuję programu, żeby jechać.
Mogę jechać sam.
Jak?
To daleko i jest tam bardzo zimno,
a ty jesteś mały i wątły.
Fakt, ale zastanówcie się.
Już jestem gotowy.
Mam zasoby. Mam plan podróży.
Zebrałem pieniądze.
Muszę tylko zarezerwować
miejsce pobytu i bilety.
I voilà!
To niesamowite, Sam.
Kochanie, to…
niewiarygodne.
Jestem z ciebie dumna.
Dzięki. Przyszedłem przejrzeć stare dzienniki.
Zapisałem tam kilka potrzebnych faktów.
I pójdę do akwarium przekazać Stumpy’emu dobre wieści.
Podwieźć cię?
Mogę prowadzić. Tylko pożyczę auto.
Pożyczę ci, ale poprowadzę.
Dobrze.
Więc zero Alaski?
Zamknij się.
BIEGUN POŁUDNIOWY, ANTARKTYDA
ZDEZORIENTUJ, OGŁUP, ZWIEDŹ, ZADZIW
Sam, jesteś gotowy?
Dobre wieści, Stumpy.
Jednak jadę na Antarktydę.
Przepraszam, że cię zmartwiłem.
Nie słyszał cię przez wodę.
Wiem, ale lubię do niego mówić.
To mój przyjaciel.
Jasne.
Będzie ci brak przyjaciół?
Nagle zrobiło się ich dużo.
Tak.
Ale muszę jechać.
Wiem, co chcę robić i gdzie chcę być,
więc nie mam wyboru.
Tak, chcę z tobą o tym porozmawiać.
Też wiem, co chcę robić i gdzie chcę być.
I mam tyle niewykorzystanego urlopu.
Mogę jechać z tobą na Antarktydę?
Wiem, że wszystko zaplanowałeś
i jesteś gotowy.
Będę tylko tragarzem, obiecuję.
Dobrze. Możesz jechać.
Tak?
Tak.
Dobrze.
Więc tak to było.
Elsa mnie oszukała.
Niby jest miła, a jest utrapieniem.
Totalnie mnie okłamała.
Kazała mi jeść zdrowe przekąski, ględziła.
Co chcesz mi powiedzieć?
Poznałam skautkę z UCL-i.
Ja też.
- Naprawdę? - Tak.
- Emily? - Emily.
- Jasna cholera! - Wiem.
Nie wiem, czy tak będzie,
ale jeśli któraś z nas się dostanie,
to idzie.
Bez względu na tę drugą.
Słowo?
Słowo.
Czołem?
Czołem.
Jestem w złym pokoju?
Przyszedłem przeprosić, więc bądź miła.
Słucham.
Nie powinienem był tego mówić Izzie.
Miałaś rację. Nie miałem prawa.
Tato.
To nie dlatego byłem zła.
Chciałam, żebyś ją polubił.
Twoje zdanie jest ważne.
Wiem.
Za bardzo skupiam się na twoim życiu.
Długo czułem, że jesteś jedyną osobą
w rodzinie, którą rozumiem.
Ja też.
To się teraz zmienia.
Tak powinno być.
Dobrze.
I przepraszam.
Na początku nie lubiłem też Evana,
a teraz spójrz na nas. Najlepsi kumple.
Może za parę lat
będę razem z Izzie jeździć karetką.
Boże. Bardzo w to wątpię.
Ona też cię nie lubi.
- I wiesz co? - Co?
Jadę na Antarktydę z Samem.
Jedziesz?
To dobrze.
- Będzie ci zimno. - Wiem.
Przepraszam.
W porządku.
Wygląda pysznie.
Nic nie pobije tego spaghetti z masłem.
Było wyjątkowe.
Jej, wiesz, co sobie uświadomiłam?
Nigdy nie jedliśmy deseru w Olive Garden.
Co?
Historycznie, nasze posiłki tutaj
kończyły się przykrymi sprzeczkami
w okolicy przystawek,
ale nie dzisiaj.
Dziś świętujemy sernikiem.
Sam,
naprawdę cieszę się na twój wyjazd.
Oczywiście będę tęsknić, ale…
To ważne, żebyś pojechał.
To ważne, żebyś też pojechała.
Co?
Przeglądałem archiwa, bo nie pamiętałem
zagęszczenia mieszkańców Antarktydy.
Jedna setna człowieka
na kilometr kwadratowy.
I natknąłem się na to.
Stara lista za i przeciw na twój temat.
To, co z niej zostało.
Zahid podarł oryginał.
Zrobiłam akwafortę.
I potem też ją podarłaś.
Ale i tak można rozróżnić niektóre słowa.
„Mądra, lojalna,
czyste buty”.
Napisałem to, znając cię od tygodnia.
A teraz znam cię od 116 tygodni
i jesteś mądrzejsza i bardziej lojalna.
I masz czystsze buty,
niż mógłbym sobie wyobrazić.
Sam.
Liczyłeś tygodnie?
To były dobre tygodnie.
Myślę, że twój magiczny ptak
to środkowy palec,
bo jesteś dobra w obronie innych.
Na przykład zmusiłaś szkołę do tańca w ciszy
lub zrugałaś dzieciaki, bo wpisały mi się do albumu.
Dziękuję.
Ale początkowo nie popierałam Antarktydy.
Ale potem tak.
A teraz muszę zrobić to samo dla ciebie.
To znaczy?
Powinnaś podjąć tę pracę w Georgii
i tworzyć habitaty.
- Co? Ale to już. - To nieistotne.
- Musiałabym jechać za parę dni. - Wiem.
Nie będzie mnie przez rok.
Co najmniej.
Boję się!
Wiem.
Ale…
jesteś najodważniejszą osobą, jaką znam.
Ale to znaczy,
że nie będzie mnie tu,
gdy pojedziesz lub wrócisz.
Wiem.
Jak mamy być razem, będąc tak daleko?
Nie wiem.
Nie sądziłem, że znajdę dziewczynę,
a potem znalazłem najlepszą na świecie. Ciebie.
Ale teraz musisz jechać
i ja też,
więc…
może powinniśmy się rozstać na chwilę.
Cholera. Myślę, że masz rację.
Nienawidzę tego.
Ja też.
Kto wie, może…
pewnego dnia zaczniemy,
gdzie skończyliśmy.
Może.
Ale to, że robimy sobie przerwę
od bycia razem,
nie znaczy, że zrobię sobie przerwę od kochania ciebie.
Ja też nie.
Masz wszystko?
Tak.
- Poradzicie sobie z Edisonem? - Tak.
Honey przyjdzie na wegańską enchiladę.
Chyba czas się poznać.
- Nie pozwól jej go trzymać. - Oczywiście.
I jeszcze jedno.
Wyciągnąłeś je.
Kupiliśmy z Honey duże narzędzie.
Nic więcej ci nie powiem.
Pa, Edisonie.
Pa, Zahidzie.
Dzięki, że jesteś najlepszym przyjacielem i najlepszym ojcem chrzestnym.
Może najlepszym chrzestnym. Ty jesteś najlepszym przyjacielem.
Będę tęsknić, ziom.
Ja też.
Sammy, czekaj.
Przepraszam, że nie zapytałem.
Spoko. Przynajmniej ciasno.
Stary Zahid zażartowałby z tego,
ale dorosłem.
Stary Zahid z ego też by zażartował.
Tak.
Zażartowałby.
RODZINA
Masz dość skarpet? Majtek?
A buty? Są rozchodzone?
Bo jak założysz nowe, dostaniesz pęcherzy,
będziesz musiał je zdjąć
i stopy ci zamarzną.
Buty są w porządku.
Nie wierzę, że wyjeżdżasz.
Ja też.
Ale to słuszne.
To prawda.
Martwi cię, że wyjeżdżam?
Będę tęsknić, ale nie.
Będziecie się świetnie bawić.
Jestem dość wyluzowana, jeśli o to chodzi.
Tak, super wyluzowana.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Gotowa?
Wiem.
Jestem. Jedźmy już.
Mam coś dla ciebie.
Dłoń?
Moja dłoń. Jeśli zrobisz coś głupiego,
walnę cię z drugiego końca świata.
Jeśli zrobię coś głupiego, pewnie umrę,
ale to mi przypomni,
żeby być rozsądnym, więc dzięki.
Nie ma za co.
Ja też coś mam.
Twoja zielona bluza?
Ale to twoja ulubiona.
Tak, najlepsza, jaką mam.
Jest za cienka na Antarktydę,
ale w sam raz tutaj.
Tak, to najlepszy sposób.
Moja kolej z odkrywcą.
Słuchaj.
Co…
Chyba mówi, że jest z ciebie dumna.
Dzięki, mamo.
Nie ma za co.
Dobrze.
Jesteśmy gotowi.
Paszporty!
Nie możecie ich zapomnieć.
Sam, na zdjęciu wyglądasz uroczo.
Do tego zdjęcia nie należy się uśmiechać.
Nie mogłem się powstrzymać. Jestem taki szczęśliwy.
Cóż, gotowy?
Gotowy.
Okej.
Kocham cię.
Napisy: Anna Wiśniewska