Ludzie potrzebują przynajmniej
trzech rzeczy, by przetrwać:
żywności, schronienia i wody.
Jesteś gotowy?
Na pewno będzie to piękna posługa.
Miejmy to już za sobą.
Gdy już je mamy,
zasady społeczne pomagają nam je zachować,
żeby wszystko się nie rozpadło.
Więc?
Nie tak robimy w Clayton Prep.
Protesty? Czemu nie przyszłyście do mnie?
Nie przyszłoby mi do głowy,
że ktoś może mieć problem
z tymi pięknymi mundurkami,
ale zapewniam, że bym was wysłuchał.
Złożyłyśmy petycję.
Nie rozpatrujemy ich.
Jesteście sportowcami.
Obie macie stypendium.
Gdy stracicie poparcie Clayton Prep,
pożegnacie się z tym cudownym,
magicznym miejscem.
Wiemy.
To nie arogancja. Chcemy zostać usłyszane.
I zostałyście. Jasno i wyraźnie.
Również was widziano.
Teraz czujecie ukłucie kary.
Wymieni pan wszystke zmysły?
- Casey. - Przepraszam.
Poczułem smak kwaśnego sarkazmu.
Nie wiem, co z wami będzie.
Szkoła zdecyduje.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mam ciężki tydzień. Mogę pobawić się twoją siekierą?
Nie mam dobrego powodu, by odmówić.
Możesz bawić się ciszej?
Próbuję się skupić.
Hej!
Nie. Źle. Siekiera zakazana.
To nie fair. Nie chciałam zabić, tylko okaleczyć.
Cześć!
Daj mi siekierę.
Sam, możemy porozmawiać?
Jasne.
Wczoraj, jadąc do domu,
siedziałam w aucie i krzyczałam na siebie.
Bardzo głośno. To przykuło uwagę sąsiada.
Biedny pan Lang poczuł wściekłość Petunii.
To moje gniewne alter ego.
Ale tak się wstydzę swego zachowania
na twojej imprezie.
Wszyscy mamy w sobie ciemność
i muszę zbadać swoją.
Już dobrze.
Tak?
Tak. W sumie twój brak wiary we mnie
był pomocny.
Włożyłem twoją negatywną wyliczankę
na listę rzeczy do zrobienia.
Dobrze, że złe słowa płynące
z mojego mrocznego serca się przydały.
Ale wierzę w ciebie.
Dlatego kupiłam ci to.
Raki!
Na podróż.
Ludzie piszą, że są najlepsze na mróz.
To żółte raki typu C3,
żebyś widział swoje stópki
nawet w czasie śnieżycy.
I mają zapach,
który odstrasza drapieżniki.
Jakiego zapachu boi się drapieżnik?
Utknąłem.
- Może gdybyś trochę… - Zakołysz się.
Pokręć się… Od dołu.
Tak.
Przynajmniej wiemy, że są dobre.
Sam, nadal mi wybaczasz?
Tak.
Teraz muszę znaleźć
odpowiedni program, by pojechać.
Nie wystarczy wskoczyć na samolot,
łódź, prom, inny samolot
i jakiś pojazd terenowy.
Gdyby tylko to wystarczyło.
Na pewno macie Biuro Inicjatyw Studenckich. W Bowdoin było.
Ciągle tam siedziałam, szukając sposobu na wyjście samotności.
Nie pomogło, ale możesz sprawdzić.
Świetny pomysł. Zobaczę, czy takie mamy.
Jak na kogoś, kto rzucił szkołę,
dobrze znasz jej strukturę.
Dziękuję.
Interesujące.
Co?
Że tak szybko ci wybaczył.
Ja bym nie wybaczyła.
Dlaczego?
Mam pewne obawy co do tego,
że wydajesz się być zabójczynią marzeń.
Taką Gretchen, jeśli wolisz.
Nie jestem Gretchen. Ona jest okropna.
W ostatnich dniach popełniałam błędy,
ale nie jestem Gretchen.
Jeśli już, to lady Shackleton.
Kimże?
Lady Shackleton, żona Ernesta Shackletona.
Finansowała większość jego wypraw
i była super babką.
Zgłębiałam Antarktydę,
gdy czułam się winna.
Wciąż mówię „Gretchen”.
Shackleton.
Gretchen, Gretch…
Może istnieje sposób, by to ustalić.
Casey, mogłabyś opracować serię testów,
by ustalić, czy ty, Paige,
jesteś Shackleton czy Gretchen.
To niedorzeczne.
Co jest, PP? Boisz się?
Mieszkam teraz w domu. Chodzę spać wcześnie
i ćwiczę jazzorobik mamy dziesięć razy w tygodniu.
Jestem w szczytowej formie.
Dawaj.
Bardzo dobrze.
Pierwsze zadanie?
Przynieś mi najpiękniejszy dmuchawiec.
Najbielszy, najbardziej puszysty na świecie.
Dmuchawiec? W Connecticut jest zima.
Rozumiem. Przerasta cię na wyzwanie.
O nie, nie przerasta.
Znajdę ci dmuchawiec.
Najładniejszy,
najbardziej puszysty, jaki widziałaś.
Cześć, Sam.
Cześć, Nakręcona Evelyn.
Co tu robisz?
Tylko Evelyn.
To moja dorywcza praca.
Jak mogę pomóc?
Planuję podróż
i szukam programu dla artystów.
Dobrze trafiłeś.
Denton bierze udział
w programach na całym świecie.
Dokąd chcesz jechać? Do Azji? Afryki?
Na Antarktydę.
Mocna rzecz. Zobaczę, co mam.
No dobra.
Amsterdam.
Nie.
To chyba to.
Jeśli jesteś zainteresowany,
te programy są wymagające: rekomendacje,
podania, propozycje projektu…
Potrzebuję namiotu.
- Mój panie, a pan co robi? - Szykuję się do pracy.
- Idziesz do pracy? - Idzie.
Możesz wziąć wolne.
Nie chcę.
Tato.
Skarbie, nie chcę naciskać.
Mam nadzieję,
że pozwalasz sobie na żałobę.
Na swój sposób, tak, jak chcesz.
Mój sposób to inicjatywa
ciągu posiłków dla Donny.
Podjęłam się zrobienia pierwszych sześciu.
To szalony sposób.
Robimy ratatouille.
Poradzę sobie w pracy.
W tym tygodniu kilku chłopaków
idzie wypić za Chucka,
więc wtedy będę czuć.
Wasze akcesoria.
To śmieci. Nikt ich nie chciał.
Sprzedajesz ten talerz za 500 dolarów?
Lub najlepszą ofertę.
Słonko, nie wiem, czy ci mówiliśmy,
ale zmarł przyjaciel taty.
- Kto? - Chuck.
Nie wiedziałem, że był twoim przyjacielem.
- Przykro mi, że nie żyje. - Dziękuję, ale nie był moim przyjacielem.
Jestem dorosły. Nie mam przyjaciela.
Dobrze. Więc naucz mnie rozbijać namiot.
Idę do pracy.
Namiot jest w garażu. Do roboty.
Musisz mnie nauczyć. To może być trudne.
Instrukcje różnią się zależnie od modelu.
Jesteś bystry. Rozpracuj to.
Nie rozpracuję.
Ja też nie, ale jestem ujarany
i nie wiem, co próbujemy zbudować.
Co to jest?
Nic. Zero nowych maili.
Nie wierzę, że Clayton milczy.
Wiem. To mnie przeraża.
Cieszę się, że protestowałyśmy,
ale jeśli nas zawieszą lub wydalą,
z UCL-ą możemy się pożegnać.
Od początku to mówię.
Nie mówiłam, że się mylisz.
Sprawiedliwość jest po prostu ważniejsza.
Będzie dobrze.
Przyjechali powiedzieć, że nas wyrzucają?
Nie.
Zachowałam go w żywicy.
To dmuchawiec?
I nie byle jaki.
Najlepszy dmuchawiec na świecie:
duży, idealnie okrągły,
z każdym meszkiem na swoim miejscu.
Jest piękny. Jak to zrobiłaś?
Zapłaciłam dziewięcioletniemu kuzynowi
z Florydy 63 $ plus wysyłka,
by go znalazł, zapakował i wysłał.
Potem wycieczka do Michaels
i lekcja online z konserwacji kwiatów w żywicy.
Jestem pod wrażeniem.
Więc załatwione?
Zgadzamy się, że jestem lady Shackleton.
Niestety to tylko pierwsze zadanie.
Co się dzieje? Co kombinujesz, szczurzyco?
Nic. Daję jej serię losowych
i niemożliwych zadań, by udowodniła swą wiarygodność.
To brzmi głupio i wrednie.
To fakt.
Zaniemówisz.
O takiego ducha chodzi!
A teraz…
przynieś mi żywą świnię.
- Co? - Pa pa.
Oj, stary.
Powiedz, że to nie twój lunch.
Nie, to zaczyn Chucka. Zostawił go.
Dzwoniłem do Donny. Mam go zatrzymać.
To miło.
Tak, to miło. Chcesz?
Nawet nie wiem, co to zaczyn.
To do chleba. Ale nie chcę go.
Wiem, że to trudne, więc…
jak chcesz z kimś pogadać, to jestem.
Przykro mi.
Z powodu zaczynu.
Z trzech niezbędnych rzeczy, by przetrwać:
żywności, wody, schronienia,
na Antarktydzie woda to żaden problem,
a ludzie mogą przetrwać wiele dni,
a nawet tygodni bez jedzenia.
Ale jedna noc na Antarktydzie
bez schronienia…
Cóż,
pożegnaj się z życiem.
Zero instrukcji, mnóstwo suwaków
i prawie wbiłem pachę
na słup z włókna szklanego.
Chcesz rozwiązania czy tylko narzekać?
Rozwiązania.
Nie potrzebujesz namiotu.
Ale schronienie to podstawowa potrzeba,
by przetrwać.
Zaufaj mi, Sam. Byłam skautką.
Sprzedałam tyle ciastek, że fabryka musiała zwiększyć produkcję.
Za swój procent kupiłam Mazdę.
Tak, Cienkie Miętówki zrobiły ze mnie grubą rybę.
Po drodze nauczyłam się,
co to jest łono natury.
Nie potrzebuję namiotu?
Nie. Wystarczy worek biwakowy.
Jest wodoodporny, ciepły i przytulny.
Jakbyś spał w burrito.
To mój ulubiony sposób spania.
No proszę.
Kolejny chłopiec uratowany przez skautkę.
Ten minutnik jest dla mnie.
Ładnie pachnie.
To dla Donny.
Trzy zrobione, jeszcze trzy.
Hej.
Nie miałeś iść z chłopakami na drinka?
Zrezygnowałem.
Rezygnujesz z drinków?
Tak. Słuchajcie, mam dość tych spojrzeń.
Nic mi nie jest. Chcę tylko…
żebyście mnie zostawili.
Próbuję pomóc.
Powiedz, jeśli chcesz się wyładować.
Coś rozwalimy.
Może coś mamy. Może lasagne?
A może coś Casey.
Coś, co kupiliśmy. Niech pomyślę.
To znaczy wszystko.
Mama jest niegrzeczna,
ale ja tu jestem, tato. Serio.
Czego tylko potrzebujesz. Za dnia i nocy.
Muszę iść.
Cześć. Widziałaś maila? Tak?
Kto to?
Zamknij się. Widziałaś maila?
Od wicedyrektora Patricka. Uwielbia nas. Nie jesteśmy zawieszone.
Nie jesteśmy?
Nie. Dają nam ostrzeżenie.
Co? To wspaniale.
No nie?
Nie wierzę, że cieszę się z pójścia do szkoły.
Ja nie dostałam jeszcze maila. Dlaczego?
Może idą alfabetycznie?
Gardner przed Taylor.
Czy to ważne? Nie jesteśmy zawieszone.
Nie jesteśmy zawieszone.
Będę świętować na sposób Clayton,
odrabiając tysiące godzin pracy domowej,
a potem potrenuję, więc…
Wyślij gorące selfie.
Nie. Baw się dobrze.
Zjem sobie Twinkie.
Dobrze. Pa.
Pa.
To świetny pomysł, Sam.
Co może się nie udać?
Racja.
Masz wszystko w worku?
Chyba tak. Tak.
Przyniosłem ci coś
z wyprzedaży w Techtropolis.
Gdyby coś.
Walkie-talkie!
Gdybyś się przestraszył
lub chciał coś przekąsić. Przetestujemy?
Dobry pomysł.
Cześć, Sam. Odbiór.
Hej, Zahid. Odbiór.
Wiesz, jak nazywają walkie-talkie we Francji? Odbiór.
Nie. Odbiór.
Talkie-walkie. Odbiór.
To dziwne. Odbiór.
No nie?
Dobranoc.
Unikaj noża włóczęgi. Odbiór.
Dobranoc, Zahid. Odbiór.
Nie!
- Cokolwiek to jest, nie chcę tego. - Spokojnie, to tylko mąka.
Pół białej i…
pół czegoś tam.
Wyjątkowa mieszanka Beth,
by dokarmiać zaczyn.
Dokarmiać?
Muszę też brać go na spacer?
Napisała instrukcje na kartce.
Mówiła, że jeśli zrobisz chleb,
nie możesz dać go Casey, co jest dziwne.
Jak życie?
To miejsce pracy, tak?
To nie bar. To nie grupa wsparcia.
Miejsce pracy.
Chodźmy.
Dobrze.
Cześć.
Ładna świnia.
Dziękuję.
Przyznaję, że jestem pod wrażeniem.
Szybko nabyłaś świnię.
Właśnie. Możemy już to zakończyć?
Przyniosłam ci dmuchawiec i świnię.
Udowodniłam swoją wartość.
Kupiłam też buty dla Sama.
To było w stylu lady Shackleton.
Zawsze zdobywała zapasy.
Jeszcze jedna rzecz.
Jak długo mam w nich stać?
Tylko trzy dni.
Zgoda.
Dla przypomnienia,
raz blokowałam spotkanie samorządu
przez siedem godzin.
Dobrze, że mam pracę domową.
Przy kolejnej tragedii przypomnij mi, że pięć posiłków to mój limit.
Jasne.
Widziałaś brązowawą masę, która tu była?
Co?
O tak. Coś jak stary jogurt?
Wyrzuciłam. Okropnie pachniało.
Co?
Co? Co się stało?
To był zaczyn Chucka.
Jego co?
To do chleba.
Karmił to i utrzymywał przy życiu.
Od dawna?
Trzynaście lat.
- O rany. Mogłeś mi powiedzieć. - Myślałem, że tak szybko nie wyrzucisz.
Śmierdziało. Potrzebowałam miejsca.
To było jego dziedzictwo. Skórka Chucka.
Jasne. Czuję się podle.
Tu pan jest.
Wczoraj musiałem spojrzeć w oczy oposowi.
To było coś innego
niż spojrzeć Stumpy’emu w oczy.
Coś zupełnie innego.
To dlatego, że nie uczysz mnie,
jak postawić namiot.
To wszystko twoja wina.
Spojrzałeś oposowi w oczy i to moja wina?
O czym ty mówisz?
O czym mówisz, Sam?
Przestań, dobrze?
Chciałem wrócić do domu
i dodać mąkę do zaczynu przyjaciela.
To wszystko.
Więc przestań!
Chciałaś, żebym czuł, więc teraz czuję.
Maine: Augusta, Maryland: Annapolis,
Massachusetts: Boston,
Michigan: Lansing.
Okej, muszę siku.
Nie.
Muszę mieć taką opcję.
Casey…
Co? Nie. Jasne?
Wystarczy. Mam dość.
Ciągle udajesz, że chodzi o Sama.
Wyładowujesz na mnie swój stres.
Nie jestem zestresowana.
Naprawdę? Spójrz na swoje skórki.
Zwykle znakomite, teraz wyglądają jak po walce z borsukiem.
Torturujesz mnie, żeby poczuć się lepiej,
a to bardzo niegrzeczne.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Może nie, ale przynajmniej umiem
przyjrzeć się sobie i zastanowić,
dlaczego się tak źle zachowuję.
A ty roztaczasz swój gniew nookoło, jak…
Jak puch z dmuchawca.
A teraz wybacz, pójdę do domu sprawdzić, jak się ma świnia.
Zatrzymasz ją?
Nie wysyła się zakupoholiczki do sklepu zoologicznego.
To najsłodsze miejsce na ziemi.
Rozmawiam też o kupnie lamy.
Masz rację.
Nie byłem ostatnio sobą.
Wiem.
Przepraszam za ten wybuch.
Wiem.
To trudne.
Wiem.
Wiesz,
to nie ze mną masz porozmawiać.
Wiem.
Sam?
Coś ci pokażę.
Chodź.
Wygląda nieźle, co?
Chcesz go wypróbować?
To miłe.
Po powrocie do domu poćwiczę rozstawianie.
Namioty cię stresowały, prawda?
Tak. Zamieszkałem z Zahidem.
Oprócz tego domu to jedyne miejsce,
w którym mogę mieszkać.
Chcę jechać na Antarktydę,
ale jeśli nie będę mógł tam spać? Jeśli nie umiem mieszkać nigdzie indziej?
Ty?
Nieumiejący żyć wśród pingwinów?
Daj spokój.
Czemu chcesz tam jechać?
Zawsze chciałem to zrobić.
Pierwszy raz w życiu pomyślałem, że mogę.
Więc powinieneś.
Zróbmy to dobrze.
Musisz się przygotować. Nie rzucaj szkoły.
Musisz wziąć dziekankę.
Dobrze.
Przepraszam, że na ciebie naskoczyłem.
Smutno mi z powodu Chucka.
Był kimś, z kim mogłem porozmawiać
o wielu rzeczach.
Możesz ze mną pogadać, jeśli chcesz.
Dziękuję.
Przerywam spotkanie skautów?
O czym rozmawiacie?
O śmierci.
Wiecie, że gdy członek załogi ginie
na wyprawie na Antarktydę,
rytuał pogrzebowy odprawia się bez względu na miejsce?
- Naprawdę? - Tak.
Pokrywają ciało śniegiem
i znakują to miejsce,
zostawiając kartkę z wyjaśnieniem,
kto to i jak zginął.
Tu leży zaczyn Chucka,
zamordowany przez Elsę.
Przypadkowo zamordowany przez Elsę.
Byłeś dobrym zaczynem.
W wielu zaledwie 13 lat
tragicznie zginąłeś z rąk dziewki kuchennej.
Nie poznamy, jak dobry wyrósłby z ciebie chleb,
twej chrupiącej skórki,
twego pysznego miękiszu
posmarowanego masłem lub dżemem,
lub humusem,
lub awokado z pieprzem i solą.
Spoczywaj w pokoju.
To miłe.
Nie, to śmieszne.
Ktoś jeszcze chce coś dodać?
Nie.
Właściwie tak.
Sam, myliłem się.
Był moim przyjacielem.
W porządku. Skończyliśmy?
Co to jest zaczyn?
Paige okazała się skończoną wariatką.
Kto by pomyślał?
Bo uważa, że test,
którym ją upokorzyłaś, był niemiły?
Dokładnie.
Ma trochę racji.
Stresowałem się sprawą Clayton.
I… to dziwne,
ale może miałam nadzieję, że mnie wyrzucą.
Co?
Nie czułam, że tam pasuję.
A ten rok był tak trudny,
że to była łatwa ucieczka od stresu.
Ale jesteśmy bezpieczne i czuję ulgę.
Nie jestem bezpieczna.
Co?
Dostałam maila.
Zawiesili mnie.
Co?
Nie. Ja dostałam ostrzeżenie.
Cóż…
Chyba nie jestem tobą.
Miło z twojej strony.
O ile znów nie zaczniesz tu spać.
- Koniec z tym. - Tak. Skończyłem z tym.
Ale wciąż czekamy
na jego szalony plan wyjazdu, prawda?
Właściwie to nie.
Ostatnio zrozumiałem, że życie jest krótkie.
Jeśli chce jechać na Antarktydę,
powinien jechać.
Jak najszybciej.
Napisy: Anna Wiśniewska