CZEKAJĄC NA BARBARZYŃCÓW
LATO PUŁKOWNIK
Pułkowniku Joll?
To zaszczyt pana gościć.
Musi pan być wyczerpany. Zapraszam.
Jeśli wolno spytać...
do czego panu służą?
Chronią oczy przed ostrym słońcem.
Nie trzeba ich mrużyć.
Widzi pan?
Zero zmarszczek.
Rzadsze migreny.
W domu wszyscy je noszą.
Przydałyby się panu tutaj, na pustyni.
Zna pan rubieże?
Nie.
Przynajmniej nie tutejsze.
Odwiedzałem południe,
ale tu mnie jeszcze nie było.
To kiepska pora na wizytę.
Skwar daje się we znaki.
Nawykłem do upałów.
Po prawdzie mógłbym wziąć urlop,
ale wolałbym tego nie robić.
Ludzie przywiązują się do miejsc.
W stolicy czułbym się obco.
Na pewno bardzo się zmieniła
od mojego ostatniego pobytu...
Muszę wcześnie rozpocząć jutrzejszą inspekcję.
- Proszę o śniadanie z samego rana. - Tak jest.
Proszę wybaczyć,
ale udam się na spoczynek.
Przyjdę po pana rano.
Ale że żołnierz?
Zwykle nie przysyłają ich na inspekcje, prawda?
I kto tu teraz węszy?
Jesteś zbyt podejrzliwy. Nie jest żołnierzem.
Nie daj się zwieść mundurowi.
To pułkownik policji,
szycha z Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Raz na parędziesiąt lat,
od niepamiętnych czasów,
wzdłuż granic dochodzi do paniki
związanej z barbarzyńcami.
To wynik zbytniego rozluźnienia.
Czemu nie zostawią nas w spokoju?
Przecież mają własne ziemie.
My też musimy się bronić.
Bronić się? Przed czym?
Przed nimi.
Tak jak przed dziką zwierzyną albo wężami.
Gdyby nacierał na pana rozjuszony niedźwiedź,
chyba by pan go zabił?
Spokojnie, moi drodzy.
Będę wniebowzięty, jeśli obędzie się bez awantur,
a moją nagrodą będzie wzmianka w imperialnej gazecie,
że wyłącznie dzięki drobnym zabiegom
utrzymałem świat na dobrych torach.
Jest pan gotów?
Nie mamy tu
konwencjonalnych więzień. Nie ma takiej potrzeby.
Przestępstwa trafiają się tu rzadko,
a karą zwykle jest grzywna lub przymusowe roboty.
Dlatego używamy starych baraków.
Trzymamy tu też zapasy.
Proszę zaczekać.
Porozmawiam z nimi.
Znam podstawy ich języka.
Chłopcze,
chcemy z wami porozmawiać.
Chodzi o pańskie okulary.
Nigdy nie widział niczego podobnego.
Pewnie myśli, że jest pan ślepy.
Posłuchaj, staruszku.
Jesteście tu za kradzież.
Rozumiesz?
Nie wiemy nic o kradzieży owiec.
Żołnierze zatrzymali nas bez powodu.
Przybyliśmy tu po lekarstwa.
To syn mojej siostry.
Jego rana nie chce się goić.
Pokaż jego ekscelencji.
No już, pokaż.
To jego siostrzeniec.
Są tu po leki.
Nic mu nie pomaga,
ekscelencjo.
Rozumiem. Dziękuję.
Załóżmy, że to złodzieje,
że kradli te owce...
To nie ma wielkiego znaczenia.
Koczownicy... barbarzyńcy, jeśli pan woli,
za jakiś miesiąc powrócą w góry.
Ciągle są w drodze, nigdzie długo nie osiadają.
Twierdzi, że przybyli po lekarstwo.
Kto wie, może mówi prawdę.
Któż wziąłby ze sobą starca i chore dziecko
na taką rejzę?
Mimo wszystko ich przesłucham.
Czasem można odkryć zaskakującą wiedzę.
Wezmę jednego ze swoich ludzi, ale będę potrzebował tłumacza.
- Chętnie pomogę. - Nie.
Znudziłoby to pana.
Mamy...
określone procedury.
Cóż to za procedury?
Cierpliwość...
i nacisk.
To jedyny sposób, by dociec prawdy.
Skąd będzie pan wiedział, że słyszy prawdę?
Po szczególnym brzmieniu głosu.
Po jakimś czasie nabiera specyficznej barwy.
Można ją rozpoznać przy odpowiednim treningu...
i doświadczeniu.
W takim razie czy ja mówię prawdę?
Nie zrozumiał mnie pan.
Chodzi mi o szczególną sytuację,
kiedy prawdy muszę się doszukiwać.
Najpierw słyszę kłamstwa.
Na początek kłamstwa,
potem nacisk,
później więcej kłamstw,
znów nacisk...
i znów kłamstwa,
znów nacisk...
potem przerwa.
Wtedy trzeba jeszcze trochę nacisku...
I w końcu...
wypływa prawda.
Tak się ją wydobywa.
Ból jest prawdą.
Wszystko inne budzi wątpliwości.
Twierdzi, że ta sama świnia wciąż niszczy mu uprawy
i nie odda jej, póki nie otrzyma zapłaty.
Świnia jest warta małą fortunę.
Ten jego ogród jest bezwartościowy.
Nie ma nawet porządnego ogrodzenia.
Ciszej.
On nawet nie ma papierów na tę ziemię.
Dlatego nie może postawić tam płotu.
- No, pokaż akt własności. - Proszę o spokój.
Ekscelencjo?
Czy mógłbym coś powiedzieć?
Wielokrotnie zwracałem uwagę na tę świnię,
ale miał to sobie za nic.
Dlaczego mam być stratny przez jego zwierzę?
„Jego zwierzę”.
- Masz jego świnię. - Dokładnie.
I zatrzymam ją, póki nie zwróci mi szkód.
Czemu ja mam płacić?
Zwrócisz mu świnię.
I?
I sprawa zamknięta.
Ekscelencjo.
Pańskie łoże jest gotowe.
- Czy jeszcze w czymś pomóc? - Nie, dziękuję.
Cóż to?
Bardzo stary bucik dziecięcy.
But?
Zatrzyma go pan?
Co to znaczy?
Nie mam pojęcia.
To stare pismo
z zamierzchłych czasów.
Nikt już go nie zna.
List od pułkownika.
Byłeś tego świadkiem?
Zamknij to.
Natychmiast.
Zasznuruj.
Zaczekaj jeszcze.
Co oni mu zrobili?
Nóż.
Zwykły nożyk.
Chce wody. Daj mu.
I...
każ to natychmiast stąd wynieść.
Co to ma znaczyć?
To...
że mamy pierwsze zeznanie.
To potwierdzenie, że wypełniam powierzoną mi misję.
Zaczynamy pojmować, co dzieje się przy granicy.
Zdobyliśmy pierwsze strzępki informacji,
teraz możemy wyjść poza mury i szukać kolejnych.
Jutro z samego rana wezmę oddział i chłopca,
tego z baraku, jako przewodnika.
Sądzę, że dobrze się sprawi.
Dobrze już wie, czego chcę.
Pan również mógłby się przydać.
Proszę przygotować juczne zwierzęta
i tygodniowe zapasy.
Do tego tuzin kompetentnych ludzi,
zorientowanych w terenie.
Chce pan szukać złodziejów owiec? Przemytników?
Morduje pan starców przez jakieś owce?
Zapis z przesłuchania.
Odejdź.
Naprawdę im powiedziałeś,
że twój klan się zbroi?
Że zbliża się wielka wojna z Imperium?
To głupstwo.
Dlaczego kłamiesz?
Wygląda na bardzo chorego.
Do tego cierpi od ran.
Bez obrazy, pułkowniku,
ale nigdy nie prowadził pan działań na tak nieprzystępnym terenie.
Ponadto pana przewodnikiem jest przerażone dziecko.
Na pomoc żołnierzy nie ma co liczyć.
Większość nigdy nie była dalej niż pięć mil od naszej osady.
Ścigani przez was barbarzyńcy znikną na pustyni,
nim zdąży pan się im przyjrzeć. To przecież ich ziemia.
Znają jej każdy skrawek, pan nie.
Mam rozkazy.
Proszę pamiętać, że jeśli się zgubicie,
moim zadaniem będzie was znaleźć
i zwrócić cywilizacji.
Oczywiście.
Proszę nie wierzyć ślepo moim mapom.
Żaden ze mnie kartograf.
Sporządziłem je na podstawie opowiadań wędrowców.
Nigdy mnie tam nie było. Stanowczo odradzam tę eskapadę.
82.
Dlaczego musieliście
przysłać tu ludzi
bez żadnego doświadczenia
na granicy,
żeby zbadali
tutejsze
nastroje?
Dlaczego nie możecie
zwyczajnie
dać im spokoju?
Gwiazdo?
Wejdź.
Już myślałam, że to jeden z nich.
Przyprawiają mnie o dreszcze.
To twój przyjaciel?
Ten z...
Podać ci coś do picia?
Nie?
Mogę coś dla ciebie zrobić?
Coś cię gryzie?
Wkrótce odjadą.
Wszystko wróci do normy.
Chciałbym ci wierzyć.
Dajcie im łopatę.
Niech przynajmniej wykopią sobie latrynę.
Pułkownik Joll do pana.
Wyjeżdżamy jeszcze dziś.
Tak prędko?
Zakończyliśmy dochodzenie.
Muszę wrócić i zdać raport.
- Czy mogę jakoś ułatwić... - Nie.
Mamy wszystko, czego nam potrzeba.
Proszę, herbata.
A czy pańskie śledztwo
w sprawie koczowników
przyniosło owoce?
Myślę, że można tak uznać,
biorąc pod uwagę,
że to tylko część większego przedsięwzięcia.
Podobne dochodzenia mają miejsce wzdłuż całej granicy
w starannie zaplanowany sposób i przy współpracy
miejscowych urzędników różnego szczebla.
To dobrze.
Mógłby pan ujawnić,
czy mamy się czegokolwiek obawiać
ze strony barbarzyńców jeszcze w tym roku?
Czy możemy spać spokojnie
we własnych łóżkach?
Doszło tu do pewnych uchybień
i przy najlepszych chęciach nie można orzec inaczej
w sprawie skrawka ziemi, którym pan zarządza.
Na pana miejscu spodziewałbym się kolejnych kroków.
Wszystko ma zostać uprzątnięte!
Natychmiast przywrócić wszystko do poprzedniego stanu!
Co tu się dzieje?
Puśćcie tę kobietę!
Macie ich wszystkich wypuścić.
Oddajcie im ich rzeczy. Możecie iść.
Idźcie!
Co wy robicie?
Ci ludzie mają stąd zniknąć!
W tej chwili!
Idźcie!
Mają stąd odejść.
ZIMA DZIEWCZYNA
Jest późno, żeby być na dworze.
Naim.
Tak?
Mówią mi, że jesteś
niewidoma.
Widzę.
Usiądź.
Spójrz na mnie.
Ja tak właśnie patrzę.
Gdzie mieszkasz?
Mieszkam.
Nie zezwalamy włóczęgom na przebywanie w mieście.
Musisz mieć gdzie mieszkać.
W przeciwnym razie twoim obowiązkiem jest wrócić do swoich.
Proponuję ci,
byś tutaj pracowała.
Inaczej musisz wrócić do swoich.
Nie możesz żebrać na ulicy. Nie zezwolę na to.
Musisz mieć dom.
Jeśli będziesz pracować,
możesz tu zamieszkać.
Mogę odejść?
Jeśli tego chcesz.
Chodź do środka.
Pokaż.
Złamali ją.
Moją...
- Twoją kostkę. - Kostkę.
Drugą też.
Witamy.
- Sędzia już czeka. - Dziękuję.
Na zdrowie.
Żadnych problemów po drodze?
Nic wartego uwagi.
Przez chwilę śledzili nas barbarzyńcy, ale na tym się skończyło.
Jest pan pewny, że to byli
barbarzyńcy?
A któż by inny?
W dowództwie mówi się
o planowanej na wiosnę ofensywie przeciwko nim.
Chodzi o to, żeby ich odepchnąć od granicy
i zmusić do wycofania się w góry.
Na pewno nie mówią poważnie.
Ludzie, których zwiecie barbarzyńcami, to koczownicy
Nie dadzą uwięzić się w górach.
Proszę wybaczyć szczerość,
ale czy nie o to chodzi w wojnie?
Zmusić kogoś do decyzji, której inaczej by nie podjął.
Zna pan tę okolicę, więc niech mi pan powie,
o co tym barbarzyńcom chodzi?
Gdzie leży problem?
Gdzie jest problem, pyta pan.
Wcześniej nie było żadnego konfliktu,
póki nie wmieszali się ludzie z zewnątrz.
Panował pokój.
My mieliśmy swoje interesy, oni swoje, ale teraz...
wszystko się zmieniło.
Lata upłyną, nim naprawi się szkody
które przez tydzień wyrządził pułkownik Joll.
Pana to bawi, ale coś panu powiem.
My, pan i ja,
uważamy te kraj za swój, za część naszego Imperium.
Twierdzimy, że wydarliśmy go pustyni,
obsialiśmy i osiedliliśmy,
ale oni mają inne spojrzenie.
Mają nas za gości,
za przejezdnych.
Mówią między sobą: „Cierpliwości.
Przyjdzie dzień, gdy spakują manatki i wyjadą.
Nie przetrwają na pustyni”.
Ale my się nigdzie nie wybieramy.
Nie?
Jest pan pewien?
Przygraniczne osady są pierwszą linią obrony Imperium.
Nie opuścimy ich.
Jak myślisz, co tam robią?
Jeszcze się pytasz? To, co zwykle.
Zwykle nie przyprowadzał tu dziewczyn.
- Ma taką zasadę. - Cóż, lata lecą.
To wciąż przystojny mężczyzna.
Wpadł ci w oko?
Wpadł ci, babciu?
Starczy tego. Pora spać.
Do łóżka.
- Ręcznik. - Rącznik.
Nie, ręcznik.
Przyjdziesz na chwilę?
- Teraz? - Tak.
Jak najszybciej.
Co to?
Tu mnie dotknęli.
Dotknęli?
Boli?
Co oni ci zrobili?
Powiedz.
Pułkownik Joll napisał w raporcie,
że jeden z więźniów zmarł
po tym.
Pamiętacie go?
Wiecie, co mu zrobili?
Albo chociaż kim był?
Podobno wpadł w szał i rzucił się na nich.
Co dalej?
Zaatakował ich.
Musieliśmy go potem wynieść.
Dziwnie oddychał.
Bardzo głęboko i szybko.
Następnego dnia już nie żył.
To jego przesłuchiwali najdłużej.
Był ktoś z nim?
Córka.
Córka...
Co się z nią stało?
Ją też przesłuchiwali.
Słyszałem jej płacz.
Bardzo cierpiała.
Chyba połamali jej stopy.
Zrobili to na oczach jej ojca?
Tak.
Zrobili jej też coś z oczami?
Zajmowaliśmy się wieloma więźniami.
Wiem, że przetrącili jej stopy, ale o oczach...
dowiedzieliśmy się dopiero później.
Mogłaś mi powiedzieć.
Możesz mi mówić o wszystkim.
A to?
Widły.
Tak jakby.
Rozgrzali je w ogniu.
Później nimi dotykali.
Otwierali mi oczy.
Mówili, że je wypalą.
Potem już nie widziałam.
Na krawędziach widać,
ale pośrodku nie.
Jest plama.
Co czujesz
do ludzi, którzy ci to zrobili?
Zmęczyło mnie już to gadanie.
Nie jesteś tu ze mną szczęśliwa, prawda?
Wystarczy słowo,
a zabiorę cię do domu.
Chcesz tego?
Nie mogę obiecać, że znajdziemy twoją rodzinę.
Nie wiem, gdzie mogą być.
Chcesz tam wrócić?
Gotowi?
Tak jest.
To na co czekamy?
Dziewczyna też jedzie. To chcieliście wiedzieć?
Tak.
Nie będzie nas jakiś tydzień.
Góra 10 dni.
WIOSNA POWRÓT
Prędko, przyprowadźcie konie!
Tam jest jeden!
Ile zostało nam do...
Miejsca, którego szukamy?
Dzień.
Może dwa.
Zna pan te tereny?
Nigdy wcześniej tu nie byłem.
Nie tak daleko.
Proszę pana.
Ludzie przed nami.
Chodźcie.
Nie ma ich tu!
Poszli stąd!
Nie ma śladów?
Nie.
Podejdźcie. Złapcie mojego konia.
Nie, zaczekajcie.
W porządku.
Podaj kule.
Pomogę ci zejść.
Pomóż jej.
Są tutaj, przed nami.
Zaczekajcie.
Niewidoma.
Porozmawiaj z nimi.
Powiedz im, dlaczego tu jesteśmy.
Opowiedz o sobie.
Mów prawdę.
Naprawdę chcesz, żebym im powiedziała prawdę?
Powiedz, co chcesz.
Dotrzymałem obietnicy.
Powiem ci
czego chcę.
Z całego serca pragnę,
byś wróciła ze mną do miasta.
Z własnej woli.
Wróć ze mną.
Rozumiesz?
Tego właśnie pragnę.
Dlaczego?
Nie.
Nie chcę wracać do tamtego miejsca.
Wziąłem ze sobą kilka...
podarków.
Chcę, żebyś je przyjęła.
Zapytaj, czy moglibyśmy kupić od nich konia.
Zapłacimy srebrem.
Witaj, bracie.
Proszę, zaprowadź mnie do moich bliskich.
Wiele wycierpiałam z dala od domu.
Mój ojciec zginął.
Ten dobry człowiek mi pomógł
i przyprowadził do was.
Chce kupić od ciebie konia.
Co?
Kupić konia?
Nie sprzedam ci go.
Sprowadziłeś ją tutaj,
dlatego was oszczędzę
i pozwolę zatrzymać wasze rumaki,
byście mogli wrócić do swoich.
Za tę łaskę
zabieram srebro.
Srebro jest za to, że nie bierze konia.
Nie zabiera mojego konia.
W zamian za to bierze srebro.
Żegnaj.
Dokąd mnie prowadzicie?
Dlaczego musiałem tyle czekać?
Co zrobiliście z moimi ludźmi?
Mogę panu w czymś pomóc?
Czy mógłbym mówić z pułkownikiem Jollem?
Gdzie pan się podziewał?
W podróży.
Boleję nad tym, że kiedy pan przyjechał,
nie mogłem pana należycie ugościć.
Dopuścił się pan zdrady stanu, zadając się z wrogiem.
Zaprzeczy pan?
Nie wiem nic o żadnych wrogach,
chyba że sami sobie nimi jesteśmy.
Kto zezwolił panu opuścić posterunek?
To prywatna sprawa.
Musi pan uwierzyć na słowo. Nie będę nad tym dywagował.
Chcę rozmawiać z pułkownikiem Jollem.
Pułkownika tu nie ma.
Nadzoruje działania
mające na celu poprawę kryzysu spowodowanego pańskimi zaniedbaniami.
- Skoro tak. - Panie sędzio!
Chciałbym panu przytoczyć
fragmenty zeznań, które zebrałem
podczas pobytu w mieście.
Żeby pojął pan wagę stawianych panu zarzutów.
Cytuję:
„Jego zarządzanie pozostawia wiele do życzenia.
Decyzje charakteryzowała samowola,
a rozliczenia odbywały się chaotycznie”.
Koniec cytatu.
Audyt potwierdza pewne nieprawidłowości.
„Mimo piastowania wysokiego stanowiska
wdał się w stosunki z ulicznicą,
z której usług korzystają zwykli żołnierze”.
Koniec cytatu.
Obiekt nieprzyzwoitych żartów.
Odczytam jeszcze coś.
„Pierwszego marca
nakazano mi przygotować się do podróży
na tereny barbarzyńców.
Dopiero podczas odjazdu
dowiedziałem się, że będzie nam towarzyszyć
młoda, barbarzyńska kobieta.
Nikt nie ostrzegł mnie,
że spotkamy się z barbarzyńcami
i będziemy z nimi negocjować”.
Wie pan, jak źle to wygląda,
kiedy musimy interweniować wśród władz lokalnych?
To nie nasze zadanie.
W sądzie będę się bronił sam.
Naprawdę?
Nikt nie rzuci mi tych oskarżeń prosto w twarz.
Kto wzmiankował o tej...
rzekomej ulicznicy?
Niech sprawdzę...
Czy to wszystko? Chciałbym skorzystać z kąpieli.
Mam nadzieję, że na to zezwolicie!
Klękać.
Na kolana.
Nie.
Nie!
Pan tych ludzi deprawuje!
Przestań!
Czekaj.
Złamałeś mi rękę.
Nie młotkiem.
Nie użyłbyś go nawet na zwierzętach.
To są ludzie!
W pańskim mieszkaniu znaleziono między innymi
tę skrzynię.
Jej zawartość jest niecodzienna.
Jest w niej około trzystu wąskich deseczek
z topoli białej.
Są pokryte nieznanym pismem.
Nasuwa się jeden logiczny wniosek.
To wiadomości wymieniane między panem a innymi spiskowcami.
Do pana należy wyjaśnienie,
od kogo pochodziły
i do kogo były adresowane.
Pan pozwoli.
„Przykro mi, ale mam złe wieści.
Przyszli żołnierze
i zabrali twojego brata.
Chodzę do twierdzy codziennie,
żeby wybłagać o jego zwolnienie.
Wczoraj przybył posłaniec.
Mówił, że już go tu nie ma.
Powiedział, że...
że go zabrali.
Nic nie mów mamie,
tylko módl się za niego razem ze mną”.
Może teraz
odczytajmy tę.
„Dziś poszłam po...
Dziś poszłam po twojego brata.
Zaprowadzili mnie do izby,
gdzie leżał
zaszyty w prześcieradło.
Sińce pokrywały całe jego ciało,
a stopy miał zmiażdżone i spuchnięte.
Zapytałam żołnierza, co się z nim stało.
Odpowiedział: «Nie wiem»”.
Na tej jest tylko jeden znak.
W piśmie barbarzyńców oznacza wojnę.
Ale oznaczać może także zemstę.
A jeśli go odwrócić do góry nogami,
może oznaczać...
sprawiedliwość.
Trudno się zorientować, w jakim znaczeniu go użyto.
To jeden z podstępów barbarzyńców.
To samo dotyczy pozostałych tabliczek.
Można je odczytać na wiele sposobów.
Jedni mogą je odczytać jako plan wojenny,
inni jako kroniki
ostatnich lat Imperium.
Nie da się tego rozstrzygnąć.
Dziękuję.
Skończyłem.
Nawet pan nie wie, jak pana zachowanie jest nieznośne.
Wszyscy inni urzędnicy z pogranicza
ochoczo z nami współpracują.
Gdy tu wróciłem,
postanowiłem, że gdy tylko uzyskam od pana odpowiedzi
na kilka prostych pytań,
będzie pan mógł wrócić do dawnego życia
i swoich nałożnic.
Tymczasem pan ma jakby nowe aspiracje.
Chce pan zasłynąć
jako jedyny sprawiedliwy.
Zwykły z pana błazen.
Jest pan brudny
i śmierdzi.
Czuć pana na kilometr.
I pan chciałby trafić do podręczników historii.
Tu jest pogranicze.
Zwykłe manowce.
Nie tu pisze się historię.
Ludzi nie interesuje
historia z peryferii świata.
Położymy kres rozruchom, poskromimy wroga
i na tym się skończy.
Wroga?
Ci wzbudzający litość jeńcy,
oni są tym wrogiem, przed którym mam drżeć?
- To pan jest wrogiem, pułkowniku. - Brednie.
Jest pan odrażającym katem!
Zasługuje pan na szubienicę.
A teraz...
wróćmy do interesów.
Żądam od pana wyjaśnień
na temat wszystkiego, co zaszło między panem a barbarzyńcami
podczas pańskiego samowolnego wypadu.
Czekamy.
Odmawiam.
Doprawdy?
Dobrze.
Przesłuchanie skończone.
Jest pana.
Wchodź.
Ciągnijcie.
Właź.
Masz coś do powiedzenia?
Spotkanie między mną i barbarzyńcami
nie dotyczyło kwestii wojskowych.
Była to prywatna sprawa.
Odwiozłem dziewczynę do jej rodaków
i nic więcej.
JESIEŃ WRÓG
Mógłbym wejść do mojego mieszkania?
Tylko na moment.
Wziąć kilka rzeczy.
Nie może pan.
Naprawdę.
Pułkownik Joll i jego ekspedycja
bardzo długo są już na pustyni.
Prawda?
Od kiedy?
- Od sierpnia. - Aż tyle?
Pewnie się zamartwiasz.
Z barbarzyńcami nie ma żartów.
Córka zostawiła cię samą z wnukiem?
Dobrze się sprawuje.
Tyle ich już wyjechało.
Wszystkie moje dziewczęta,
pański pomocnik, Naim.
Wszyscy pojechali na wschód.
Ponoć, póki się nie uspokoi.
Moje mieszkanie stoi puste.
Ale i tak nie chcą mnie wpuścić.
Znajdę panu pokój.
Jesteś aniołem.
Zawsze odpływa pan gdzieś myślami.
Ona twierdziła tak samo.
Barbarzyńska dziewczyna.
Mówiła, że ciągle jest pan gdzie indziej.
Nie mogła pana zrozumieć.
Nie wiedziała, czego pan od niej oczekuje.
Nie sądziłem, że coś was łączyło.
Trochę rozmawiałyśmy.
Czasami...
tylko płakała bez końca.
Jaki ptak ma ochotę śpiewać,
znalazłszy się w gąszczu cierni?
Nie chodziło o to, co jej zrobili.
Tylko o pana.
Bardzo ją pan zasmucał.
Babciu?
Naprawdę?
Nie wiedział pan?
Babciu!
Panie sędzio.
Chyba znowu robisz się gruby.
Co z pańską pracą?
Jestem więźniem czekającym na proces.
Tacy więźniowie
nie muszą pracować na swoje utrzymanie.
Tak stanowi prawo.
Nie mamy twoich akt. Jak więc możesz być więźniem?
- Mamy jego akta? - Nie mamy.
Jesteś wolnym człowiekiem.
Bramy są otwarte.
Możesz odejść.
Chwileczkę.
Chciałbym się czegoś dowiedzieć,
zanim odejdę.
Przepraszam, jeżeli pytanie wyda się panu zuchwałe.
Chciałbym zapytać...
jak może pan po tym jeść?
Po tym, jak...
zajmuje się pan ludźmi?
Pytam poważnie.
Czy łatwo panu przychodzi
zasiąść potem do posiłku?
Pewnie odczuwa się potrzebę mycia rąk,
żeby spłukać krew,
ale jak usiąść potem z rodziną...
Wynoś się.
Wynocha, ty stary obłąkańcu.
Wynoś się i zdechnij wreszcie, pieprzony zdrajco.
„Wycofanie wojsk jest rozwiązaniem tymczasowym.
W mieście pozostanie cząstkowa załoga,
która będzie odpowiedzialna za wszelkie rutynowe działania.
Niniejsze rozkazy stanowią wolę Imperium
i wiążą się z zawieszeniem działań wzdłuż granicy
na czas zimy”.
Dziękujemy
za waszą niezapomnianą gościnność.
Panie Mandel!
Gdzie oficer Mandel?
Potrzebujemy świeżych koni.
Kto potrzebuje?
Pułkownik. Naprawdę ich potrzebujemy.
Jest tutaj?
Trzeba nam świeżych koni.
Nie ma już koni.
Nie ma niczego.
Sprawdź tam.
Musimy ruszać!
Tekst polski - JM Korekta - Altair87
facebook.pl/GrupaHatak
facebook.pl/AzjaFilm