KOT PETE
Ten kot Pete
Ma taki styl
Że mija całkiem humor zły
Obczajcie taki luz Zrelaksowane brwi
Nasz kot Pete
Ma to coś
Uwierzcie mi To spoko gość
Nasz kot Pete
Kot Pete
Dyniowy Obłęd
Czujecie to rześkie powietrze, koty i kociaki?
Liście spadają już z drzew. Co może znaczyć jedno...
Halloween jest już naprawdę blisko.
Kot Pete ze swoją rodziną jedzie właśnie samochodem na farmę dyń.
Halloween to masa zabawy.
Fajne kostiumy, zbieranie słodyczy,
rzeczy, które was straszą nocami.
I oczywiście lampiony z dyni.
Jesteśmy!
No to szukamy lampionów!
Nie szuka się lampionów, kotku, tylko dyni,
którą potem wydrążasz i masz lampion.
Zgadza się! Więc szukamy dyniowych lampionów!
Kot Pete bardzo chciał znaleźć wyjątkową dynię.
Czekał na to przez cały rok, bo każdy w miasteczku
zabiera potem swoją dynię na pokaz dyń.
Zrobienie najciekawszego lampionu roku na pokaz dyń
to naprawdę nie lada wyzwanie.
Chyba wydrążę w niej figurkę surfera.
Ja wydrążę w swojej zapis nutowy.
Jeśli ktoś umie czytać nuty,
to zanuci upiorną melodię.
A ja wydrążę najstraszniejszą rzecz na świecie...
Naszego vana z przebitą oponą.
A ty co zrobisz w swojej?
Pete nie wiedział jeszcze, co wydrąży.
Aby zrobić idealny lampion,
trzeba znaleźć idealną dynię.
I to właśnie miał zamiar zrobić Pete.
Ale znalezienie idealnej dyni nie było tak łatwe,
jak myślał Pete.
Ta była zbyt zgnieciona, a ta zbyt wąska,
ta zbyt pomarańczowa, a ta zbyt blada.
Hej, braciszku. Nie znalazłeś jeszcze dyni?
Nie bądź zbyt wybredny.
Nie możesz czekać na idealną falę,
więc łap tę, którą masz.
Pete wiedział, że nie może marudzić.
Ale i tak bardzo chciał mieć idealną dynię na swój lampion.
Widziałem wiele dyń w swoim życiu,
ale nie widziałem dyni tak idealnej, jak ta, którą znalazł Pete.
Był totalnie zachwykocony.
Dzięki tej idealnej dyni Pete z pewnością będzie miał najlepszy lampion
albo nie nazywam się Daniel Dyniowy Delikates,
a tak się nie nazywam, jestem Neville,
ale jednak to niezły okaz dyni.
Ale gigantyczna dynia.
Dobra, ładujmy się, bo czas tykwa.
Czaicie? Bo czas nam ucieka.
Więc czas tykwa.
Bo tykwa to jest typ dyni.
Pete! Ta dynia jest totalnie wielgachna.
No, teraz, gdy Pete ma idealną dynię,
musi tylko wydrążyć idealny lampion.
Pete był pod presją.
Obczaj to.
Użyłem wszystkiego ze środka dyni, żeby zrobić fale.
Nadal nie wiesz, co wydrążyć?
Pośpiesz się, bo pokaz już niedługo. Wybierz coś i do dzieła.
Bob miał rację, ale Pete chciał, żeby lampion był idealny.
Postanowił sprawdzić, co zrobiła reszta.
Może ich lampiony zainspirują go do tworzenia.
To brzmi jak znajome nucenie.
To kotka Callie!
Wesołego Halloween, Pete!
Cieszysz się na wieczorny pokaz dyń?
Co myślisz o moich lampionach?
Tak, to Dziewięć Żyć z Kotaliny i Dziewięciu Żyć.
Ale pewnie zastanawiasz się, gdzie jest Kotalina.
Czego trzeba do zabawy dobrej?
Dajcie kozacką imprę!
Czego trzeba do kozackiej impry?
Więc Pete pomyślał, że lampiony Callie są serio fajne.
Może on też wydrąży kogoś, kogo podziwia,
jak mamę, tatę albo Boba.
A ty co wydrążyłeś?
Lepiej szybko coś wymyśl!
Do wieczora!
Pete zobaczył swojego kumpla, Ropucha Gburka,
którego dynia się... uśmiechała? Coś takiego.
Pete, co myślisz o moim lampionie?
Jest w złą stronę. Tak jest smutniej.
Cieszysz się na pokaz dyń tak jak ja?
No wiesz, jeśli lubisz duże pomarańczowe tykwy...
Co wydrążyłeś?
Ciągle nad tym myślisz?
Cokolwiek wydrążysz, na pewno będzie ekstra.
Pete'owi podobał się styl Gburka.
Więc pomyślał, że jego idealna dynia
musi być jednocześnie prosta i fajna.
Czyżby to nasz kot Pete?
Co o niej myślisz?
Jest gotowa na pokaz.
Pasuje idealnie do odgrywanej roli, ale nie wiem,
czy poradzi sobie wieczorem.
Wilson, to nie taki pokaz.
Do zobaczenia, Pete!
Pete, patrz na moją dynię.
Nie mogłam wybrać minki do wydrążenia,
więc wydrążyłam dwie, ale potem pomyślałam...
„Wiesz, co jest lepsze niż dwie minki? Trzy!”.
Ale wtedy pomyślałam, że dwa plus trzy to pięć.
Pięć minek więcej!
A potem pomyślałam: „Droga Sally, po co się ograniczać?”.
I wydrążyłam ich tyle, ile tylko mogłam.
Mnóstwo minek!
Pomyślałam, że lampiony są zapalane w nocy,
więc odtworzyłam słynny obraz Vincenta van Gogha, Gwiaździstą noc.
Pete był pod wrażeniem niesamowitych pomysłów przyjaciół,
ale teraz musiał zrobić idealny lampion
z idealnej dyni, a miał na to mało czasu.
Pokaz miał się zacząć lada chwila.
Pete widział tyle różnych i dobrych pomysłów przyjaciół,
że nie wiedział, jak ma wyglądać jego lampion.
Nie miał pojęcia, wielkiego zielonego pojęcia.
Co by tu wydrążyć?
Tak! Pete nareszcie wiedział, co zrobi.
Będzie idealnie.
Przed pójściem po przyjaciół, żeby mu pomogli z lampionem,
Pete poprawił jeszcze raz dynię.
Pete, skończyłeś?
O nie!
Pete, kotku, tak mi przykro, że pękła!
Może nie jest za późno.
Zadzwonię na farmę i spytam, czy mają jeszcze dynie.
Halo, tu tata Kota Pete'a i...
Rozumiem.
Przykro mi, synu, nie mają już dyń.
Wiem, jak bardzo chciałeś wydrążyć idealny lampion...
Mam pomysł!
Nadal możesz zrobić lampion.
„Ale jak?” – pomyślał Pete.
Nie potrzebujesz dyni!
Możesz wydrążyć lampion... z czegoś innego.
Pomyślmy!
Nie zawsze masz falę taką jaką chcesz
I wtedy co ocean daje bierz
Czasem coś nie uda się
Wszystko czasem idzie źle
Kot jeden wiadro ma puste
I tym zadręcza się
A inny je stawia do góry dnem
I gra jak na bongosie
Bębni sobie na bongosie
Możesz czekać aż przestanie padać deszcz
Na straty spisać dzień
Albo ruszysz głową, mój bracie
I nagle wszystko zmieni się
Jeden kot wiadro ma puste
I tym zadręcza się
A inny je stawia do góry dnem
I gra jak na bongosie.
Bębni sobie na bongosie
To najbardziej oryginalne lampiony,
jakie widziałem, mały kocie!
Zaczął się wieczorny Pokaz Dyń.
I mimo że było wiele pięknych lampionów rozświetlających noc,
żaden nie był tak ciekawy jak Pete'a.
Ten z pudełka po płatkach jest ekstra!
Te z globusa i melona też są super!
Jeśli lubisz rzeczy, które są ekstra.
Chciałabym mieć więcej oczu. Wszystkie oczy!
Pete. C'est manifique.
I mimo że Pete chciał mieć idealną dynię,
poradził sobie bez niej.
Jak to Bob powiedział...
Nie zawsze masz falę taką jaką chcesz
i wtedy co ocean daje bierz.
Ale nie myślcie,
że zapomniałem o tej pękniętej dyni.
Pete, może i twoja dynia nie nadawała się na lampion,
ale nadawała się idealnie na wielką tartę dla wszystkich.
Tarta dyniowa!
O tak! Tarta dyniowa!
Uwielbiam tartę dyniową!
Na co czekacie, super koty i kociaki? Wcinajcie.
Cukierek lub Psikus
Czołem, koty i kociaki.
Chyba możecie rozpowiedzieć, że jest Halloween.
Czas na przebrania i cukierki.
Może trochę straszenia.
Hej, Gburku! Jesteś ropurchawką?
Blisko. To muchomor.
A ty jesteś Kotaliną.
Z Kotaliny i Dziewięciu Żyć.
Emma! Niezły kostium ducha.
Nie jestem duchem.
Jestem twoim wyobrażeniem ducha.
Super. Chyba.
Hej wam!
Dzięki! Ale odjazd!
Zgadnijcie, kim jestem?
Żołędziem!
Uwielbiam Halloween!
Wyglądasz świetnie. Zanim pójdziemy po Pete'a...
Pamiętajcie, że będzie nas chciał wystraszyć, jak co roku.
Straszy nas co Halloween.
W tamtym roku, na wozie, myślałem, że zombie owce są prawdziwe!
Nie wiedziałam, że ropuchy skaczą tak wysoko.
W każde Halloween Pete wpada na pomysł, jak wystraszyć swoich przyjaciół.
To już taka tradycja.
Nie w tym roku!
Mam listę sposobów, jak się mu nie dać nastraszyć!
Pete, czy to ty?
Niezły kostium.
Od teraz nie damy się więcej nastraszyć Pete'owi.
Strasznego Halloween, dzieciaki! Patrzcie na mnie...
Jestem mimem!
Chodźmy na słodycze!
Super!
Cukierek albo psikus!
Dziękujemy!
Dziękuję!
O nie. Już tu jesteśmy?
Dom Wilsona.
Dom Ogródka Terroru.
Każdego roku Wilson przygotowuje nawiedzony ogródek
na tyłach domu.
Dzieciaki nigdy nie odważyły się tam wejść.
Cześć!
Cukierek albo psikus!
A może puszkę zupy?
Myślę, że nadszedł już czas, żeby dzieciaki weszły
do twojego groźnego ogrodu terroru!
Serio? Wspaniale!
Spotkamy się na miejscu. Jeśli się odważycie!
Podobno pełno tam potworów o wielkich zębach.
Myślicie, że to prawda?
Słyszałem, że to gniazdo pająków.
Nie lubię pająków.
Nikt ich nie lubi.
Cokolwiek tam jest,
czas się przekonać.
Witajcie!
To znaczy...
Witajcie w Złogrodzie Upiórwerystetu!
Jestem Profesor Strach!
Nie widzę pająków.
Pająków? Nie! Ale strzeżcie się! Oto grona gniewu!
Patrzcie dalej.
Spaghetti po bólońsku.
To przerażające! Straszne!
Nie straszne? Ani trochę?
Nie bardzo.
Chciałam wmówić sobie, że nie ma czego się bać,
ale nawet nie musiałam, bo to nie było straszne.
Ale teraz chciałabym, żeby było.
Wilson? Mogę na chwilę wziąć miski?
Chyba wiem, co zrobić, żeby było „straszniej”.
Tak, pewnie. Proszę bardzo.
Musicie zamknąć oczy! Wszyscy.
Mam miskę gałek ocznych potworów!
A tutaj wnętrzności potworów.
Kto się odważy ich dotknąć?
Faktycznie, jakbym dotykała gałek ocznych!
To mogłyby być wnętrzności potwora.
Skąd wziąłeś gałki oczne potworów?
To takie stresujące!
To winogrona.
Ale one nie są straszne.
Bo na nie patrzysz!
Ale jeśli ich nie widzisz
i mówisz sobie, że to coś strasznego,
jak na przykład oczy potworów, to zaczynają być straszne.
Boisz się przez swoją wyobraźnię.
Przeżyliśmy Nawiedzony Ogródek Wilsona!
Super fajnie!
A teraz wracajmy do słodyczy!
Do widzenia, Wilson!
-I strasznego Halloween. -Pa, dzieciaki.
Dzięki, Tato Kota Pete'a.
Strasznego Halloween, Wilson.
Mimowie nie mówią.
Chcę zbierać słodycze już zawsze!
Nie chodźmy tylko po domach w okolicy.
Pójdźmy do wszystkich domów!
Ich kolejnym przystankiem był Dwór Radleyów.
Piękny, stary dom, przed którym rośnie stare, straszne drzewo,
na które dzieci mówią...
Szepczące Drzewo!
To zwykłe drzewo.
Tak? Więc Pete, wyzywam cię, żebyś dotknął Szepczącego Drzewa!
To szaleństwo!
Pete to zrobił!
To zwykłe drzewo.
Masz rację.
Ale brakuje mu żołędzi.
Jesteś wiedźmą?
Nie. Pieskiem Preriowym.
Masz na myśli kostium! Tak! Na Halloween.
Jestem Callie. Jak masz na imię?
Sorki. Tak masz na imię?
Tak. Boo Norek.
Chcecie cukierka?
O co chodzi z tym dotykaniem drzewa?
Duch kota pirata nawiedza je i szepcze przez nie!
Prawda?
Właściwie to tylko wiatr poruszający gałęziami drzewa.
Już się nie boimy!
Pa!
-Miło było poznać. Pa. -Na razie.
Znajomi Pete'a dowiadują się, że nie taki diabeł straszny,
jak go malują.
Miłego zbierania słodyczy!
To całe bycie odważnym jest proste!
Dlaczego stajemy?
Przez las.
Znacie lasy jak ten, co nie?
Idziecie przez nie za dnia bez wahania.
Ale w nocy umysł płata wam figle.
Ja nigdy nie wejdę w taki straszny kąt
Bo trzęsą się łapki, muszę uciec stąd
To tylko w głowie masz ten straszny kąt
Chociaż duchy, które tam hodujesz niebezpieczne są
Lecz kiedy uświadomisz sobie, że tak jest
To największy strach na pewno ucieknie precz
Co tam widzisz, Callie?
Żylaste potwory, które kryje cień
To tylko gałęzie tych parkowych drzew
To straszny kąt
Lecz, kiedy zrozumiemy wreszcie, że tak jest
To największy strach na pewno ucieknie precz
Otrząśnij się więc, a duchy znikną gdzieś
Niestraszny żaden lęk
Gdy tu przyjaciół mam
Choć to straszny kąt
Udało się!
Pete. Jesteśmy już z powrotem pod twoim domem!
Strasznego Halloween!
Chwila moment. Jeśli ty jesteś tu, to kto jest...
Zbierający słodycze duch!
Uciekaj, Bob!
To zbierający słodycze duch i...
Chwila moment.
Chyba znalazłam naszego strasznego ducha.
Mam was!
Bob był Pete'em cały czas?
Pete znów nas nastraszył.
To znaczy, że Pete musi pójść do Nawiedzonego Ogródka Wilsona.
I do Szepczącego Drzewa!
I do Lasu Lamentu!
Nie bój się, Pete. Pójdziemy z tobą!
Te miejsca są straszne dlatego, bo sobie wmawiasz, że są straszne.
Do usłyszenia. Karaluchy pod poduchy.