KOT PETE
Ten kot Pete
Ma taki styl
Że mija całkiem humor zły
Obczajcie taki luz Zrelaksowane brwi
Ma to coś
Uwierzcie mi
To spoko gość
Nasz kot Pete
Kot Pete
Pierwszy Koncert
Siemka, koty i kociaki. Ładnie dziś, co?
Hej, słyszycie? To Kot Pete i jego kumple.
Brzmią lepiej niż wezwanie do stołu, gdy jesteś głodny.
Obawy wszelkie porzuć już
Niech początek początek ma swój
Zaśpiewajmy razem tu
Że początek początek ma swój
Udało nam się bez żadnej pomyłki.
Uczcijmy to przybijaniem piątek.
Dziesiątek!
Tak, próby przyniosły rezultaty.
Callie wpadła na genialny pomysł.
Słuchajcie, mam genialny pomysł.
Uwielbiam genialne pomysły!
Są dużo lepsze od tych mało genialnych.
Co to za plan?
Niewątpliwie jesteśmy coraz lepsi,
ale poza nami nikt nas nie słyszy.
Jesteśmy gotowi na publiczny występ?
Świetny pomysł, Callie.
No wiecie, po co się wysilać,
skoro nikt tego nie podziwia.
Fantastycznie!
Ale gdzie byśmy wystąpili?
Może wystąpimy w...
Sally?
Nie mam pomysłu.
Mam coś dla was.
To listonosz Norton Norek.
Piesek preriowy.
Pan Norek! Wie pan, gdzie moglibyśmy dać występ?
Przykro mi. Ale mam dla was pocztę.
Zaproszenie na miejski piknik.
Oui! Zapomniałam o pikniku.
Papatki, kocie dziatki!
Pan Norek coś nam zasugerował.
Żebym wysłała urodzinową kartkę do babci,
bo zapomniałam?
Co? Nie! Chodzi o piknik!
Wszyscy na nim będą.
Może zaskoczymy ich koncertem?
Wystąpilibyśmy przed wszystkimi?
Wchodzę w to!
-Tak! -C'est magnifique!
Przyjdzie całe miasto?
Teraz złapała ich trema.
Całe miasto to mnóstwo ludzi.
Sama się dziwię, że to mówię, ale to chyba za dużo.
Kolana trzęsą mi się jak galareta.
Trema udzieliła się wszystkim.
Nawet Pete mało co mówił.
Mniej niż zwykle.
A jeśli im się nie spodobamy?
No coś ty! Wszystko będzie dobrze.
Wystarczy trzymać się planu.
Pardonnez-moi, jakiego planu?
Tego.
Planu „Na wypadek pierwszego koncertu”.
Sporządziłaś plan zawczasu?
Oczywiście.
Jestem przygotowana na wszelkie ewentualności.
To proste. Sally opanuje nuty,
Gburek i Gustavo rytm,
Pete solówkę, Emma dostarczy tło,
a ja pójdę do parku wybrać idealne miejsce.
Spotkamy się na pikniku.
Nie martwcie się. Nasz pierwszy występ będzie szałowym sukcesem!
Nie spóźnijcie się!
Potrzebuję więcej nut!
Muszę wymyślić jakieś tło.
Kolory mają krzyczeć,
styl ma być... stylowy.
Tak mało czasu, a wszyscy je zobaczą.
Znalazłam!
Gustavo, to nie ten rytm.
Ma być taki.
Nie. Taki.
Nie, taki.
-Taki. -Nie.
Pamiętacie, że dopiero co świetnie się bawili?
Zamiast się bawić, zaczęli panikować.
Stanęli na progu wątpliwości i to nie na takim od gitary.
Hej, kocurku, piąteczka.
Trochę uwiędnięta, brachu.
Co się stało?
Chyba nie chodzi
o niezapowiedziany koncert twojej grupy?
Pete opowiedział Bobowi o planie Callie, o tremie,
a nawet o tym, że boją się, iż mogą się nie spodobać.
Rozumiem.
Publiczne występy mogą stresować.
Plany się przydają, ale nie wszystko da się zaplanować.
Najlepiej zaplanować dobrą zabawę.
Będzie, co ma być.
Surfować chcesz A na morzu nie ma fal
Co zrobisz z tym?
No powiedz co
Znak mówi stop A ty chciałeś gnać
Co zrobisz z tym?
No powiedz co?
Gdy wygląda, że Nic w życiu cię nie czeka
I kiedy męczy cię Ta ciągła gra w berka
Gdy nie poradzisz nic
Smutek nie posłuży
Pada deszcz To ty baw się w kałuży
O tak, to jest to
Poprawił ci się humor?
Hej, chłopcy. Już pora.
Będą korki.
Wszyscy wybierają się na piknik.
Nie sądzę, że kogokolwiek tam zabraknie.
To wielkie wydarzenie.
Ogromne.
Przeogromne.
Chodźmy już.
Zbliżał się czas na koncert,
ale oprócz uczestników pikniku zjawiła się też wichura.
Podoba mi się taki rodzaj transportu!
Patrzcie! Dzieło Emmy.
Zagramy tutaj.
Imponujące.
Ale wieje!
A ona nie odpuszcza.
Przepraszam. Nie planowałam, co robić w razie deszczu.
Mam złe przeczucie.
I to jeszcze jakie!
Zespół zjadały nerwy.
Nikt dobrze się nie bawił.
Pete, co radzisz?
Świetnie, tak jest.
Po prostu zacznijmy grać.
Witajcie.
Zagramy wam parę piosenek.
Niespodzianka!
Halo? No dobrze.
Raz, dwa,
raz, dwa, trzy, cztery...
Gdyby morze martwiło się tym Że ma za dużo fal
Nic nie słyszę przez ten wiatr!
A ty?
Ani jednej nuty.
Gdy wygląda, że Nic w życiu cię nie czeka
Wszystko poszło nie tak.
Powiem wam jedno, kiepsko się bawili.
Teraz na pewno im się nie spodobamy.
To mało. Nawet nas nie słyszeli.
Gorzej już być nie może.
Pete spojrzał na swojego brata Boba
i przypomniał sobie jego słowa.
Nie wszystko da się zaplanować. Najlepiej zaplanować dobrą zabawę.
Ale ubaw.
Z czego się śmiejecie?
Nasz pierwszy koncert to totalna porażka.
Ale to dość zabawne.
Dość? To bez sensu.
Brawo!
Wyglądasz jak gwiazda rocka, Pete.
Ja też chcę.
Superaśnie! Moi, aussi!
Pete przekazał grupie słowa jego brata.
Baw się i rób to, co kochasz.
To żadna porażka, skoro dobrze się bawisz.
Wyglądamy jak gwiazdy rocka!
Tak! Dajmy czadu!
Gdyby morze martwiło się Że ma za dużo fal
Co zrobi z tym?
Co zrobi?
Gdyby niebo martwiło się Że tak wysoko jest
Co zrobi z tym?
Co zrobi?
Gdy wygląda, że Nic w życiu cię nie czeka
I kiedy męczy cię Ta ciągła gra w berka
Gdy nie poradzisz nic
Smutek nie posłuży
Pada deszcz To ty baw się w kałuży
O tak, to jest to
Zespół dawał czadu jak w garażu Pete'a.
Nie przejmowali się wiatrem czy reakcją widowni.
Po prostu się bawili.
A to ich pierwszy koncert!
Spodobaliśmy się!
I to bardzo!
Fajnie, gdy coś układa się według planu,
a bywa jeszcze fajniej, gdy nie.
Każdą sytuację wykorzystaj jak najlepiej.
Na razie. Wykorzystujcie każdą sytuację, koty i kociaki.
Z uśmiechem na twarzy.
Wyprawa
Zielony dżem
Siemka, koty i kociaki.
Dzisiejsza opowieść zaczyna się poranną sesją muzyczną.
Bugalu
Dżem zielony
Buga-buga-buga-bugalu
Ja śpiewam od samego rana
Tak lubię to
Gburku, gdzie twój ozdobnik?
Mój... Co takiego?
Ozdobnik! Wszyscy dodaliśmy coś od siebie.
Improwizowaliśmy.
Myślałem, że gramy Zielony dżem.
Nie, że go ozdabiamy.
Co to za dźwięk?
Nastawiłam alarm, żebyśmy zdążyli na autobus.
Alarm, żebyśmy zdążyli na autobus?
Alarm, żebyśmy zdążyli na autobus!
Spóźnimy się!
Odjechał!
Ojej.
Nie pojedziemy do szkoły.
Już po naszej edukacji.
A tyle jeszcze chciałem się nauczyć!
Gburku, jeszcze nie wszystko stracone.
Według moich wyliczeń zdążymy dotrzeć do szkoły,
jeśli pójdziemy szybkim marszem.
Chodźmy! Pójdziemy na skróty przez las.
Czyli parkową ścieżką pomiędzy drzewami?
To kawał drogi. Spóźnimy się.
Chyba że pójdziemy na skróty przez zaczarowany las.
Czyli ścieżką przez zwykły park?
Nie, mówię o...
ścieżce przez zaczarowany las w zwykłym parku.
To i tak kawał drogi.
Tak, ale jazda pójdzie nam szybciej.
Co robicie?
Udajemy Leśnych Rycerzy.
Naprzód!
Pod banderą Króla Słońce!
Cała Sally naprzód!
Super! Sally, cała naprzód!
Ruszaj, Gburku.
I jak to ma nam pomóc?
Halo?
Jak to całe udawanie ma nam pomóc?
Udawanie rycerzy uprzyjemni nam drogę do szkoły?
No dobrze.
Spróbuję, ale czarno to widzę.
Mój lunch!
Wiedziałem, że tak będzie.
Możemy już iść?
Stój, Matyldo! Prr!
Uwaga, rycerze! Natknęliśmy się
na Rzekę Lawy!
Co? Lawa?
To zwykła kałuża.
Rzeka lawy czy kałuża błota?
Zależy, jak na to spojrzeć.
Wyobraźmy sobie drogę w poprzek tej ka...
Rzeki Lawy.
Tu pierwszy oficer Dziób Billingsly z Kosmokota Trzy Sześć Jedenaście.
Dzięki odrzutowemu plecakowi widzę drogę w poprzek lawy.
Tędy! Po kamieniach!
Odbyłem podróż w czasie, by cię odnaleźć,
oficerze ochrony Asie Nenufarze.
As Nenufar.
Ropuszy oficer ochrony
z nerwami z żelaza i o stalowym spojrzeniu...
Nie! Dość wygłupów.
Musimy pokonać tę kałużę i dotrzeć do szkoły.
Przestańcie udawać, tylko idźcie.
Słuchajcie! To żadna lawa.
Stąpacie po kamieniach.
Przynajmniej nie poparzymy sobie stóp.
Nie są poparzone, tylko mokre.
Zmoczyłem stopy, ale przynajmniej się nie spóźnię.
No tak. Cały Gburek.
Cały on.
A oto zamek.
Znaczy się, szkoła.
Pete wiedział, że zdążą na czas.
Wiedział też, że muszą zawrócić po Gburka.
Po Gburka!
Już ja im pokażę.
Może nie mam zbyt bujnej wyobraźni,
ale do szkoły dotrę na czas.
Bo...
Żaden problem. Pokonam tę przeszkodę.
No dobra, utknąłem. I to na dobre.
Wiem, nie dotrę do szkoły szybciej, gdy jestem naburmuszony.
Ale jak udawanie miałoby mi w tym pomóc?
Pete powiedział Gburkowi, że nie chodzi o samo udawanie.
Chodzi o rozwiązanie problemu przy pomocy wyobraźni.
Robiło się późno, więc pogalopowaliśmy.
No tak, ale ja nie mam aż tak bujnej wyobraźni.
Właśnie że masz.
Nie mam.
Sami spójrzcie.
Przeszliście przez las, jednocześnie się bawiąc.
A ja nic tylko zaplątałem się w krzakach
z mokrymi stopami i bez lunchu.
Sam się nie doceniasz, mon ami.
Posłuchaj.
Przegapiłeś dziś autobus
Złapać go nie było jak
Powiedziałeś, że to koniec
Że nie mamy żadnych szans
Do lotu zerwij się
Odnajdziesz to w sobie
Więc przestań mówić: nie da się
Nie da się! Nie mam wyobraźni.
Właśnie że masz.
Wszystko da się wyobrazić.
Co? Nawet solówki nie umiałem wymyślić.
Co? Żartujesz?
A kto wymyślił Jak to naprawić?
Do berka bez zasad, zasad sto?
W łapaniu much jesteś jak ninja
Ale nie chwalisz się Jak inny ktoś
Bo z wyobraźnią uda się
Wiem, że tak
Bo z wyobraźnią uda się
Skoro potrafiłeś naprawić harmoszkę, to i teraz sobie poradzisz.
Może. No wiecie...
spróbuję.
Ale kończy się nam czas.
Oficerze ochrony Asie Nenufarze.
As Nenufar.
Z nerwami z żelaza i o stalowym spojrzeniu.
Tak, pierwszy oficerze Dziobie Billingsly?
Przybyliśmy, by ocalić rycerzy przed latającymi smokami.
-Ojej! -En garde!
Latające smoki, koszmar!
Musisz się wyzwolić z tej...
smoczej pajęczyny!
Co teraz zrobiłby oficer ochrony As Nenufar?
Wyzwoliłby się, właśnie tak!
Super!
Teraz podciągnę się na laserowej linie.
Udało się!
Wolność!
-Nieźle! -Bon! Ale bon!
Co dalej, oficerze Nenufarze?
Schwytajmy latające smoki
i podarujmy je królowej! Dalej!
Za Pete'em! Do boju!
Mam cię, smoku! I ciebie!
Patrzcie! Już widać zamek.
Ale zaraz się spóźnimy.
Co radzisz, oficerze ochrony Nenufarze?
To pestka.
Zjedziemy po grzbiecie mega-potwora,
przekroczymy chwiejny most nad Zatrutym Stawem
pełnym skaczących ślimako-piranii.
Są równie drapieżne, co powolne.
Ślimako-piranie, nieźle.
Strzeżcie się Drzewnego Ogra!
Nazwał mnie drzewnym ogrem?
Zdążyliśmy!
Ale ubaw! Uwielbiam latające smoki.
Nawet Gburek dobrze się bawił, nie?
Gburek?
Moja pani, przybywam z innej epoki, by podarować ci te latające smoki.
Ufam, że nie zawiodłem.
Dziękuję ci, Gburku.
Ale to chyba twój lunch.
No tak. Przepraszam.
Gburek dowiedział się, że wyobraźni można używać
na różne sposoby.
Na razie, koty i kociaki.
Pamiętajcie, wyobraźnia zaprowadzi was, dokąd tylko zechcecie.