W poprzednich odcinkach...
Bez obaw, podchodzę do kostiumu klasycznie.
- Chyba nie kupiłaś gotowca? - Za jaką matkę mnie masz?
Macie państwo wspaniałą córkę.
Gdybym cię nie kryła, skończyłabyś w więzieniu.
Alice!
Michael Bolinski.
Ożeż kurwa.
Kate Foster, teraz ty.
Postanowiliśmy połączyć siły.
- Czy to problem? - Byle plan był dobry.
Wracaj, nie skończyłem z tobą!
Nie mogę przegapić lotu.
Przecież wylatujemy w południe.
Ja mam lot wcześniej.
Muszę wrócić na Halloween w szkole syna.
Nie wiedziałem, że Halloween jest obowiązkowe.
Nie jest. Ale jest.
Organizują konkurs, muszę zrobić kostium...
To grubsza sprawa.
O W MORDĘ! SAMA SIEDZI!
Faktycznie „o w mordę”.
Co? Dostaliśmy to?
Zlecenie? Nie, to w innej sprawie.
- Wszystko gra? - Tak.
Ella, moja córka, nauczyła się siadać.
A nie powinna?
Powinna. Ale to dość wcześnie. Jest nad wiek rozwinięta.
Wdała się w mamę.
Tylko... sama nie wiem. Szkoda mi, że to przegapiłam.
Chyba dalej będzie siadać?
Tak.
To jeszcze się przyuczy.
Ja umiem teraz siadać lepiej niż rok temu.
Tak mówisz?
- Jestem zawodowcem. - Zamknij się.
- Chodź tu. - Nie, naprawdę muszę iść.
- Co robisz? - Serio. Pa!
Tym razem uciekłaś.
O Boże.
- Nathan? - Kate!
Wchodzę do pokoju, a ona siedzi,
jakby robiła to od miesięcy czy lat.
Życie się toczy, co nie?
Nieważne, jak kogoś ignorujemy i jak nawalimy.
Rozumiem.
Przepraszam, że nawaliłem.
Nie musisz już tego powtarzać.
Przepraszam was troje. Zasługujecie na więcej.
Słuchaj, nie byłam...
Nie jestem idealna.
Nie wiem. Pierwszy raz dociera do mnie...
jak bardzo was skrzywdziłem.
Nathan, naprawdę...
Już się po tym otrząsnęłam.
A przynajmniej nie chcę już się o to gniewać.
To...
To bardzo szlachetne.
Nie. Ja po prostu...
Nie wiem. Nabrałam perspektywy.
Tęsknię za tobą.
Wracaj do nas, co?
Już wracam.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Zapomniałaś czegoś?
Robótki ręczne w hotelu?
NETFLIX ORIGINAL
Tak myślałam, że cię poznaję.
- Victoria. - Byliście trudnymi rywalami,
ale znamy się z TruAir od dawna.
Wiedzą, czego się po mnie spodziewać.
Nie, jasne, gratulacje.
Naprawdę się zmieniłaś.
Tak? Potrzebuję nowego kremu pod oczy.
Nie, to zmiana na dobre. Mniej wyrzutów sumienia.
Dziękuję.
Ale powiem ci coś.
Ty i Mike to zespół, który bacznie bym obserwowała.
Dziś Halloween! A to dla mojego małego klauna.
Wreszcie zrozumie, o co w tym chodzi.
Głupie Halloween.
Szkoła po prostu nas musztruje w robótkach ręcznych i cierpliwości.
Ja lubię Halloween.
Ciesz się, póki możesz.
Zaraz będzie nastolatką i ją znienawidzimy.
Nie ciebie, Alice. Ty jesteś dobra.
Ale twoja siostra Jayme wygląda mi na niezłe ziółko.
Musimy uważać, bo wyrośnie na taką jak Brenna.
Tato, przestań.
Ale dosyć o Halloween.
Alice, porozmawialiśmy z mamą
i chciałaby ci coś powiedzieć.
Alice, nie byłam najlepsza...
- Ani nawet dobra. - Lionel.
Alice...
Byłaś wobec mnie cierpliwa
i chcieliśmy cię z tatą nagrodzić za to, jaka jesteś odpowiedzialna.
Więc oddamy ci telefon.
- Naprawdę? - Tak.
Bo ci ufamy.
Pomyśl, ile GIF-ów możesz zrobić na imprezie siostrzyczki.
Możesz użyć filtra z kowbojem. Istnieje taki filtr?
Nie. I nie mogę przyjść.
- Dlaczego? - Mam piknik naukowy.
Co? Jak mogłam zapomnieć?
Mówiłam ci o tym.
Oczywiście. Wiem. To co, widzimy się na kolacji?
- Tak. - Dobra.
Piknikuj naukowo.
I ciesz się telefonem. Zasłużyłaś.
Musi istnieć filtr z kowbojem.
Bo ile razy można być kotem?
Ile mam tak siedzieć?
Możesz zdjąć opaskę.
A w każdym razie...
O nie.
- To o wiele zbyt straszne. - Co nie?
Nie możesz jej tak puścić.
Dzieciaki będą miały koszmary.
Co w tym niby straszniejszego od Ulicy Sezamkowej?
Tam jest potwór ze śmietnika.
- Odeślą ją do domu. - A ja ciebie.
Będzie dobrze.
To i tak będzie niewinne w porównaniu z innymi.
Tak.
Ta krew to niezły akcent.
To było moje!
Najpierw jedna pętelka, potem druga...
Zaczekaj chwilkę.
Idę!
Przyszłaś odebrać przyszłą zwyciężczynię
konkursu na kostium w szkole Saint Celine’s?
Ty nie musiałaś się przebierać.
Jasne, że musiałam. I ty też musisz.
Co to jest?
To twój strój.
Będziemy nami ze studniówki.
Nieważne, co założę. Nienawidzą mnie tam.
- Nieprawda. - Prawda.
W pracy nikt mnie nie lubi, wiesz o tym.
A w szkole jestem matką, która zamknęła córkę w aucie.
Będą roztrząsać każdy mój ruch.
Jeśli czegoś się nauczyłem na tym całym Mama i Ja,
to tego, że nikogo nie obchodzi, co robią inni.
Wszyscy są zajęci sobą.
Ale może...
Mogłabyś spróbować być milsza.
Mówisz, że to moja wina?
Nie! Jesteś...
Jesteś onieśmielająca.
Popatrz na siebie. Ja...
Wielkie piękno to wielka odpowiedzialność.
I tak. Może bądź trochę milsza.
Załapałam.
Dzięki.
SZKOŁA ST. CELINE’S
Panie i panowie, mamusie i tatusiowie, witajcie!
Z przyjemnością przedstawiam najmłodszą klasę szkoły Saint Celine’s.
Jestem dumna, że mogę poprowadzić
nasz pierwszy halloweenowy konkurs na kostium.
- Przepraszam. - Zaczynamy...
Śliczne. Mam tu kostium Charliego.
Proszę bardzo.
- Proszę usiąść. - Już. Przepraszam.
Proszę usiąść.
- Już idę. - Zanim zaczniemy konkurs...
Boże, ale mi niewygodnie.
Wyglądam jak P. Diddy.
Ian, ohyda. Diddy? On zmienił pseudonim na Love.
Niemożliwe.
Jezu Chryste.
Przepraszam za kostium.
Udało się.
- Odhaczyłaś go? - Co?
Zaliczyłaś ten skok w bok?
Z Mikiem?
Okazało się, że raczej się zahaczyłam, niż go odhaczyłam.
Chyba otworzyłam puszkę Pandory.
Poszłam ukraść mleko, a teraz rozważam kupno krowy.
Te twoje analogie.
- Co tam widzisz? - Moją złotą rączkę.
Nie mieli technika i zgodził się pomóc.
Czy to miłość?
Nie wiem, Frankie.
Chwytaj ją. Za odnóża.
Brawa dla maluchów!
A teraz konkurs kostiumów.
Oczywiście ja będę jurorką.
Kto by pomyślał. Doi sytuację, jak się da.
Za jakieś trzy zdania dostanie orgazmu. Uważaj.
Zwycięzcą szkolnego konkursu na kostium halloweenowy zostaje...
Cicho, teraz my.
- Zoe. - Mniejsza. Udawaj zaskoczonego.
Rhoda Coyne-Bois!
Rhoda!
Moja Rhoda!
A nagroda w kategorii „kostium nie z tej Ziemi” trafia do...
- Chwila, każdy dostanie nagrodę? - O kurwa.
Tylera i Thomasa!
Piżamy? Co za olewka.
A teraz uczennica, która wie, jak ważne jest zabieranie głosu,
Zoe Matthews!
Tak! Moja córeczka!
Za jej kostium Malali.
- Ona jest Czerwonym Kapturkiem. - Nieważne.
A teraz nagroda dla najzabawniejszego filutka,
Jayme Carlson!
Co? Że ja?
Brawo!
Charlie Foster, dla ciebie też jest nagroda.
Najlepszy kostium domowej roboty!
- Najlepszy kostium domowej roboty? - Fantastycznie, co?
Co się dzieje?
ALICE: WYMIATAM NA PIKNIKU NAUKOWYM
Cześć.
No proszę, to mama od kostiumu domowej roboty.
Nie brzmi tak wdzięcznie jak „filutek”.
Przynajmniej nie mamy nagrody za wywołanie najgorszych koszmarów.
Rhoda wygrała uczciwie.
Panie.
- Idź, Jenny. - Ian...
Cześć.
Cześć, co u ciebie?
Jak tam w pracy?
Świetnie.
Dostałam awans i podobają mi się nowe obowiązki.
- Nieźle. - A co u Iana?
Pracuje dla mnie. Jako asystent pozabiurowy.
- Poza... - ...biurowy?
Nie ma takiej pracy.
A jednak.
W każdym razie...
chętnie bym się spotkała, jeśli tylko chcecie.
To miłe. Dzięki, Jenny.
- Jasne. - Chętnie.
Widzicie? Jestem miła. Świetnie.
To do zobaczenia.
Pa.
Lecę, obiecałam dziecku lody.
A konkretnie Lionelowi.
- Pa. - Do zobaczenia.
- Cześć. - W czym mogę pomóc?
Chciałam pani podziękować.
Mam nawet prezent.
To masaż.
To bardzo miłe,
zwłaszcza że dostałam już prezent od pani i innych rodziców.
Tak? Tak.
Prezent na Halloween. Jasne, że tak.
Ale masaż brzmi lepiej niż kolacja w teatrze.
Jak się skupić na jedzeniu?
No już.
Co się dzieje?
Chyba się to pani przyda.
Może nic dziś nie wygrałem, ale i tak zasługuję na lody,
bo jestem najzabawniejszym filutkiem w rodzinie.
Jayme? Wcale nie jest taka zabawna.
Doktor Carlson!
- Sandy? Cześć! - Chcę pani kogoś przedstawić.
To moja partnerka, Fatima.
- Masz dziewczynę? - Kobietę.
Strasznie się cieszę.
Bardzo mu pani pomogła.
Jestem tuż obok.
To my już pójdziemy.
Trzymajcie się!
Zadowolony klient.
- A jednak antydepresanty działają. - No tak.
Mango!
Tatuś nie może tu kupować, bo przekracza limit trzech próbek.
Mają arbuzowe...
Cześć, Brenna.
Twoi rodzice wiedzą, że olałaś piknik naukowy?
Piknik naukowy jest dopiero w lutym.
Rok temu Alice zrobiła wulkan.
Było tragicznie.
Serio? Dajecie się robić w wała.
Uważaj, co mówisz.
Przepraszam, ale cieszę się, że już się nie spotykamy.
Bo to, co zaczynała wyprawiać... No nie wiem.
O czym ty mówisz?
Powinna pani zajrzeć na jej Finsta.
- A co to jest? - Finsta.
A po ludzku?
Ukryte konto, którego nie podglądają rodzice.
Jak ona to wrzuca? Miałam jej telefon.
Nie powinnam tego pani pokazywać.
Tak, właśnie to wrzuciła.
O Boże.
Przepraszam.
Przepraszam, że zawaliłam z kostiumem.
Wiem, że to było ważne i pewnie jesteś zawiedziony.
Nie musisz przepraszać.
Miałaś tylko nie zrobić lasagne...
i to się udało.
- Przepraszam za tę presję. - Nie, rozumiem to.
Nie chciałeś, żebym się wygłupiła.
Wiem, że żadna ze mnie Betty Draper.
- I dzięki Bogu. - Tak?
Tak.
Bo wciąż możesz się wycofać, wiesz?
Znaleźć sobie spokojną panią domu,
która oddaje pożyczone naczynia.
Nie chcę tego.
Może dawniej, sam nie wiem. Ale już nie.
Chcę ciebie.
Naprawdę?
Naprawdę.
Więc zróbmy to.
Żadnych tajemnic.
Żadnych tajemnic. Umowa stoi.
Chodźmy na kurczaka.
A potem dodałam sody oczyszczonej i wulkan wybuchł.
Nauczyciele pewnie oszaleli, co?
- Kto nie kocha wulkanów? - Mieszkańcy Pompejów.
Twoja córka wygrała piknik naukowy. Jak możesz się nie ekscytować?
Wygrałaś piknik naukowy?
Nie wygrałam, ale zajęłam trzecie miejsce.
- Gdzie twój medal? - W szafce.
- Kto był pierwszy? - Jerry Colman.
- A drugi? - Candice Vashir.
Doborowe towarzystwo! Jestem z ciebie dumny, skarbie.
Moje dziecko.
A raczej... moja nastolatka.
Dzięki, tato.
Chyba wezmę ćwiartkę kurczaka.
Chwila, mają skrzydełka. To wszystko zmienia.
A dla ciebie? Paluszki z kurczaka?
Dobre. Może weźmiemy dla wszystkich?
ZADZWOŃ — MAMY TRUAIR!
Muszę zadzwonić.
Idź, tymczasem dojdę do siebie.
Oni mają gofry z kurczakiem!
I mój plan wziął w łeb.
Halo?
Mamy TruAir?
Owszem, mamy.
Jest nasze.
Nie odbierałaś.
- Ale Victoria... - Się wściekła?
Tak, kiedy jej powiedzieli, dostała szału.
Robota jest nasza.
Pod warunkiem, że będziemy współpracować.
Powiedziałem, że to nie problem.
Wszystko gra?
Jestem tylko w szoku.
- Wczorajsza noc była... - Tak.
Posłuchaj, mam dla ciebie propozycję.
Co ci wziąć?
- Nie chcę wybierać za ciebie. - Ja... Chwileczkę.
Lecę do Cabo. Spotkajmy się tam.
Że co? Ale żeby pracować?
Możemy trochę popracować.
Ale głównie dla nas.
- Żeby wykorzystać benefity pracy. - O Boże.
Przyleć do mnie.
Może zestaw rodzinny?
Dorzucają ciasto gratis. Fajnie, co?
Za dużo? Bez ciasta?
Dobra, coś wymyślę.
Halo?
Jesteś tam?
Tak, jestem.
Nie chcesz tego?
Ja... Chyba nie mogę dać ci tego, czego potrzebujesz.
Słuchaj, nie musisz się mną zajmować.
Ale bylibyśmy dobrą parą.
Chcę, żebyś była szczęśliwa. Na pewno byłoby ci lepiej niż teraz.
Próbujesz mi się sprzedać?
A co, źle mi idzie?
Nie.
To jak?
To jak, Kate?
Szybko.
- Ja... nie wiem. - Kate.
- Przyleć. - Kupię ci, co chcesz.
- Co chcesz zrobić? - Paluszki?
To jak?
Chcę...
Napisy: Juliusz P. Braun