W poprzednich odcinkach...
- Co to? - Boże.
Trzymaj rodzinę z dala od mojej.
Bez przesady z tym Jezusem.
- Postaram się nie mówić językami. - Religia wywołała każdą wojnę.
- Posyłasz ją na brutalną piłkę nożną. - Porozmawiamy później.
Jesteśmy zachwyceni twoją kampanią.
Trafiła mi się wielka szansa.
Leć. Leć do Nowego Jorku.
Niech wygra najlepsza.
Impuls. Nie... Tak.
Impuls. Trudno go wywołać, lecz nie sposób zignorować.
Co to, wierszyk dla dzieci?
Gdzie to jest?
Sześćdziesiąt dwa procent.
Jako że 62 procent konsumentów kupuje bilety lotnicze przez Internet,
zakupy pod wpływem impulsu się podwoją.
Dobra, jedziemy.
O Boże.
Nie, to nie dla ciebie.
Dzień dobry, witam w TruAir.
Dzień dobry...
Przepraszam.
Cześć. Wchodzę na spotkanie.
Wybacz, że przeszkadzam. Dzwonili ze szkoły.
Nie musisz krzyczeć. Mikrofon wyłapie twój głos.
Przepraszam, robię kawę.
Chcę się upewnić, że w kostiumie Charliego
nie będzie makaronu glutenowego.
Ktoś ma celiakię.
Bez obaw, na kostiumie nie będzie makaronu.
Podchodzę do tego klasycznie.
Chyba nie kupiłaś gotowca?
Za jaką matkę mnie masz? Nie narobię ci wstydu.
Nie chodzi o mnie.
Nie wybaczyłabyś sobie,
gdyby inni rodzice się przyłożyli, a ty nie.
Załapałam. Wyraziłeś się jasno i głośno. Muszę lecieć.
Połamania nóg!
To było głośne. Kate Foster, na spotkanie.
Tak, proszę usiąść.
- Może kawy? - Nie, bo rozedrę tę sukienkę jak Hulk.
Kate.
Mike.
- Wyglądasz... wow. - I kto to mówi.
- Często masz szminkę? - Nie. Za mocna, co?
- Lepiej ją zetrę. - Dlaczego?
Podkreśla twój największy atut.
Aż mnie rozprasza.
Ale tylko troszkę.
Dzień dobry.
Ciekawe, kogo jeszcze ściągnęli.
Michael Bolinski.
Ożeż kurwa.
Victoria.
- Bonjour. - Bonjour.
- Victoria Stromanger. - Kate Foster, my...
Muszę już wchodzić,
ale życzę powodzenia tobie i wspólniczce.
Znasz ją?
Owszem. Bardzo się starała zrujnować mi życie.
A więc Gaze to trzecia opcja.
Alice, możemy porozmawiać?
Wiem, że jesteś zła przez...
To było wstrząsające. Przykro mi, że musiałaś to przejść.
Musimy o tym porozmawiać.
Alice?
Słonko.
- Lionel! - Nadal się do ciebie nie odzywam.
Alice zniknęła.
- Nie ma jej w pokoju? - Nie ma jej w domu.
Nie ma jej?
I pistoletu też.
O Boże.
Doceniam to, dziękuję. Dobrze.
- Nie ma jej w szkole. - Czemu przyniosłaś broń?
- Nie ma jej u Brenny, policja jej szuka. - Czemu przyniosłaś broń?
Rozdzielmy się.
Przyniosłaś pistolet do domu, do naszych dzieci.
Jak mogłaś uznać, że to dobry pomysł?
Wiem!
Pacjentka go przyniosła, bo bała się chłopaka,
a kiedy wzięłam go w ręce,
poczułam, jakby coś się we mnie przebudziło, i...
nie byłam gotowa z tego zrezygnować.
Świetnie. Gratulacje.
Teraz nasza córka błąka się z pistoletem w plecaku,
bo chciałaś się poczuć jak snajperka.
Ciągle myślę, jakie straszne musi mieć zamiary.
Nie wiemy tego. Może nie robi nic złego.
Lionel, pistolet, ciasteczka, stringi...
To teraz nieważne. Ważne, żeby ją znaleźć.
Sprawdźmy w parku.
Cześć, wchodźcie.
Cześć!
Słyszałam, że źle się czujesz, kochanie.
Całą noc nie spała. Dziękuję, że zgodziłaś się ją wziąć.
Nie ma sprawy. Mam szansę się przytulić, zanim wyjdę.
Wychodzisz? A kto zostanie z Rhodą?
Bianca.
Wreszcie znalazłam kupca na dom.
Jeśli dobrze to rozegram, zapłacą wyższą cenę.
Muszę wyczarować kasę!
Nie tak się umawiałyśmy.
Wszystko będzie dobrze.
Bianca, kochanie! Giselle przyszła.
- Cześć. - Jezu Chryste.
Raczej „matko przełożona”.
Może sobie być matką, ale nie zostawię z nią Rhody.
Nie, to tylko kostium. Mamy w kościele koncert charytatywny.
Śpiewamy hity z Zakonnicy w przebraniu.
Dla Rhody też mam.
Ona tego nie założy.
Giselle, gdzie idziesz?
Wolę przeorganizować cały dzień niż zostawić dziecko z tą oszołomką.
Giselle!
Słodki Jezu. Przepraszam.
Szczęść Boże.
To brzmi sztucznie. Victoria nie jest zabawna.
Każdy potrafi rozśmieszyć.
To jeszcze nie znaczy, że wygra.
Jezu.
To jaki masz pomysł?
Chcesz go ukraść?
Może. Dobry jest?
A ty na co stawiasz, mądralo?
Niezawodność.
Krótkie loty często są odwoływane i mają fatalną obsługę.
Ale z TruAir nie trzeba iść na kompromis.
Dają doświadczenie klasy biznes osobom często podróżującym.
„TruAir. Oddajemy kontrolę w ręce pasażera”.
Dobre.
Ale nie świetne.
Przykro mi, ale ludzie tak nie działają.
To znaczy?
Jesteś chodzącą zmienną kontrolowaną.
- Nic nie wytrąca cię z równowagi. - Bo mam plan i się go trzymam.
Ale inni tak nie robią.
Co 20 minut coś ich zaskakuje i muszą się dostosować.
Myślę, że mam ochotę na rybę i Angielskiego pacjenta,
ale po długim opóźnieniu na lotnisku wolę pizzę i Pięćdziesiąt twarzy Greya.
Pragnienia się zmieniają.
- A co ty proponujesz? - Impuls.
Współczesny przedsiębiorca wie,
że sukces wymaga szybkiego podejmowania decyzji.
TruAir to rozumie.
Chcesz, czego chcesz i kiedy chcesz.
Racja, jeśli celujesz w zbuntowanych nastolatków.
Ale klientela TruAir nie identyfikuje się z impulsywnością.
Cholera.
- Alice! - Alice!
Jesteś tu, Alice?
Przepraszam! Chodzisz tu do szkoły? Znasz Alice Carlson?
Jest tego wzrostu, ma długie, rude włosy i...
I pistolet.
Ostro.
Dobrze. Może to pomoże.
Chyba bym ją zapamiętał.
- Co to ma niby znaczyć? - Odpowiadaj.
Co będę z tego miał?
- Ile? - Co?
- To wymuszenie. - Nieprawda.
- Daj 35 dolców. - Owszem.
- Co? - Zapłać mu.
Dobrze.
Może być kartą?
Co ty...
Widziałeś ją czy nie? Gadaj albo cię pogrzebię w ziemi.
Nie widziałem jej! Psycholka.
Napój pomarańczowy? Pizda.
Dobra, dziękujemy.
Halo?
- Anne Carlson? - Tak.
Mówi Plintstock z policji w Toronto.
Chodzi o pani córkę, Alice.
- O Boże. Nic ci nie jest? - Nic.
Cokolwiek zrobiłaś, nie mów nic bez prawnika.
- Gdzie ją znaleźliście? - Ona nas znalazła.
Muszę coś państwu powiedzieć.
Macie państwo wspaniałą córkę.
Zrobiła coś odważnego.
Znalazła pistolet i go zgłosiła. Gdzie był? Na ulicy?
Leżał w krzakach.
Zawsze mówiłem, że krzaki bywają niebezpieczne.
- Zgadza się? - Tak.
Nigdy nie wiadomo, co się tam znajdzie.
Igły, pistolety, włóczęgów...
ciała.
Dobra.
Wszyscy mają herbatę?
Gotowe?
Bianca i ja chcemy ci podziękować, że wróciłaś
i że przeorganizowałaś dzień, żeby zająć się Rhodą.
Do rzeczy.
Dobrze.
Jak to ująć delikatnie?
Jezus cię przeraża, a Bianca mocno się na nim opiera.
Chcę zaproponować kompromis.
Nie.
- Nie? - Czas, żebyście posłuchały moich zasad.
Co to jest?
Moja lista żądań.
- Ile ich jest? - Dwadzieścia siedem.
Jeden. Boże Narodzenie pozostanie całkowicie świeckie.
Skoncentrowane na Mikołaju.
Dwa. Żadnych chrztów, bierzmowań ani spowiedzi.
Trzy...
To może się udać.
Na pewno tego chcesz?
Tak. Pytanie raczej, czy chcesz pójść za mną.
Zazwyczaj to chyba ty prowadzisz.
Mogę to zrobić.
Świetnie. Więc chodź mnie przelecieć.
- Co? - Musimy lecieć. Na prezentację.
- Trzymam cię za słowo. - Słusznie. Często jestem w mieście.
Walter, Cynthio, porozmawiamy wkrótce.
Z pewnością.
Kate Foster, kolej na ciebie.
Postanowiliśmy z Mikiem połączyć siły. Będziemy prezentować razem.
Słucham?
- Czy to problem? - Byle projekt był dobry.
Dwadzieścia sześć. Żadnych rytuałów ani ich inscenizacji.
i na koniec żadnych egzorcyzmów
lub używania filmu Egzorcysta w celach nauki.
Długa lista.
I dosyć obraźliwa.
Obraźliwa?
Wiecie co? Wychodzę.
Nie, Giselle. Proszę.
Porozmawiam z nią.
Giselle, zaczekaj.
Przepraszam.
Nie mogę się zmienić ze względu na twoje samopoczucie.
Ale obiecuję...
Jeżeli aż tak ci to przeszkadza, to zachowam wiarę tylko dla siebie.
Nie o to chodzi.
Nie omówiłam z Frankie tematu religii w wychowaniu.
Wiesz co?
Zostań.
Porozmawiaj z Frank, a ja pójdę na spacer.
Znalazłam coś na trawniku.
Jak ona...
Dzięki Bogu.
Możesz podziękować mnie.
Tym razem Bóg nic nie zrobił.
Sprytne.
Jezu, dzięki.
To był błąd.
No...
Jak mogłam tak się mylić?
Myślałam, że to podstępna manipulantka, a ona jest tylko...
Dzieckiem?
Które postąpiło właściwie w niebezpiecznej sytuacji.
Wiem.
- A do tego cię kryła. - Nie musisz tak tego podkreślać.
Przepraszam.
Nie przepraszaj, nie masz za co.
To ja nie widzę Alice taką, jaka jest.
Na pewno trudno jej to pojąć.
Jestem fatalną matką.
Ostatnio wytarłem Jayme chusteczką do mebli.
- Co? - Nic jej nie jest, monitoruję sytuację.
Ale to zrobiłem.
Czasem można nawalić.
Tylko lepiej bez broni.
To niesamowite, co dziś zrobiła.
To prawda.
Powinnaś jej to powiedzieć.
Nawiasem, jeszcze ci nie wybaczyłem.
Impuls to potężne narzędzie.
Gdy widzisz coś ekscytującego, twój poziom serotoniny rośnie
i działasz bardziej agresywnie niż w normalnych warunkach.
Klienci, na których zależy TruAir, są pijani tym impulsem.
Przywykli do tego, żeby „chcę”...
zmieniać w „mam”.
Ale większość linii lotniczych stawia ograniczenia.
A co gdyby biznesowa linia TruAir zaspokajała potrzeby zarówno na ziemi...
Pozwalając planować z wyprzedzeniem.
...jak w powietrzu?
Reagując na nagłe impulsy.
Bo czasem człowiek nie wie, czego chce,
póki tego nie skosztuje.
TruAir może na tym zarobić.
Klienci muszą się czuć dopieszczeni, zaspokojeni.
Bo kto wie?
W drodze do domu możesz chcieć czegoś innego, niż wylatując.
Inni dają to, co się zamówiło.
TruAir da to, czego potrzebujesz, kiedykolwiek zapragniesz.
O Boże.
- Cholera. - Boże.
Byliśmy na tym spotkaniu świetni.
Napędziłaś nam dziś stracha.
Pistolet to nie zabawka,
nawet jeśli czujesz się dzięki niemu silna.
Wiem.
Chyba za dużo nalałam.
Tak sądzisz?
Jestem ci winna przeprosiny.
Za bardzo skupiałam się na zagrożeniach świata.
A on potrafi też być piękny.
Ale to zależy od ciebie.
Co masz na myśli?
Nasze wybory określają, jakie będziemy mieli życie
i jakimi staniemy się osobami.
Dziś podjęłaś dobry wybór i chcę, żebyś wiedziała, że ci ufam.
Słucham?
Przepraszam, ale to był twój pistolet.
Tak, dokonałam złego wyboru.
Jednego?
Ty ciągle dokonujesz złych wyborów.
Zaatakowałaś rodziców mojej przyjaciółki. Dwa razy.
Dosyć tego.
Gdybym cię nie kryła, skończyłabyś w więzieniu.
Alice!
Pij sobie swój bardzo pełny kieliszek wina.
Daj chipsy, młoda damo.
Zostały tylko ze 42.
Posłuchaj.
Jezu, mnóstwo tatuaży.
Super.
Czemu tak marnie mi to idzie?
Napisy: Juliusz P. Braun