W poprzednich odcinkach...
Brenna kopci węża.
Może spotkamy się na kolację?
Świetny pomysł.
Gdyby potrzebowała pani napraw, proszę dzwonić.
- Mogę zatrudniać ludzi. - Możesz załatwić mi pracę?
Mogę załatwić ci pensję, do czasu aż staniesz na nogi.
Co powiesz na kolację?
Nie masz planów?
Już nie.
CHCESZ SIĘ ZNÓW CAŁOWAĆ W TWOIM BIURZE?
Widzę, że mamy małego gościa.
Przepraszam, musiałam ją wziąć. Moja mama jest w Palm Springs
i nie znalazłam niani.
- Typowe. - No dobrze.
Miło widzieć was tu razem, jako rodzinę.
Tak, to miłe.
Może to dobra chwila na rozmowę o waszej przyszłości.
Jasne.
O przyszłości? Mamy podjąć decyzję?
Możecie. Jeśli jesteście gotowi, żeby...
Srać lub wstać z nocnika.
Tak bym tego nie ujęła.
Sranie to byłby Nathan, a wstanie z nocnika to cokolwiek innego.
Co się dzieje?
Nie mam jeszcze odpowiedzi.
Jesteś bardzo cierpliwy i sprawiasz, że moje życie jest lepsze.
Ale... Jak by to...
Muszę coś najpierw odhaczyć.
Coś...
czy kogoś?
Coś.
Picie śniadania jest szybsze.
Nie śpiesz się tak na kolacji.
À propos. Chciałem się upewnić, że mamy wspólny front.
Tak. Brenna to zły wpływ,
więc przychodzą jej rodzice i ich zniszczymy.
Zdecydowanie.
Ale nauczyłem się, że trzeba się trzymać
zasad rozwiązywania konfliktu.
Ale to proste. Albo zapanują nad córką, albo Alice nie będzie jej widywać.
My wiemy, że to Brenna jest winna, ale jej rodzice się nie zgodzą.
Musimy delikatnie im uświadomić, że ich córka też ponosi winę.
Potem inteligentnie porozmawiamy i wszyscy będą zadowoleni.
A potem ich zniszczymy.
Jak ząbek czosnku w zupie przyjaźni.
- Cześć. - Cześć.
Usiądź.
Dobrze.
Jak leci?
Dzwonili dziś do mnie z zarządu.
Znaleźli nieregularność w liście płac,
którą musiałaś wprowadzić ty podczas mojego urlopu.
Zatrudniłaś „asystenta pozabiurowego”?
Tak.
Potrzebowałam kogoś, kto załatwi coś...
poza biurem.
Jenny, płacenie swojemu byłemu, który tu nie pracuje,
za nieistniejącą pracę to kradzież.
- Okradłaś firmę. - To...
nieprawda.
Ta pozycja istnieje. On robi istotne rzeczy.
Więc dlaczego tu nie przychodzi?
Ma w nazwie stanowiska „pozabiurowy”, więc...
Jenny, jeśli mu płacimy,
to musi już dziś tu być i efektywnie pracować.
Inaczej cię zwolnię.
Kate! Dzwoniłam do ciebie.
- Zgadnij, kto... - Patrz na ten nagłówek.
„Niesmaczna kampania ratuje klinikę”.
- Pieprzona Dana Brown! - Nie, chodzi o TruAir.
Przyszli tu na spotkanie. Przesunęli je.
Myślisz, że widzieli artykuł?
Czytaliśmy artykuł.
No właśnie...
Ta akcja z krwawieniem była ostra.
Musiałam to czytać na raty.
Widzicie, ta dziennikarka, Dana Brown, się na mnie uwzięła.
Tak, brutalny nagłówek.
- Tabloidowy. - A potem to odwraca.
Odwraca? To pozytywny artykuł?
Kate.
Jesteśmy zachwyceni twoją kampanią. Była taka bezpośrednia.
To było jak zimne „pogódźcie się z tym”.
Aż krzyknęłam z wrażenia.
- Napisała SMS-a wielkimi literami. - Chcemy coś zaproponować.
Słucham.
TruAir zakłada luksusową linię latającą na krótkie dystanse.
Oczywiście baza będzie w Toronto,
bo godzinę stąd są Chicago, Nowy Jork, Montreal, Boston...
A także Ottawa, ale kogo to obchodzi?
Potrzebujemy kampanii, która przekona klientów biznesowych do naszych linii.
Osoby, która zna normy, ale ma je gdzieś.
Wybraliśmy ciebie.
- O w mordę. - Rosie.
Coś takiego mogłoby mnie interesować, owszem.
Dobrze. Musiałabyś być dzisiaj w Nowym Jorku.
- Dziś? - Zgoda.
Rose! Dziś niestety mam pod opieką dzieci...
Ale mogę znaleźć opiekunkę.
Albo dać im parę noży i niech wygra najlepszy.
- Będę tam. Przyjadę. - Świetnie.
I w tym tkwi problem. Zawiasy się poluzowały.
Jakby ktoś zatrzaskiwał drzwi.
Naprawdę?
Dokręcę je i po sprawie.
Nie umiem wyrazić, jak jestem wdzięczna.
Mogę zaoferować piwo?
Jasne.
Dziękuję.
- Mamo? - O nie.
- Mamo. - Chłopcy!
Gdzie płatki?
Nie pamiętacie? Wczoraj pożarliście dwie paczki.
- Miałaś dokupić więcej. - Umieramy z głodu!
Co to za ubranie?
I po co ten makijaż?
A ty to kto?
To jest Mel.
Pomaga naprawić rzeczy, które zniszczyliście.
Miło was poznać.
To twoje piwo, Mel?
- Wypiję je. - Nie, Joseph. Nie.
Wypije ci całe piwo.
Łap.
- Kozacko? - Tak.
Tak myślałem.
Urocze dzieci.
Tak bardzo przepraszam.
Już nie wiem, co z nimi robić.
Wiesz, znałem swego czasu paru niesfornych chłopaków.
Mogę zamienić słówko?
Czego fotkę ci przesłała?
No...
Nie jesteście dupkami?
Bo chwilę temu poznałem dwóch gnojków.
A ta kobieta na górze to anioł.
Spróbujmy zacząć od nowa.
Lepiej tego spróbuj.
Rozumiem.
Znacie się na ludzkim ciele, nie?
- Co? - Wszystkie mięśnie i kości są połączone.
To trochę jak rodzina.
Jeśli odłączyć jedną kość,
całe ciało boli.
Zupełnie jak w rodzinie.
Kim on, kurwa, jest?
Przechodzicie pewną fazę.
Rozumiem to.
Ale jeśli chcecie sprawdzać czyjąś wytrzymałość...
- Co ty, kurwa, robisz? - Sprawdzajcie moją.
Bo ja nie mam granic.
O Boże!
O mój Boże!
- Co? - Tak.
Widzicie?
To jesteście wy.
Jeśli nie zaczniecie się zachowywać, to będzie okropnie bolało.
To co ja mam tu robić?
Masz udawać, że cokolwiek umiesz, żebym nie wyleciała.
Poza tym nie wychylaj się i nie przeszkadzaj.
To twoje biurko.
Czemu jedyny nie mam komputera?
Chcesz mieć komputer? Oto on.
- Mam zepsuty fotel. - To go napraw.
Cześć, Dana.
Czytałam artykuł.
Wiem, przepraszam. Nie ja wymyśliłam nagłówek.
Bardzo potrzebowałam dziś dobrej prasy, więc dziękuję.
To twoja zasługa. Twoja kampania była mocna.
Ładnie go obcięłaś. Charlie może się uczyć.
Za wcześnie.
Wybacz. Dostałabym szału, gdyby to spotkało Charliego.
Nie ma sprawy.
Przepraszam.
- Dzięki. - Pa.
Cześć, Mike, to ja.
Przepraszam, że cię wystawiłam. Coś mi wypadło.
Ale mam wieści i chciałabym zapytać, co sądzisz.
Już jadę! Zadzwoń, twardzielu.
- No mów! - Ty mów!
Nie. Czemu...
- Przepraszam, mamo. - No.
Z przekonaniem.
Przepraszam.
Za co?
- Sikanie w ogrodzie. - Brak szacunku.
Dziękuję, chłopcy.
Biegnij!
Moje żabcie.
- Jak ty to... - To nic takiego.
Niektórzy potrzebują perswazji.
Boże, twój kciuk.
To tylko stara kontuzja hokejowa.
Popatrz.
Ciągle to robię.
Nie mów im.
Nie powiem.
Naprawiłem fotel.
Utknąłeś.
- Wiem. - Zaczekaj chwilkę.
I proszę bardzo.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
To, ekspres do kawy... Wszystko się rozsypuje.
- To też mogę naprawić. - Serio?
- Jasne. - Świetnie.
Odlot.
- Na razie. - Dobra.
Dobrze. Tak, dziękuję. Do usłyszenia.
No dobrze...
Proszę. Jedno ekspresso dla ciebie.
Komu jeszcze...
Cześć, rozmawialiśmy o tobie.
Może ekspresso?
Filiżanki są maleńkie, mogę zrobić dwa... No dobra.
Mówi się „espresso”.
Przez samo „s”.
Wychodzić!
Samo „s”? Może dla Włochów.
Co robisz? Właśnie to naprawiłem.
Masz tu pracować, a nie szukać kumpli.
Wracaj do biurka,
rób to, za co ci się płaci, i przestań zaniżać wydajność.
Koniec imprezy.
Beznadzieja. My siedzimy w piwnicy, a oni na górze z winem.
To dobre, że myślą, że masz na mnie zły wpływ.
No. Twoja mama jest ostra. Kompletnie jej odbiło.
Ma tatę pod obcasem.
Totalnie. Moja mama tak samo. Tata to pantoflarz.
- Chcesz ich poszpiegować? - Dlaczego?
Oni nas szpiegują. Grzebią w naszych rzeczach.
Poszpiegujmy ich.
- Wiecie, że wasza córka to manipulantka? - Nieprawda.
Też tak nie uważamy.
To dobrze.
Zostawmy ten temat na później, bo przyjechała uczta.
Kto ma ochotę na duszoną jagnięcinę?
- Jesteśmy wegetarianami. - Właśnie.
- No jasne. - Cholera.
Coś tam jest. Popatrz.
To pewnie skrytka z narkotykami.
Jezu.
- Cześć! Musimy pogadać. - Dobra.
- Chodź, mały. - Cześć!
O Boże.
A więc...
trafiła mi się wielka szansa.
Znasz TruAir?
- To linie lotnicze. - Tak!
Jestem jednym z kandydatów
do stworzenia dla nich kampanii na Kanadę.
To wielka sprawa.
Niesamowite. Byłabyś idealna.
Prawda?
Spotkanie jest w Nowym Jorku, dziś wylatuję.
Gdybyś wziął dzieci...
- Przykro mi, ale nie mogę. - Dlaczego?
Rano muszę być w sądzie. Całą noc będę się szykował.
I mam zrobić Charliemu kostium na Halloween.
Nawet nie kupiłem materiałów.
Nie możesz zadzwonić do Val albo do siostry?
Próbowałam. Wszystkich pytałam. Myślałam, że ty...
Przykro mi, nie mogę. Naprawdę bym chciał, ale...
Rozumiem.
Dziękuję za całą dzisiejszą pomoc.
Jesteś jak z Porad różowej brygady, tylko hetero.
Nie ma sprawy.
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, ale sparowałem ci głośniki z telefonem.
Nie musiałeś.
Pokażę ci.
Wszystko dziś naprawiasz.
Nie wszystko.
Trzeba się jeszcze zająć pewną sprawą.
Hej, co robicie?
Nic. My... Muzyka!
Jest teraz połączona, więc...
Nagłośnienie.
Do pokojów.
Już! Do pokojów.
Dobra nuta.
Rozpływa się w ustach.
Jak warzywa?
A jakie mają być?
No dobrze.
Kiedy skończycie, czekają na was lody.
- Nie jestem dzieckiem. - To jakiś absurd.
Wierzycie w to, że Brenna manipuluje Alice?
Alice nie nosiła stringów, zanim poznała Brennę.
Słucham? To był pomysł waszej córki.
Powinien ją zbadać doktor.
Ja jestem doktorem.
- Doktorem czego? - Nie radzisz sobie z...
- Co to było? - O Boże.
O Boże!
Boże!
Odbiło ci? Mogłaś ją zabić!
- Czy to jest prawdziwy pistolet? - Oczywiście, że nie.
Cholera, jest prawdziwy?
Skąd go wzięłaś?
Co tu się wyprawia?
- Brenna mi kazała, przysięgam! - Wcale nie!
Kochanie...
Zostawiasz dzieciom broń do zabawy?
Lionel!
Ja jestem bronią!
- Co, do cholery? - Wychodzimy.
Trzymaj rodzinę z dala od mojej.
Idziemy.
Wychodzimy.
Zaraz będzie jedzenie.
Kolacja przyszła.
Leć. Leć do Nowego Jorku.
- Mówi Lisa. - Ożeż...
Cześć, mały.
A co... Co z twoją rozprawą?
Poprosiłem sędzię, przełożyła ją. Wykorzystaj szansę.
Dzięki Bogu.
Nathan...
Ale obiecaj mi jedno.
Zajmiesz się kostiumem Charliego, zgoda?
Tak, zajmę się nim. Już się robi.
Daj czadu.
Wezmę rzeczy i ci nie przeszkadzam.
Dziękuję!
GDZIE JESTEŚ?
Kate.
Tutaj jesteś.
Tak, tutaj jestem.
Wiedziałeś, że lecę tym lotem?
Co? Nie.
- Tak naprawdę nie myślałam, że... - Prezentuję dla TruAir. Ty pewnie też.
Dzięki. A więc też cię zaprosili.
Na ostatnią chwilę, ale liniom lotniczym się nie odmawia.
To prawda.
To jak, czujesz się gotowy?
Nie czuję się gotowy. Jestem gotowy.
Rany.
- A ty? - Jasne. Żartujesz? To mój żywioł.
Obudzić się, zjeść śniadanie i pozamiatać prezentacją.
- A potem pójść na drinka. - Niech zgadnę. Z tobą?
Umieścili cię w Rococo?
Ciebie też?
- Przynajmniej jedno z nas zatrudnią. - Racja. Niech wygra najlepsza.
Napisy: Juliusz P. Braun