W poprzednich odcinkach...
- Co sądzisz? - Piękny pokój krzyży.
Pokój dziecka.
A co powiedziałam?
Właśnie złożyłem przeciwko tobie pozew o molestowanie.
Boże, dlaczego?
Same płatki i salsa pomidorowa.
- To mój pistolet? Dawaj. - To samoobrona.
Idź!
Dobrze, już idę.
Przestań, słyszę!
Głośniej się nie dało?
A co?
„A co”?
W czym mogę pomóc?
- Jest pani Kate Foster? - A co?
Proszę odpowiedzieć „tak” lub „nie”.
- O Boże, to wezwanie do sądu? - Nie.
- Jestem Kate... - Wezwanie do sądu.
- Wiem, że wezwanie. - Dostarczono.
Wynocha!
Won!
Mama jest przestępcą seksualnym.
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam za spóźnienie. Wejdźmy i...
Coś nie tak?
To tylko drobne...
Drobne komplikacje w pracy. Taki tam pozewik.
- Ale poradzę sobie z tym. - Pozywasz kogoś?
Nie.
Ktoś ciebie pozwał?
Tak.
Jestem prawnikiem, mogę pomóc.
Wierz mi, nie chcesz się w to mieszać.
Owszem, chcę.
To wstydliwa sprawa.
Nie osądzam. No, powiedz.
Dobrze.
Molestowanie seksualne?
Miałeś nie osądzać.
Przepraszam, ale...
Syn Richarda?
- Forrest od napletka? - To ten.
O Boże.
Ten pozew w ogóle nie ma sensu.
Wszystko się działo za obopólną zgodą, to był w miarę zdrowy związek.
- Ale pracował dla ciebie? - Tak, pracował.
- To niemądre. - No dobrze.
Tak się kończą romanse z 22-latkami.
Kate!
On nie ma 22 lat.
O Boże.
Dobra.
Wyciągnę cię z tego.
Obiecuję.
Spróbuję tego, ale mam iść do kina i na kolację sam?
Wyjdę na frajera.
Na kogoś, kto nie ma problemu ze sobą.
Kobiety to lubią.
- Dobrze, zrobię to. - Świetnie.
Za tydzień liczę na sprawozdanie.
- Odniosłaś go na policję? - Co?
Pistolet.
Tak, zabrałam, wypełniłam papiery, wszystko zrobiłam.
Byłaś taka odważna.
Ciągle o tym myślę i muszę powiedzieć,
że wyglądałaś z tą bronią całkowicie swobodnie.
Czysto!
- Nieźle. - Co?
Jesteś w formie.
Pamiętaj, im mocniejszy chwyt, tym większa kontrola nad odrzutem.
- Jak się czujesz? - Świetnie. Fantastycznie.
Mogę ci zadać pytanie?
Jak bardzo... kochasz Jezusa?
Nigdy nie mierzyłam.
Ja kocham Donalda Sutherlanda,
ale nie stałabym przed hotelem, gdyby przyjechał.
A więc...
masz z tym problem.
Jestem pewna, że Jezus to swój chłop,
ale nie będę kłamać, jego wyznawcy trochę mnie przerażają.
Rozumiem.
Posłuchaj, jako dziecko miałam religijną rodzinę.
Też myślałam, że to dziwne.
Ale kiedy nie mogłam zajść w ciążę,
zaczęłam myśleć, że może ta modlitwa coś da.
I zaczęłam się modlić.
Wtedy stało się to.
Nie mogę teraz przestać.
To raczej przesądność.
To coś więcej.
Podoba mi się, jak się czuję jako wierząca.
Podoba mi się, że mam wspólnotę, rodzinę.
Masz rodzinę.
Mnie, G, Rhoads, Juniper.
Wiem, z nią trzeba się oswoić.
Powinnyśmy spędzić trochę czasu razem, zjeść razem kolację.
Dobrze.
Tylko bez przesady z tym Jezusem.
- Bo... - Postaram się nie mówić językami.
Umowa stoi.
Dobranoc.
DASZ SIĘ WYCIĄGNĄĆ NA KOLACJĘ?
- Co tam? - Nic takiego.
Zadzwonić do szkoły? Spóźnię się po Charliego?
Jeśli Forrest jest tak głupi, jak mówisz, to nie potrwa długo.
Wiesz co? Niech twoja mama odbierze Charliego.
Co? Dlaczego?
On zatrudnił Ginny Kelly.
Kim jest... Znasz ją?
- Każdy ją zna. Jest... - Najlepsza.
Usiądźcie.
W wyniku nieodpowiedniej relacji o podłożu seksualnym
pan Greenwood żąda odszkodowania za straty moralne
w wysokości 50 tysięcy dolarów.
Celem spotkania jest znalezienie rozwiązania i uniknięcie procesu.
Pani Kelly, proszę zaczynać.
Pani Foster, czy zgadza się, że do obowiązków pana Greenwooda
należało świadczenie pani wszelkich usług,
również poza biurem oraz poza godzinami pracy?
Pomocy, nie usług.
A czy stworzyła pani środowisko,
w którym panu Greenwoodowi mogło być trudno
rozróżnić potrzeby zawodowe od potrzeb... cielesnych?
- Musiałby być skończonym durniem. - Sama jesteś durniem.
W dniu, kiedy skonsumowano związek,
pan Greenwood przyszedł do pani po telefonie w sprawie rzekomo służbowej.
- Moja klientka tego nie pamięta. - Nie.
Pamiętasz. Mówiłaś, że nie mogę nie przyjść w twoje urodziny.
W tej chwili młody pan Greenwood musiał zrozumieć,
że usługi seksualne należą do jego obowiązków służbowych.
O ile nie ma pani zapisu tej rozmowy, to brak na to dowodów.
Zero dowodów.
Pani Foster, jakie są oficjalne regulacje dotyczące związków i molestowania
w firmie Kate Foster PR?
My... mamy...
To raczej niepisane... Nie mamy.
Bo to by zrujnowało cały pani plan.
Niech zgadnę.
Myśli pani, że założyłam firmę,
żeby znajdować sobie młodych niewolników seksualnych...
Przestań.
Wiedziałem. Uzależniłaś mnie od swojego mleka.
Mogę prosić o przerwę?
Tak, dobry pomysł.
Nie...
Jak ona śmiała? W naszym domu?
- Nie sądzę. - Nic!
Co?
Wentylacja świetnie tu działa.
Co z tego?
- Co to jest? - Dobre pytanie.
Powiem ci, co to nie jest.
To nie jest pendrive. Wiem, bo podłączyłem to do komputera.
Więc co to jest?
To jest wąż.
I należy do Alice.
Co to jest wąż?
To jakiś mały wibrator?
Co? Nie, to taki e-papieros. Można to palić.
To jak dziecko Game Boya z papierosem w szufladzie z bielizną naszej córki.
- Czemu tam grzebałeś? - Szukałem stringów. I też je znalazłem.
Ale to nieważne. Co zrobimy z tym?
Jak to w ogóle działa? Robi się tak?
Wydmuchaj.
Potrzebuję wody.
Lionel...
Smakuje mango.
- Wpadliśmy jak śliwka w kompot? - Chyba w twoje mleko.
- Przepraszam! - Kate...
Wiem, wiem. Posłuchaj.
Jeśli jest ci zbyt niezręcznie, poradzę sobie sama.
Nie ruszam się stąd.
Nasza jedyna szansa to udowodnić,
że to był dorosły, dobrowolny związek z osobą pełnoletnią,
której praca nie była zagrożona.
I potrafisz to zrobić?
O ile wcześniej nie zwymiotuję.
- Muszę zobaczyć twój telefon. - Co?
Zdjęcia, SMS-y, filmiki. Co tylko ci przesłał.
Na pewno?
To jedyne wyjście.
Tylko...
No dobra.
- O mój Boże. - Wiem. Przepraszam.
W jakich miejscach zmuszała pani pana Greenwooda
do uległości i karmienia piersią?
- Pytanie z tezą. Proszę poprawić. - Gdzie się bzykaliście?
W moim mieszkaniu.
- W jego domu. Jego ojca. - W twoim aucie.
Tak. Nie było to wygodne ze względu na...
na foteliki dziecięce.
- Ale i tak odlot. - Jasne.
Dziękuję. Ale to nie wszystko, prawda?
Było też biuro, schowek,
łazienka w restauracji,
knajpa z makaronami, cudzy samochód, zaułek...
Jezu, zaułek?
Nie wiem, o czym on mówi.
- Macanko się liczy. - Tak.
Ale to już wszystkie miejsca.
Sprzeciw. Robiłem ci palcówkę na siłowni. Pamiętasz?
Cholera jasna.
Ten wątek już chyba wyczerpaliśmy.
Zgadzam się.
Musi tu być coś niecnego.
Pokaż się.
Przestań podglądać Instagrama Alice.
Co? Każdy odpowiedzialny rodzic to robi.
Próba się przeciągnęła.
Co jest?
Nie wiem.
Może to?
To nie moje.
A znaleźliśmy to u ciebie.
To Brenny. Przechowuję to dla niej.
- Dlaczego? - Bo rodzice grzebią jej w rzeczach.
Mówiła, że zazdrości mi rodziców, którzy szanują moją prywatność i mi ufają.
Tak powiedziała?
Tak.
Czyli to nie ty nie kopcisz węża? Brenna kopci węża?
Nie mów „kopcić węża”. To brzmi jak coś innego.
Ja nie palę.
To ohyda. Nawet nie wiem, jak to robi.
Bez kasłania?
Nie, ona nie kaszle.
- Co? Ona jest wielorybem? - Lionel!
Co jeszcze chowasz w szufladzie na bieliznę?
- Nie grzeb mi w bieliźnie! - Co tam robią stringi?
Tato!
Też są Brenny? Nosi je, kiedy się zaciąga?
Lionel, ohyda.
Nie, są moje. I co z tego?
Kurczę, mówiłam jej rodzicom, że ich nie masz.
Dlaczego rozmawiacie z nimi o mojej bieliźnie?
Bo jesteśmy dorośli i robimy, co chcemy.
Tak. Możesz zapomnieć o telefonie.
I powiedz Brennie, że tego też nie odzyska.
Gdzie to zabierasz?
Będzie u mnie bezpieczne.
Podano do stołu!
Dobrze...
Dobrze.
Zanim zaczniemy jeść, chciałabym się pomodlić.
Modlisz się?
Tak.
Dzięki Ci, Boże, za to jedzenie.
Za wypoczynek, za dom i za wszystko, co dobre.
Amen.
Dzięki za ukochanych, którzy są daleko i blisko,
za płodne jajeczka.
Jemu dziękujesz?
- To moje jajeczko. - Dzięki za Juniper, Frankie,
Rhodę i Giselle.
I za wszystkie dary, które otrzymamy przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
To ja jem, zanim znowu zacznie.
Sałatki?
Jasne.
Chciałbym odmalować inny obraz tego związku.
Taki, w którym młody człowiek o złamanym sercu składa pozew
przeciwko mojej klientce, aby ukarać ją za podjęcie decyzji,
aby zakończyć dobrowolny, legalny związek.
Co tutaj widać?
To my w łóżku.
Może pan wskazać rzeczone straty moralne?
Ta chwila była w porządku.
W porządku?
Tak.
- Ładna jest. - Wiem. Nie muszę patrzeć.
Panie Foster, to jest konflikt interesów.
A to zdjęcie?
To Charlie, mój kumpel. Chcesz zobaczyć?
- Nie. - Spędzał pan czas z moimi dziećmi.
- Dziećmi mojej klientki. - Tak.
Panie Greenwood, nie widzę na tych zdjęciach żadnego zmuszania.
Widzę młodzieńca zauroczonego życiem, które nie należało do niego.
Zostałeś zraniony i szukasz zemsty.
Ale możesz to zakończyć. Gdyby ci na niej zależało, tak byś zrobił.
Zależy mi.
- Powiedz prawdę. - Pani Foster wykorzystała jego uczucia.
Naprawdę? Mnie się wydaje, że dostał kosza, bo jej się nie podobał.
Podobałem, bardzo.
A ona mnie. Posłuchaj, Kate.
Wciąż coś do mnie czujesz. Przyznaj.
- Daj spokój, Forrest. - A więc to jest kara?
- Nie odpowiadaj. - Tak.
Forrest...
Masz rację. Przepraszam.
Byłam egoistką i nie zasłużyłeś na takie traktowanie.
Przepraszam.
Dzięki.
Przepraszam za to.
Gdzie ten mały gnojek? Tutaj?
Co tu robisz?
- To zamknięte spotkanie. - Jestem jego ojcem.
Czy ty zwariowałeś?
Upuściłem cię na głowę, kiedy byłeś mały?
Oto co się stanie.
Natychmiast wycofasz ten pozew
albo ja wycofam wszystkie twoje rzeczy z domu.
Mama by cię zabiła.
- Słucham? - Dobra, wycofam.
Zrobione.
Przepraszam, Kate, ale tak się kończy sypianie z dziećmi.
Współczuję tylko trochę.
Dostałam nauczkę.
Skąd wziąłeś kasę na prawnika?
- Jeśli nie wygram, nie muszę jej płacić. - To nieprawda.
Cholera.
A więc...
każesz mojej córce się modlić?
Nie.
Przeszkadzałoby ci to?
Bardzo.
Mogę wiedzieć czemu?
Bianca...
Po pierwsze religia to przyczyna każdej wojny w historii,
po drugie siedzimy tu w gronie lesbijek.
Też jesteście homo?
Mam też problem z dziękowaniem Bogu za osiągnięcia nauki.
To nie Bóg dał ci dziecko, a Juniper.
Nie ma za co.
Tak...
Wiesz, że posłałaś dziecko do szkoły ze świętą patronką?
- Każda dobra szkoła ma świętego patrona. - Giselle... Wiesz, my tylko...
Nie udawaj, że też w to wierzysz.
Wierzę, że należy być życzliwym.
Nie wierzę w króla na chmurce, który patrzy, czy się masturbuję.
- Wyobraź sobie. - Dobre!
- Nie chcę mojej córki w takim otoczeniu. - Jakim?
Wiesz, co się robi w kościele? Śpiewa i kocha bliźniego.
A ty posyłasz ją na brutalną piłkę nożną, której nie znosi.
Dziękuję za kolację.
Porozmawiamy później.
To głupie. Nie musimy tego robić.
Musimy. „Jeśli coś widzisz, to coś mówisz”.
Zawarliśmy układ.
Dobrze, ale ty mówisz.
W porządku. Dobrze się dogadujemy z Marcusem.
- Halo? - Cześć, stary. Jak leci?
Kto mówi?
Lionel.
Carlson.
- Tata Alice. - Cześć, Lionel!
- Jak leci? - Siedzimy sobie.
Wiesz, jak jest.
Dzwonię, żeby pogadać o tym całym pakcie rodzicielskim.
Jesteśmy wam winni przeprosiny.
W szufladzie Alice też znaleźliśmy stringi.
Dzięki za szczerość.
Tym razem nikt nie wyszedł na lepszego rodzica.
Znaleźliśmy też węża Brenny.
Kto mówi, Anne?
Jakiego węża?
Brenna kopci węża.
- Ponoć jest z tego znana w szkole. - Słucham?
To taki e-papieros.
Znaleźliśmy go w szufladzie Alice razem ze stringami.
- Mówi, że jest Brenny. - Ale był w szufladzie Alice.
Nazywasz Alice kłamcą?
Może spotkamy się na kolację?
Tak, rozładujemy atmosferę, pogadamy sobie...
Pakt rodzicielski jest super, ale przyda nam się rozmowa na żywo.
Świetny pomysł.
Będziesz też mógł odebrać węża Brenny, bo nie chcemy go w domu.
Nie mogę się doczekać kolacji.
Dzięki Bogu, że już po tej kolacji.
W ogóle nie stanęłaś po mojej stronie.
Mówiłam, żebyś uważała z tą religią.
Ja cię kocham, a i tak jeszcze się przystosowuję.
Przystosowujesz?
Tak, przemyciłaś Jezusa do naszego związku.
A jako chrześcijankę trudniej mnie kochać? To wciąż tylko ja.
Wiem o tym. Ja...
- Wiem. - Ty też masz różne dziwactwa.
Piszesz listy z podziękowaniem do sprzedanych domów.
Nie do klientów, tylko do domów.
Ale ja cię wspieram.
- Czemu ty mnie nie możesz? - Wspieram cię.
- Ale... - Nie, masz rację.
Wszyscy mamy swoje dziwactwa
i od teraz będę wspierała ciebie i wszystkie twoje duchy święte.
Jest tylko jeden.
Jeden Duch Święty.
Jednego Ducha Świętego.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Byłeś tam świetny. Ale dzięki Bogu, że zjawił się Richard.
Od razu do niego napisałem.
- Naprawdę? - Tak.
Serio?
- Genialne. - Tak.
Dzięki za ratunek.
To była przyjemność.
Lubię cię chronić.
To co, jesteśmy kwita?
Nie, ale dobrze się dziś spisałeś.
Co powiesz na kolację?
Nie masz planów?
Już nie.
Chodźmy.
Dobra.
- Uda ci się po tym nie zwymiotować? - Zobaczymy.
Strasznie wszystko wyolbrzymiali.
Napisy: Juliusz P. Braun