W poprzednich odcinkach...
Kate to kobieta wspierająca prawa mężczyzn.
Nie potrzebuję terapeuty, który zmaga się z własną traumą.
Moja trauma to tu zaleta.
- Nie wiem, co mówić, żeby... - Żeby je przelecieć?
- Pani jest jak inne. - Inne?
- Nie wiesz, czy korzysta z nocnika? - Mało ją widuję.
- Brzmi jak tyran. - Ma problemy z wybuchami.
Z wybuchami? O Boże.
- Jesteś dziennikarką? - Nie, PR-owcem.
Zastrzeliłem nosorożca.
Dziękuję.
Jak z tego zsiąść?
Musisz zginać kolano, aż zerwiesz wiązadło.
O tak.
To chyba nie... To nie może być prawidłowe.
- Udało się. - Dałaś radę.
- Wredna ta trenerka. - Uwielbiam, jak mnie poniża.
- Jesteś spaczona seksualnie. - I to jak.
Jenny?
Anne, Kate.
Co u was?
- Świetnie. Fantastycznie. - Na maksa.
Cieszę się, że na was wpadłam.
Zbliżają się urodziny Zoe i wiem, że dawno nie rozmawiałyśmy,
ale byłoby super, gdybyście wpadły z dziećmi.
Z chęcią. Kiedy?
Jutro o 11.
Jutro? O 11 muszę być w pracy.
A Charlie jest w szkole.
No tak. Frankie też użyła tej wymówki.
Zaprosiłaś nas na ostatnią chwilę.
Pomyślałam, że zapytam.
Tak robią mili ludzie.
Jasne. To bardzo miłe... póki się nad tym nie zastanawiać.
Cześć, jak się ma moja pasażerka?
Chyba przesiądę się dziś na St. George zamiast na Yonge.
Jedź tak, jak ci pokazaliśmy. Jechałaś metrem tylko jeden raz.
I odłóż telefon, bo ci się wyładuje. Uważaj.
OSKARŻENIA O MOLESTOWANIE NA UNIWERSYTECIE
Jak wyglądam?
- Anne? - Co?
Jak wyglądam? Pierwszy dzień po awansie.
Może odczep metki.
Wiedziałem, że tam są.
No dobrze. Lepiej?
Anne?
- Nie tylko u ciebie coś się dzieje. - Wiem, przepraszam.
Wyjdziemy razem na obiad? Porozmawiamy o twojej pracy.
Z przyjemnością.
SZKOŁA
Pa, Charlie.
Pa, słonko.
Cześć, musimy porozmawiać o Charliem.
O nie, wszystko w porządku?
Niestety nie.
Charlie nazywa Rivera dziewczynką przez jego długie włosy.
Dzięki Bogu.
Słucham?
On ma trzy lata. Nie przejmuj kimś, kto robi w majty.
Widzę, po kim to ma.
Bez przesady.
River ma...
fryzurę jak dziewczynka.
Jak piękna dziewczynka. Zabiłabym za takie loki.
Nie powinno mnie dziwić, że mówi tak PR-owiec zabójcy nosorożców.
Poważnie?
Mogę wytłumaczyć trzylatkowi problematykę niewłaściwych zaimków...
Dobra.
Wiesz? Albo...
Albo weź to na klatę i zabierz córeczkę do fryzjera.
Taka sugestia.
Gdzie to jest?
Nie...
Widział ktoś grafikę do prezentacji dla Stenton?
Nie odczytałaś chatu.
Nie pisz do mnie na chacie. Dzwoń albo pisz e-mail.
Rosie odeszła, zanim ją skończyła.
Wiem, że jest ci ciężko, ale ja się nie poddam.
Wierzę w nas. Mogę pomóc.
Bez grafik nic nie zrobimy.
To tylko małe poprawki, mogę je zrobić w Photoshopie.
- Nie, odwołaj prezentację. - Słyszałem na spotkaniu, czego chcą.
Błyszczałaś tam. Twoje piersi były...
- Przestań. - Pełne.
No dobra.
W porządku. Zrób grafikę, ale muszę ją zobaczyć.
- To ja ciebie zobaczę. - Nie łapię.
Masz tu takie...
- Co? Nie! Idź. - Dobra.
- Dobra, przyjąłem. - Tak? Wiesz, miejsce pracy.
- Jestem w pracy, luzik. - Dobra.
O tej porze ma drzemkę, niech śpi.
Jego strata.
Dzięki, że pozwoliłaś mi wyprawić urodziny Zoe u siebie.
Nie ma sprawy.
To moja pierwsza prawdziwa impreza dziecięca.
Zawsze jest catering?
Dobre imprezy są głównie dla dorosłych.
- Uśmiech. - Co?
- Nie.
Nie.
Nie! W czym mogę pomóc?
Cześć, Jenny, to ja.
Boże, Ian, co ty masz na sobie?
To Komisarz Okruszek, Zoe go uwielbia.
- Dobra. Czy to jest tort? - Owszem.
Mam już tort.
- Bezę. - Wiem.
Dlatego przyniosłem tort. Dzieci wolą tort od jakiejś bezy.
Sabotujesz moje przyjęcie?
Twoje?
To urodziny Zoe.
Gdzie jej koledzy? Ona się nudzi.
Nie bądź przaśny.
Nie jestem przaśny.
Jeśli chcesz, żeby Zoe miała udane urodziny,
to się przebierz, łap drinka i nie wchodź w drogę.
Co za idiota.
Zoe!
Cholera.
Wcześnie przyszliście. Przejdziemy do sali konferencyjnej?
Musimy porozmawiać o tej grafice.
Najmocniej przepraszam...
Jest przepiękna.
Przepraszam, że to tyle trwało.
Jest taka inspirująca.
Staję w obronie biednych.
O Boże. Wiecie co? Zrobię to, Burt.
Co? Steve, nie.
Jesteś zbyt delikatny. Przestań.
Spokojnie.
Zatrudniłeś mnie, żebym dbała o twój wizerunek.
- To świetny początek. - Właśnie.
Racja, Burt.
Wytnijcie pozostałych ludzi.
Do kosza.
No cóż...
W trosce o twoją reputację możemy rozważyć pewne zmiany.
Zróbmy badanie fokusowe, które pozwoli potwierdzić twój instynkt.
Podoba mi się twoja etyka zawodowa, ale perfekcji nie trzeba potwierdzać.
- No cóż... - Masz coś do dodania?
- Nie, nic. - No dobra.
Wiecie co?
Świat się dowie, że Kate Foster popiera mężczyzn.
Oby nie.
- Dobre! „Oby nie”! - To nie koniec spotkania, Steve.
Dobra robota.
Cholera jasna.
Uczestniczył w tym, ale nie wiedział, co robi.
- Przepraszam. - Cześć, Jenny.
- Tak? - Co powiesz na tort?
Może za godzinę?
Godzinę?
Całe urodziny dziecka zwykle trwają godzinę.
Dziewczyny, pomożecie?
Chodź do mnie, Zoe.
Dziękuję.
To nie moja sprawa, ale możesz jej odpuścić?
Wiem, że macie problemy.
- Problemy? - Że nie dopuszczasz jej do Zoe.
Ale to ważne, żeby Jenny ją widywała.
Co? To ona nie chciała spotykać się z Zoe.
Serio? Ona mówi, że ty jej nie pozwalasz.
Niby dlaczego?
Nie wiem, przez te twoje wybuchy.
- Mówi, że mam wybuchy? - Tak. I poważnie, idź na terapię.
Czas na tort!
Jenny, musimy porozmawiać.
Teraz.
Nie wiem, co się dzieje. Gena mówi...
Słuchasz mnie?
To nie twój dzień, to dzień Zoe. Wyluzuj.
Jak mam wyluzować, kiedy gadasz o mnie bzdury?
Koleś, przeginasz.
Jeśli się nie uspokoisz...
- Jestem, kurwa, spokojny! - Zoe, nie!
O Boże!
Jenny, jesteś bohaterką!
- Jestem? - Tak.
No jestem.
Chodź.
Założymy ręcznik.
Rany boskie.
Jestem bohaterką.
Ale muszę wyglądać okropnie.
- Zjadłabym sałatkę z kurczakiem. - To wegańska knajpa.
- Na pewno mają kurczaka na zapleczu. - Nie.
Wendy!
Cześć! Nie masz nic przeciwko mojej rodzinie na spotkaniu?
To moja mama.
Dzień dobry.
Czy podajecie tu tylko fasolę?
Tak.
Jednak nie będzie spotkania.
Przykro mi.
Rozmawiałam z Lindą i obierzemy inny kurs.
- Zaraz przyjmę zamówienie. - Chodzi o cenę?
Dam wam dobrą ofertę.
Kiedy się poznałyśmy, wydawałaś się postępową bizneswoman,
dlatego cię wybrałyśmy.
Ale ty taka nie jesteś.
Jesteśmy etycznie niekompatybilne.
Przepraszam, ja nie mogę jeść fasoli.
Mam chłopaka.
- Dobra. - Mamo, przestań.
Powiedz, o co chodzi? Zrobiłam coś nie tak?
Przeczytałyśmy artykuł i nie wiem, co jest gorsze,
reprezentowanie zabójcy nosorożców czy walka o prawa mężczyzn.
- Serio? - Mogę to wyjaśnić...
Artykuł?
Co za suka.
Ogolę temu dziecku łeb.
- Co to za faceci? - Moi jedyni klienci.
W czym problem? Przemawiałaś przed bogaczami.
Bogaczami o radykalnych poglądach.
Już nic nie wolno powiedzieć.
- Nie chcę wyjść na antyfeministkę. - To czemu pozwoliłaś na ten filmik?
Chciałam tylko nakręcić interes, żeby utrzymać rodzinę.
A ona tak to przedstawiła, że wyglądam jak Ann Coulter.
Nieprawda, Katie.
Dziękuję.
- Ann Coulter ma lepsze kości policzkowe. - Wiesz co? Popilnuj Elli.
Idę to wyjaśnić.
Anderson Cooper!
To był cios poniżej pasa.
Możesz mieć problem ze mną, ale nie tykaj mojej firmy.
To ty dopingujesz Men of One Direction.
Dopinguję? Zdzieram z nich grube hajsy.
To dopiero feminizm.
Nie wiem, jak kobieta może ich popierać.
Stawiasz mnie wśród pomylonych mizoginów.
- Walczymy o to samo. - Ja?
Sama się wśród nich postawiłaś.
Nie. Jestem tylko obok nich.
- Po sąsiedzku. - Tuż obok.
Jestem dobrą, pracowitą osobą i świetną matką.
Przepraszam, mieliśmy wypadek z nożyczkami.
Zostawiłam Charliego na świetlicy i obciął Riverowi włosy.
O mój Boże, słonko.
O Boże.
Pociachał Rivera.
Nie chciałaś go obciąć, więc poprosił Charliego.
Proszę wypełnić ten formularz.
Trzymaj go z dala od Rivera.
Chodź, słonko.
Można prosić, pani Foster?
Coś z tym zrobimy.
Szkoła pomaga w socjalizacji,
ale wychowanie emocjonalne dziecka musi zacząć się w domu.
Zalecam więc książkę
Panda się gniewa.
Proszę czytać mu ją codziennie
i skłonić go do refleksji nad swoimi uczuciami.
Zrobi to pani?
Spróbuję.
Ciekawe, co tak rozgniewało pandę.
Chodźmy.
Usadzimy cię.
A to kto?
Kate Foster.
Mówi Steve Malk.
Czytałem ten artykuł. Ale nagonka.
Nie można już nawet walczyć o równość bez oberwania po jajach.
- Ja nie o to walczę. - Posłuchaj.
Jesteś po właściwej stronie, rozumiesz?
Posłuchaj, Steve...
Wplątałam się w coś, czego nie przemyślałam.
Myślę, że... Steve, rozłączyłeś się?
Halo?
Cholera.
Muszę cię przeprosić.
- Ostatnim razem... - Wiem, wybiegłem z pokoju.
Przepraszam, ja...
Mam problemy z... zaufaniem.
Tu możesz się otworzyć.
Współlokator z kumplami upili się i obsikali mi łóżko.
Jak się czujesz, Meredith?
Szczerze, to do dupy.
Poszłam z koleżanką na domówkę.
Koleś zrobił mi drinka. Nie był w moim typie.
Był uprzejmy i nie chciałam być niegrzeczna.
Obudziłam się w jego łóżku.
Chyba musiał mi dać pigułkę gwałtu.
Zgłosiłaś to?
Są bezsilni, póki do niczego nie dojdzie.
Wie, gdzie mieszkam. To chyba stalker.
Ale nie mam dowodów.
W połowie ostatniej klasy musiałem zmienić szkołę,
bo paru chłopaków mnie lało.
Chyba o to mu chodzi.
Żeby mnie rozchwiać emocjonalnie.
Nie wymiotowałam. Po pigułce gwałtu się wymiotuje.
Mówią: „Musisz być takim zbokiem?”.
Jak chory manipulant.
Cała byłam w jego zapachu.
Nie mogą mi tego zrobić.
Ciągle myślę, jak się zemścić.
Jak go upokorzyć. Czy to ma sens?
- Musimy na dziś kończyć. - Zostało pół godziny.
- Iris, odwołaj dzisiejsze wizyty. - Wszystko gra?
Tak, mam spotkanie. Daleko stąd.
Tym razem odważny kolor.
Jesteś psychiatrą, tak?
To musi być wyczerpujące.
- Nie masz pojęcia. - Rozumiem cię.
W moim zawodzie ludzie też zawsze chcą mi się wygadać.
Ostatnio facet przyszedł zrobić sobie paznokcie.
Mówił, że żona go o to prosi.
Potem ględził, jak to od roku ze sobą nie spali,
i zaczął ze mną flirtować.
Przekraczał granicę.
Aż czułam się niezręcznie.
- Może wyglądam na łatwą, ale... - Muszę iść.
Nie skończyłam.
Nie trzeba. Proszę.
Niespodzianka, piękna,
to prawie koniec, jeszcze tylko ostatnie szlify...
Cholera.
UWAGA – NIE WCHODZIĆ
Nie znamy się?
Ignorujesz mnie. To właściwa reakcja.
Ale to szemrana okolica.
Może cię podwieźć?
Chodź.
Wskakuj.
„Panda się gniewa na Chada”.
No wiem.
„Bo zrobił jej przykrość nie lada.
Lecz Chad nawet nie wie o tym Pandy gniewie”.
Jeszcze tylko parę stron.
„Panda się boi, że straci Chada, i zostanie całkiem sama.
Nie bój się, Pando, śmiało, powiedz Chadowi, co się stało”.
Mój instruktor pilatesu nazywa się Chad.
Uczy bez koszulki.
Wiesz co? Muszę coś załatwić.
- Zajmiesz się dziećmi? - Razem? Obojgiem?
A jak się na mnie skrzykną? Charlie mi dokucza.
- Co? - Serio.
Nieprawda. I wiesz co?
Nie bójmy się jak Panda.
Ja zrobię swoje, ty zrób swoje.
Będzie dobrze. Gdyby co, masz policję.
Anne, co jest? Gdzie byłaś?
Zapomniałaś o obiedzie?
Cholera. Kompletnie zapomniałam. Przepraszam.
Pomalowałaś połowę paznokci?
Tak.
Mogłaś powiedzieć, że masz wolne.
- Gdzie Alice? - Jeszcze nie wróciła.
Co? Powinna już być. Pisała do ciebie?
Nie, dzisiaj ma próbę.
Dzisiaj nie.
- Zadzwonię do szkoły. - Poszukam jej.
Co?
Co, do cholery?
Kim jesteś?
Co jej zrobiłeś?
Jestem tatą Brenny.
Jestem tatą Brenny!
Dzień dobry.
Cześć.
Zgubiła się, więc ją podwiozłem.
Jezu!
Przepraszam.
Wiedz, że jesteś psycholką.
Idź do siostry.
Steve.
- Co? - Cześć.
No proszę, to moja dziewczynka.
- Musimy pogadać. - Pamiętasz Nicka.
Jasne, jesteśmy jak rodzina.
Poznaj Mike’a Bolinskiego.
Mike! Kate, to Mike Bolinski, PR-owiec kryzysowy MOOD-u.
Dzień dobry.
Mogę ci zająć chwilę?
Spokojnie, cenimy was oboje z różnych powodów.
Mike wyciągnąłby nawet statek z butelki, rozumiesz.
Ale w naszych czasach dobrze mieć u boku kobietę.
- No właśnie... - Nie czas na toast?
Owszem, czas.
Panie Peterson, do baru.
Ty pierwszy.
Ostrożnie.
Ja tylko...
Czytałem artykuł.
Jak większość miasta.
- Niech zgadnę. Odchodzisz? - Cóż...
Rozumiem. Pierwszy taki artykuł, boisz się.
Proszę. Spróbuj, pomoże ci.
Nie trudno ci pracować dla osób o okropnych poglądach?
- Jestem najemnikiem. - A ja rozgniewaną pandą.
Czym jesteś?
To nie wszystko. Ta współpraca odbiera mi klientów.
- Kogo straciłaś? - Kawiarnię.
Vegan and Sara.
- Przestań. - Wybacz. Zadam ci pytanie.
Kto więcej płaci? Weganie czy Peterson i Malk?
- Wiesz, że MOOD. - No właśnie.
Ale inni mają mnie za potwora.
Za dwa dni pomóż fundacji charytatywnej.
Kaczątka, noclegownia dla kobiet...
I z Kate Foster z MOOD-u zmienisz się w aktywistkę na rzecz praw kobiet.
Mike, tak?
- Znam się na mojej robocie. - Słyszałem.
Czyli przez dwa dni będę tylko szukała szlachetnej sprawy.
- Masz też kolację. - Jaką kolację?
Ze mną.
Zbierzmy tu wszystkich.
Proszę o ciszę.
- Steve chce wznieść toast. - Zgadza się.
Chciałbym wypić zdrowie MOOD-u oraz kobiety, która nas wspiera,
Kate Foster.
Czasy nareszcie się zmieniają.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Bawcie się dobrze.
Napisy: Juliusz P. Braun