W poprzednich odcinkach...
- Weź ją. - Co?
Nie nadaję się na matkę.
- To molestująca szuja. - Nie ma szans na proces.
Uniwersytet ma wakat.
Szukają terapeuty, więc zgłosiłam się, żeby wyrównać rachunki.
Ile wynosi czesne?
- Dziesięć tysięcy. - Dziesięć tysięcy...
Powinniśmy pójść na terapię. Wymyślić, jak wychowywać dzieci.
To ona. O Boże.
NATHAN: DO ZOBACZENIA WKRÓTCE!
Boże.
Wstawaj.
- Dziesięć minutek. - Nie, musisz spadać.
Cholera, usnąłem.
A chciałem ci pokazać Szybkich i wściekłych.
- Obejrzymy następnym razem? - Tak, na pewno. Wstawaj.
Idź, zanim obudzą się moje dzieci.
Mógłbym ci pomóc.
Dzieci mnie lubią. Uważają mnie za swojego.
Tak? To miłe, ale nie przedstawiam chłopaków dzieciom.
Nie żeby było ich tak wielu i nie żebyśmy byli parą.
Ale ty masz wpadać o 23
i wychodzić przed...
Hej?
Są ogromne.
Tak, to śniadanie Elli.
Są pełne.
Śmiało.
- Czy ty...? - Stanął mi. Chcę więcej.
- Co? Nie. - Daj łyczka.
- To seksowne. - Nie będę cię karmić piersią.
Będziesz.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzięki, że jesteś.
To nie było mi na rękę.
Następnym razem może załatw to sam.
To terapia dla par, musimy być tu we dwoje.
Jesteśmy tu we dwoje przez ciebie.
- No tak. - Więc...
Dzięki, że jesteś.
I że dopuściłaś mnie do Elli.
- Jest cudowna. - Wiem.
A jak pokarm? Nie brakuje go?
Co? Czemu miałoby brakować? Mała dostaje mnóstwo. Ona i nikt inny.
Karmisz piersią kogoś innego?
Nie! Czemu miałabym... Kogo by podniecało...
- Podniecało? - Nie!
Jestem z tobą. Nie podnieca mnie to.
Masz kogoś innego?
Nie. A ty?
- Nie. - Dobra.
To nie zadawaj tylu pytań i wyluzuj.
Spuść powietrze.
Słuchaj...
Cieszę się, że chcesz się angażować, bo musimy wychowywać dzieci razem.
Ale skupmy się na nich.
Zgoda.
Chciałem też zapytać, czy mógłbym dziś je zabrać na noc.
Tak, przydałoby mi się wolne. Dzięki.
- Super. - Super.
„To nie złomowisko, to warsztat”.
To cytat?
Z Szybkich i wściekłych.
Szóstki. A może dziewiątki?
- Z Tokio Drift. - Cicho, Carl.
Jestem psychiatrą, ale znam też z pierwszej ręki tutejszy problem.
Mogę osiągnąć z tymi studentkami świetne efekty.
Wiem, ale nie potrzebuję terapeuty, który zmaga się z własną traumą.
Moja trauma to tu zaleta.
- Albo ciężar. - Nic mi nie jest.
Nie znajdzie pan nikogo równie zmotywowanego.
Zapewniam pana.
- Wie pani, na co się pisze? - Wiem.
No dobrze.
Spróbujmy.
Dziękuję. Nie pożałuje pan.
Oby.
W trosce o państwa zapytam współpracowników.
Chwileczkę.
Oddzwonię.
To urocze. Dziękuję.
Ale ma włosy.
Przepraszam.
Grzeczny chłopczyk.
Cześć, frajerko!
Słyszałam, że wracasz do pracy, ale...
Znowu jesteś w ciąży?
Piąty miesiąc. A Luke ma rok.
Wracajcie do pracy. Miło was widzieć.
Powiedz „pa”.
Naprawdę jestem gotowa. Uwielbiam być mamą.
Tak, to wspaniałe.
Przepraszam, że cię krytykowałam.
Że się nie bawisz.
Teraz rozumiem.
Rodzina daje o wiele więcej satysfakcji niż wyjście do głupiego klubu.
Co u Zoe? Musi być duża.
- Jest. - Masz zdjęcia?
Tak, jasne.
Tutaj ma chyba rok?
Nie, tylko wygląda młodo.
To te azjatyckie geny.
- Chciałabym ją zobaczyć. - Ja też.
Słucham?
Chciałabym, żebyś ją zobaczyła.
Jestem w grupie mam i dziś pierwszy raz damy dzieciom cytryny.
Tak. Nie znają kwaśnego smaku.
Będzie zabawa. Przyjdź z Zoe.
Tak, ja...
- Przyjdę. - Świetnie.
Cześć, jak leci? Co to za ploty?
Złe ploty?
Nikomu nie zapłaciłaś.
Wczoraj czekaliśmy na pensje i nic. Znowu.
Niedługo wpłyną pieniądze, potrzebuję tylko czasu,
żeby wypełnić faktury.
- Nie stać nas na pracę za darmo. - Rozumiem. Naprawdę.
Zapłacę wam do końca tygodnia.
- Serio? - Tak.
Jak?
Jeszcze nie jestem pewna, ale zapłacę.
To będzie deszcz kasy.
BESTIALSKI BIZNESMEN MORDUJE ZAGROŻONY GATUNEK
Zapraszam.
Nick, dziękuję, że przyszedłeś tak szybko.
Cieszę się, że zadzwoniłaś.
Ci miłośnicy nosorożców wymykają się spod kontroli.
Grupa protestujących napadła na mój sklep.
Zamalowali okna czerwoną farbą
i przerobili hasło „szalona wyprzedaż” na „szatańska rzeźnia”.
Musisz mi pomóc.
Mogę to zrobić, ale będę wymagała płatności z góry.
- Jasne. - Dobrze.
Ludzie muszą wiedzieć, że Nick Peterson to porządny facet.
Ludzie mnie lubią. Klienci mnie lubią.
Przyniosłem ci babeczkę.
Dziękuję. No dobrze.
Oto moja propozycja...
Długo to potrwa? Zaparkowałem na miejscu dla niepełnosprawnych.
Nie. Zwołam konferencję prasową,
porozmawiasz z mediami i damy im gałązkę oliwną.
Jaką konkretnie?
Pieniężną.
Trzymaj się uzgodnionych punktów.
Nie śpiesz się, będzie dobrze.
Kate, jeśli to się uda, dam ci dożywotnią zniżkę.
To miłe, ale wystarczy uzgodniona kwota.
I nie rób dłonią pistoletu.
Cześć, Kate.
- O Boże! - Dana. Mama Rivera ze szkoły.
Jasne, pamiętam. Co u ciebie?
- Jesteś dziennikarką? - Nie, PR-owcem.
Naprawdę? U Petersona?
Tak.
To takie zleconko na ostatnią chwilę.
Panie i panowie...
- Biegnij. - Panie i panowie!
No tak. Zastrzeliłem nosorożca.
O Boże.
Tropiłem tę bestię przez trzy dni
przez bezlitosny teren,
w palącym skwarze.
Krótko mówiąc, to było...
najlepsze doświadczenie mojego życia.
No dobrze.
Nie jestem potworem.
A jako dowód...
Powiedz to.
Przeznaczę dziesięć procent zeszłorocznych przychodów
na fundusz ochrony nosorożców.
Brawo. Świetnie.
Dziękuję.
- Dziękuję. - O Boże.
Spóźniłaś się.
Mam rzeczy.
Tego chyba nie chcesz.
A może?
Cholera. Jestem poważna, Juniper.
Prosisz o kupę kasy.
Co to jest? Kompletny bajzel.
To z siódmej klasy?
- Wypracowanie o Hucku Finnie. - To tylko strona tytułowa i zero.
Nie przeczytałam.
To mnie nie uspokaja.
Przykro mi.
Dwa lata byłam na uniwerku. Są tu dobre rzeczy.
- Uczyłam się, żeby pływać w zespole. - Udowodnij.
Potrzebuję indeksów, rozpisek czesnego,
cennika materiałów naukowych i listy wszystkich przedmiotów
albo nic ci nie pożyczę.
Uporządkuj to.
No dobra.
Dziękuję za cierpliwość. Naprawdę to doceniam.
A skoro idziecie do lodówki, moglibyście może...
Rosie. Tak.
Rosie...
Moja droga, bardzo ci dziękuję.
A przy wyjściu mogłabyś to włożyć...
Co ty robisz?
To pieniądze splamione krwią. Ten koleś jest zły.
Dzięki mnie dał znaczną darowiznę.
On polował na zagrożony gatunek.
Poza tym jest w porządku.
- Patrzcie. - Boże.
To od Nicka Petersona.
Jestem w piekle. Odchodzę.
- Nie, Rosie... - Odchodzę!
Rosie, proszę! O Boże.
Myślę... Ona wróci.
Wszystko tu masz, jest posegregowane.
Wykazy ocen, świadectwa, listy zajęć i wniosek o kredyt studencki.
Nie będę spłacać do śmierci.
Niezłe oceny z matematyki.
Byłam olimpijką.
Wiceprzewodnicząca samorządu?
Wprowadziłam automaty z napojami na stołówkę.
Nie najzdrowszy wybór.
Proszę. To dla mnie ważne.
Muszę ukończyć rok, żeby dostać licencjat.
- Masz zajęcia z zarządzania. - Tak.
Chcę sama być sobie szefem i takie tam.
Zarządzać. Tak jak ty.
Dałabym radę.
I dam radę. Moja przyszłość jest w twoich rękach.
Dobra.
Mój prawnik Rocky przejrzał tę bardzo tymczasową umowę pożyczkową.
Nie martw się, zatrudniłam się jako kelnerka,
więc szybko oddam ci pieniądze.
Oddaj, kiedy dostaniesz kredyt.
Dziękuję.
Dostałem SMS-a.
Nie weźmiesz naszej córki na cytrynową imprezę. Ohyda.
Co? Dlaczego?
My tylko damy dzieciom cytryny i nagramy reakcje.
W Internecie była inna definicja.
Muszę usunąć historię.
Czemu nagle ci zależy, żeby wziąć ją na imprezę?
Nie wiem.
Chyba chcę odbudować więź.
Wybacz podejrzliwość, ale zniknęłaś na całe miesiące.
Tak. Byłam okropną matką.
Ale chcę się poprawić.
I o to chodzi.
Będą tam narkotyki lub alkohol?
Narkotyki? Serio, Ian?
Nakarmisz ją.
O 20.30 ma być w domu i daj mi numer Giny i adres imprezy.
- Co? - To moje warunki.
W porządku.
STUDENTKI ZDRUZGOTANE BRAKIEM WSPARCIA
Doktor Carlson? Masz czas?
Mamy gościa imieniem Sandy.
Oczywiście, wpuść ją.
Sandy?
Tak, dzień dobry.
- Nie spodziewałam się... - To także imię męskie.
Jasne. Zapraszam.
Jaki masz problem?
Cóż...
Ściągnąłem aplikację randkową i to było straszne doświadczenie.
Słowa, które wychodziły z ust tych dziewcząt...
Kobiet.
Słucham?
Wspomniane usta należą do kobiet.
Dziewczęta to dzieci. Chcesz randkować z dziećmi?
Nie.
Te kobiety nabijają się ze mnie w Internecie.
Nie mogę się umówić.
A randka ci się należy?
Może. Ja tylko...
Chcę tylko dostać szansę. Ale nie wiem, co powiedzieć, żeby...
Żeby co?
Żeby się z tobą przespały?
Kurwa, pani jest... Pani jest jak wszystkie inne.
Inne?
Cześć, jak minął dzień?
Fatalnie. Dzięki.
- Gdzie Jamie? - Na górze. Śpi.
Chcesz rozpostrzeć skrzydła i wzbić się nad dachy Paryża?
Opowiedz o tych goglach, skoro musisz.
One pozwalają się zanurzyć w całkowicie innym świecie.
Od godziny jestem dumnym ptakiem. Sama spróbuj.
Nie, dzięki.
A ciekawi cię, dlaczego twój mąż kupił je w środku tygodnia?
Czemu mam się tym ekscytować?
Może dlatego, że jesteś moją żoną
i mogłoby cię obchodzić życie twojego męża.
Czym mam się ekscytować? Twoim VR-em?
Może moją nową pracą?
Nie wiesz o niej.
- Wiem. - Nieprawda.
Gdybyś wiedziała, tobyś zapytała, ale nie wiesz, bo mnie nie słuchasz.
- Wybacz, odlatuję na południe. - Lionel...
- Spóźniłaś się. - Próba się przeciągnęła. Co z tatą?
Dostał awans. Jest ptakiem w Paryżu. Niech się cieszy.
Wróciłabym na czas, gdybyś pozwalała mi jeździć metrem...
Przestań. Wiesz, co o tym sądzę.
- Metro to... - Podziemna puszka pełna zboczeńców.
- Słuchałaś. - Tak.
To ty mnie nigdy nie słuchasz.
O Boże, wiem! Nie słucham!
- O Boże! - Jasmine nie polubiła cytryny.
Ostatnio jest nadwrażliwa.
Pewnie ząbkuje.
Wetrzyj ekstrakt z wanilii, zaraz się uspokoi.
Naprawdę? A wiesz może, jak skłonić ją do snu?
Postaw łóżeczko przez telewizorem.
Jeśli nie zaśnie, przynajmniej ją to zajmie.
Znasz się na tym.
Brudne.
Ojej... Zoe.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Korzysta z nocnika?
Tak myślałam.
Ojej.
- Cholera. - Nie wiesz, czy korzysta?
Co za wstyd.
Ona spędza tyle czasu z tatą...
Przyniosę ręcznik.
Zły rozwód czy...?
Coś takiego. Ian bywa trudny.
Jak to trudny?
Kazał mi podać adres i numer Giny, zanim pozwolił nam przyjść.
„Pozwolił”? To okropne.
Brzmi jak tyran.
- Jest taki? - Tak.
Naprawdę? Nie pasuje mi to do Iana.
Nie znasz go tak jak ja.
Chyba nie stosuje przemocy?
Ma problemy z wybuchami.
Z wybuchami? O Boże.
Nie miałam pojęcia.
Wszystko gra?
Jezu Chryste. On jest gwiazdą YouTube’a?
No proszę, aniołek na progu.
Muszę powiedzieć, że ładną masz chatę.
Boże, to dom twoich rodziców!
- To też mój dom. - Bo jesteś ich synem?
Czemu nie powiedziałeś?
Bo to brzmi słabo. To tylko tymczasowe i ich nie ma.
Są na tydzień u ciotki w Michigan.
Nasz seks zawsze jest niestosowny, ale w domu Richarda... Nie mogę.
Kate, rozumiem, że to dziwne.
U ciebie ukrywamy się przed dziećmi, w pracy przed wszystkimi.
Tutaj jesteśmy sami.
Wystarczająco dziś nawaliłam.
Nawaliłaś?
Dałaś potrzebującym pieniądze zabójcy nosorożców.
Jesteś jak seksowny Robin Hood.
Będę twoją Lady Marion.
Zostaw to na chwilę.
Tylko odrobinę.
Możesz być normalny?
Wiesz, że to nie tylko dla dzieci? Kulturyści to piją.
- Nie gadaj. - Sprawdzałem w Internecie.
Mam sposób, żeby cię to podniecało.
- Nie. - Daj pięć sekund.
Potem przestanę prosić.
Masz sekundę.
Dobra! Spokojnie.
Halo!
- To twój tata? - Tak.
- Forrest, jesteś? - Boże.
Forrest?
Forrest!
Jesteś w domu.
- Czemu nie odpowiadałeś? - Spałem.
Jestem chory.
Masz na wardze mleko?
Miałeś być w Michigan do piątku.
Ciotka Ida blefowała. Wcale nie umierała.
- Ale tu śmierdzi. - Racja. Nie idź...
Tato?
- Van Hellowie skończyli basen. - Tato?
Widziałeś? Zawsze się zastanawiałem...
O mój Boże!
- Richard, przepraszam. - Kate, co u diabła?
- To nie tak. - Tato, ja ją kocham.
- Co? - Że co?
Kocham cię.
O Boże!
Super, co nie? Możemy być razem.
Napisy: Juliusz P. Braun