W poprzednich odcinkach...
Nie ściemniaj. Chciałeś zobaczyć dziecko.
Minęły dwa miesiące. Jestem jej ojcem.
Poznaj nową sąsiadkę, Biancę.
Też jest lesbijką.
Doktorze Heshinton, od dziś nie należy pan już do kadry.
To jest skandal.
Koniec z molestowaniem umysłów.
Tak!
Cześć. Co teraz robisz?
Jako że bezpieczeństwo dzieci to nasz priorytet,
co tydzień będziemy organizować alarm próbny,
który przygotuje nas na pożary,
strzelaniny,
kryzysy pogodowe, atak ISIS i katastrofę jądrową.
Naturalnie oczekujemy, że rodzice będą w to zaangażowani.
Dzień dobry, pani Foster.
- Przepraszam. - Miło, że pani przyszła.
Tłumaczyłam właśnie,
że rodzice powinni w domu utrwalać to, czego dzieci uczą się w szkole.
Parkowanie tutaj to koszmar.
Błagam. Ogarniałaś się po seksie.
Bezpieczeństwo dzieci jest dla nas najważniejsze,
dlatego dziwi mnie brak odpowiedzi
w ankiecie internetowej o doświadczeniach dzieci.
Co się stało?
Kate nam to odradziła.
Nieprawda.
Ja tylko...
To było tak.
Zaczęłam ją wypełniać i napisałam SMS-a do Jade...
Była absurdalna.
Ja próbowałam, ale usnęłam.
- Gruba jak książka. - Nie było aż tak źle...
A i tak pani to odradzała.
Może się nie zrozumieliśmy.
Ważne, że wypełniliśmy te bardzo dokładne formularze.
Kate ma rację. To było długie.
Widzę, że Kate potrafi zadbać o dzieci wszystkich państwa.
Tego bym nie powiedziała,
ale to jednak nasze dzieci, prawda?
Zapamiętam.
- Kurwa. - Strona szósta.
Szósta. Dziękuję.
I jak, jesteś gotowa?
Tak. To dopiero rozprawa wstępna.
Będzie dobrze.
Brad nie da rady sześciu wściekłym kobietom.
Właśnie o tę wściekłość mi chodzi.
Przegryź coś przed rozprawą.
- Nic mi nie jest. - Dobra.
Mniejsza o Brada. Lepiej opowiedz o bzykanku.
To wariactwo i jest za młody, ale nie mogę przestać.
Okropnie nieodpowiedzialne.
- Co? - Spadaj, gadamy o seksie.
- Anne! - No co? To prawda.
Kate, możemy porozmawiać?
- Cześć. - W cztery oczy.
W porządku.
- Na pewno? - Tak.
- Zadzwoń. - Powodzenia.
Nie odbierasz. Musimy pogadać.
Ja nie muszę.
Możesz mnie karać bez końca. Zasługuję.
Ale nie torpeduj mojej relacji z córką.
Gdzie ona jest?
- Z moją mamą. Muszę lecieć. - To nie działa, Kate.
Za długo się ciągnie.
Jeśli nie chcesz rozmawiać, to kwestią opieki musi zająć się prawnik.
Prawnik? Serio?
Nie chcę, ale nie dajesz mi wyboru. Zastanów się, proszę.
Mam prawa.
Pieprzyć je.
Podają tu tylko płatki?
Ciekawe, jak często piorą obrusy.
Ale mi stoi.
Co?
Mam erekcję.
Wiem, co to znaczy. Teraz?
Robiłaś to kiedyś w publicznej toalecie?
Owszem, raz.
Na ślubie znajomej.
Chętnie spróbuję przebić tamten raz.
Nie wątpię.
Kate.
Kate!
O nie...
Co za zbieg okoliczności!
Znowu mamy podwójną randkę?
Nie, to mój asystent,
a to twój doradca finansowy, Barry.
- Zawsze bierzesz moją córkę na randki? - To tylko spacer. Nic niegrzecznego.
- Francis, pokażesz mu, co i jak? - Jasne, chodźmy.
Wprost promieniejesz.
- Mamo. - To chyba przez tego chłopca.
Nie chciałam tego mówić,
ale przez ostatni rok wyglądałaś koszmarnie.
Byłam w ciąży.
Możesz dziś dać spokój? Mam mnóstwo na głowie.
Niech zgadnę. Nathan.
Chce spędzać czas z Ellą.
Zagroził prawnikiem.
Dam ci radę.
Nie procesuj się o dziecko.
Prawnicy są od pieniędzy i nieruchomości. Kropka.
Mam mu ustąpić?
Kate, musisz żyć dalej.
To jego córka.
Pozwól mu ją widywać, a ty widuj się z tym Florence’em.
Forrestem.
Nieważne. Kogokolwiek bzykasz, to działa.
Tak. Dobrze.
Świetnie. Przygotuj to i prześlij mi umowy.
Dobra, dzięki.
Przepraszam. Dziś sprzedaję jeden dom, a jutro prezentuję kolejny.
Co jest?
Nie opłaciłyśmy jeszcze szkoły Rhody.
Nie daje mi to spokoju.
Zajęłam się tym.
- Naprawdę? - Tak.
Oddam ci połowę.
Nie trzeba, to żaden problem.
Dziękuję.
Domyślam się, że interes się kręci.
Czemu tak sądzisz? Przez te nowe wizytówki?
Co to jest?
Moja nowa kampania. Co sądzisz? Jak to odczytujesz?
ZAMIEŃ DOM W KASĘ Z FRANKIE COYNE
Że lubisz kasę?
Nie. To pokazuje klientom, że zarobię dla nich kasę.
To wręcz krzyczy: „Jestem bogata, dziwko!”.
W to celowałaś?
Muszę odpowiednio wyglądać...
Chwileczkę.
Tu Frank.
- Hej. - Cześć.
Chwileczkę. Wejdź.
Nie, wiem.
Mogę oddzwonić?
Dzięki.
Przepraszam!
Bianca!
Cholera! Niesamowity dom, Frankie.
Dzięki. To prawda.
Brakuje tylko ciebie za płotem.
No ale wejdź.
A właśnie, przyniosłam ci to.
- Super. - Listy na stary adres.
No dobrze.
I chyba muszę cię ostrzec.
Po okolicy grasuje krasnoludek w diamentach
i handluje nieruchomościami.
To działa. Telefon się urywa, świnio.
To widać.
Usiądź. Napijesz się czegoś?
Chciałabym, ale mam wizytę u lekarza...
W porządku. To do zobaczenia niedługo.
- Muszę odebrać. - Proszę. Zadzwoń.
- Pa. - Pa.
- Cześć. - Cześć.
Dostałaś przesyłkę.
Od kogo?
Nie wiem. Masz tajemniczego wielbiciela?
Cygarnica?
Co to jest?
Od Steve’a.
Jak mówiłem, podoba mi się twoja historia.
Między innymi dlatego tu jesteś.
A gdzie właściwie jestem?
Piękny wystrój, ale... To własność Stenton?
Nie, to sprawa niezwiązana ze Stenton Capital.
Chester, Dick, Pauly.
Panowie, podejdźcie tu wszyscy.
Przedstawię wam kogoś wyjątkowego.
Zupełnie jak w tej scenie z Oskarżonych.
Żartuję. Ale nie gwałćcie mnie.
Kate, przedstawiam ci MOOD,
the Men of One Direction.
Chodzi o zespół?
- Mówiłem, że to zła nazwa. - Odpuść, mam już wizytówki!
O tej kobiecie wam mówiłem.
Opowiedz im, Kate.
Pracuję w public relations...
Nie o tym. O sytuacji w domu.
O rozwodzie.
Jestem rozwiedziona. W separacji. Mam mieszkanie.
- Nie zachowałaś domu? - Nie, zostawiłam go byłemu.
Chcę być wolna, a stać mnie na to. Powiedzmy.
- Gdyby tylko każda tak myślała. - Racja.
Dziękuję.
Uważam się za jedną z was.
Przedsiębiorcę budującego firmę.
Chętnie pomogę członkom MOOD, jeśli tylko mogę.
Czym dokładnie się zajmujecie?
Kate, ci mężczyźni walczą tylko o jedno.
O równość.
Nie starczy im to, co mają?
O nie.
Nie teraz, kiedy ruch kobiet zaszedł tak daleko.
- Słucham? - Panowie...
Namawiam was do korzystania z usług Kate Foster PR
we wszystkich potrzebach wizerunkowych.
Szczerze ją polecam,
bo Kate Foster to kobieta wspierająca prawa mężczyzn.
- No... - Chodźcie.
Kate.
- Zadzwoń, mam dla ciebie zlecenie. - Dziękuję.
Dobrze. Dziękuję.
Pani Carlson, czym się pani zajmuje?
Jestem psychiatrą.
Kilka spośród oskarżycielek było u pani na terapii,
zanim postawiły zarzuty?
Nie na terapii, ale były u mnie.
Chciałabym przedstawić dowód C.
Podała to pani pierwszym oskarżycielkom?
„Impreza gwałcicielska”. Chlapnęła pani.
To nie tak.
Nie świętowała pani zmowy przeciwko panu Heshintonowi?
Nie, to ciasto od mojej przyjaciółki.
Jest trochę grubiańskie, ale to nie...
Czy po rozwodzie pan Heshinton wspierał panią finansowo?
Nie. Nie o to tu chodzi.
Żeby zapłacił inaczej?
Sprzeciw! Nie chcę jego pieniędzy.
Nie może pani wnosić sprzeciwu.
Dobrze.
Przepraszam.
Wystąpiłam w imieniu młodych kobiet i swoim własnym.
To molestująca umysłowo kanalia.
To im pani wtedy powiedziała?
- Bez przesady. - Nie mam więcej pytań.
Nie ma szans na proces.
Równość.
Dla siebie?
Wiem. Absurd, co nie?
- Obrzydliwe. - Cuchnęli przywilejami i krabami.
- Nie możemy z nimi pracować. - Są źli.
- Lepiej je wyrzucę. - Natychmiast.
Trudno w tej chwili rezygnować z pieniędzy.
Jesteśmy zbyt spłukane, by mieć zasady? Kate.
Może jesteśmy przewrażliwione. To tylko niegroźne dinozaury.
Dinozaury nie są niegroźne. Oglądałaś Jurassic World?
Parku już nie ma, Kate. Nie ma.
Nie mogą być tacy źli.
Nie chcemy więcej klientów? Przypływu gotówki?
Ten koleś.
- Poznałam go, był w porządku. - Dobra.
Popatrz.
Jego wartość to pięć miliardów.
Wartość jego firmy...
osiem.
- Mnóstwo pieniędzy. - Mnóstwo.
Jak wielkim może być mizoginem?
Ja jestem kobietą. A mógł zatrudnić mężczyznę.
- Racja. - To już postęp.
To właściwie feminista.
- Dobrze. Tak. - Tak!
- Zrób to. - Dobra!
- Ale gdyby co, to odchodzimy. - Zdecydowanie.
- Przysięgnij. - Dobra.
- Eskimoski buziak. - Nie.
- Dobra. Dzięki. - Połamania nóg.
Tak...
Tak. Rozumiem, o co ci chodzi.
Ja... Tak.
Dobrze, czy możesz...
Dalej...
Dzień dobry.
Cholera jasna, Juniper?
Co?
Co „co”?
Co ty tu robisz?
Byłam u ciebie i dali mi twój nowy adres.
Widziałam cię na autobusach.
Zrobiłaś się sławna. To musiało być drogie.
Tak, biznes się kręci.
A co nowego u ciebie? Swoją drogą, fajna fryzura.
To? No tak.
Miałam obciąć wszystkie, ale w połowie stwierdziłam:
„Chwila... Tak. To jest to”.
Sprzedałabym je, ale Internet jest dziwny.
Czemu sprzedajesz włosy?
Na czesne.
Moja mama bigotka odcięła mi kasę po coming oucie.
Boże, to okropne. Przykro mi.
Wnioskowałam o pożyczki, bo nie chcę rzucać studiów.
Rodzice nie powinni uniemożliwiać mi edukacji, prawda?
Bo podniecają mnie dziewczyny.
Pomogłabyś mi?
Póki nie dostanę kasy?
Ile wynosi czesne?
Dziesięć tysięcy.
Dziesięć tysięcy...
PROSIMY ZOSTAĆ W SAMOCHODZIE
Zrobiła ze mnie idiotkę.
- Nie jesteś idiotką. - Nie jestem. Ale ty tak.
Przez twoje ciasto jest na wolności
i ociera się ludziom erekcją o mózgi.
Ile razy mam przepraszać? To ciasto zbliżyło ludzi.
Nie może się wywinąć. Muszę coś zrobić. Inaczej on wygra.
- Przedziurawiłam mu opony. - Słucham?
- I rozbiłam szybę. - Jak każdy z nas.
- Serio? - Jasne, że nie. To szaleństwo.
Musisz dać sobie spokój.
- Zrobić coś pozytywnego. - Dobra.
- Uniwersytet ma wakat. - Świetnie.
Szukają terapeuty, więc zgłosiłam się, żeby wyrównać rachunki.
Wyrównać...?
Brzmi jak dziurawienie opon.
Kocham cię, ale po co ci to?
Jestem zawodowcem.
Będę profesjonalnie pomagała ofiarom tego potwora.
Nic mi nie jest.
Wal się, skurwysynie, już jadę! Jezu Chryste.
Zachowujesz się męcząco.
Nick?
Kate, dostałem twoją wiadomość.
- Mówiłeś, że potrzebujesz pomocy. - Zgadza się.
Wyślę ci zdjęcie, które od jakiegoś czasu krąży.
To w pełni legalne.
Bardzo mgliście. Czy na zdjęciu jest kobieta?
Ani jednej. Tylko ja i mój syn.
Dobrze. W kontekście seksualnym?
Nie, to zdjęcie z biwaku.
To stara rodzinna tradycja.
Potrzebujesz strategii na wypadek, gdyby fotka wyciekła?
- Tak. Dokładnie. - Przepraszam.
Myślę, że to zdjęcie zrobi na tobie wielkie wrażenie.
Prześlij mi je, dobrze? Porozmawiamy niedługo. Pa.
Nie może pani tutaj wejść.
Ja tylko odbieram syna.
My przyprowadzamy dzieci. A pani to...?
Kate Foster.
- Mama Charliego. - Dyrektorka chciałaby z panią pomówić.
Dobrze.
O co chodzi?
Pani Foster, proszę usiąść.
Podobno weszła pani do szkoły, żeby odebrać Charliego.
Gdyby uważała pani na zebraniu,
wiedziałaby pani, że nie można tak robić.
To my przyprowadzamy dzieci.
Tak czy inaczej, chciałam porozmawiać z panią i pani mężem
o samokontroli Charliego.
Charlie ma...
Jazzowe ręce? Nie, biegunkę.
- Kate. - Zgadnę.
- Wiatry. - Wybuchy energii.
Tak jakby naśladował jakieś wybuchowe zachowania.
Muszę zapytać.
Czy w domu są jakieś napięcia?
Pyta pani czy insynuuje?
Muszę rozeznać się w sytuacji, żeby zdecydować, jakie podjąć kroki.
A jeśli nie wystąpi znaczna poprawa,
będę musiała zarekomendować psychologa.
Rozumiem, co jest grane. Po prostu źle zaczęłyśmy.
To ja jestem źródłem problemu.
Staramy się ustabilizować sytuację dla Charliego,
ale bardzo to utrudniłem Kate.
To nie jej wina.
Oferujemy terapię małżeńską.
- Nie trzeba. - Nie.
Powinniśmy pójść na terapię.
Nikt nie rozwiąże naszych problemów.
Ale musimy wymyślić, jak razem wychowywać dzieci.
No dobrze. Niech prawnicy to rozwiążą.
Nie mam już siły się kłócić.
Kocham cię, mały.
Jesteś zajęty?
Chodź, kochanie.
To ona.
Mój Boże.
Cześć, słonko.
Już dobrze.
Cześć.
Przepraszam, że ją izolowałam.
Zasługujesz, żeby być jej ojcem.
Wychodzę, zrobiłam się wielkoduszna.
Zmęczyła mnie ta dojrzałość.
- Mamo! - Jestem.
- Zostawmy Nathana z małą. - Dobrze.
Nathan, wiem dokładnie, ile pieniędzy mam w portfelu.
Nie okradnie cię.
- Tobie ukradł najlepsze lata życia. - Co?
Weź Charliego i chodźmy.
Hej.
To twój tatuś.
Dziękuję.
Cześć.
Starzy faceci, co nie?
Barry jest starszy od Nathana.
Nie psuj mi zabawy.
Chwila, to praca.
„Oto zdjęcie, o którym mówiłem. Chyba mam zły dzień”.
O nie.
Kto to jest?
O Boże. Mój nowy klient.
Napisy: Juliusz P. Braun