W poprzednich odcinkach...
- Nie wiem, co się ze mną dzieje. - Chyba dziecko płacze.
- Kate zabrała mnie do kliniki aborcyjnej. - Co?
Nic nie zrobiłam! Chciałam tylko zobaczyć, jak się poczuję.
Dobrze wiedzieć, że obchodzi cię, co ja myślę.
Oddajesz te rzeczy?
To jedyny sposób na czystość, więc... tak.
Nie podoba mi się, że jedziesz. Mam powiedzieć,
że będzie kiepsko i nie damy sobie rady?
Może.
STOP
Witam.
Ale drzewo, nie?
NETFLIX ORIGINAL
Jeszcze tylko kilka sekund.
Okej.
Odwróćcie swoje tablice marzeń.
I opowiedzcie o nich.
Sheila, muszę być szczera, twoja tablica mnie niepokoi.
Twoim zamiarem było zaciemnienie oczu?
Tak.
Mogę zacząć?
To fascynująca sprawa,
bo jestem teraz w miejscu, w którym odmieniam życie.
Wspaniale jest iść naprzód.
Dla mnie to raczej ruch wstecz.
Jakby powrót na studia.
Najjaśniejszy czas mojego życia.
A te strony wyrwałam z podręcznika,
bo miałam zajęcia z uroczym facetem,
którym jest Ian, mój mąż.
Postanowiłam wykonać ćwiczenie inaczej.
Ozdobiłam Rhodę.
Frankie, wszystko gra?
Anne nawet nie wykonała zadania.
To głupie zadanie.
Te tablice są dla zagubionych milenialsów bez etyki pracy.
Jesteś bardziej gniewna niż zwykle.
Przepraszam. Miałam ostrą kłótnię z Lionelem.
- O czym? - Jak zwykle. O aborcji.
Och, tak, to byłaby trudna dyskusja.
Ale przypominam, że to ważne,
by mieć sposoby na odreagowanie.
Nie martw się, mam swój sposób.
Kurwa, ale mi dobrze!
No to siup, małpeczko.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Świetnie. Jakbym tu miała być.
To chyba dobrze.
Nie, znaczy brakuje mi ciebie. Chciałabym być z tobą.
Po prostu bardzo się cieszę z tej pracy.
Praca to siódemka.
A ty i pan Strajk Głodowy to mocna dycha.
Nie rób tego.
Nie kłam o poziomie twojej ekscytacji pracą.
To niezbyt sprawiedliwe.
Racja, to niesprawiedliwe.
Słuchaj, muszę go nakarmić i sam lecę do pracy.
Oczywiście. Kocham cię.
Byłoby milion razy lepiej z wami tutaj.
Tak, okej.
Miłego pierwszego dnia, szefowo.
Będziesz wymiatać.
Nie wiem nic o wymiataniu...
Nathan?
Jenny?
A niby kto inny?
Tylko, że muszę sikać.
Wytrzymaj. Kiedyś wytrzymywałeś.
Okej.
Chyba jest głodna.
Ja jestem głodna.
Okej, mam usmażyć jajka?
Głodna ciebie, idioto.
Za duże ciśnienie.
Naprawdę... muszę sikać.
I myślę teraz tylko o jajkach.
Może później.
- Później nie będzie czasu. - Nie chcesz jajek?
- Nie, poproszę. - Okej.
Padła na amen.
Co kombinujesz?
Stresujesz mnie. Możesz na chwilę przerwać?
Nie da rady, jestem na fali.
Wreszcie jadę na właściwym pasie.
Jestem cholernym sprzedawcą.
Dobrze, że jesteś szczęśliwa.
Jesteś szczęśliwa, prawda?
Oczyszczam nasze życie. Wreszcie oddycham.
Miło jest mieć mniej gratów.
- Chwila, gdzie zegar? - Sprzedałam.
Co jeszcze sprzedałaś?
Sprzedaję rzeczy, których nie używamy
lub za które dostaniemy dużo pieniędzy.
To wspaniale, że znalazłaś coś,
w czym jesteś dobra.
Można tak znów powiedzieć. Zebrałam już dzisiaj dobre 1800 $.
- O, mój Boże. - Cholerna racja!
Zajmuję się nami.
Jestem kapitanem statku
i pożegluję nim prosto na ląd.
Tylko uważaj na latarnię.
Figurkę?
Sprzedałam.
- Tu jesteś. Co robisz? - Hej...
- Myślałem nad tym, co mówiłaś. - Przepraszam, ja...
Nie, masz rację.
To rzecz, którą musimy rozwiązać.
I pomoże nam w tym tablica?
Nie krytykuj, póki nie spróbujesz.
Tak podejmuję decyzje w pracy.
To wiele wyjaśnia.
Trzecie dziecko, za i przeciw.
- Tak, umiem czytać. - Okej.
- Mam przeciw. - Dobrze.
Nie stać nas na kolejne dziecko.
Pieniądze. Ważny czynnik.
- Przeciw. - Przeciw. Kolejny, dobrze.
- Ledwo mamy teraz czas dla dzieci. - Brak czasu. Nie mamy czasu.
Brak czasu.
- Więcej pieluch i mleka. - Przeciw.
Duże przeciw.
Dziecięce rzeczy.
- Mam za! Tak, mam za! - Tak?
No, dobra.
M. D. D.
Uwielbiam małe, drobniutkie dzieci.
- Bonjour. Je m'appelle Kate... - Kate?
Witaj, jestem Piera.
Będę twoją asystentką.
- Miło cię poznać. - Bienvenue.
Jeśli pozwolisz, pośpieszmy się, pani Stromanger chce cię poznać.
A możemy zahaczyć o moje biuro?
- Chciałabym rzucić graty, rozejrzeć się. - Wybacz.
- Wybaczyć? - Nie, tylko ona już czeka.
Pewnie. Musi się trzymać planu, jasne.
Tędy.
Victoria Stromanger chce mnie poznać?
Przepraszam, to nieco paraliżujące.
Rozważałam, czy poprosić o podpis na Forbesie,
ale to jednak głupie. Wzięłam go...
Wprowadzono cię, tak?
O Victorii? Tak.
- Mocny uścisk dłoni, profes... - Nie.
O dzisiejszej próbnej prezentacji.
Będzie o 15:30 w sali konferencyjnej.
- Świetnie. Będę gotowa. - Tędy.
Kate Foster, to jest Meghan.
Tak. Już jest.
Kate.
To dla mnie monumentalne.
Och, dobrze.
Ja... Ja bardzo za to przepraszam.
Dla jasności, masz miękkie usta.
Proszę usiądź, Kate.
Jak podróż, dobrze?
Jechałam pociągiem,
dzięki czemu zapoznałam się z wprowadzeniem,
które jest fantastyczne.
- Myślę, że plan... - Kate, weź głęboki oddech.
Odpręż się.
Mamy dużo czasu by rozmawiać o pracy.
Przepraszam, jestem nakręcona.
Trzech chłopców? Tytanka!
- Jak to się robi? - Mniej spania, więcej pracy.
Ale wszyscy są w szkole i...
- Musisz tęsknić. - Kiedy mi pasuje.
Chciałam podziękować za ten...
A więc...
Richard mówił, że jesteś bardzo przekonująca.
Och, no nie wiem. Na pewno nie jak ty.
Kate, nie udawaj milutkiej.
Masz talent i bądź pewna siebie.
- Sprzedałabym akwalung pławikonikowi. - Dlatego tu jesteś
i to musimy zobaczyć w sali.
Daniel Westwood jest bardzo niechętny zmianom.
Jest z innych czasów,
więc będziesz musiała użyć swój talent, by go wymasować.
Okej.
Więc... Nie mogę się doczekać, by ujrzeć cię w akcji.
Tak. I muszę pogratulować...
Meghan ci to podpisze.
Jasne. Okej.
- Jezu. - Jenny.
- To jest genialne. - Wiem.
Naprawdę dłużej wytrzymują.
Nosisz podsłuch, czy coś?
To najoczywistsza rozmowa, jaką odbywałam.
Czy ty... mnie unikasz?
Słuchaj, tamtego wieczora...
to nie byłam ja.
Kochana, możesz się bawić w dom
i mówić swoim mamuśkom co tam chcesz,
ale znam cię, i mimo twojego grubiaństwa,
miło było zobaczyć, że akceptujesz
tę całą separację.
- Separację? - Tak.
Puknęłam dość kolesi i wiem, jaki to jest bałagan.
Nie jesteśmy w separacji.
Ten wieczór był tylko dziwactwem.
Ty, ze wszystkich ludzi,
powinnaś rozumieć, kiedy ktoś chce się zabawić
- i przez chwilę nie być sobą. - No dobra, patrz...
Byłam dla ciebie cierpliwa w tej twojej fazie nadąsania,
ale starczy.
Wskakuj na tyle fiutów, na ile chcesz
i nazywaj to kryzysem tożsamości,
ale mnie nie krytykuj. Wiem kim jestem.
I wykonuj cholerne zadania!
Niektórzy mają dość krycia cię.
I przestań jeść z lodówki rzeczy, które ktoś oznaczył jako swoje.
Nie wiem, o czym mówisz, Arden.
Naprawdę?
Trzy czwarte calzone się samo nie zjadło.
Mogłaś chociaż wyrzucić opakowanie.
I z takiego rodzaju odpowiedzialności
Westwood Foods chce być znane.
Bycie liderem w gotowych daniach mięsach
na ponad 20 rynkach na całym świecie.
Dostarczanie smacznego i dobrej jakości jedzenia
w Kanadzie i poza nią.
Dzięki.
Co na siebie założysz?
- Proszę? - Na spotkanie.
Coś stosownego.
Stosownego?
Czarny lub granatowy kostium. Na pewno profesjonalnie.
A czy mogłabym
coś dla ciebie przygotować?
Chcesz mnie ubrać?
Mieliśmy nadzieję, że założysz coś
bardziej uroczystego?
To na poważnie.
Czyli...
Piera dostarczy ci to co trzeba.
À demain.
Pomijając strój, właśnie zawaliłam?
Nie. Była pod wrażeniem.
Pewnie. Chyba nawet widziałam uśmiech.
Okej, dobrze.
Wyskoczycie na drinka?
To moja najmniejsza odpowiedzialność od szkoły średniej.
Dzięki, staram się wracać przed dobranocką.
- Jasne. - Jemy dziś z rodziną taco.
Ja mogę.
Shirley!
- Shirley i ja ruszamy na miasto! - Spoko.
Wezmę tylko mój antybiotyk
i możemy iść.
Spotkamy się w lobby. Nie spóźnij się.
Tak, w porządku.
ZA: M.D.D. WIĘZI RODZINNE
PRZECIW: PIENIĄDZE, CZAS, RZECZY, BRAK SNU, PŁACZ, STUDIA
Co? Co masz?
Nic.
Shirley... jak to jest z tobą?
Jesteś w związku?
Jest jakiś facet? Dziewczyna? Spoko, nie oceniam.
Ale musi być ciężko, co nie?
Te całe apki?
Tak, te apki są dziwne.
Napisał do mnie taki jeden.
Sugerował, że moje zęby mają idealny kształt
i wielkość do współżycia.
- To było odrażające. - Superodrażające.
Ale fajnie jest też mieć tyle opcji do wyboru.
Mam bez przerwy w zasięgu dłoni tysiące facetów.
Z drugiej strony oni mają tysiące kobiet.
Więc zaczynasz myśleć: „Kto następny?”.
Jak iTunes. Nikt nie słucha całej piosenki.
Zaczynasz myśleć, że jesteś połową utworu.
Och, nie. Jesteś całym utworem.
Naprawdę?
Dzięki.
No i tysiące facetów,
jeden z nich z pewnością będzie...
tym... jedynym.
Kate, byłam raz u kręgarza
by poczuć ludzki dotyk.
- Pomysłowe. - Chyba.
Ale bardzo drogie.
No więc... co powiesz o Victorii Stromanger?
Prawie umieram.
Musisz się tak wiele od niej uczyć.
Chyba. Staram się jej unikać.
Weźmiemy poutine z wędzonym mięsem na pół?
Tak, może być.
Przepraszam!
Witam.
Poprosimy o poutine z wędzonym miesem. Proszę podzielić,
ale na dwa talerze.
Ale proszę o dwa osobne talerze,
ale nie talerz z poutine i osobny talerz.
PAMIĘTAJ O UŚMIECHU -VICTORIA
O nie.
Aż tak źle nie wygląda.
Nie tak źle?
To brudny róż. Noszą takie starsze ciotki
na bociankowych.
Do tego to wełna.
A jeśli chodzi o przewiewność...
nie za dobrze.
- Mnie się na tobie podoba. - Tak?
Czy to nadrobi poranną rozmowę?
Żona wyglądająca jak Hillary Clinton z lat 90.?
Wkroczyłaś właśnie w moje najskrytsze dziecięce marzenia.
Rozwiniesz?
Ja i Hillary Rodham w wesołym miasteczku.
Nic sprośnego. Ledwie rzuty obręczą.
Jest bardzo ambitna.
Tęsknię za wami.
Już dobrze, kochanie.
Boże, mamusia tu jest.
To nie jest dla niego sprawiedliwe.
FaceTime dla dziecka? Okrutna sztuczka.
On rozumie, kochanie. Już dobrze.
Już dobrze, Charlie.
- To okropne. - Wybacz, musimy kończyć.
Tak, oczywiście. Spróbujmy znów ra...
Nathan?
Ruszyłaś się dziś w ogóle?
Pracuję.
Miałyście dobry dzień?
Nie wiem. Czy zarobienie 600000 $ sprawia, że to dobry dzień?
No jasne.
- Sprzedałaś nasze dziecko? - Co?
Nie. Nigdy bym tego nie zrobiła.
Sprzedałam dom.
Proszę?
Co zrobiłaś?
Powinnaś się cieszyć.
Wystawiłam go jakiś czas temu,
żeby wiedzieć, jaką ma wartość
i dostałam kiedyś ofertę,
którą zignorowałam, ale pomyślałam sobie,
przecież to tylko rzecz.
Jak mogłaś to zrobić, nie myśląc o mnie ani o Rhodzie?
To wszystko tylko rzeczy.
Kupa gratów, których nie potrzebujemy.
Sprzątamy, naprawiamy, sprzątamy.
Potem pomyślałam o rzeczach, z którymi się zmagasz, kiedy pracuję.
- Nie do utrzymania. - Gdzie mamy mieszkać?
Wiesz, Frankie,
kiedy ktoś mnie pyta
jak mogę z tobą żyć, wiesz, co odpowiadam?
Mówię, że to jak bycie głęboko w oceanie.
Żywiołowo, słono,
w pełni życia,
ale niebezpiecznie.
Jestem słona?
Ja tonę, Frankie.
- Już tak dalej nie mogę. - Co?
Nie!
Nie, zrobiłam to dla nas!
Proszę cię, żebyś odzyskała nasz dom.
Napraw to.
Jak nie... to sama nie wiem.
Jesteś pewna?
Tak. Jestem pewna.
A ty? Jesteś pewny?
Tak, jestem pewny.
Moje ubranie jest odpowiednie, czy...
Na pewno nie mają dress code'u.
Bo w schowku mam krawat.
Hej.
Jesteś piękna.
KLINIKA ABORCYJNA MEREDITH-JEAN
Napisy: Kornel Łysikowski