W poprzednich odcinkach...
- Mamusiu! Leci ci krew! - Cholera.
Strata cholernego czasu! Myślisz, że fajnie było cię wozić z tą twoją
wodą kolońską?
Frankie, było kilka skarg.
- Nakazuję leżenie. - Ja nie leżę.
Czasem musisz zaszaleć, by przypomnieć sobie, kim jesteś.
Przestań się chwalić i przekłuj mi sutek.
Chyba muszę zostawić męża.
Bocian zabiera cię do Montrealu.
Dziękuję, Val. To bardzo...
- słodkie. - Co jest słodkie? Nic nie widzę.
Co u ciebie, Annie?
Co się dzieje u Anne?
Krwawi. Musi leżeć.
Mam ścierpły tyłek, dziwnie pachnę, a w głowie mi wiruje.
Boże, kiepsko jest nie mieć klientów.
Nad lunchem zastanawiałam się już
ze cztery razy. Kanapka z tuńczykiem.
Chwila...
Trzymaj się. To tylko tymczasowe.
Ta, tymczasowo rujnuje mi życie.
Przyznaję, poważnie rozważam aborcję.
Kurde, padło?
Nie, nadal tu jesteśmy, Anne.
Ale zabrzmiało, jakbyś myślała o aborcji.
Bo tak było.
Jesteśmy trochę zaskoczone.
Nie rozumiem, to tylko pół roku.
Przeleżałam całą poprzednią ciążę
i podobało mi się.
Jesteś urocza.
Nie chodzi tylko o pół roku.
Nasze pieniądze są utopione w nie wiadomo co.
Lionel, choć uroczy, jest przewidywalny jak siki chłopczyka
i szczerze, czasem czuję, że ta ciąża mnie zabije.
Wybacz, Kate, dziś miał być twój dzień.
Tak, Kate! Chciałabym zmienić temat.
Porozmawiajmy o twojej nowej pracy.
Cóż, będę zajmowała się największym klientem w Gaze,
więc to jakby poważna sprawa.
O tym rozmawia się zabawniej.
Ale co nie będzie zabawne? Mama i Ja bez ciebie.
Wybacz, jedziesz do Montrealu na jakieś szkolenie?
Nie, całkowity rebranding. Tam będę pracować.
Na jak długo?
- Trzy miesiące. - Trzy miesiące?
To nie sześć godzin jazdy?
Lub godzina lotu.
Alicia, twój mąż nie pracuje na Alasce przez połowę roku?
- Tak, i? - I?
I to co innego, bo on jest...
Bo jest kim... nim?
Przyłapana!
Tak! Prosto w ryj, Alicia!
Tak! Daję czadu! Tak!
Powinnam to założyć?
NETFLIX ORIGINAL
Dzieci nie doceniają business casual.
Żakiet z poduszkami to nasza najlepsza broń na świecie.
Jak żona Joan Coosack.
Ona nazywa się Cusack, ale... w porządku.
Jak się czujesz?
Tak, pewnie będzie w porządku.
Pewnie? Jak mam was zostawić, skoro tak mówisz?
Okej, przepraszam. Będzie świetnie.
Może pójdziecie na spacer?
- Tak, pewnie. - Chwila, nie.
Na naszej ulicy jest szalony ruch.
Może coś ugotuj?
Coś na zimno.
Nie traktuj mnie jak twoje dzieci specjalnej troski.
U nas będzie świetnie. Tak jak i u ciebie.
Nie wychodzimy. Dzień Bałwana!
Nie boję się ciebie.
Wiesz co? Co ty do mnie powiedziałaś?
Zrobiłam to dla ciebie.
Co?
Zrobiłam to.
Kartka z życzeniem zdrowia.
To ja, to mała Jayme,
to są chmury, a to drzewo.
Tak, bardzo fajne.
A on jest brązowy i kleksowaty.
Tak, to tatuś.
Tak, dokładnie tak wygląda.
Dzięki.
Nie pięknie tu?
Dobra, może na niego nie patrz. To za dużo.
Cześć, paniusiu.
Zrobiła mi kartkę.
Kocha mnie.
Jestem najgorsza.
Kto, Alice?
Świetnie. Czemu brzmisz traumatycznie?
Sama nie wiem, może mamy więź.
Na nasz popieprzony sposób.
To dobrze. Czemu nie jesteś szczęśliwa?
Ja się cieszę.
Wiem, ale ja tu wariuję, Kate!
Możesz przyjechać?
Okej. Charlie, chcesz zobaczyć ciocię Annie?
Park jest do bani. Widzimy się wkrótce.
Co porabiasz? Pieścisz się?
Nie.
To ten kolczyk. Nadal boli.
- To czemu go nie wyjmiesz? - Nie.
Jedyna część mnie, która nie jest żoną ani matką.
Ohyda. Co robisz wieczorem?
Nie wiem. Będę żoną i matką?
Idę do The Silver Dollar Room.
Mają supertanie drinki
i hipsterów na śmieciówkach, udających, że coś umieją.
Żałosne. Chcesz iść?
Chyba nie mam nastroju.
Chcesz być świadkiem?
Pewnie.
- Halo? - O Boże, kochanie.
Słuchasz? Wielka sprawa.
Uspokój się, nie rozumiem cię.
Spotykam się z producentem, zainteresowanym Dziwieniem Ojca.
Czyli napiszesz cały film?
No, tak. Jenny, to jest w opisie zawodu,
no wiesz, scenarzysty. Czemu jesteś zdołowana?
Nie jestem. Przepraszam. To... świetnie.
Hej, uczcijmy to wieczorem, ty i ja.
Zamówimy ze Swiss Chalet i pobaraszkujemy przed TV.
Nie mogę, Ian.
Co? Czemu?
Mam coś w pracy. Akcja charytatywna
dla szukających pracy millenialsów.
Dobra, w porządku.
Wiesz co? Jest dobrze, to...
dobry materiał do filmu.
Kolacja dla jednej osoby...
i pół.
Świetnie. Tak. Cieszę się, że mogłam pomóc.
Wrócę do domu później.
Kocham cię.
Magia sprzątania.
No, Rhodes, wygląda na to, że druga mamusia
chce, żebyśmy przeczytały coś lekkiego.
Wszystko dobrze?
Co ty robisz?
Wpuść mnie do auta.
Masz leżeć, stara.
Stara, nie „staro-leżuj” mi tu. Muszę stąd spadać.
No dalej, duszę się. Proszę.
Tak.
Proszę bardzo.
I... leżę.
W ogóle jedziemy?
Hej. Zabrałam cię, nie przeginaj.
To dokąd? Na jakąś ucztę, może Dairy Queen?
Do kliniki aborcyjnej.
Poważnie.
Naprawdę?
Patrz na drogę!
Chcę zobaczyć, jak się tam poczuję, okej?
Proszę.
Okej, zabiorę cię do kliniki aborcyjnej,
ale to tylko misja zwiadowcza.
- Tak. - Dobrze.
Jedź szybciej, bo czuję, jakbyśmy się cofali.
Nie powinnaś w ogóle wychodzić.
Nie spieszymy się.
Chcę tam dotrzeć przed porodem.
Okej, to gdzie to jest?
Nie wiem. Skąd mam wiedzieć?
- Bo prosiłaś, żeby tam jechać. - Ale w żadnej nie byłam.
- A ty byłaś? - Nie.
Sprawdzę na Yelp.
Klinikę aborcyjną na Yelp?
No pewnie.
Chyba masz rację, wszystko można recenzować.
Ciekawe, jakie skargi dostają takie kliniki.
Jedna gwiazdka! Nadal w ciąży!
To chore, Kate.
Według oceny czy po odległości?
Po ocenach!
Nie chcę, żebyśmy utknęły w korku.
Słuszna uwaga.
„Doceniając wkład przedmiotu i pozbywając się go z wdzięcznością,
uporządkujesz rzeczy, które posiadasz, jak i swoje życie”.
No dobra...
Chciałam ci podziękować za pracę godzinami,
nawet kiedy nas nie było.
Witaj, Frankie.
Oddajesz te rzeczy?
Marie Kondo mówi, że to jedyny sposób na czystość, więc... tak.
Okej, ale...
Za tę roombę zgarniesz jakieś 200 $ w internecie.
Tak tylko mówię.
Dobrej środy.
KLINIKA ABORCYJNA MEREDITH-JEAN
- Witam. Poproszę aborcję. - Anne!
- Nie na to się zgodziłyśmy. - Na nic się nie zgadzałam.
Mogą się panie uspokoić, bo dziś aborcji nie będzie.
- Czemu nie? - Nie można tak tu wejść
i ją sobie zamówić.
Ale to jest Kanada.
- Mogę panią umówić na konsultacje. - Dobra.
Wszystko byle zbliżyć się do braku ciąży. Dobrze.
A więc...
Szybkie pytanko, można to tu wnosić?
Zwykle jest mniej radosny.
Mówili, że ile to... Jak długo?
Hej.
Urwiemy się wcześniej? Skoczymy coś zjeść,
później do mnie i się przygotujemy.
Nie wpadniemy w kłopoty?
Marv, zwiniemy się dzisiaj wcześniej. Może być?
Nie chciałeś kawy?
Nie.
- Zróbmy to. - W porzo!
Po drodze zwiniemy gumki.
Boże, przestań. Nie potrzebuję gumek.
Ale kilka w torebce i poczuję się wyzwolona.
Więc tu się to dzieje.
Okej...
Więc...
Z kim dziś rozmawiam?
- Ze mną. - A pani to partnerka?
- Nie. Przyszłam popatrzeć. - Co?
Okej.
Pani Carlson, myśli pani o aborcji?
Tak, zgadza się.
Ale słysząc to, wydaje mi się to dziwne.
W tym pokoju się to odbywa?
Czasami, tak.
Zabieg był tutaj wykonywany.
Naprawdę? Tak.
Dość zimno tu.
Nie w sensie temperatury, ale atmosfera jest dziwna.
Byłoby milej ze świeczkami.
- To niebezpieczne. - Ale pocieszające.
Data ostatniego okresu?
Ktoś na to zna odpowiedź?
- Na kiedy termin? - Tak z głowy?
- Anne, weź głęboki wdech. - Nie wiem.
- Dokąd idziesz? - Nie zgasiłam auta.
Ja prowadziłam.
Wszystko w porządku?
Czemu to miejsce jest takie...
- Takie kliniczne? - No, to jest klinika.
A światło? Co ze światłem w środku?
Normalne światło do zabiegów.
Czemu ze mną walczysz?
Nie widziałaś, jakie to zimne i sterylne miejsce?
Oczywiście! A czego się spodziewałaś?
Nie chcą zachęcić cię do zabiegu.
To nie spa.
Dzieją się tam poważne rzeczy. Wiesz?
I jeśli źle się czułaś, to dobrze, że już wiesz.
Ale chodzi o to, że nie czułam się źle.
Źle się czułam, że nie było Lionela.
Tak. Rozumiem.
Ukrywanie czegoś przed mężem nie jest tak fajne, jak to brzmi.
- Zabierzesz mnie do domu? - Tak. Chodź.
- Tym razem minimum jak ograniczenie. - Nie ma mowy!
Jak tu świetnie pachnie!
Tak, to wiejski gulasz.
Posprzątałaś.
Tak, troszeczkę.
Ta książka od ciebie?
Pomyślałam, że taki projekt dobrze by ci zrobił.
Tak!
Co jest?
Dostałam 250 baksów za pufę.
Pufę twojej babci? Przecież ją uwielbiasz.
Według książki, że jeśli rzecz
nie daje ci już radości, masz jej podziękować i odesłać.
Do kogoś, kto za niego zapłaci.
Chyba nie o to w niej chodziło,
ale 250 dolarów jest wspaniałe. Wykorzystamy je.
Pomyśl o naszych rupieciach.
Wszystkie książki, pamiętniki i kurtki.
Kto kupi twoje pamiętniki?
Ludzie kupią wszystko, jak dobrze coś zachachmęcisz.
Słonko, to naprawdę bardzo dobre.
Pytanko, czemu górna część mojego ciała wygląda jak brązowa sterta?
Bo tak wyglądasz rano.
Okej. Jak duża sterta gówna.
Kupy. Nie mów tamtego słowa. Naprawdę dobre.
Gdzie byłyście?
Zadzwoń później.
Pa.
- Anne? - Przepraszam, Lionel.
Nie dość, że nie leżysz w łóżku, jak nakazał lekarz,
to jeszcze nie odbierasz telefonu?
Lionel, masz rację. Przepraszam.
To... nie było fajne.
Gdzie ty...
„k”, byłaś?
Słonko, zrobisz coś dla mnie?
- Za pięć dolarów. - Natychmiast na górę!
Już dobrze.
Okej, co się dzieje?
Byłaś beze mnie w nowym Costco?
Kate zabrała mnie do kliniki aborcyjnej.
- Co? - Nic nie zrobiłam!
Chciałam tylko zobaczyć, jak się poczuję.
Ale już o tym rozmawialiśmy. Przerabialiśmy to.
Tak, rozmawialiśmy o tym.
Lionel, ta ciąża jest dla mnie straszna.
Słuchasz mnie w ogóle?
Wybacz, ciężko mi przyjąć fakt,
że poszłaś do kliniki aborcyjnej beze mnie.
Nie miałam aborcji. Ja...
- Wątpię, czy możemy mieć kolejne dziecko. - Wątpisz?
Na pewno damy radę, ale...
Nie wiem, czy chcę tego dla nas.
Chcesz powiedzieć, że o tym wcześniej nie myślałeś? Ani razu?
Oczywiście, że tak. Ale wiesz co?
Nie chodzę do klinik zobaczyć, jak się z tym poczuję.
Okej.
Czyli trochę mnie rozumiesz?
Jakie to ma znaczenie?
Daj spokój, oczywiście, że ma!
Pomóż mi. Muszę wiedzieć, co chcesz zrobić.
Dobrze wiedzieć, że obchodzi cię, co ja myślę.
Nieźle.
Spokojnie z nią, jest mamą.
Zamknij się.
Otwórz usta.
O Boże!
Naplułeś mi do ust? Obrzydliwe!
To nie podniecające? To sposób Ryana Goslinga.
Jenny? Hej.
Wszędzie cię szukałam.
Myślałam, że poszłaś.
Nie, jestem.
Może się stąd zawiniemy?
Niekoniecznie. Sama wrócę do domu. Dzięki.
Zaufaj mi, nie chcesz tego zrobić.
Cholera, Gena? Pilnuj swojego nosa.
Znasz go?
O Boże. Czy ty spałaś z całym Toronto?
Przepraszam? Przynajmniej nie mam męża i dziecka.
Będzie próbował cię obsikać.
Podobno to „sposób Ryana Goslinga”.
No dobra, prostownica - jest!
Cążki do paznokci - są!
Zostało tylko jedno...
Musimy uprawiać seks.
Serio chcesz to zrobić?
„Chcę” to za mocne słowo, ale trzy miesiące to długo.
Czuję, że jest między nami napięcie.
To prawda. I napięcie nigdy nic nie dało w seksie.
Dajesz.
Czekaj, to za szybko.
Cholera.
Zwolnij.
Cholera.
Tak!
Wystarczy.
Okej.
Jenny?
Kochanie.
Co się dzieje?
Jenny, czy to kolczyk?
Jenny, mów do mnie.
Chcę go zdjąć.
Okej.
Gotowa?
Już dobrze. Musimy...
Nie.
W porządku.
Zagryź to, okej?
Na trzy?
Jeden...
Dwa...
Trzy!
Opłucz to.
Tak się o mnie dobrze troszczysz.
Musisz to odkazić.
Ian, bardzo cię przepraszam.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Chyba dziecko płacze.
Napisy: Kornel Łysikowski