Co to, cholera, jest „jaskółkowe”?
- To zaraźliwe? - To jak bociankowe,
ale ponieważ to moje drugie dziecko,
nazywa się jaskółkowe.
- Łapiecie? - Robisz drugie bociankowe
- i nazywasz je inaczej. - Nie karmisz wciąż pierwszego dziecka?
Co do karmienia, kiedy przestałyście?
Jestem już obywatelką Modyfikowane Zdrój.
- Nieźle, brawo. - Nie z wyboru.
Ja nadal karmię oboje moich dzieci.
- A syn nie ma czterech lat? - I pół.
- Łał. - Ja właśnie przestałam.
Jestem w świńskim raju.
Frankie, jesteś gotowa na zmiany hormonalne,
następujące, kiedy przestajesz?
Występuje depresja poporodowa.
Już ją miałam. Dwa razy się jej nie dostaje. Jak ospa.
- To bankowo nieprawda. - Poważnie?
Na szczęście masz terapeutkę
i konsultantkę ds. laktacji do dyspozycji.
Jeśli którakolwiek z was ma pytania o piersi...
A musi to być ściśle związanie z laktacją?
Nie. Masz ogólne pytanie o biust?
- O, Jenny, jak z tym sutkiem? - Bez infekcji.
To tylko... skomplikowane.
Zdradliwe sutki to moja domena.
NETFLIX ORIGINAL
Kate! Ktoś przyszedł? Co jest, cholera?
- Co to jest? - Dzień dobry, panu!
Co ty robisz?
Niespodzianka. Załatwiłam masaż dla par.
Która godzina?
- Muszę wziąć prysznic. To... - Nie, czekaj. Weźmy taki krótki.
Miło tak rozpocząć dzień.
Okej.
To jest Nathan.
Milusi, prawda?
Dziękuję.
Ma dobre ręce. Prawda, Gene?
Masował mnie tyle razy.
Właściwie to przepraszam, za duży nacisk.
Jesteś odprężony?
Odprężony? Więżą mnie na desce do prasowania.
Pomyślałam, że możemy o czymś pogadać.
Moja ulubiona część masaży to cisza.
Nie, racja.
Chodzi o pracę w Montrealu.
Kate, wiem, że chciałaś do niej startować,
ale zgodziliśmy się, że to zły czas.
Ciężko się na coś zgodzić, skoro tego nie omówiliśmy.
Delikatniej. Bolą mnie mięśnie.
Boże! Czemu ten stół jest taki śliski?
To tylko olejki eteryczne robią swoje.
Czemu dyskutujemy w tej chwili?
Tylko ty decydujesz, kiedy o czymś dyskutujemy?
No dobrze, chcesz pogadać?
W porządku, nie powinnaś jechać.
Jeśli cię tu nie będzie, to co z kolejnym dzieckiem?
Nic, okej?
Wybacz, Nathan, ale myśl, że miałabym to znów przechodzić...
- Omawialiśmy to. Jedynacy to kosmici. - Jedynacy są w porządku.
A ich rodzice to rozsądni ludzie z karierami i drugimi śniadaniami.
- Nie chcę śniadań. Chcę drugie dziecko! - Ta?
Jak tak cholernie chcesz kolejne dziecko,
to je, kurwa, miej. Bo wiesz co?
Nie dość, że się tam zgłosiłam...
to ją dostałam.
Czekaj, chwila. Dokąd idziesz?
Jesteś cały w olejku ilangowym.
Zabawna sprawa,
pamiętasz tę moją inwestycję sprzed paru miesięcy?
Dobre wieści: duży zwrot.
Duży zwrot.
Zła wiadomość: sądziłem, że już będę miał dostęp do pieniędzy, więc...
Jeszcze kilka miesięcy...
Więc...
Więc? Pracujemy. Mamy pieniądze.
Tak.
W teorii to prawda.
Czekam na dużą fakturę od klienta
a ty masz jakby pół etatu.
Więc nasz budżet ma jakby zator ciążowy.
Jesteś planistą awaryjnym.
Czemu nie masz planu awaryjnego?
Mam!
Taki, że weźmiesz kilku pacjentów więcej.
Tylko na jakiś czas, żeby...
Ty poważnie z tą chujnią?
Tak jakby. Tak!
W porządku.
Widzę, że o tym myślisz.
Pozwolę ci w spokoju cieszyć się tym bajglem.
Dobrze się gadało.
- Halo? - Frank! Gdzie jesteś?
O, hej, Wendy, Ja...
Załatwiam takie tam.
Pamiętaj, że musisz wpaść podpisać papiery z wtorku.
Tak, jasne. To mój priorytet. Wpadnę
jutro z rana.
Fotograf będzie u ciebie dzisiaj
o 17, żeby zrobić nowe zdjęcie.
Załóż coś czerwonego.
- Zwycięzcy noszą czerwień. - Tak!
Czerwona koszula! Mam taką.
Brawo dla ciebie. Widzimy się jutro!
Spoko.
GRATULUJĘ. NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ PRACY Z TOBĄ. V STROMANGER
O, Boże, Kate, musisz się cieszyć!
Tak. Niezła sprawa.
Prezes Gaze przesłała ci kosz powitalny.
A ja mogłam go odebrać. Obie dziś zwyciężyłyśmy.
Nic tak nie okazuje szacunku, jak kilka smacznych dżemów i wino.
Pracowałaś już z nią?
Nie. Ale chciałam, odkąd zaczęłam tu pracować.
Jeśli chodzi o pracujące kobiety, Stromanger to jest ktoś.
Założyła własną firmę,
wychowując trójkę dzieci
i mając czarny pas w judo.
- Czy judo to to z kijami? - Nie.
Hej, co to?
Och, to tylko...
Dostałaś Montreal.
Tak.
Wiesz co, Kate?
Nie jestem zaskoczony.
Łudziłem się, ale wiedziałem, że wygrasz.
I zasługujesz na nią.
- Dzięki, Mo. To wiele dla mnie znaczy. - To zrozumiałe, że dojrzalsza,
- starsza osoba ją dostanie. - Tak, to chyba zrozumiałe.
No i to chyba...
ostatnia szansa.
Jakby ci tego nie dali,
to coś w stylu „Witaj szklany suficie”.
Dzięki, że wpadłeś, Mo.
Rosie, co ty robisz?
Wącham dżemy.
I pamiętaj o keglach.
Pomagają w nietrzymaniu moczu.
I w seksie.
Jenny! Fantastyczna niespodzianka!
- Co się dzieje? - Ja...
potrzebuję pomocy.
Myślałam, że to wizyta towarzyska.
Nie. Ale...
Możemy też porozmawiać.
Tak, możemy!
To siadaj i pokaż mi cycki.
Nie sądzisz, że wpadłaś w szablon?
Co znaczy „szablon”?
To nie moja wina, że wszyscy moi faceci
to narcyzi, bojący się zobowiązań i bez kasy.
Prawda?
No i podniósł czynsz. Więc teraz muszę się wyprowadzić.
To dość denerwujące.
Jestem Żydem, więc wiesz...
Chcę dzieci. On twierdzi, że ich nie chce, ale chyba się tylko boi.
Wyciągnęłam wkładkę i mu nie powiedziałam.
- Usunęli ci wkładkę domaciczną? - Nie, sama wyjęłam.
Strasznie bolało.
Nie sądzę, byś mogła to sama zrobić.
- To nie tampon. - Nie.
- Znalazłam sznureczek i... - Wiesz,
nie polecam posiadania dzieci.
Ma to swoje plusy, ale też mocno hamuje.
Już od poczęcia są jak małe dupki,
które niczego nie doceniają.
- Wszystko dobrze? - Tak, nic mi nie jest.
Bo właśnie powiedziałaś coś bardzo niestosownego.
Mówi ktoś, kto wyjął wkładkę, jakby to była marchewka.
Słuchaj, to nie zwierzaki.
Nie wolno zostawić ich w domu
z miską wody i wyjść.
I chcesz to zrobić bez uzgodnienia z partnerem?
Powariowałaś?
Czemu wszystko się kręci?
Anne?
- Co się stało? - Zemdlała.
Upadłam na brzuch.
Okej. Chodźmy do samochodu.
- Czuję, że muszę iść. - Nie, zostań!
Okej, spokojnie.
Zabiłam to dziecko. Zabiłam, czuję to.
Dziecku nic nie jest. A jeśli jest, to nie twoja wina.
Wiesz, że nazywałam je „wirusem”?
Przez nie wymiotowałaś, jak z wirusem.
Nie. Zrobiłam to. Życzyłam sobie tego.
Zabiłam je umysłem, czy coś,
jakbym była złą wiedźmą.
Wybacz, nie...
Jesteś dla siebie zbyt surowa.
No i nie tak działają czary.
Musisz użyć zaklęcia.
Wchodzisz na własne ryzyko!
Richard, to zły moment?
Kate! Nie, wchodź!
Wygłupiam się.
Nazywają mnie „Głuptas Richard”.
- Nie wiedziałam. - Usiądź.
- Co tam? - Cóż,
chciałam porozmawiać o logistyce przenosin do Montrealu.
Jasne. Okej.
- Wyjedziesz za tydzień? - Łał.
Poważnie?
Tak.
Muszę tylko poskładać wszystko do kupy...
jak kondycja rodziny.
- Nathan dobrze zniósł wieści? - Tak.
Szczerze...
bardzo mnie wspiera.
Mocno mnie przytulił
i mówił: „Załatw ich!”.
Ciężko na to pracowałaś.
Jestem z ciebie dumny.
Jesteś jak syn, którego nie mam.
Dzięki. Jesteś jak tata, któ...
Jak kolejny tata, którego mam.
Victoria Stromanger przysłała mi piękny kosz powitalny.
- Poważnie? - Tak.
À propos, jakieś rady odnośnie Victorii?
Lubi stanowczy uścisk dłoni.
Ale jest z Montrealu. Żadnych całusów?
A, tak, to i to.
Lubi czuć pewność w ręce
i franko-kanadyjskość w ustach.
Łapię. Pewna dłoń i usta.
Jak mają na imię jej dzieci?
Nigdy o tym nie mówiła.
Podstawy zachowania kobiety pracującej. Ładnie.
Pójdzie ci świetnie. Wiesz o tym.
Pokaż tego twojego słynnego przytulasa.
- To nie molestowanie seksualne? - Nie, Richard.
Okej.
Więc z czym masz kłopot?
- Ja... - Zatkało się?
- Nie... - Popękane sutki? Broczenie?
Sutki ci krwawią?
Ta... przekłułam sutek
i chyba wdała się infekcja.
Uwielbiam tam kolczyki.
To fajne.
Powinno pomóc na ból.
Co chcesz z tym zrobić?
Chcesz go zdjąć?
A mogę zostawić?
Czy już za późno? Czułam się z tym,
jakby to było moje odrodzenie.
Brzmi głupio?
Rozumiem.
Pewnego razu na uniwerku
zafarbowałam włosy na brąz.
To był obłęd!
Czasem musisz zaszaleć, by przypomnieć sobie kim jesteś.
Mogę przestać karmić
czy będę okropną mamą?
Nie bez powodu istnieje modyfikowane.
Jak kończysz, to koniec.
Dajesz!
Okej...
Jestem gotowy.
Gdzie mam stać?
Może być tu.
Może dam pani chwilę na...
- Moje włosy? - Tak.
Poskromić tę bestię, tak?
Tak.
Lepiej?
- Możemy zrobić zdjęcie? - Jasne.
Świetnie. Proszę kilka centymetrów w prawo.
Okej.
Może lekki uśmiech?
Ludzie chcą kupować domy od szczęśliwych ludzi.
Tak?
Okej.
No i proszę.
Wszystko gra?
- Tak, proszę kontynuować. - Okej.
Ale nie jestem pewny, czy ludzie chcą,
by w ten sposób ktoś się na nich gapił.
A może właśnie tego chcą?
Nie?
Dziecku nic nie jest.
Co?
Zapewne zemdlałaś
przez niskie ciśnienie, co jest normalne.
Nie rozumiem. Upadłam na niego.
On... lub ona świetnie sobie radzi,
bo to dziecko... walczak.
Posłuchamy serca?
Nie, ja... To... Nie trzeba. Dziękuję.
Przepraszam na chwilę.
Zaraz wracam.
To dobrze, prawda?
Co?
A, tak.
- No pewnie. - Ale nie jesteś szczęśliwa.
Po prostu pomyślałam, że odejście dziecka
mogłoby być dobrą rzeczą.
Wiesz jak mówią, dziecko to dar,
ale może brak dziecka też może być darem?
No pewnie.
Nie mam dzieci i czuję się obdarowana.
- Kurwa, nie stań nas na to. - Jesteście spłukani?
Okej, Anne.
Wygląda na to, że masz krwiak podkosmówkowy.
Co to, kurwa, jest?
Zasadniczo to krew, zbierająca się między macicą a łożyskiem.
Może być dobrze, ale może prowadzić do poronienia,
więc jeśli zaczniesz krwawić, musisz leżeć.
Ja nie leżę.
Nadal pracujesz?
Tak.
Uważam, że ciężarne nie powinny pracować.
Przykro mi, że życie cię do tego zmusiło.
Tak.
- Skończyliśmy? Mogę iść? - Tak.
Świetnie.
Mam to!
Co masz?
Nazwę dla filmu!
Dziwień Ojca!
Kapujesz?
- Co? - To jak dzień ojca
i ciągle jesteś wprawiona w zdumienie.
- Och, film o tacie. - Tak!
- Jak idzie zrzutka? - Wiesz, to w sumie nie jest ważne.
Chcesz usłyszeć scenę?
Czy przedstawia wypychanie dziecka z twojej pochwy?
Robisz modyfikowane?
Tak. Przestałam karmić.
Bez dyskusji? Nic?
Słuchaj, to boli i już nie chcę tego robić.
Oto cała dyskusja.
Chwila. Zamknij oczy.
Wiedziałem, że tak będzie.
I, jako tata na pełen etat,
rozważałem, jak sobie z tym poradzić. Tę zmianę.
Co to jest?
Tak będę mógł nawiązać więź z Zoe
jak żaden ojciec przedtem w historii.
Poza innymi facetami, którzy to kupili, ale...
Kochanie...
Pielęgniarka była dziwna.
O, Boże, skarbie. Przepraszam.
Miałem spotkanie,
nie wiedziałem, że nie mam zasięgu.
- Wszystko dobrze? - Tak, nic mi nie jest. Spokojnie.
Okej, dobrze. Usiądź.
Więc... co się stało?
Powiem ci, co się stało,
ale musisz mi obiecać,
naprawdę obiecać, że zaufasz mi w sprawie mojego zdrowia.
Okej. Obiecuję. Troszkę.
Mam niskie ciśnienie. Dlatego zemdlałam i mam krwiaka podkosmówkowego.
Boże! Łożysko oddziela się od macicy?
Miałeś nie wchodzić na strony o ciąży.
Nic mi nie jest. Dziecku nic nie jest. Nic nam nie jest.
Ale jak zacznie krwawić...
Jak zacznie krwawić?
- Jak zacznie krwawić? - Powiedział, że muszę leżeć,
ale to się jeszcze nie stało.
Więc proponuję, żebyśmy udali, że nic się dziś nie stało.
Dobrze. Ale obiecaj, że odpoczywasz, jak się zmęczysz,
jesz, jak zgłodniejesz
i przytulasz, jak tego potrzebujesz.
A ty jesteś dublerką przytulania.
Weźmiemy kogoś innego.
Czy mój synek się bawi z kolegą?
Przeniknęłam do siatki filipińskich niań.
Nie ma za co.
A z innej beczki, Nathan robi chiński makaron?
Powinniśmy się martwić?
Tak. Rano się dość ostro pokłóciliśmy.
O to, że żujesz z otwartą buzią?
Nie, Sarah, bo nic na to nie poradzę.
Chodziło o mój awans.
Jadę na trzy miesiące do Montrealu.
A twoje sukcesy denerwują go... czemu?
Bo jestem... egoistką.
Nie! Jesteś niesamowita.
Szkoda, że jest wkurzony, ale jak nie pojedziesz
ja się wkurzę,
a jeszcze nie znudziło mi się kręcenie sutów.
Nie rób tak.
Trzy miesiące to niewiele.
Byłabyś w stanie zostać do mojego powrotu?
Przepraszam, gdzie się niby wybieram?
Mnie też zwolnisz?
Uratujesz mi tyłek.
I forsa też się przyda, prawda?
Podkładam głos do kreskówki.
Mam forsę. Kupę forsy.
- Dobra. - Robię to,
bo jestem twoją siostrą i...
kocham cię.
Uspokój się.
- Dziękuję. - Nie ma za co, Katie.
Muszę wiać.
- Powodzenia. - Ta.
- Nara, stary. - Nara!
Robisz chiński makaron, czyli próbujesz się uspokoić,
czyli nadal jesteś wściekły.
Dali ci awans na detektywa.
Tak. Może odbędziemy tę rozmowę później?
Sądziłem, że kłótnie przy obcych to nasz nowy nawyk.
- I skoro jedziesz do Montrealu... - To tylko trzy miesiące.
Tylko trzy miesiące mnie jako samotnego rodzica
i twojego syna bez matki.
Nadal ma matkę, okej?
Tylko jakiś czas będzie ją widział na FaceTime.
Co takiego jest w tej pracy?
Jest w niej to, że ciężko na nią zapracowałam
i chcę ją.
- To za mało? - Okłamałaś mnie.
Podjęłaś wielką decyzję bez brania pod uwagę mnie i syna.
Wszystko co robię, to branie was pod uwagę.
Okej, ale... wybacz, to wszystko bzdury.
Mogę prosić wodę?
Tak.
Finansowo damy sobie radę.
Wystarczy moja praca.
Wybacz, nagle rozmawiamy
- o moim odejściu? - Nie! Znaczy...
jeszcze nie teraz.
Nathan, dostanę znaczącą podwyżkę.
Dzięki mnie możemy całkowicie pozbyć się długu.
Kurwa mać!
Już mnie nie potrzebujesz, Kate.
Może powinnam pójść?
- Tak! - Dobra myśl!
Napisy: Kornel Łysikowski