Głowa.
A jak zrobicie wypad jedną nogą w przód
w wykrok i półksiężyc, to kładąc się
mamy, tak, pozycję łódki.
Możemy być na tyle dorośli i przyznać,
- że dzieci nie potrzebują jogi? - Tak.
Cóż...
Możemy przejść do innych rzeczy.
Kto ma nowy temat?
- Nie trzymam moczu. - Jestem w ciąży.
- Nie! - Anne!
Gratulacje, Anne!
Sheila, czy możemy wrócić do twojej sprawy po rozmowie o dobrej nowinie od Anne?
Jasne.
Na kiedy masz termin?
Coś koło późnego maja.
Późny maj.
- Jejku. - Co? O co chodzi?
Nie martwisz się o dziecko - Byka?
Nie, Alicia, nie martwię się o dziecko - Byka.
Martwię o milion innych rzeczy,
typu, kto się zajmie małymi ludźmi, których stworzyłam.
Och, to pokręcone.
Anne, chyba będziesz potrzebowała pomocy.
Czy myślałaś o niani?
Ale czy wszystkie nie rozważałyśmy niań?
Ale to dość kosztowne.
Jak tylko zacznę trzepać kasę, od razu biorę nianię.
Mała rada, nie bierzcie swojej mamy.
To szybko przeradza się w konflikt.
Ian to nasza niania.
I jestem pewna, że nic nie robi z dzieckiem.
Próbowałaś rozmowy?
Nie... To pisarz, więc jest ode mnie lepszy w słowach.
Chcesz przegadać Iana?
Jak znów zacznie sprawiać kłopoty, zaatakuj go językiem „ja”.
Mów o tym, jak dana sprawa dotyka ciebie,
śmiejąc się, z łagodnymi oczami,
nawet gdy go obrażasz.
Co masz na myśli?
Dajesz.
Czemu nie wiesz, co ja mam na myśli?
Ja czuję, że ja mówię bardzo wyraźnie.
Ja martwię się, że jesteś powolna.
- To zadziała. - Raczej nie zadziała.
Możesz zrobić loda, jeśli... masz wątpliwości.
- Zależy od okoliczności. - Tak.
Gady zużywają mało
NETFLIX ORIGINAL
energii, którą generują,
- by się ogrzać. - Wiem!
Zużywają około dziesięciokrotnie mniej...
Mamo, musisz opróżniać śmietnik z pieluchami
i czy możesz nakarmić Olly'ego?
Wiesz, czym jest śmietnik, prawda? Ale tu chlew!
- Halo? - Co?
Planujecie dziś wyjść z domu?
I co wy oglądacie?
Wiesz, Kate, trochę za wcześnie na twoje krytyczne komentarze.
- Prawda? - Co z tym robisz?
A na co to wygląda? Chcę nakarmić twojego syna.
A może wolisz, by umarł z głodu?
Nie było zakręcone, mamo,
pewnie leżało tak całą noc, nie karm go tym!
Przepraszam, nie zauważyłam.
Tak dużo wymagam prosząc, żebyś trochę sprzątnęła,
nakarmiła psa i nie otruła mojego syna?
Wiesz co, Kate?
Robię, co mogę!
- Naprawdę? - Tak!
No dobrze...
Mój błąd.
Okej.
Wyrzucę te rzeczy i widzimy się na lunchu.
Wybierz miejsce ze świeżą rybą.
- Świeżą rybą? - Poproszę.
Ta.
- Mówię pani, jest twarda. - Dam sobie radę.
A co to za cholera?
Rozumiem, sama byłam małą dziewczynką.
Wątpię, żebyś była mała!
Cholera, wątpię, żebyś nawet była dziewczyną.
- Że co?! - Alice!
Następna!
Wymagasz większej uwagi. Kogoś, kto będzie mieć cię na oku.
Możesz mieć mnie na oku.
Mieszkasz blisko?
- Autem 20 minut stąd. - Serio?
Okej, to był błąd. Może pan iść. Dziękuję.
Przepraszam, której części „wstań” nie zrozumiałaś?
Musisz przepraszać...
za to, że wrzuciłaś tę koszulę.
Wyglądasz, jak higienistka.
- Co to w ogóle znaczy... - Spokojnie.
Kapuję. Myślisz, że jesteś niezła.
Powiem ci coś.
Jesteś przeciętną, nudną dziewczynką.
A teraz wstawaj albo zadzwonię do kolegów i powiem, że cuchniesz jak moher.
Tak myślałam.
A teraz marsz odrobić lekcje,
żebyś stała się mniej nudna.
Sposób na „wredną pannę” to „wredna panna”.
To proces, ale dojdziemy do tego.
Jesteś przyjęta.
Możesz tu tego nie robić?
Pomyślałem, że lepiej tu, niż w kuchni.
To co dzisiaj porabiacie?
Pójdziemy na projekcję Wstrząsów w 35 mm w kinie Royal.
Zoe spodobają się węże.
- Węże? - Tak!
To naziemne potwory. To całkowicie nieodpowiednie dla dziecka.
- To nie twój ulubiony film? - Nie jestem dzieckiem.
Czuję, że mi nie ufasz.
Nie!
Ja ufam.
Po prostu ja uważam, że ja chciałabym wiedzieć,
że jesteście w bezpiecznych miejscach,
żebym ja nie musiała się martwić,
czy ja dziecko...
dostanie koszmary...
Że co?
Masz udar?
Po prostu... jestem zazdrosna, okej?
Cały dzień spędzacie ze sobą, a ja muszę siedzieć w pracy.
Jasne. Nie kupuję tego.
Jesteś podjarana pracą.
- To dziwne. Tęsknisz w ogóle za nami? - Tak!
Myślę o was cały czas.
Nie pocałujesz mnie?
- Masz nowe perfumy? - Nie wiem.
Chyba. Muszę iść.
Och, okej.
Wiem...
Mamusia tu jest.
Hej!
Cześć.
Tak się cieszę, że nie śpi i mnie widzi w ciągu dnia.
Dziwię się, że nie śpi,
- mieliśmy napięty poranek, prawda? - Tak? Co porabialiście?
No wiesz...
Nie daje mi odetchnąć, Kate.
Proszę spróbować naszego Cabernet.
Dziękuję.
Hej!
Mamo?
Nie mam pojęcia.
Nie smakuje pani?
Okej.
Mamo, zakrywając oczy, nie znikasz. Wiesz o tym?
Nie smakowało mi.
Nie smakuje jej, więc proszę...
- Zebrać! - Proszę. Dziękuję.
Teren czysty.
O, mój Boże, kompletnie straciłam apetyt.
To nie było miłe.
Nie ona zrobiła to wino, więc czemu ją karać?
Kate, proszę, nie pouczaj mnie. Nie dziś.
Czemu nie stajesz po mojej stronie?
Staję... Nie znam jej, nie obchodzi mnie. Wydaje się miła,
ale nie zależy mi na niej. Tylko to było dość paskudne, wiesz?
Ton masz paskudny.
- O rany. - Masz surowe oczy
i nieprzerwanie pouczasz.
Mamo...
To nie działa, ja próbuję być otwarta i wiem, że wyświadczasz nam przysługę.
Co ty mówisz?
Odprawiasz mnie?
Zrobiłabyś to własnej matce?
Nie wiem, jak to zrobić. Byłoby lepiej dla naszych relacji,
gdybyś przestała doglądać...
Charliego.
Czułabym się lepiej, bezpieczniej...
- Bezpieczniej? - Nie.
- Po prostu... - Ani słowa więcej.
Spakuję się.
Co spakujesz? Nie mieszkasz z nami.
To nie takie proste.
Miałam nadzieję, że zostaniesz, aż znajdziemy nianię.
Kilka tygodni, kilka dni...
Kilka tygodni.
Jak tylko mogę ci służyć, moja droga.
Zostanę... dopóty nie znajdziesz kogoś...
- bardziej odpowiedniego. - Dziękuję.
Za dużo dzisiaj wypiłaś.
Chyba ty! Czemu tu włazisz?
- Kazałaś mi odejść! - Nie!
- Przestańcie! - Wynocha z windy!
Nara! Zejdź mi z oczu!
- Czemu jesteś taka agresywna? - Wynocha!
- Jezu! - Przeraziłam panią?
Chciałam oddać nianię.
Jayme śpi.
Nie przerażasz mnie.
Spoko. Odbiorę Alice ze szkoły.
Spoko.
Nie za wcześnie?
Pomyślałam, ze wpadnę do sklepu po warzywa i owoce.
To dobre przekąski, a ich tu nie widzę.
Przysięgam, że widziałam jabłko.
Są tylko chipsy i inne przetworzone rzeczy.
Musieliśmy przez weekend wszystko zjeść.
Coś pani przynieść ze sklepu?
Może kilka marchewek, seler i... jagody akcei?
- Acai. - Wiesz co, to Lionel. To on je ten szajs.
Jasna sprawa.
Dzięki. To duża pomoc.
Ciężko zrobić tu duże zapasy.
- Jacha. Naraśka! - Na... raśka.
Hej, masz chwilę?
Dla ciebie, oczywiście.
Zauważyłem istotną zmianę w twoim zachowaniu.
Przekraczasz ostatnio granice.
Oddajesz pracę przed terminem, często zostajesz do późna.
Więc...
Jesteś zadowolony?
O, tak.
Dzięki twojemu wsparciu...
czuję, że mogę zrobić wszystko.
Moja wydajność jest na wybitnym pułapie.
Tak wspominam.
W każdym razie, miałam nadzieję, że dzisiaj po pracy...
moglibyśmy się...
Jenny!
- Ian! - Cześć, kochanie.
Hej!
Chcieliśmy wpaść, zobaczyć cię w akcji.
Chciała zobaczyć swoją supermamę.
Cześć, jestem Ian.
- Mąż Jenny. - A, tak. Cześć.
Jestem Marvin, menadżer wydziału.
Menadżer Marvin.
- Zabawne. Lubię to. - Okej, skarbie...
To bardzo miła niespodzianka, ale... czy to nie pora jej drzemki?
Swobodnie podchodzi do planu.
Pomyślałem, że skoczymy na lunch.
- Ian, dochodzi 16. - Kurde, okej...
Kawa? Napiłaby się kawy.
To ja... wracam do pracy. Miło było cię poznać, Ian.
- Wzajemnie... - Hej.
- Menadżerze Marvin. - To nie jest śmieszne.
Daj spokój, to jest śmieszne!
Jako pisarz orzekam, że to bardzo śmieszne.
Posłuchaj, mówię poważnie. To moje miejsce pracy.
Dobra, ale wygląda, jakbyś...
no wiesz, coś ukrywała.
Nie!
Próbuję zachowywać się profesjonalnie,
a to trudne, kiedy się tu zjawiacie.
Okej.
- Przepraszam, źle mi z tym. - Idziemy, okej.
Nie przejmuj się. Widzimy się w domu.
- To twoja piętnasta. - Okej!
Czytałam, że naprawdę była chora.
Wini chorobę lokomocyjną.
- Czytaj: mieszanie leków i wódy. - Zapewne.
Autorka bestselerów z czwórką dzieci. Nic trudnego.
Ktoś puścił zdjęcie z jej eskapady, jak gada z obcymi...
Czuję ćpunkę.
Nie mamy jej oceniać, a pomóc. Kto przywróci jej opinię?
Poradzę sobie z tym.
Ja też dam radę.
Może pracujcie razem?
Nie potrzebuję pomocy, dość prosta praca.
Przepraszam, że przeszkadzam. Kate?
Masz telefon.
- Odbierz wiadomość. - To twoja mama.
Proszę, odbierz wiadomość, Rosie.
Ugryzł ją pies.
Chyba masz zajęte popołudnie.
Nie przejmuj się. Jedź do mamy.
Zajmę się tym.
Idziemy.
Hej.
- Kate. - Boże, mamo, wszystko dobrze?
Teraz już tak. Dzięki wspaniałemu panu doktorowi.
Pan doktor z żoną też mają małe dziecko.
Dziewczynkę.
Kate chce dziewczynkę, ale jest taka zajęta.
Okej.
Gratulacje. Co z moją mamą?
Będzie dobrze.
Skóra była przebita, więc zaszczepiliśmy na tężec.
Do tego bandaż.
I poproszę o tabletki na ból.
Dobrze. Wszystko, co pomoże.
To musiało byś przerażające.
Było, Nathan.
Bardzo przerażające.
Pomyślałam, że jeśli to koniec,
to przynajmniej ochronię dziecko.
Kocham go tak bardzo.
Mamo, przepraszam za wcześniej, proszę zostań z nami.
Dobrze, że Charlie jest razem z babcią.
Nie lubię tego słowa.
Spróbuj wymyślić alternatywę.
Kate, nie wiem czemu tak bardzo kochasz tego psa.
Czasem wydaje mi się, że jesteś bliżej z psem
niż z własnym mężem.
Okej, skończyliśmy.
Proszę odpoczywać. W razie powikłań proszę dzwonić.
Dziękujemy.
Mamo, Nathan też kocha Olly'ego.
Nathan?
- Pies! - Tak, też kocham Olly'ego.
Tylko...
- Widziałaś to? - Co? Tylko co, Nathan?
Myślę, że jak zaczął gryźć,
to już nie przestanie.
Był opiekuńczy,
no wiecie, i...
Mamo, na pewno nie prosiłaś się o to, ani trochę?
Czasem wykonujesz...
dramatyczne gesty rękami
albo mówisz szeptem, co niektórych wkurza,
- tak tylko mówię. - Daj spokój.
Jej skóra jest prawie jak bibuła.
Kiedyś pocięła się łyżką.
Możemy to robić kiedy indziej?
- Oboje musimy wracać do pracy. - Masz rację, Kate.
Po prostu muszę być bardziej czujna.
Kochanie, uwielbiam to, co kupiła niania.
Miodzio, świetnie się czuję.
- Opróżnijmy to wreszcie. - Ta, zdecydowanie.
- Co jest, kurde? - Co?
- Gdzie moje lody? - Wyrzuciłam.
Powiedziałaś, że chcesz zmian. Więc przejęłam inicjatywę.
- Świetne! - Lionel!
- Okej. - Wolałabym, żebyś uzgadniała
ze mną, zanim wyrzucisz dobre jedzenie,
bo... ludzie głodują...
wszędzie.
Uważam, że świat byłby lepszy bez takich rzeczy, jak lody.
Uważasz, że świat byłby lepszy bez lodów?
To właściwie trucizna.
Właściwie potrzebuję je. Teraz.
- Nieprawda. - Tak właściwie to nie.
Właśnie, że tak!
Potrzebujesz dyscypliny.
Jesteś skinny-fat.
Przestań jeść szajs i zacznij ćwiczyć.
Co, kurwa?
Nie staram się być surowa.
Jesteś spoko mamą.
Wydaje mi się, że pokazujesz mi znak.
Znak „pomóż mi”.
Oczami.
Od zawsze potrafiłam wyczuć w kimś mrok.
To może zabrzmi dziwnie, ale jestem wiccanką drugiego stopnia.
Ja sam w niej wyczuwam mrok.
Zamknij się!
Wybacz.
Alice? Co mówiłam o roznoszeniu rzeczy po domu?
- Że nie wolno? - Zgadza się.
Bo tak robią bezdomni.
Czy ty masz dom?
Fajny dom, który zapewniają ci rodzice?
Tak...
No więc... zbierz swoje rzeczy i posprzątaj pokój,
żebyś była mniej ohydna.
Kapujesz?
Kapuję.
Spoko. Dzięks.
Jest świetna.
- Lionel! - Jest świetna!
Możesz...
Hej.
Znowu do późna?
Miałam robotę.
Jadłeś już?
Tak.
Zrobiłem nam pieczeń.
Brzmi świetnie.
Gdzie jest?
No, Jenny, zjadłem ją.
Czekałem, ale tyle ci to zajęło.
I tak, była świetna.
Zjadłeś całą pieczeń?
- Nie rób tak! - Co?
Nie poniżaj mnie! Wystarczy, jak tu siedzę, czekając na ciebie,
że muszę gotować i sprzątać.
- Sprzątałeś? - Tak!
Mała śpi?
Tak, położyłem ją o 18.
To dość wcześnie.
Nie możesz tu wpadać w środku nocy
i mnie krytykować, Jenny!
Jest 20.
No tak, ja tu haruję jak wół
i potrzebuję trochę czasu dla siebie.
- Całkowicie rozumiem. - Dziękuję.
Napisałeś coś?
Tak, no pewnie.
- Mogę zobaczyć? - Jesteś niewiarygodna!
Wiem, co tam odwalasz w pracy. Nie jestem idiotą!
To lekka paranoja...
Po prostu... Nie patrz tak na mnie. Robisz smocze oczy.
- Smocze oczy? - Tak.
Smocze oczy. To coś z mojego scenariusza.
Wiedziałabyś, gdybyś zapytała.
Poważnie? Ian, właśnie to zrobiłam!
Ian!
MARVIN GRIMES MENADŻER IT W TECH-CELLENT
DODAJ PRZYJACIELA
WYSŁANO ZAPROSZENIE
Dalej!
ZAAKCEPTOWANO ZAPROSZENIE!
ŚWIETNE SPODNIE! SUPER!
PODOBAJĄ MI SIĘ TE SPODNIE.
UWIELBIAM SPODNIE.
- Cześć, mamo! - Kate.
Jak tu czysto!
Pomyślałam, że dla odmiany zechcesz wrócić do takiego domu.
Co tak pachnie?
Nie zgadniesz?
Zrobiłaś spaghetti?
Od razu przypomina mi się, jak byłaś mała.
- Gorące! - Pozwól.
Pozwól mi pomóc, powoli.
Nie musisz wszystkiego robić.
Lubię zrobić coś dla ciebie.
To bardzo miłe.
Tak!
A... Charlie śpi?
Zgodnie z planem.
- Nathan? - Jeszcze nie wrócił.
Gdzie Olly?
Mamo, gdzie Olly?
Mój pies?
Wyrzuciłam go.
Co to znaczy?
Jest na podwórku.
- To nie pies podwórkowy. - Wszystkie psy są podwórkowe.
On tego nie wie!
Jeśli nie mogę dać go do garażu ani przypiąć do drzewa,
to gdzie ten pies ma żyć?
W moim domu, mamo!
Przywiązałaś go do drzewa?
Dałam mu pluszowy koc.
- To prawie kaszmir. - Nawet nie zaczynaj!
Napisy: Kornel Łysikowski