OLEJ Z THC
Jesteś tutaj?
O Boże. Tylko niczego nie liż!
Skarbie, odezwij się. To nie jest zabawa.
Gdzie jesteś?
NETFLIX ORIGINAL
Rhoda, odłóż już telefon.
Rhoda?
O Boże.
Boże, to Maybel.
Odpowiednia postawa.
Korzystałaś z moich kosmetyków? Wiedziałam.
Anne… Anne!
Jaime, jesteś głodna?
- Nie. - Spoko.
Podzielcie się najnowszymi sukcesami.
Charlie?
- Co jest, kurwa? - Byłem na zakupach.
Oczywiście zamówiłem je przez aplikację, ale to zawsze coś.
Cudownie.
Myślałam, że powiesz o postępach w innej kwestii.
Chodzi ci o guziki, Val?
A może z zamkami, zapinkami lub zakładaniem spodni?
Nie, zero postępów, dzięki.
Ale mama mówi, że nie muszę się tego uczyć.
Wystarczy mieć dużą koszulkę. Prawda, mamusiu?
Nie chcę być nieuprzejma, ale co to za smród?
Dobrze wiesz, że Charlie zrobił pod siebie.
Chyba ma tylko koszulkę.
Narobił na ciebie, Kate?
To chyba niemożliwe, prawda?
Chyba wie, jak zapiąć spodnie i skorzystać z toalety?
Kate, możesz go przebrać?
- Strasznie tu śmierdzi. - To…
nie jest prawdziwe.
Dajcie mojej mamie spokój!
Ej, żaden ze mnie master!
Ej, master!
Ej Master do stoiska z przekąskami.
Master proszony do stoiska z przekąskami.
Charlie?
O nie.
Serio?
FRANKIE COYNE — NIERUCHOMOŚCI
Reg, zacznij beze mnie. Przyjadę, gdy tylko się da.
Nie wierzę.
O w mordę! Zatrzymanie obywatelskie!
- Zostaw mnie! - Ty sukinsynu!
Odbiło ci?
Gdzie masz portfel?
Sean, zgadza się?
Timothy… Bruce… Serio?
Solomon. Mam.
W moim życiu jest tylko jeden Solomon, który robi pod siebie.
Wzywam gliny.
Dzień dobry. Chcę zgłosić zatrzymanie obywatelskie.
Tak, poczekam.
No dalej.
Kurwa. Pomyślmy.
Oddychaj. Myśl.
O Boże. Anne?
Maya to twoja nowa najlepsza przyjaciółka?
Co? Nie teraz.
Posłuchaj. Mam kłopoty.
Zgubiłam Charliego
- w fabryce piwa z ziołem. - Co?
- Utknęłam w klatce schodowej. - Kate? Co ty mówisz?
Boże. Cholera jasna.
Kurwa.
Ej Master to ja.
Kochanie.
- Bogu dzięki. - Czyli o panią pytał.
- O Boże, nic pani nie jest? - Spoko, wszystko gra.
Poszedłeś coś zjeść.
Wziął ciasteczko i zapłacił za nie.
- Potrafisz to robić? - Nawet sam skorzystał z łazienki.
Co takiego?
Musiał ściągnąć spodnie i rozpiąć guziki?
- Kiepsko sobie radzi. - Nie wszedłem tam z nim.
Powinienem w ogóle?
Wszystko zrobiłeś sam? Wiedziałeś, by powiedzieć „Kate Foster”?
Trochę to pomylił.
Słuchaj no. Mój syn póki co wymiata.
Jasne, przepraszam. Świetny chłopak.
Właśnie, kurwa.
Przepraszam za windę. Ale mi się chce pić.
Zobaczcie, kogo znalazłam!
- Czołem, młody! - Super.
- Co ci się stało? - To nic takiego.
Przepraszam, że tak was zostawiłam. Nie było to zbyt profesjonalne.
Wypiłem za dużo wody.
Słyszę ją w brzuchu. Posłuchajcie. Jak łóżko wodne.
Łóżka wodne to fajna sprawa. Czujesz, jakbyś dryfował na morzu.
- William, coś taki wyluzowany? - Na pewno nie wyjdę na ulicę.
Ale ten gość jest zjarany.
Poczekaj no.
To piwo zazwyczaj nie jest tak mocne.
Coś się dziś zjebało.
Przesadziliśmy w paru partiach.
Co?
Ale nic nie opuściło tego budynku.
Stosowali wszelkie środki ostrożności.
Kate, znalazłaś go?
- Cześć, kolego. - Anne, co tu robisz?
Ratuję ci życie.
Brzmiałaś jak na torturach. I krwawisz!
- Nie jest tak źle. - O Boże, o to gówno chodziło?
Spiłaś się tym? Sytuacja z Alice niczego cię nie nauczyła?
- Alice? - Moja 13-letnia córka.
Spiła się tym ze znajomymi w biurze Kate.
- To prawda? - Chwileczkę. Co?
Anne, to Craig, dyrektor Après.
A to William. Pisze artykuł o tym, czy to piwo jest bezpieczne.
Cholera.
Czyli musisz się ze mną zgodzić.
Ten produkt jest zbyt niebezpieczny.
- Powinien być zakazany. - Cóż…
Ale przez to ludzie by go bardziej chcieli.
Jestem psychiatrą.
Tak?
- Piszę o tym artykuł. - I jakie są opinie w środowisku?
Że to skomplikowana sytuacja. Trzeba badać każdy przypadek.
Ja uznałam, że moja córka potrzebuje więcej wolności.
- Niech ma swój pociąg. - Słucham?
Anne chce powiedzieć,
że trawka tak czy siak z tego kraju nie zniknie, prawda?
- Tak. - Podobnie jak takie piwo.
Najlepiej, byś tak to opisał.
Jeśli chcesz chronić społeczeństwo, to edukuj ich i pozwól im decydować.
Słuszna uwaga.
Chodź, stary. Kocham cię.
- Mam w aucie wilgotne chusteczki. - Bogu dzięki.
Jesteś cały?
Mogłam prowadzić.
Nie będę się powtarzać. Możesz mieć wstrząśnienie.
Nathan będzie cię budził co 45 minut.
- Nie musisz tego robić. - Pogadam z nim.
Jednocześnie dusząc go?
Wybacz, że cię nie wspierałam w tej decyzji.
- Ale chyba to odpokutowałam. - Z nawiązką.
- Skradłaś przedstawienie. - Dzięki!
Mówię o twoim ubraniu.
Nie jest ci ciężko w sklepie z płytami, jeśli chcesz, by porwała cię muzyka?
Nie jestem tak fajna jak twoje inne znajome mamuśki.
Chodzi ci o Mayę?
To ty jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
Zostawiłabym Nathana samego z dziećmi, by umarli z głodu w parku rozrywki,
- byle cie nie stracić. - O Boże! Ja też!
- „Pa, Lionel!”. - „Dbaj o nie”.
- Poradziliby sobie. - To o co chodzi?
Jesteśmy siostrami krwi.
No, nie dosłownie.
Krew, ślinę, spermę, cały pakiet.
- Na pewno jesteś cała? - Złóżmy przysięgę.
- Pakt! - Tak.
Jak Lancelot w Camelot. Kojarzysz tych długowłosych gości.
Mieli sowę.
- Ja zacznę. - Dobrze.
Ja, Anne Carlson, przysięgam do końca życia być twoją siostrą.
- Teraz ty. - Dobra.
- Ja, Anne Carlson… - Mówisz jako ty, idiotko.
Dlatego powiedziałam: „Ja, Anne Carlson”.
Rozumiem.
Ja, Carl Anderson, jestem siostrą.
Czyli jedziemy do szpitala.
- Idę spać. - Nie możesz!
Nie śpimy!
- Co jest? - Pan tym kieruje?
Córka ma alergię na sześć różnych orzechów.
Miejsce nie zostało przygotowane.
Enzo może połknąć wiele rzeczy. Albo sobie gdzieś wsadzić.
Jebana Jenny.
Chodź tu.
Dlaczego moje biuro przypomina casting do Psiego patrolu?
Malcolmie Cody Patricku, czyżbyś oglądał ten serial?
Tak chcesz się bawić? Dobrze. Jakie są wasze warunki?
Zasuwaj do swoich szefów
i zażądaj dziennej opieki dla moich współpracowników.
A może ty zasuwaj do tej sali
i ogarnij ten dziecięcy pierdolnik, który urządziłaś w moim biurze?
Albo żegnam na stałe.
Grozisz mi?
Uważaj, bo zrobię to samo.
Mogę ujawnić lukę płacową, która istnieje w twojej firmie.
A jeśli to nie wyrzucę, to powiem, że próbowałeś kupić milczenie moje i Geny.
A może powiem, że określiłeś matkę w parku jako „lesbę i to nie w pozytywnym sensie”?
Twoje postępowanie jest nielegalne i obrzydliwe.
Wystarczy, że przestaniesz być seksistowskim zasrańcem.
A teraz załatw ten żłobek albo czeka cię publiczne biczowanie.
I Psi patrol.
Tak jest, zasuwaj.
Nawet mnie nie zauważył.
Przywaliłam mu parę razy znakiem.
- I gdy myślał, że gorzej być nie może… - Aresztowałaś go.
Juniper, co mówiłam ci o takim podkradaniu się?
- Że przypomina ci to Przylądek strachu. - Idź do siebie.
Odzyskałaś mój różaniec.
Glin go aresztowały, a machina sprawiedliwości powoli ruszyła.
Jesteś niesamowita.
- Każdy by tak postąpił. - Nie.
Jesteś najlepszym ojcem, jakiego mógł mieć Solomon.
Poważnie.
Chcę, byś też była jego mamą.
Wiem, że proszę o wiele, bo masz własne dziecko, byłą żonę
i pewnie zarzuty napaści.
Byłabym zaszczycona, mogąc go adoptować.
I mam ciebie.
Kocham cię.
Posłuchaj.
Zła wiadomość jest taka, że nasz wydawca zrezygnował.
- Napisałaś zupełnie inną książkę. - Ale nie muszę oddawać pieniędzy?
- Pewnie, że musisz. - Nie mam jak.
Mój mąż stracił pracę, a detektyw Camp kosztuje!
Detektyw Camp? Dobre.
Dobry kryminał się szykuje. Ale zerwałaś umowę na książkę.
Cholera jasna.
Ale mam tu twoją książkę.
W tę książkę.
A nawet kierowcy autobusu wożącemu moje dziecko do szkoły.
Jest przepiękna.
Chwyta za serce i doprowadza do szału. Prawdziwe życie matki nastolatki.
Co nie?
Sprzedamy tę książkę.
Idź się pobawić.
- Co tam, suczko? - Daruj sobie, pierdolcu.
Daj spokój. Spełniłem wasze żądania.
Wygrałaś. I zaimponowałaś mi.
Poważnie.
Załatwiłaś sprawę, na której ci zależało. Większość ludzi tak nie potrafi.
Większość osób nie jest socjopatami, którzy dymają połowę pracowników,
bo nienawidzą swojej mamy.
Nie wiem, co powiedzieć.
Przepraszam.
Powiedz, że jesteś małą suczką o suczym pyszczku.
- Co? - Mów albo znajdę sobie inną ławkę.
Dobrze.
Jestem małą suczką…
- o suczym pyszczku. - Właśnie.
Nadal chcę kontynuować to, co robimy po godzinach.
A cóż to takiego?
Co jest, kurwa?
Przepraszam. Myślałem, że chcesz…
Ja tu rządzę.
To widać.
To koszulka.
Znajdź dużą dziurę.
Niech głowa zrobi resztę. Zdaj się na instynkt.
Nie będę ci pomagać, mimo że chcę.
Właśnie tak.
Dobrze!
- Jak idzie? - Powoli, ale do przodu.
- Nieźle, kolego! - Jeszcze trochę!
- Dobra robota. - Poradziłeś sobie.
- Włożysz rękę? - Chyba nie da rady.
- Zawsze są kamizelki. - Mamusiu.
- O to się nie boję - Nie umiem.
Chciałabym mu pomóc tylko z tą jedną ręką.
- Nie możesz. - Nie umiem.
Udajmy, że to odruch po wstrząśnieniu.
Jak moja pacjentka?
Kim pan jest?
Dodajemy do tego amnezję? W takim razie będę musiał ci przywalić.
Zaczyna łapać.
- Udało ci się! - Dobra robota.
Udało ci się!
O nie.
DWORZEC KOLEJOWY
Nie wiem, co zrobić.
Dostałem pracę.
Jako programista?
- Jako kierownik strategiczny. - Bogu dzięki.
- Poczekaj. - Co?
Jest mały szkopuł.
Co robisz? Mogłem ci coś przygotować.
Spokojnie. Chciałam to zrobić.
- Spoko. - Jestem ci winna przeprosiny.
- Za przyniesienie mięsa do sypialni? - Nie.
Za odwołanie wyjazdu.
Wiem, że tego chciałeś.
Nie chciałem pieprzyć się na wysokościach.
Wiem. Chciałeś zacieśnić więzy.
Nie wierzę, że nadal tego chcesz.
To naprawdę wiele dla mnie znaczy.
Przepraszam za zatrudnienie Richarda i oddanie mu połowy pensji.
- Nie chcę tego słuchać. - Spoko.
Zjedzmy salami.
- Dobre, co nie? - Tak.
Ale co z naszymi problemami?
Pochowajmy je w morzu jak wikingowie.
Mam o nich zapomnieć?
To dozwolone?
Ja tak zrobiłem.
To ja też.
Muszę iść siku.
- Kto to? - Nie wiem. Idź sikać.
Ja otworzę.
- Tylko ubierz spodnie. - Jasne.
Anne, co tu robisz?
- O Boże, umierasz. - Co? Nie, nie dramatyzuj.
Sama dramatyzujesz. Jakbym siedziała naprzeciw Judi Dench.
Wyprowadzam się.
- Co? - Lionel dostał pracę. Wyjeżdżamy.
Do Calgary.
Nie ma mowy. To jakiś obłęd. Nie przyjmuję tego do wiadomości.
Nie utrudniaj mi tego.
A co z porzuceniem rodzin w parku zabaw? I rzuceniem zapałki na odchodnym?
Nie miałyśmy ich spalić.
Zasmuciłaś mnie.
Myślałam, że jestem ważniejsza.
Możesz potwierdzić to mrugnięciem.
Moja praca nie wystarczy.
I z Alice jest źle.
Nie wiem, co robię.
Zawiodłam ją wiele razy i chyba znów to robię.
Nieprawda.
Posłuchaj mnie.
Nie zawodzisz jej.
Jesteś wspaniałą matką. Jest dla ciebie najważniejsza.
I jasne, nie podoba mi się to, ale postępujesz słusznie.
Jakoś to ogarniemy.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Będzie dobrze.
- Prawda? - Tak.