- Co zrobisz w sprawie Mike’a? - Nie wiem, nadal nad tym myślę.
Czy mogę go zwolnić? Jasne, działa na szkodę firmy.
- Ale te nagrania pogrążą też mnie. - I po wszystkim.
- Dobra robota. - Gotowe.
Dziś nie popływasz.
Zastanów się, ale pamiętaj, że jesteś w tym sama.
To znaczy?
To twoja firma i nazwisko. Nikt ci nie pomoże.
- Ponura perspektywa. - Nie. Masz pełną władzę.
Decyzja należy wyłącznie do ciebie.
Nikt mi nie pomoże. Spoko.
Uszy zakropione. Co dalej?
- Babeczki na urodziny. - Tak.
Już roczek! Ale ten czas pędzi.
Rośniesz z minuty na minutę.
- Kocham cię. Co dalej? - Zwolnienie z zajęć?
- Tak. - Ja go ogarnę.
Dzwonił mój ojciec. Będą o 17 na urodziny Elli.
O 17?
Nie chcą zakłócać nam wieczoru.
- Spoko, może być. - Podaj mi numer rezerwacji dla tortu.
TRUAIR — LOTY W CISZY BRAK DZIECI
TYLKO DOROŚLI PASAŻEROWIE DLA LOTÓW PO SZÓSTEJ RANO
Mike, coś ty narobił?
Mówiłeś, że pracujesz nad rozwiązaniem, a potem odpaliłeś całą kampanię
bez mojej zgody?
Jezu, spokojnie. Wiedziałaś o tym.
Nie próbuj mi nic wmawiać, do kurwy nędzy. Widzisz ten napis?
„Kate Foster PR”, a nie „Bolinski Pieprzy w Bambus”.
Co to by była za nazwa?
Dzwonią z TruAir.
- Z tej strony Aidan i Lisa. - Cześć.
„Dyskryminująca dzieci kampania TruAir to nowe dno w świecie korporacji”.
- Bez jaj. Kto tak powiedział? - The Globe!
Po który nasi klienci sięgają najczęściej!
Możecie dzisiaj do nas wpaść?
- Też chcieliśmy zaproponować spotkanie. - Odezwiemy się.
Nie sądziłem, że jedna zła opinia tak ich przerazi.
Krótkowzroczni ludzie.
A skoro o tym mowa, to nie widziałeś tej ściany?
Słucham?
- Bawimy się! - Jaką masz ksywkę w świecie wrestlingu?
El Bolinski?
Też żałuję, że rozpoznałam te tatuaże.
Mogę to wyjaśnić.
Masz minutę i to tylko dlatego, że jestem zaintrygowana.
Siedziałem nad TruAir do późna, jak to ja.
Miałem nie wracać do domu po alkoholu, a trzasnąłem potrójną szkocką…
Potrójną? Czyli masz problem z alkoholem.
To tylko rutyna.
Zamknąłem na chwilę oczy…
- Zezgonowałeś. - Spoko, przekręcaj moje słowa do woli.
A gdy się obudziłem, impreza już trwała.
Aby się niepostrzeżenie ulotnić, musiałem coś wymyślić
i zauważyłem tę maskę.
No i przywaliłem w ścianę.
Skopałem.
W którym momencie tej dyskretnej ucieczki stało się to?
Wjechała „Macarena”, a oni nawet nie znali ruchów.
Nasze pokolenie musi podtrzymać tę tradycję.
Nie mówię o tym.
Nagrano cię, jak rozdajesz alkohol nieletnim.
Co? Skądże!
Puściłaś to od tyłu.
Nie dawałem alkoholu nieletnim, tylko im go zabierałem.
- Boże. - A dziura jest już załatana.
- Nic więcej nie zrobię. - Możesz odejść.
Pomyliłeś się.
I co mam zrobić? Zrezygnować z całej pracy na rzecz Après?
Gdy zakończysz projekt z Après, wykupię cię z TruAir.
To reszta twojej połowy z tego kontraktu.
- Naprawdę chcesz się mnie pozbyć, co? - Zabierz tę premię i ogarnij się.
Posłuchaj.
Kate…
Mam problem.
Słabo u mnie z klientami.
Zaraz urodzi mi się dziecko i jest mi kurewsko ciężko.
Rozumiem i współczuję. Ale nie ma już odwrotu.
- A co jest w tobie takiego? - Słucham?
Dlaczego ludzie ci się podlizują? Zwykła z ciebie sucz.
- I średnia z ciebie dupa. - Jezu.
I nie lubię Żydów.
Przepraszam. Żydzi są spoko.
Jak idzie? Są postępy?
Jasne, i to spore. Pierwszy rozdział rozsadzi ci cyce.
Nie mogę się doczekać.
Dawno nie dawaliśmy znać wydawcy. Jesteś na trzecim rozdziale?
- Czwartym? - Pewnie.
- Nie chciałam prosić o więcej czasu. - A można?
Tak, ale wydawcy tego nie lubią i lepiej, jeśli pierwsza książka nie ma opóźnień.
Wiesz co?
Może podeślemy im dla smaczku parę stron?
Jasne. Czyli ile?
Może dwa pierwsze rozdziały?
Jasne, przejrzę je i prześlę za…
- Tato, spóźnimy się! - Jestem na głośniku?
Wybacz, wszyscy są w domu.
To co, podeślesz je wieczorem?
- Jasne, nie ma sprawy. - No to jesteśmy w kontakcie.
Jubel, nie poddawaj się! Pokaż gówniakowi jego miejsce!
Nie wkurzasz mnie dzisiaj. Coś zachodzi w tym móżdżku?
Mam dobry humor, dupku. Nie wiesz, co to pokerowa twarz?
Tak? Bo myślałem, że wstrzymujesz bąka.
Nic z tych rzeczy. Mam dzisiaj ważny dzień.
Rozpętam burzę w pracy i ukarzę winnych.
Będę jak Joanna d’Arc.
Wiesz, jak skończyła?
Tak.
- Nie wiesz. - Wiem.
- Spalono ją publicznie na stosie. - Serio ktoś ci się dał zapłodnić?
A może ukradłeś go, by porównać rozmiary fiuta?
Mam podobne pytanie, tylko o cycki.
- Pierdol się. - Sama się pierdol.
Fajny cardigan, Arden.
Ale łamaniec. Może wołajmy na ciebie „Ardigan”?
A wiedziałaś, że Leon co tydzień zarabia jakieś 250 dolarów więcej od ciebie,
choć wykonuje tę samą pracę?
Niesprawiedliwe, co?
Gary, dlaczego zarabiasz więcej niż Masoomy?
Gena, dlaczego zarabiasz mniej niż Harry, Michael i James?
- Słyszałaś o luce płacowej? - Co?
Wkurzające, co?
- Która tym rzuciła? - Każda z nas, Marvin.
Każda źle wynagradzana pracownica. Opuścimy cię tak jak twoja broda.
- Słucham? - To słuchaj.
Nadal pracujemy w biurze z tak ogromną luką płacową.
Czego dokładnie chcecie?
Wyrównania płac.
- I… - Żłobek w biurze.
- Żłobek w biurze! - I lepsze mleko migdałowe.
Ciebie to nie dotyczy, Gary!
Mogę coś ogarnąć w sprawie mleka,
ale nie ode mnie zależy wysokość wynagrodzeń.
I nie mogę tu założyć żłobka.
To pogadaj z kimś, kto może to załatwić,
bo ta walka dopiero się zaczyna.
Pora na mnie.
To chwila dla mnie.
To akcja #MeTime!
A nie #MeToo?
- Chyba chodziło jej o #TimesUp. - Co?
No dobra.
Do dzieła.
Tryb kary.
I zapisujemy.
Wygląda to nieźle. Wielkie dzięki.
Pamiętasz, jak Mike mówił, że dopieszcza już temat Après?
- Tak. - No to spójrz.
„Pełnia braterstwa”?
Jakby zrobiły to trampy z Tajlandii, które tęsknią za ziomkami.
Dlaczego na tym ta dwójka tak mocno się ściska?
Nie możemy pokazać tego Craigowi.
Potrzebujemy nowego tekstu, zdjęć…
I pomysłu.
Jak mamy zdążyć przed spotkaniem?
Dzięki za liczbę mnogą.
- Rosie. - I chyba nie zdążymy.
Nikt mi nie pomoże.
Poczekaj.
Cześć.
Chciałabyś kiedyś napić się z pisarką?
No to już możesz, bo mam dwa rozdziały, suko!
Wspaniale! Gratuluję.
- Dzięki. Uczcimy to? - Chciałabym, ale mam młyn w robocie.
Domyślam się.
- Uroczy. - No to pójdę w tango sama.
Kocham cię.
- Kurwa, to nie była moja wina. - Pewnie.
O proszę. Cześć!
- Zabawna sytuacja. - W związku z czym?
Z tym, że to nasza miejscówka, czy ze ściemą z pracą?
Jestem w pracy. Maya ratuje mi życie ze zdjęciami do tej piwnej kampanii.
- Naprawdę? - Spodobały jej się moje zdjęcia dzieci.
- Jest niezła. - Mam farta.
Siadaj.
Na pewno? Nie chcę przeszkadzać wam w pracy.
Prawie skończyłyśmy.
- Siadaj. - Spoko.
Anne świętuje dotrzymanie terminu z książką, którą właśnie pisze.
Wydajesz książkę? Super. O czym?
Maya, wiesz, że Ella kończy dziś roczek?
Pewnie.
Kate gości dziś podwójną dawkę teściów.
Boże, dopomóż.
Ma sporo na głowie.
O cholera.
- Ani się waż. - Muszę. Przepraszam.
- Nie musisz. - Siedzę tu od godziny, a robota czeka.
Dziękuję.
Wiem, że to nieuprzejme.
- Nic się nie stało. - Wymiatasz. Pa, Anne.
Też muszę lecieć.
Debilka.
- Ella? - Moja córka kończy roczek.
Zapomniałam zostawić je w żłobku, więc częstujcie się.
Do dzieła. Musimy przekonać do siebie rodziców.
Pozwól, że ci przerwę. To na pewno dobry pomysł.
Ale otrzymaliśmy instrukcję. Czyjaś głowa musi za to polecieć.
Przykro mi, Kate.
Nie rób tego!
Mike?
- Wszystko gra? - Będzie grało, gdy zjem tę babeczkę.
Mike, właśnie nas zwolniono. Twoja sprawa może poczekać.
Nie może, więc klapnę tu sobie.
Nie chcę wzywać ochrony.
Uspokójcie się i siadajcie!
Już siedzimy.
Ten pomysł z dyskryminacją niemowląt wyszedł ode mnie.
Kate próbowała mi to wyperswadować,
a ja i tak zrobiłem to za jej plecami.
To moja głowa powinna polecieć.
- Naprawdę cię lubimy. - Dziękuję.
Wasza firma jest dla was ważna i chciałabym to wszystko naprawić.
To zawodowiec.
Jeśli ją wywalicie, to już po was.
Zwolnijmy trochę, dobrze?
Musimy to przemyśleć.
Odezwiemy się.
Jasne. Dziękuję.
Nie musicie nas odprowadzać.
- Dziękujemy. - Dzięki, Rosie.
Zadzwoniłem do Craiga i powiedziałem mu, jak mocno zjebałem.
Zrezygnowałem też z Après.
Dzięki.
To ja dziękuję tobie za wskazanie mi właściwej drogi.
Jesteś moim emocjonalnym szerpą.
Z którym spałem.
Świętujemy coś?
Nieważne.
A gdzie Kate?
Pewnie jest zajęta.
Widzę, że jesteś w humorze.
Nie lubisz mnie, co?
- Niezbyt. - To dlaczego przyszłaś?
- Spodziewałam się Kate. - Co do mnie masz?
- Na pewno tego chcesz? - Pewnie.
Jesteś zła, krytyczna i chamska. I nie w zabawny sposób.
Ciągle masz skrzywioną twarz, jakby ktoś w pobliżu pierdnął.
Dobra, starczy.
Po prostu miałam okazję do świętowania, a ona wybrała Annie Leibovitz.
Myślisz, że gdy tkwisz w domu, by pisać książkę i opieprzać córkę,
to cały świat na ciebie czeka, bo wszystko kręci się wokół ciebie?
- Nie, ale… - Ogarnij się. Każdy ma swoje życie.
- Racja. - Sama musisz o nich zawalczyć.
Masz rację.
I poszerz garderobę o nowe kolory.
Mówisz całkowicie z sensem.
Dostałam e-maila i miałam…
Jesteś tą bojowniczką.
- Kim? - Tak cię nazywają.
Jesteś zarąbista.
O Boże. Dziękuję.
Możesz wejść.
To ty, łajzo?
Jesteś jakimś dyrektorem? Boże!
Nie wierzę.
O chuj tu chodzi?
Panno Matthews, proszę.
Co to za gierka?
- Nie rozumiem. - Przecież się znamy.
Widzieliśmy się rano w parku.
Do rzeczy, panno Matthews.
Zauważyliśmy tę rewolucję, którą pani rozpętała.
Dziękuję za wskazanie nieścisłości.
To nie są nieścisłości.
- To seksizm. - Niemożliwe. Nie jestem seksistą.
Ale zbadaliśmy sprawę i zidentyfikowaliśmy dwie kobiety,
które powinny zarabiać więcej.
- Tylko dwie? Przykro mi, ale… - W tym panią.
Panią i Genę Morris.
Gratuluję.
Ostatnio ciężko u nas z finansami, ale jakoś to wyważymy.
Zwolnimy kogoś i dzięki temu otrzyma pani podwyżkę.
Dziękuję.
Czołem, frajerze. Podobno zostawiłeś fiuta w schowku.
Poszukamy go?
Poszukaj go sama. Jestem spóźniony na ważne spotkanie.
Panie Matthews, czekaj na pana na górze.
Słyszałaś? Czekają na mnie.
Odbierzesz Zoe?
Nie wiem, ile to potrwa.
Dzięki!
O cholera.
Tego szukasz?
Co to było?
Ktoś do nas przyszedł?
Co? Nie.
Przegryzłaś długopis?
Nie.
W sumie seksowne.
- Z kim rozmawiałeś? - Poznaję przyszłość.
Podziwiaj.
Alexa, zmniejsz temperaturę.
W porządku.
- Temperatura jest dobra. - Była, dopóki się tu nie zjawiłaś.
Potem zaczęło się robić gorąco. Wręcz nie do wytrzymania.
- Muszę pisać książkę. - Mała przerwa dobrze ci zrobi.
Fajnie zobaczyć dziadków?
Dawno się nie widzieliśmy.
Coraz dłuższe te przerwy. Wszystko gra?
Jasne, mamo.
Po prostu dzieci i nowa firma Kate pochłaniają sporo czasu.
Jestem zaskoczona, jak szybko wszystko wróciło do normalności
po ponownym zamieszkaniu razem.
Brawo, skarbie.
Razem?
O Boże. Nie powiedziałaś im?
- Nathan, o co chodzi? - Przeszliśmy naprawdę sporo, mamo,
ale ciężko pracujemy nad odbudową związku.
Właśnie.
Zdradzał cię?
Na całego!
- Nie jestem zaskoczona. - Nie zaczynaj.
Męscy Fosterowie są wypaczeni.
- Rzuć go. - Co?
Też to mówiłam.
Rzuć go, zanim wyda waszą kasę i też stracicie dom.
Mamo, o czym ty mówisz?
- Jesteśmy bezdomni. - O Boże.
Nie chciałam, byś tak się dowiedział.
- Zawsze tak mówi. - Ani słowa więcej, Roger.
Powoli. Co się stało?
Pamiętasz Pete’a z YMCA?
Nie.
Powiedział twojemu ojcu, że wie, jak zainwestować nasze środki.
Następnie Pete skończył w więzieniu, a co stało się z pieniędzmi?
Dom idzie pod młotek.
I nikt nam nie pomoże.
Nikt.
- Gdzie zamieszkacie? - Właśnie?
Gdzie…
O nie.
Napisy: Krzysiek Igielski