Oto i ona.
Craig! I jak ci się podoba?
Zaraz odlecę!
- Ja też. - Jak długo to przede mną ukrywałaś?
Ukrywałam?
Mikey i ja znamy się od dawna.
Ile to minęło, 20 lat?
Mniej więcej.
Mikey, zapomniałeś mi o tym powiedzieć.
W 1999 przemierzyliśmy na motorowerze całą Azję Południowo-Wschodnią.
Ja prowadziłem.
Nie zapomniałem gościa, którego obejmowałem aż do Laosu.
- Jaja przy dupie. - Właśnie!
Zawsze myślałem,
że otworzy sklep surfingowy na Maui, a nie że będzie działał z nami przy Après.
- Słucham? - Podrzucił mi plan.
Czyżby?
Wszystko zawarte w jednym słowie.
„Pełnia”.
„Pełnia”!
Zależało nam na czymś wyrafinowanym, a to idealny pomysł.
Pełny zen.
Staram się w pełni cię nie skopać.
Jest między wami fajna chemia.
- Nie byliście razem? - Nie, mam męża.
To jej nie powstrzymywało.
Nie oparła się Bolinskiemu.
Jego kiepskim tatuażom i krzywej fujarze?
Trish, czekaj. To był żart!
Wybaczcie.
- Bolinski! - Chodź, pokażę ci te kegi.
- Tego gościa nie przepije nikt. - Naprawdę?
Coś wspaniałego.
- Obsługa naprawdę się spisała. - Mówię o organizacji.
Odwaliłaś kawał świetnej roboty. Na kiedy planujecie oficjalną prezentację?
- A właśnie. - Wiesz, co jest dziwne?
Wyczułem go tam, zanim go zobaczyłem.
Lubi pojawiać się tam, gdzie nie trzeba.
Zawsze potrafił zaskoczyć.
Raz uratował nas przed policją w Bangkoku, wyciągając monety z ich uszu.
Mike nie pracuje nad tym projektem.
Naprawdę? A „Pełnia” to nie jego pomysł?
Tak, ale nie powinien w taki sposób…
Podoba mi się.
Rozumiem.
Mi też.
Ale ja się tym zajmę i pogadam z nim.
Tutaj chodzi tylko o ciebie.
Super.
Dobra współpraca to pełnia sukcesu.
Nie uważasz?
To prawda.
Namaste.
I tobie też.
Ja pier…
Mam znaleźć sobie pracę?
Masz odpalić swoje qi i zasuwać na karate.
Nie potrzebujemy kasy?
Najpierw musisz nauczyć się zachowywać.
Próbowałaś już pracować u Kate i skopałaś sprawę.
Karate uczy dyscypliny i stwarza dobrą okazję.
Okazję…
by dostrzec korzyści płynące z zasad w codziennym życiu.
- Przecież jesteście spłukani. - Wcale nie.
- Mam dobre wieści. - Znalazłeś pracę?
Nie, ale zapisałem się na internetowy kurs programowania.
Co?
Szykuj się.
Trzeba być na czasie. Warto poznać języki programowania.
Oto człowiek przyszłości.
Przyszłości?
To dobra chwila na zmianę kariery?
- Nauczę się do świąt. - A z czego będziemy do tego czasu żyć?
Z tej ściemy, której nie potrafię napisać?
Pomóc ci? Mam sporo czasu.
O Boże, stracimy dom.
To zbyt negatywne nastawienie.
Doprawdy?
Zaprogramujesz mi trumnę? Bo mam ochotę zasnąć i się nie obudzić.
Nie wiem, na czym to polega.
Idę na górę pisać, bo od tego zależy nasze przetrwanie.
- A co z Alice? - Zawieź ją na karate.
- A potem? - Nie wiem, wymyśl coś.
Mogę wejść?
- Takie pytanie nie jest w twoim stylu. - Jestem ci winny przeprosiny.
Tak sądzisz?
Od dawna planowałam to przyjęcie, a ty nagle wpadasz z nowym pomysłem,
a Craig podjarał się jak nastolatek przed pierwszą randką.
Czyli spodobał mu się mój pomysł?
I to bardzo.
I teraz muszę włączyć cię w ten projekt.
Nigdy nie chciałam komuś tak przywalić.
Najpierw zajmijmy się nim.
Skończyłem ogarniać bajzel po imprezie. Craigowi na pewno nie chodziło o to.
Skąd to masz?
- Z Internetu. - Musimy to zablokować.
Od razu.
Bez obaw, zatrudniłem jakichś piwniczan do tego.
- Za ile? - To prezent ode mnie.
Wszelkie dowody po tej imprezie zostaną bezpowrotnie wymazane.
Super. Dzięki.
Mam obóz syna na głowie, no i musimy zająć się sprawą TruAir.
Pracuję nad rozwiązaniem.
Bez obaw, najpierw przedstawię je tobie.
Możesz śmigać z dzieciakiem na to coś.
Za nowy początek.
Masz tam małą plamę.
Wcale nie.
Te, goguś! Twój syn sypnął piaskiem prosto w oczy mojej córki!
Jubel, nie syp piaskiem.
Chociaż nie winię go.
Brzydka jest jak noc.
Słyszałam.
Potrafisz mówić?
Myślałem, że ktoś zostawił lalkę na ławce.
Słucham? A ty wyglądasz jak lokaj na przerwie.
- Który dzieciak jest twój? - Jedyny pozostały Azjata.
Ale mizerna.
Ile paczek dziennie paliłaś?
Twój nie jest specjalnie większy. Zamówiłeś go wraz z żoną?
Suka z ciebie. Jak masz na imię?
- Jenny. - To nie imię dla dziecka?
- A ty? - Malcolm Cody Patrick.
Po trzech gościach, którzy może cię spłodzili.
Interesujące. Gdy ktoś wstaje, zazwyczaj jest wyższy.
Świeżak, ogarniaj.
- Nie ma tuszu. - Nie jestem już świeżakiem.
Dostałem awans.
Jestem już etatowcem. Spisuję towar i noszę krawat.
Od kiedy?
Odkąd przestałaś mnie słuchać. Jestem kierownikiem ds. konserwacji.
Czyli jesteś woźnym.
Jestem kierownikiem woźnych.
Kierowoźnym.
Stary, zużywasz za dużo środka czyszczącego!
Jeśli nie potrafisz go dozować, to cię kimś zastąpię.
Nigdy do nikogo tak nie mówiłeś.
Trzeba będzie zwolnić Josha.
- Możesz zwalniać ludzi? - Kiedy tylko chcę.
To na pewno stosowne?
- Lionel? - Kate, masz chwilę?
Właśnie wychodziłam.
Wejdźcie.
Wspaniałe biuro.
O co chodzi?
Znasz moją żonę, Anne.
Moja żona, Anne…
Masz udar?
Próbuje poprosić panią o przywrócenie mnie do pracy.
Wcale nie.
Tak. I proszę, nie mów nic Anne.
- Mogłaś położyć całą moją firmę, Alice. - Bardzo za to przepraszam.
To miało być zwykłe spotkanie ze znajomymi.
Błagam cię.
W Internecie są nagrania dzieci pijących produkt mojego klienta.
A jeśli pozwie mnie jakiś rodzic?
To nie moja wina.
Pojawił się jakiś koleś w masce i rozdał nam piwo.
Skoro nie bierzesz za to odpowiedzialności,
to nie mamy o czym gadać.
To moja wina.
Znam prawie wszystkich z tej imprezy.
Poproszę ich o usunięcie tego.
To nie znaczy, że odzyskałaś pracę.
Pogadamy, jeśli uda mi się utrzymać klienta.
No to biorę się do pracy.
Idź pogadać z Mikiem, jest w swoim biurze.
Jesteś niesamowita. Dziękuję.
Mogę też się tam załapać? Nie mam pracy, ale uczę się programowania.
Jesteś super, ale muszę lecieć.
Mogę nie płacić za parking?
Może kolacja?
Zapomnij. To tylko seks. Ograniczamy to do tego schowka.
Czuję się wykorzystany.
Ile dostajesz za bycie królem woźnych?
Podwoili moją pensję.
Jasne. Zarabiałbyś wtedy więcej niż ja, a jestem twoją przełożoną.
No ale naprawdę ją podwoili.
Co?!
Przypomina mi to Lilie wodne Moneta.
Chociaż matka tego nie przyzna. Pokażę ci kolejny.
A ja widziałam taki szajs w jakiś hotelu.
Gdzie twoja matka nauczyła się malować?
Studiowała w Paryżu na mniej znanej, choć nadal prestiżowej akademii.
Jednym z absolwentów był Paul Gauguin.
Wiem, kto to jest.
Jego obrazy są na opakowaniach w drogerii w centrum handlowym.
Sean, gdzie nasza artystka?
Właśnie przysłała mi SMS-a, że źle się czuje i nie może wpaść.
Bardzo mi przykro.
To nic poważnego.
Jasne. Wybaczysz nam na chwilę?
Zaraz wracamy.
- Co robisz? - On coś kręci.
Co?
- Nie! - Tak.
Gauguin nie studiował w jakiejś akademii.
A karierę zaczynał jako urzędnik giełdowy.
- Skąd tyle wiesz o Gauguinie? - Odkąd siedziałam do trzeciej w nocy
i napełniałam butelki, oglądając dokument o nim.
Może się pomylił. To jego matka jest artystką, a nie on.
- Której nie ma na własnej wystawie? - Bo źle się poczuła.
Bo nie istnieje.
- Jesteś zazdrosna? - Nie.
Nie! Po prostu nie wiem, co jeszcze z nami robi.
Oddał trochę spermy, a zachowuje się, jakby wrócił z wojny.
Pogadamy w aucie.
- Musimy jechać na obóz Rhody. - Jedź sama. Ja zostaję.
Natomiast ten obraz…
I gotowe.
Dlaczego muszę to robić w czasie pracy?
I co karnawał ma wspólnego z obozem?
To tylko wymówka do wspólnych wypadów z dziećmi.
- Kutas. - Co powiedziałeś?
Chcę kutasa!
Powiedział, że chce kutasa?
Mówi o tym od początku obozu. Nie wiem, co mam zrobić.
O Boże, to Val?
Będę miała koszmary.
Czołem! Cieszycie się z rodzinnego wypadu?
Co się dzieje?
Mel odkupił dmuchany zamek od komornika.
To świetny zarobek, a chłopcy pomagają.
- Poczekaj. - Stary, odpuść.
- No pokaż je. - Możesz być z siebie dumna.
- Gratulacje. - Kate i ja wiemy, że biznes bywa ciężki,
ale nagrody bywają równie dobre jak zasłużony orgazm.
Też mam swoją działalność.
To nie to samo.
Muszę lecieć, bo ktoś obrzygał zamek. I to chyba słodkim popcornem.
Na razie.
- Zawsze mi docina. - Naprawdę?
Dziwne, że nigdy nie chcą bawić się ze sobą.
Jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami. Nie powinny mieć to w genach?
Albo i nie.
A właśnie. Alice odzyskała pracę?
Nie, powiedziałam, że najpierw musi odzyskać moje zaufanie.
- Bez pośpiechu. - No proszę.
Mogłaś nie śpieszyć się z powrotem do…
Cześć, Anne.
Kutas!
- Chcę kutasa! - Charlie, nie mów tak.
- Zboczony i napalony. - Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
- To o mnie? Już taki nie jestem. - Dość.
- Myśl, co chcesz, ale ja ją kocham. - Skrzywdź ją, a ogolę ci jaja brzytwą.
Będzie szybciej.
- Dobra, bardziej dziwnie już nie będzie. - Co tam, śmieszki?
Forrest?
Pracujesz tutaj?
- Tak. Bywałem tu za dzieciaka. - Czyli rok temu?
Radzę rozdzielić te dzieci. Raz próbowała go zakopać.
Co? Niemożliwe. Pewnie się tylko bawiły.
No, w klatce, z której tylko jedno wychodzi żywe.
Zaraz, co? Co tu się dzieje?
Powinny mieć bransoletki przyjaźni.
A Nathan…
Dobra, nic do ciebie nie mam.
Dziękuję.
Spoko, nie ogolę ci jaj.
Ale powinniśmy spotkać się na podwójnej randce.
Skoczmy gdzieś na drinki i kraba.
Kraba? Mam ciężki tydzień, ale jasne, innym razem.
- Idziemy się przejść? - Pewnie.
- Idę po niego. - Do zobaczenia.
Spoko.
Idziemy na dmuchany zamek? Jest w kształcie krowiego zada.
Nie.
Spadaj stąd.
Boże.
CHWILE UWIECZNIONE PRZEZ WASZE POCIECHY
Co to ma być?
Moja córka wygląda jak nierób. I co to za szkarada?
A ta dłubie w nosie.
Fajne zdjęcia. Co u was?
A to twój koleżka.
Kutas!
Czy on właśnie…
Mówiłam, że masz tak nie mówić.
Dajcie znać, jeśli chcecie odbitki.
Kto chciałby mieć to w domu?
My chętnie weźmiemy. Dziękuję.
Idziemy.
Jak dla mnie są świetne.
Mam dość tych pozowanych szkolnych zdjęć.
- Wszystko ładnie uchwycone. - Dzięki.
Nie każdemu to pasuje.
Mi się podobają. Mój synek wygląda na szczęśliwego.
Jesteś mamą Charliego?
Maya, mama Axe’a.
Ma na imię Axe?
Od Axlerod.
A on mówi „kutas”. To od „Axe”!
Nie bij.
Zaczęłam być przekonana, ze jest wiecznie napalony.
- A on chciał się z nim bawić. - Tak.
- Kate. - Maya.
Nasze dzieciaki są zarąbiste. Może jakieś spotkanie?
Daj mi swój numer.
Cześć.
Anne, poznaj Mayę. To mama Axe’a. Nasze dzieciaki się polubiły.
- Od razu między nimi zaskoczyło. - Podobno są nierozłączni.
Nierozłączni.
Niech od razu wezmą ślub.
Zaczniemy od wspólnej zabawy.
- Może kolacja w czwartek? - Spoko.
- Tak? - Ponoć masz ciężki tydzień.
- Pokażę ci jeszcze kilka fotek. - Nie wierzę, że tak o nim mówił.
A ja wierzę.
- Co za dzień! - Co nie?
Przepraszam za wcześniej. Zachowałam się strasznie.
Dostrzegasz w każdej osobie dobro i za to cię kocham.
Ale poznałam trochę miłych osób o złych intencjach.
Dlaczego miałby kłamać?
Poznałam jego mamę. I faktycznie się rozchorowała.
Każdy może zapłacić ćpunce, by poudawała matkę.
- Taka prawda. - Nie jestem tępa.
Sean to dobry facet.
Bóg umieścił go w życiu moim i Solomona.
- Raczej ja, nie Bóg. - No tak, a ty tylko o sobie.
- Czego szukasz? - Różańca!
Dostałam go od babci.
Może ktoś go ukradł.
O Boże.
WIDZIMY SIĘ W CZWARTEK! CZEKAM NA SPROŚNEGO CHARLIEGO
Dlaczego nie jesteś z ekipą?
Srolinski mnie nie wpuścił.
„Zmykaj, stażystko, już nam pomogłaś”.
Ale mam wszystkie materiały od znajomych i jest tu ten gość od piwa.
To dorosły facet.
Wyślij mi to nagranie.
Dobra robota.
Kate, z tej strony Jenny. Mam pytanie od kobiety sukcesu do kobiety sukcesu.
Spoko.
Zauważyłam na liście wynagrodzeń,
że różni ludzie różnie zarabiają.
Na tym to polega. Jak to powiększyć?
- Co? - Dobra, mam.
Rzecz w tym, że faceci zarabiają więcej niż kobiety.
Ja pierdolę.
Mike?
A także Warren, Garry i Marvin. Normalnie wszyscy.
- A to drań. - Co nie? Święta racja.
- Co mam zrobić? - Nie mogę w to uwierzyć.
Patrzę na twarde dane, ale…
to poufna informacja.
Już nie.
- Prawda wyszła na jaw, łajzo. - Kogo nazywasz łajzą?
Mówisz o nich, tak?
Wiadomo, że nie chcą, byśmy wiedziały.
Powinnam coś powiedzieć, ale co, jeśli mnie zwolnią?
Prawda cię wyzwoli.
Napisy: Krzysiek Igielski