Mamusiu.
Charlie, wracaj do swojego pokoju. Zrobisz to, ptysiu?
Proszę, kocham cię, wracaj do pokoju.
Boję się, mamusiu.
Błagam.
Chodź.
- Jest w łóżku? - Tak.
- To znaczy w kołysce. - Nie możemy tego robić.
- Zabiorę go do łóżka. - Nie.
Jeśli znowu tu przyjdzie, tylko ja się nie wyśpię.
Ciebie nie obudziłby kopniak w jaja.
Potrzebuję snu.
Błagam.
- Dobra. - Dzięki.
Ale nie jesteś ze mną dla dzieci?
Też potrzebujesz kołyski?
Pytam poważnie.
Pewnie, że nie.
Ale nie możemy udawać, że ich nie mamy.
Wiem, ale chcesz być ze mną po tym, gdy się wyprowadzą?
Jedno z nas może już nie żyć.
- Twój telefon. - Co?
WYDZIAŁ POLICJI
Co?
- Kate Foster z Kate Foster PR? - Tak, o co chodzi?
Funkcjonariusz Barker. Proszę przyjechać do swojego biura.
O Boże.
Oddawaj to!
Kto was wpuścił?
Alice!
Spanie u koleżanki? Pewnie nie było cię u Brenny!
Nie, Brenna to ćpunka.
Dobra, możesz przestać?
Alice, dlaczego to zrobiłaś?
Poniżyła mnie na necie.
Ja? Teraz dopiero poznasz upokorzenie.
Ogolę ci głowę!
Albo przez cały tydzień będziesz jeść zimne posiłki!
Tak? I co potem?
Słucham?
Co wymyślisz potem, Anne?
Nie mów mi po imieniu.
Aerobik? Taniec?
Masz szlaban!
Spoko. Przynajmniej się wyśpię.
- Co jest? - Widziałaś?
Mój system kar nie działa.
- Zero emocji. - A nie piszesz o tym książki?
Tak, ale…
gówno o tym wiem?
- Nie. - Chyba jednak tak.
Pani naczelnik! Skończyłam.
- Zwolnij ją. - Co?
- Ciebie posłucha. - Nie mogę.
Spoko. Alice, jesteś zwolniona!
Super.
Masz przejebane.
Nie pomagasz.
Dlaczego nie jesteś ubrana? Spóźnimy się na chrzest.
- Ziemia do Bianki. - Znalazłam go!
Kogo?
Dawcę nasienia. Ma na imię Sean. Klinika przesłała mi dane.
Zgodził się na kontakt.
- Chcesz iść z nim na kawę? - By sprawdzić, czy też jest brzydki?
Jasne, są pewne niedoskonałości, ale to jeszcze dziecko.
Dopiero co się urodził. Wyrośnie z tego.
Z Rhodą też tak było?
Nie, była przepiękna.
Boże.
W rządzie mamy miliony brzydkich, białych dzieciaków.
Będziesz mieć pewność, jeśli zadzwonisz.
Nie, nie mogę.
Nie chcę wiedzieć. Chcę mieć nadzieję.
Idę się ubrać.
Super. Chętnie poznam gościa, który mnie puknął.
- Nic takiego nie miało miejsca. - No wiesz, poprzez Biancę.
Muszę poznać genezę tej facjaty.
Może to twoje geny. Miałaś zdeformowanego dziadka?
Jak śmiesz szkalować mojego dziadka?
- Walczył na wojnach. - Dlaczego chodzisz w majtkach?
Miałaś być ze 20% mniej dziwna, mieszkając tutaj.
Dobiłam do 50%. U siebie wszystko bym miała na wierzchu.
Kuciapę, bufory, kakaowca. Po prostu pełna…
Zakładaj spodnie!
INFORMACJE O DAWCY
- Naprawdę mam jeść zimne żarcie? - A myślałaś, że żartuję?
To jednak nie działa.
Co ty nie powiesz?
Możesz przestać zgrywać twardziela?
- Gdzie poznałaś te dzieciaki? - A jak myślisz?
Obój, pływanie, obóz detektywistyczny.
Chcę, byś miała dobre życie.
I wiem, że pod tą okropną maską kryje się genialna dziewczyna.
- Biorę cię do pracy. - Nie, padam z nóg.
To nie mój problem. Wsiadaj do auta.
Nauczysz się odpowiedzialności.
Dziękuję.
Spokojnie. Wezmę ją na siebie.
Ty skup się na książce.
Nikt jej nie kupi.
Sprzedałam tę książkę.
Naprawdę? Wydawcy?
Wcale nie byłam tego pewna, ale jest zapotrzebowanie
na książki o ciśnięciu dzieciaków.
A twoja sprawdzona metoda to uosabia.
Nie jest do końca sprawdzona.
I załatwiłam ci zaliczkę, więc możesz śmiało pisać całość.
Trzy miesiące na pierwszych sześć rozdziałów.
Twoja książka powstanie.
Kto by pomyślał?
Craig, mamy mały problem z dzisiejszym przyjęciem.
Da radę załatwić więcej piwa?
Dostałaś cały nasz zapas.
Wiem, ale…
No właśnie.
W tym problem. Chodzi o liście marihuany na puszce.
Après zależy na klientach, którzy cenią sobie dyskrecję.
No to jak rozwiążemy ten problem do wieczora?
Mogę załatwić fajne szklanki do piwa.
Dorzuć kilka beczek, a przygotujemy szykowne soirée.
W porządku, ogarnę to.
Wielkie dzięki. To na razie.
Gadałaś z Craigiem?
Co? Nie.
Czujesz to?
Co to? Trochę jak melonowy e-liquid.
To pewnie…
mój nowy dezodorant.
Wiem o imprezie.
- Nie mów Craigowi. - Jesteśmy partnerami.
Co zyskałbym, mówiąc o twoim braku profesjonalizmu?
- I nie jesteś stosownie ubrana. - Przecież przebiorę się przed przyjęciem.
Oby. Kiepsko wyglądasz.
Chyba ty.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Wiem, że w kościele wiało nieco nudą.
Tyle zamieszania, by opryskać go wodą.
A i tak nic nie zmyje tego okropnego dzioba.
- Wygląda jak Mickey Rourke. - Słucham?
Nieważne. Zapraszam do skosztowania najlepszych minikiszy na świecie.
Widziałaś wielebnego? Ledwo mógł spojrzeć na Sola.
Dość tego!
- Spotkajmy się z dawcą i sprawdźmy to. - Nie mogę tego zrobić.
- A jeśli już to załatwiłam? - Co? Kiedy?
Cześć. Bianca?
Jestem Sean.
Nie lecę na facetów, ale…
przystojniak z ciebie.
Rhoda jest z nami przez parę dni,
a potem z Giselle, moją byłą.
Chcesz do mamy?
Giselle.
Już idzie.
Tak wygląda nasza zwariowana rodzinka.
Postępowi z was ludzie.
Się wie. Witaj w rodzince.
Nie jest częścią tej rodziny.
Bez urazy. Po prostu cię nie znamy.
Rozumiem.
Wybacz, ale to dla mnie duża niespodzianka.
Dla mnie też.
Myślałam, że będziesz brzydalem, bo Solomon ma dziób zamiast ust.
Nie musisz zjeść tych swoich kiszy?
A miałam chodzić w spodniach.
Chyba sobie już pójdę.
Na pewno? Nie chcesz go o coś zapytać?
- Nie. - O co chodzi?
Zastanawiała się, czy za dziecka miałeś niesymetryczną twarz.
Nie.
Nie miałem.
Po narodzinach wyglądałem jak Picasso.
Naprawdę?
- Tak. - Czyli Solomon…
Też tak wyglądałem.
Gładką skórę miałem w wieku 15 lat.
- Piętnastu? - Tak.
No to wspaniale.
Co robisz?
Uznałem, że ci pomogę.
- Dziękuję. - I chcę mieć porządek w pracy.
Ja też.
Nie mogę pozbyć się tego cholernego zapachu.
Co w skanerze robią kanapki?
Może ktoś chciał sobie zrobić panini?
- Nie podgrzałby ich. - Nie wiadomo, póki nie spróbujesz.
- To akurat wiadomo. - Boże!
Słyszeliście o samolocie TruAir?
- Co? - Rozbił się?
Gorzej.
PIELUCHOWA KATASTROFA MATKA Z DZIECKIEM USUNIĘTE Z POKŁADU
- Przykra sprawa. - Wiem.
Nie mogła poczekać, aż minie ich wózek z drinkami?
My mamy specjalne stanowiska w łazience.
A próbowałeś z nich korzystać, Aidan? To wręcz niemożliwe.
Obrzydliwa sprawa. Rezerwujesz miejsce w samolocie i nagle…
Jesz lunch obok otwartej pieluchy.
- To chyba była sytuacja awaryjna. - Raczej taką wywołano.
Matka szamotała się z sąsiednią osobą. Wszyscy musieli wkurzeni opuścić samolot.
Spójrzcie.
Miałam fekalia przy twarzy.
Wyobrażacie to sobie?
Mogłam je mieć na kolanach albo na laptopie.
To samolot, a nie publiczna toaleta!
Czyli nic jej nie dosięgnęło.
To nieistotne. Mamuśka tweetuje, by nikt nie latał z TruAir,
- bo źle ją potraktowaliśmy. - Tylko dziś 500 osób odwołało lot.
Nazywają nas „SruAir”, a to niezbyt ładnie brzmi.
Musicie walczyć.
Jeśli jej ulegniecie, cała marka może upaść.
Jeśli nie załatwicie tego delikatnie, zrazicie rodziców, czyli połowę klientów.
TruAir nie jest dla rodziców, tylko poważnych profesjonalistów.
No to obecnie nie wygląda to zbyt profesjonalnie.
A właśnie. Wszystko w porządku, Kate?
- Jakaś awaryjna sytuacja w domu? - Nie, dziś mamy dzień na luzie.
Potrzebujecie sloganu dla klientów, których chcecie przyciągać.
- Spoko. - „Koniec z gównianymi lotami”.
- Chyba nie mówisz powa… - Chwila.
Przecież o tym mówiliśmy.
Ale nie dosłownie.
- I teraz by się to zmieniło. - Musicie chronić markę.
Przemyślmy to na spokojnie…
Albo jeszcze lepiej. Usuńcie z samolotów stanowiska dla matek.
Albo przyjmujcie dzieci tylko na lot o szóstej rano.
To może się udać?
Nie, nie sądzę.
Albo i może.
Dajcie nam się zastanowić i odezwiemy się do was.
Będziemy w kontakcie.
Nie pozwoliłbyś, by potraktowano tak matkę twojego dziecka!
A ojciec by tak tego nie załatwił? To biznes, Kate.
Kiepski to biznes i nie tak go prowadzę!
Lepiej przekaż mi ich, bo lubią ten pomysł.
To przewidywalna i chamska reakcja, która odbije nam się czkawką.
Napraw to, a ja się przebiorę.
W końcu.
Powodzenia z przyjęciem!
Skończyłam.
Dobra robota, skarbie. To dopiero produktywność.
A produktywność podnosi twoją wartość.
Co tam, Sheils?
Musisz zatwierdzić ocenę dla Yard.
Z przyjemnością.
No i widzisz? Dopilnowałem, abym był niezastąpiony.
Panie Hall.
Dzień dobry. To moja córka, Alice. Alice, to mój szef, pan Hall.
Wpadła poduczyć się trochę życia.
Nie spodziewałem się…
- Pomówimy później. - Nie musimy.
Niech pan wejdzie. Może pan mówić przy niej.
Rozumiem, ale akurat ta sprawa…
Bez obaw. Proszę nie zwracać na nią uwagi.
- Chodźmy do mnie. - A tu jest źle?
Kadry mogą mieć coś przeciwko.
Gareth, zawstydzasz mnie.
Lionel.
Zwalniamy cię.
Z czego?
Nadal nie rozumiesz?
- Co się dzieje? - Tato, chodzi mu o…
Alice, pozwól mi porozmawiać z szefem.
Nie zniosę tego.
Lionel, jesteś zwolniony.
- Co? - To nic osobistego.
Mamy nowy algorytm, który jest tańszy niż ty.
Ale…
jestem niezastąpiony.
- Dzięki, że wpadłeś. - Dzięki za telefon. Było super.
- Dokąd to? - Wracam do domu.
Naprawdę? A już chciałam otworzyć wino.
- Zostaniesz na lampkę? - Pewnie.
Super.
Czekaj.
- Weź ją otwórz. - Spoko.
A co z sushi?
No wiem, ale nie miałam okazji, by pogadać z Seanem na osobności.
Opiekunka już tu jedzie.
Odwołaj ją, zapłacimy jej i zamówimy coś dla nas.
Proszę, Frank.
W porządku.
Dziękuję.
Ale z niego przystojniak.
Profesor i artystka?
Niezłych masz rodziców.
To tłumaczy tego kucyka.
Nie chcę, by ich sukces decydował o moim życiu.
To bardzo dojrzałe.
No bez jaj.
Frankie, dolejesz Seanowi wina?
- Nie mogę. - Właśnie, przyjechał samochodem.
Dajcie spokój! Tylko trochę.
- Zamówimy ci Ubera. - Spoko.
Daj całą butelkę.
Powiedz mi coś jeszcze.
Co tworzy twoja matka?
Ma wystawę w galerii w mieście.
Wpadniesz?
Chętnie tam zajdziemy.
Prawda, Frank?
Nie zgadniesz, co mnie spotkało. Agentka załatwiła zaliczkę na książkę.
Ale chyba jej nie przyjmę. Ta książka to stek bzdur.
Straciłem pracę.
Żartujesz?
Teraz muszę napisać tę głupią książkę.
Przepraszam.
- Trzymasz się? - Jestem przestarzały.
Jeśli znasz kogoś, kto zatrudni bezużytecznego śmiecia,
to Lionel się zgłasza.
Nie jesteś bezużyteczny. Masz wiele kontaktów w branży.
Nikt mnie nie zatrudni, bo robiłem jedną specyficzną pracę.
Ale dostałeś odprawę, tak?
Bardzo skromną.
No to szukaj dalej. Nic się nie stało.
A jeśli nie chcę szukać?
To znaczy?
Może znajdę teraz swoją prawdziwą pasję, tak jak było z tobą?
Wiem, że jesteś wkurzony i zmartwiony,
ale pasja nie wykarmi dwójki dzieci.
Możemy spróbować.
Nie mam jeszcze planu na książkę! To może nie wypalić!
- Ta zaliczka nie wystarczy na nas dwoje. - Wiem!
- No to co ci chodzi z tym próbowaniem? - Może to znak?
- Daruj sobie tę gadkę. - Możesz być ciszej?
Idealnie!
O co chodzi?
Co to ma być?
Nie zrobiłeś tego.
O cholera.
- Mogę oddzwonić? - Cześć, mamo!
Ktoś się obudził i czeka na swoją kołysankę.
Wybaczcie, mama pracuje
To nie te słowa Nawet się nie rymuje
Przysięgam, że za terapię płacisz ty
To dla naszego dobra Czekamy tu sobie my
Czarna owco! Czy wełny trochę dasz?
Oczywiście…
Trzy worki masz.
Kate? Jesteś tam?
Napisy: Krzysiek Igielski