Urząd Stanu Cywilnego w Chinon
Abdoulu Rachidzie Mohamedzie Benassem,
czy bierze pan za żonę
Isabelle Suzanne Marie Verneuil, tu obecną? - Tak.
Isabelle Suzanne Marie Verneuil,
czy bierze pani za męża Abdoula Rachida Mohameda Benassem,
tu obecnego? - Tak.
W imieniu prawa, ogłaszam was mężem i żoną.
ROK PÓŹNIEJ. Ten sam Urząd Stanu Cywilnego
Huguette Odile Marie Verneuil,
czy bierze pani za męża
Davida Maurica Isaaca Bénichou, tu obecnego?
- Tak. - Ogłaszam was mężem i żoną.
ROK PÓŹNIEJ. Ponownie Urząd Cywilny w Chinon
Ségolene Chantal Marie Verneuil,
czy bierze pani za męża
Chao Pierre Paula Ling, tu obecnego?
Ogłaszam was mężem i żoną.
Wszyscy uśmiech!
Dwie osoby się nie uśmiechają.
Teraz dobrze.
ZA JAKIE GRZECHY, DOBRY BOŻE?
Paryż, 6 miesięcy później
To będzie rzeź.
Podobno znaleźli najlepszego rabina.
- Który utnie siusiaka mojemu wnukowi. - Claude, postaraj się.
Myślisz, że mnie to bawi? Też wolałabym zostać w Chinon.
Nie wiem, czy to zniosę.
Widziałem straszny reportaż o obrzezaniu na Mali i...
Dzień dobry!
- Jak minęła podróż? - Dobrze, dziękuję.
- Wyglądam jak ciężarówka. - Wyglądasz pięknie.
- Wybraliście już imię? - Jeszcze nie.
- Wahamy się między Antoine, Lucas i... - Mahmoud.
Mahmoud?
Które imię najbardziej wam się podoba?
Wszystkie trzy są ładne.
Ale najbardziej Lucas i Antoine.
Mahmoud to trudne imię i brzmi trochę jak "mamut".
Zapowiada się niezła impreza.
- Wariat z ciebie. - Mało nie dostał zawału.
Nie przeszłam na judaizm.
- Tego jeszcze brakowało. - Dlaczego go nie ochrzcicie?
Może Benjamin bedzie chciał być katolikiem?
Obrzezanie nie robi z niego Żyda. Chodzi o higienę i uniknięcie infekcji.
Mój jest w całości i jestem zdrów jak ryba.
Witaj teściowo i teściuniu!
- Nie nazywaj mnie teściuniem. - Przepraszam, już nie będę.
- Kiedy wracacie do Chinon? - Jutro wieczorem.
- To zapraszamy do nas na rodzinny obiad. - Przygotuję specjalność mojego kraju.
- To żart. - Zaczyna się!
- Obrzezanie... - Nie trzeba od razu biec.
- Co to był za suchar? - Wiem, niepotrzebnie udawałem tajski akcent.
To straszne, biedny mały.
Ten szampan dziwnie smakuje, chyba jest koszerny.
Wszystko mnie swędzi.
Dopij, chcę iść do hotelu pod prysznic.
- To dla was. - Dziękujemy, a co to jest?
Napletek Benjamina.
- To wielki honor. - Domyślam się.
- Co mamy z tym zrobić? - Tradycja mówi, żeby go zakopać w ogrodzie.
- A my nie mamy ogrodu. - To po co było obrzezać?
Mąż żartuje, daj mi ten napletek.
Zakopiemy go pod jabłonią.
- Nie smakuje? - Jest pyszne.
- Tylko trochę suche. - Co najmniej trochę.
- Co to za mięso? - Struś.
Wolę wieprzowinę, ale dzisiaj...
No tak, oczywiście.
Nie jadam wieprzowiny, ale nie jestem konserwatystą.
- Piję nawet wino. - Nie martwiło mnie to.
Ja też nie ruszam tylko wieprzowiny. Ale to głęboka tradycja.
U nas tradycją są ziemniaki, ale nie jadam ich od rana do wieczora.
- Bez sensu. - To taki żart, przekomarzam się.
Zabawne.
Co za lizodup.
- Benjamin się obudził. - Mogę do niego iść?
- Dziewczyny, a wy jecie wieprzowinę? - Tak, nadal jesteśmy Francuzkami.
Uśmiecha się, chyba nie jest w szoku.
Nawet nic nie czuł.
Jakby nie było, obcięto mu napletek. Przykro mi,
ale dla mnie to prawie barbarzyństwo.
W wieku 8 dni układ nerwowy dziecka nie jest jeszcze dojrzały.
Dlatego Żydzi robią to tak wcześnie. Nie czekają jak Muzułmanie do 6 lat.
Chcesz powiedzieć, że Muzułmanie to barbarzyńcy?
- Chciał powiedzieć, że im wcześniej, tym lepiej. - Ale nie takim tonem.
Przyznasz, że to musi cholernie boleć.
Wyobrażasz sobie, że w wieku 6 lat obcinają ci małego?
- Musiałeś strasznie cierpieć. - Wcale nie, mam dobre wspomnienia.
- Mógłbym powtórzyć to jutro. - Ale ściema.
Czy Żydzi i Arabi nie mogą się w końcu pogodzić?
- A może chcemy się kłócić. Nie, David? - Pewnie, my przynajmniej rozmawiamy.
- Nigdy nie wiadomo, co Chińczykowi siedzi w głowie. - Co to znaczy?
Że jesteśmy oszustami?
Chodzi mi o to, że Chińczycy odnoszą się do innych z dużą rezerwą.
Mam rację?
- Poddaję się. - Ja z Chińczyków znam tylko Chao.
Zgadzam się z Davidem, zero uśmiechu i uprzejmości.
Odkąd przejęli sklepy tytoniowe, mam ochotę rzucić palenie.
Za to Arabowie mają żyłkę do handlu.
Chińczycy chyba też, skoro przejęli arabską dzielnicę i żydowskie targowisko.
Nieźli są. David, nie zbankrutowałeś czasem przez Chińczyków?
Może zmienimy temat?
- Gdzie jedziecie na urlop? - Nigdzie, przygotowuję się do wystawy.
Twoje obrazy są coraz weselsze.
- Przecież wiesz, że jest nadpobudliwa. - Słyszę was.
- Nie nadpobudliwa, tylko wrażliwa. - Wiem kochanie, ale...
- Co robiliście wczoraj wieczorem? - Byliśmy na kolacji na Montmartre w bardzo klimatycznej kafejce.
Musisz dać mi adres.
Ale potem się zgubliśmy
i wylądowaliśmy w arabskiej dzielnicy. Tam też było klimatycznie.
- Jak to klimatycznie? - Nie bierz tego do siebie,
ale dla ludzi z prowincji jak my, taka dzielnica to szok.
Dobrze, że miałem paszport przy sobie, bo czułem się jak w Algierii.
- Teraz to pojechałeś. - To fakt. W okolicy nie było ani jednego Francuza.
A co, wylegitymowałeś ich?
To nie możemy już spokojnie podyskutować?
To jest dyskusja? Od początku twoje uwagi są nie na miejscu.
- Prawie rasistowskie. - Rasistowskie?
Jestem republikaninem i gaullistą, jak mój ojciec.
Nie jestem rasistą.
Wydałem moje trzy córki za imigrantów.
A wy co zrobiliście dla Francji?
Po pierwsze, nie wydałeś nas.
Po drugie, de Gaulle nie żyje. Po trzecie, daj już spokój.
Marie, jedziemy do domu.
- Jest jeszcze deser. - Nie lubię liczi!
Nie zrobiłem liczi.
Jacy wszyscy przewrażliwieni.
- To nie obiad, tylko zebranie organizacji antyrasistowskiej. - Nie są łatwi.
A Chao ma śmiech jak kura z podciętym gardłem.
Mnie drażni David. Odile zasłużyła na lepszego.
Dużo lepszego, jest bystra. On jest na jej utrzymaniu.
Nie wszyscy Żydzi mają jednak nosa do interesów.
- Rachid też jest ciężki. - Najgorszy z nich, wszystkiego się czepia!
Mamy przerąbane.
Jeszcze głupi ciasto upiekłem.
- Wstyd mi. - Mnie też.
Nie przejmujcie się, ojciec zawsze prowokuje,
to silniejsze od niego.
Ale arabska dzielnica dla niego to jak spotkanie z kosmitami.
A gdyby w chińskiej dzielnicy w Paryżu poczuł się jak w Pekinie?
To miałby rację. Gorzej, jakby powiedział, że Arabowie to złodzieje.
- Ja tylko idę tokiem myślenia rasisty... - To daruj sobie te uprzedzenia.
A jakbym ci powiedział, że masz małego?
Starczy, ale z was palanty!
Trzeba jej faceta na odstresowanie.
Chao upiekł pyszne ciasto. Kto ma ochotę?
My się zbieramy.
My też, Benjamin jest zmęczony.
Nie wierzę. Ty tak zaparkowałeś?
Nie, pewnie ten z przodu mnie popchnął.
Tamten już stał, jak przyjechałem. Nie wyjedziemy stąd.
- Co za debil! - Sam jesteś debil.
Jak dzieci!
Wracajcie na ciasto, jest pyszne.
Jeśli smakuje jak twoje mięso, to wsadź je sobie od razu w dupę.
- David, co to za wulgaryzmy? - To wszystko jego wina.
Zepsuł atmosferę gadaniem o wieprzowinie. Mogłeś ugotować makaron!
To się zacznie.
Zapomnij o naszym spotkaniu i o moim banku.
Zapomnij, że ci pomogę przy twoim gównianym projekcie.
Nie potrzebuję cię bufonie, mam więcej kontaktów w bankach niż ty!
Otwórz oczy, czasy się zmieniły.
Wasz czas w bankach się skończył, teraz Chińczycy je wykupili.
I wykupimy wszystko, co się da. Deauville, wasze mycki, a nawet Izrael.
- Zaraz ci obiję ryja. - No to chodź.
Poczujesz moje 5 lat treningu Krav Maga.
- Nie zareagujesz? - Nie, bo rozłożę obu.
- Odbiło ci? - On atakuje, to się bronię.
Widzisz tu gdzieś napis "Tybet"?
Cios w gardło, typowo chińskie.
Mama i tata wrócili.
Głodny jesteś? My też, jedliśmy złą chińszczyznę.
Ohyda.
Jedliśmy chiński kauczuk, piesku.
Zakopywanie napletka to nonsens. Trzeba było go wyrzucić.
Wyznaczyli nas do tej misji, to świętość.
Gdzie to pudełko?
- Podnieś to, niedobrze mi! - Nie dotknę tego.
Clovis, zostaw!
Zjadł napletek!
Pozamiatane.
Nie myśl o tym.
Nikt się nigdy nie dowie.
Zakopię i żadnych śladów.
Zrobiliśmy, co chcieli.
Muszę napić się whisky.
Chinon, 18 miesięcy później
Wszystko jest w porządku, wyniki jak u 20-latki.
Niemożliwe.
Nie mam apetytu i ciągle śpię, coś musi być nie tak.
To pani psychika. Ma pani wszystkie objawy depresji.
Powinna pani udać się do specjalisty.
Do psychoterapeuty?
Boże, tylko nie ona.
Poświęciłam córkom życie.
Wszystko po to, żeby niczego im nie brakowało.
A teraz ich nie widuję i nie znam wnuków.
Życie w rodzinie jest wystarczająco skomplikowane. A jak jeszcze dochodzą problemy
edukacji, religi, kultury...
Mówiliśmy już o tym. W pani rodzinie nie jest aż tak źle,
trzeba się przystosować do globalizacji. Nasz biskup pochodzi z Madagaskaru
na początku było cięzko, a teraz jest dobrze.
Wiem, doktorze... To znaczy, ojcze.
Ale tak bardzo chciałam, żeby wzięły ślub w tym kościele.
Tu brałam ślub ja, moi rodzice też.
- A ciocia Genevieve miała tu komunię. - 273 euro, chyba żartują.
- Słucham? - Nic takiego.
Myślalem o pani najmłodszej córce. Laura, tak?
Może ona wyjdzie za katolika? Trzeba wierzyć!
Oby Bóg księdza słyszał.
- Co robisz? - Dekoncentrujesz mnie,
piszę przemówienie w sprawie zmian warunków intercyzy przy podziale majątku,
muszę to mieć na coroczny zjazd stowarzyszenia notariuszy, czyli na piątek.
Nie musisz być niemiły. Nie dzisiaj.
Byłam u lekarza i...
- Stwierdził u mnie depresję. - A już się bałem.
Depresja to poważna rzecz dla niektórych.
- Przepraszam. - Tęsknię do moich córek.
- A może zaprosimy ich na Boże Narodzenie? - Kogo?
Nasze córki z mężami i dziećmi. Chciałabym zobaczyć, jak urosły.
Nie pamiętasz, jak było ostatnio?
To była też nasza wina. Te wszystkie uprzedzenia.
Powinniśmy zrobić pierwszy krok.
Kochanie, my się bardzo staraliśmy.
Czy to nie depresja przez ciebie przemawia?
Myślisz?
Rynek wyrobów koszernych przeżywa ekspansję, rynek produktów bio również.
Połączenie tych dwóch rynków będzie hitem.
Raczej klapą.
We Francji jest ok. 600 tys. Żydów. Ilu z nich jada koszernie, 20%?
- Trochę więcej. - Powiedzmy 30%. Czyli 180 tysięcy.
Na 180 tysięcy może 10% jada produkty bio.
To niecałe 20 tys. potencjalnych klientów.
Mikro rynek. Proszę się zgłosić do mikrobanku po mikrokredyt.
Brawo.
- Jada pan koszernie? - Nie.
- Matka też nie? - Niedawno zmarła.
No to już nie będzie jeść koszernie.
- Przepraszam. - Proszę wyjść.
Dupek.
Jak spotkanie?
Źle, jak zawsze.
Będzie dobrze, bio - micwa to wspaniały pomysł.
Zaraz się panem zajmę.
- Mam dobrą wiadomość, wyjeżdżamy na święta. - Na narty?
Nie, do rodziców.
To dobra wiadomość? A będą Jacky Chan i Arafat?
Muszę kończyć, miłego dnia.
Pana kolej.
Nie ma dowodów, że miałem hasz. Jestem niewinny.
Nie jesteś niewinny. Zajmę się tym, tylko się nie wychylaj.
- Spoko ziomal. - Nie jestem twoim ziomalem, tylko adwokatem.
Ziomal adwokat.
Pożeram adwokatów w całości.
Dzwoniłaś? Jestem jeszcze w Bobigny.
Z takim jednym bezmózgowcem.
Teraz spędzamy święta u twoich rodziców?
Pieprzony debil.
Miałeś się nie wychylać.
Co robisz ziomal? Spadaj.
Przepraszam, to ten bezmózgowiec.
A kto przyjeżdża?
Nie mów, że Bruce Lee i rabin Jakub.
- Będzie Alibaba i Netanjahu? - To nie jest śmieszne, mama ma depresję.
Wybacz.
Dziewczynki, poznacie ciocie i wujków.
Nie mogłam oddzwonić, miałam szalony dzień.
Wiem, Odile pisała mi smsa.
Jasne, że przyjadę. To bardzo dobry pomysł.
Już nie przeszkadzam.
Buziaki dla ciebie i taty.
To moja matka.
- Słyszałem. - Zaprasza wszystkich na Boże Narodzenie.
- Jestem zaproszony? - Niedługo.
Może w przyszłym roku.
Chińczyk, Żyd i Arab jeszcze ujdą, ale czarny...
Ślub dla wszystkich, oprócz Afrykańczyków.
Głupi jesteś. Ja też nie poznałam twojej rodziny.
Nie widzę problemu, tylko że mieszkają daleko stąd.
Moi rodzice są bardzo tolerancyjni.
U nas drzwi są otwarte dla wszystkich.
Nie ma podziału, bo liczy się cżłowiek.
Wybacz, Charles.
Tylko przed tobą jest już trzech innych, rozumiesz?
Muszę ich przygotować na szok.
Szok to ja?
Tak, jesteś moim szokiem.
Moja czekoladka.
Mój biały serku.
Josiane, jadę na zakupy.
- Słucham panią? - Poproszę indyka.
Ten indyk spełnia muzułmańskie wymogi "halal"?
Tu wszystko jest halal.
Nawet stare burżujki przechodzą na islam.
Ten kraj się stacza.
Odprowadzę panią.
Dziękuję. Shabat shalom.
Panu też chalabat shalom.
Mogłabym porozmawiać z kucharzem?
Kontrola sanepidu?
Nie, potrzebuję porady w sprawie przepisu.
- Witaj kochanie. - Dziś będzie zupa warzywna.
Dziś spotkałem rodzinę Dupuy-Jambards.
- Ich syn Xavier jest w Chinon. - A on nie mieszka w Waszyngtonie?
Tak, ale przyjechał do rodziców na święta.
- No i co z tego? - Jak myślisz?
- Może nasza Laura i Xavier... - Xavier Dupuy-Jambard?
- On jest strasznie brzydki. - Ale jest katolikiem i pochodzi z dobrej rodziny.
Ma osobowość, a to jest ważniejsze u mężczyzny.
Xavier Dupuy-Jambard...
Pospiesz się, twój samolot.
Aha, zapomniałem.
Panno Lauro Verneuil, czy wyjdzie pani za Charlsa Koffi tu obecnego?
Serio?
Nie chcę być nieoficjalnym członkiem rodziny.
Zgadzam się.
Kocham cię.
Teraz musisz przekazać dobrą wiadomość rodzinie.
Wesołych świąt kochanie.
Po prostu staraj się nie wspominać o sklepach z tytoniem.
I jak ktoś rzuci hasłem, że Żydzi są wszędzie, nawet u dentysty
zignoruj to, ok? - Dobrze.
Ale jedno słowo o Izraleu i skopię dupę.
Przestań używać takiego słownictwa.
Skopiesz dupę, obijesz ryja, to wulgarne.
To szokuje moich rodziców.
Powinienem powiedzieć "Jezu Chryste"?
Jeżeli ktoś powie, że imigranci i kryminaliści wiele się od siebie nie różnią
to po prostu przemilcz.
- Mam być tchórzem? - Masz być opanowany, wyluzowany, miły
i inteligenty. To możliwe?
Masz zielone.
- A jak ktoś opowie kawał o Chińczykach? - Śmiej się.
- Czyli jak typowy Chińczyk. - Dokładnie.
Claude, żadnych drażliwych tematów.
Izrael, Dalai Lama czy noszenie burki.
I ani słowa o francuskiej reprezentacji piłki nożnej.
Czego oczy nie widzą...
- Są już pierwsi goście. - Założę się o 20 euro, że to Chińczyk.
Nie zaczynaj. I załóż krawat.
Nie przyjmujemy królowej angielskiej.
Wygrałem.
Jesteś mi winna 20 euro.
Trzy godziny opóźnienia, nigdy więcej Air Maroc.
Masz podobno jakąś Catherine Deneuve.
- Wydałaś mnie? - Obiecałeś mnie zaprosić do Paryża.
Jestem spakowana od 1920 roku.
Powiedziałabym wam. Ma na imię Laura.
- Mieszkam z nią od roku. - Półtora.
- Czyli weźmiecie ślub? - Tak.
Przerwałeś studia, żeby pracować jako klaun i jeszcze poślubisz białą.
I obetnij w końcu te włosy!
Dobrze tu wygląda.
Ale słodziaki.
Są takie podobne do cioci Genevieve.
To nie jest wielbłąd, tylko koza.
Podoba się wam dzieciaki? To jest żłobek.
To jest osiołek,
a tu krowa.
A tutaj,
leży mały Jezusek. To syn Boga.
To na razie.
Babcia trochę przesadziła. Jezus to zwykły prorok.
Wujek David ma rację, to tylko prorok.
- Nie mogę. - Claude, obiecałeś.
Chciałem skorzystać z waszej obecności w naszym domu,
aby przeprosić.
Moje uwagi mogły was urazić, ale nie miałem nic złego na myśli.
Było, minęło.
Ulżyło mi, bo jestem Gaullistą
i było mi przykro, że uważa się mnie za rasistę.
Chyba wszyscy jesteśmy trochę rasistami.
Wiedzcie, że nie mamy nic przeciwko Żydom,
Arabom czy Chińczykom.
W sumie jesteście Francuzami, jak my.
Chociaż na początku nie byliście idealnymi zięciami.
- Chyba się nie gniewacie? - Ależ nie.
Mój ojciec też nie chciałby mieć wszystkich zięciów z Owerni.
- Moja matka też miała problemy z akceptacją Odile. - To prawda.
Moi rodzice byli zachwyceni,
dopóki nie dowiedzieli się, że jest artystką.
Najważniejsze jest szczęście naszych córek.
Jeśli są szczęśliwe z wami, my też jesteśmy.
Wszyscy jesteście mile widziani w naszej rodzinie.
Proponuję toast za rodzinę.
Stało się coś?
Przepraszam, to...
Pada śnieg.
- No i co? - No bo...
To magia świąt.
Za magię świąt.
- Jak wypadłem? - Idealnie.
- Aż trzy indyki? - Jest nas 9 osób.
Mam niespodziankę dla moich zięciów,
ten jest koszerny, ten halal, a ten według chińskiej receptury.
To miłe, ale niekoniecznie jadam halal.
- Ani ja koszernie. - Ani ja po chińsku.
Wyśmienite, w Chinach byłby to hit kulinarny.
Mogę spróbować kawałek koszernego?
- Dobre. Chcesz mojego halal? - Jasne, że nie.
Żartuję.
Pewnie, że chcę.
Prawdziwy żydowski humor. Uwielbiamy te klimaty.
- Jesteśmy fanami Louisa de Funes. - On nie był Żydem.
Przecież grał rabina Jakuba.
A jaki jest chiński humor, Chao?
- Nie ma. - Jak to?
Chińczycy nie mają poczucia humoru.
Żartowałem.
Gruszkowa nalewka regionalna i na pewno nie jest koszerna.
- Kiedy otwieramy prezenty? - Jutro, jak zawsze.
Dzisiaj idziemy na pasterkę.
Bez pasterki nie da rady.
- Nie ma opcji. - Nabijajcie się ze mnie.
Co u panów?
Alkohol zbliża narody.
To spotkanie to świetny pomysł.
- Naprawdę? - Jest super.
- Coś cię dręczy? - Ależ nie, wszystko ok.
Udusicie mnie.
Zawsze jak słyszę przed meczem Marsyliankę, to mam gęsią skórkę.
Ja też.
I ja, mimo że nie cierpię piłki.
Nabijacie się? Znacie chociaż słowa? Bo na ogół imigranci...
I naprzód marsz, Ojczyzny dzieci, bo nadszedł chwały naszej dzień.
To tyran przeciw nam zawiesił, zbroczony krwawo sztandar ten.
Zbroczony krwawo sztandar ten.
Teraz ja mam gęsią skórkę.
David, jeśli chcesz przyjść do banku w sprawie biznesu z telefonami...
Dałem sobie spokój, przez 3 lata szukałem inwestora.
Ten projekt był do dupy.
Za to teraz mam coś wystrzałowego. Gotowy?
Koszerne BIO.
Dlaczego ma skośne oczy? To bałwan, nie Budda.
Nie są skośne.
Chińskie bałwany nie istnieją.
Skoro tak,
to mu założę myckę.
A ja dorysuję bródkę.
Wojna na śnieżki?
- Chcesz walczyć z Arabem? - Za zimno jest.
Nic się nie stało, wrócą wspomnienia młodości. Prawda, Claude?
- Chao, pora iść na mszę. - Idę.
- Idziesz na mszę? - Trzeba być otwartym.
Co za chiński lizodup.
Spójrz, kto idzie.
Rodzina Benetton.
Cieszę się, że przyszliście.
To ważna chwila dla katolików, to przyjemność brać w tym udział całą rodziną.
Nasze religie są jednak spokrewnione.
I to ja jestem lizodupem.
Dobry wieczór, Jean-Jérôme.
Nie przedstawisz nam zięciów?
- Nie byliśmy zaproszeni na ślub. - Później się poznacie, musimy znaleźć miejsca.
Charles, uważaj na białych. Zwłaszcza Francuzów.
Francuzi są źli i głupi. Wiem, co mówię.
Podczas służby w wojsku zniszczyli całą moją karierę.
Żebym nie był czarny, zostałbym generałem.
Możesz zmienić płytę? To wszystko przez twój upierdliwy charakter.
Twój szef mógłby być czarny czy czerwony, a i tak się z nim pokłócisz.
Przyspiesz, bo spóźnimy się na mszę.
Charles, we Francji jest nawet deser, który się nazywa "głowa murzyna".
Już nie, jest zakazany.
Na pewno jest, w dodatku go uwielbiają.
- Ja mam przepis na ciasto kongijskie. - Zatrzymaj go dla siebie.
Jestem szczęśliwa. Kłótnie w rodzinie są takie smutne.
Mama już nie płacze.
- Któż to może być? - Nie mam pojęcia.
Otworzysz?
- Xavier Dupuy-Jambard? - Wesołych Świąt Lauro.
- Nie jesteś w Waszyngtonie? - Przyjechałem na święta.
Claude, zobacz kto przyszedł.
Xavier, co za niespodzianka!
- Ależ on brzydki... - Xavier, dobrze wyglądasz.
To amerykańskie powietrze. Xavier pracuje w dużym banku inwestycyjnym.
- Fundusze emerytalne. - Jeszcze lepiej!
Tacy ludzie jak ty rządzą światem.
- Czarna herbata czy zielona? - Czarna.
Miło, że do nas wpadłeś.
A ty czym się zajmujesz?
- Pracuję dla telewizji. - Nie dziwię się.
- Dlaczego? - Po wszystkie prezenterki są piękne.
Pracuję w dziale prawnym.
Co to za ludzie?
Wasi ogrodnicy?
I zgodzili się pracować w święta?
To nasi zięciowie.
Przepraszam, myślalem...
Czyli pracujesz w dziale prawnym?
- Tak właśnie powiedziałam. - Tak też usłyszałem.
Gdzie?
Widzę, jesteś w obsadzie! Mój starszy brat!
Gram główną rolę w sztuce.
Oby nie klauna. Nie skompromituj nas.
- Charles, ojciec chce porozmawiać. - Nic nie zrobiłem.
Rozmawiałem z mamą i jak zawsze, zgadza się ze mną.
Zgadzamy się na ślub.
Ale są warunki.
Po pierwsze, musi być we Francji z początkiem lipca.
Dlaczego?
Bo wtedy będziemy we Francji. Zapłaciłem już bilety.
- Ja też? - Cisza!
Po drugie, to oni płacą za wesele.
Biali rozkradli Afrykę, niech dadzą coś w zamian.
Po trzecie, jak usłyszę rasistowskie komentarze pod moim adresem,
spuszczę łomot.
- Spuścisz łomot? - Dokładnie.
Nikogo nie będziesz bił, rodzice Laury są bardzo tolerancyjni.
Ich inne córki wyszły za Żyda, Chińczyka i Araba.
Co to za rodzina? Komuniści?
- Jednak są mili. - Nie wybieram się z nimi na wakacje, ale są mili.
Raczej spędzimy już wszystkie wakacje razem.
Prawda...
- Spóźnisz się na pociąg. - Pojadę wieczorem.
Musimy porozmawiać.
- Wychodzę za mąż. - Tak szybko?
Wiedziałem, że Xavier jej się spodoba.
To nie Xavier, zapomnijcie o nim.
- Jak wybranek ma na imię? - Charles.
- Jak Charles de Gaulle? - No tak.
- Jest katolikiem? - Tak.
- Czyli ślub będzie w kościele? - Tak, pochodzi z religijnej rodziny.
Ale muszę was uprzedzić...
On jest... Jak to powiedzieć...
- Jest aktorem. - To nie ma znaczenia.
Pewnie, każdy zawód jest ważny.
Mogę cię przytulić?
Zrobimy wesele na początku lipca, my też wtedy braliśmy ślub.
To dobra data.
Musimy zarezerwować kościół, w lipcu jest dużo ślubów.
Jeszcze go nie poznaliście.
Oczywiście, musimy go poznać.
Kiedy nam go przedstawisz?
Niebawem, wyjechał w tournée za granicę.
Ale jak tylko wróci to go poznacie.
Poszło jak z płatka. Ślub w lipcu.
Bardzo dobra data. Kocham cię.
Jedna na cztery, nie jest tak źle.
Mamy miłych zięciów, ale jednak trochę mi lżej.
Czułem, że Laura nas nie rozczaruje.
Ona zawsze była inna. Silna,
a jednocześnie wrażliwa.
I zna się na ludziach.
Moja dziewczynka.
To tutaj.
Mam prosto krawat? Czysto w nosie?
Wyglądasz idealnie. Pokochają cię.
10 minut spóźnienia. Na pewno nie jest Chińczykiem.
Dzięki Bogu.
Na lewo.
Kto to? Parkingowy?
Nie, to Charles.
Wspomniałaś, że jestem czarny? Bo mają dziwne miny.
- Zapomniałam. - Takich rzeczy się nie zapomina.
Twój ojciec zaraz dostanie udaru.
Tato, mamo.
To jest Charles.
Nie mówiłaś, że masz białych rodziców.
- To żart. - Laura mówiła, że grywa pan w komediach.
Przyciągamy żartownisiów. Nasi zięciowie też lubią żartować.
- Czyli znajdziemy wspólny język. - Zna pan ich?
Tylko z opowieści Laury. Dość kolorowa rodzina.
Z panem mamy teraz wszystkie kolory tęczy.
- Na szczęście nie macie pięciu córek. - Dlaczego?
Bo piąta przyprowadziłaby Cygana.
- To bardzo zabawne. - I błyskotliwe.
Jest sympatyczny, tylko ta fryzura.
- Dobrze wychowany. - Ma poczucie humoru.
Jest też przystojny.
Wysoki, wysportowany...
Laura też jest ładna.
Urodzi pięknych mulatów.
Taka mieszanka to dla mnie to za dużo.
- Czym tak rozgniewaliśmy Boga? - Nie wiem.
Czuję się jak w czarnej dziurze.
Też czarno to widzę.
- Co robisz? - Rąbię drewno.
- O tej godzinie? - To mnie relaksuje!
Zostały źle wychowane.
A kto pozwolił im na studia w Paryżu?
- Ja byłam przeciwna. - Czyli to moja wina?
Nie, ale byłeś dla nich za tolerancyjny.
A ty wymagałaś za dużo w kwestiach religinych.
Kochaj bliźniego swego. No to masz efekty!
- Idę wycinać drzewa. - To idź.
Źle je wychowaliśmy.
Na strych z tym.
- Claude, w porządku? - Tak. Zostaw mnie.
- Na pewno? - Tak! Daj mi trochę spokoju!
- Boże, obraz Ségolene. - Nie taka znowu wielka strata.
Przepraszam, ale strasznie mnie boli.
Afrykańskie wesela trwają wieczność.
Rodzice tego nie wytrzymają.
Lucie, nie bij siostry łopatką!
- Rodzice są już trochę wprawieni. - Ostatnia kropla się przelała.
Jak mówią w Afryce, ostatnia gałąź powoduje upadek drzewa.
Idzie.
- O co chodzi? - Mogłaś nas chociaż poinformować o ślubie.
Chciałam, ale ostatnio miałam dużo na głowie.
Skąd te miny jak na pogrzebie?
Bo jest czarny?
Chyba nie podejrzewasz o rasizm akurat nas.
Mama ma depresję, wykończysz ją.
Wy zaczęłyście, a to ja mam się poświęcać?
Po prostu przemyśl to.
To jej ostatnia szansa na wymarzonego zięcia.
Mój przynajmniej jest katolikiem.
Postanowił wyciąć wszystkie drzewa.
- Mówi, że go stresują. - Drzewa?
Pogadaj z nim, ja mam dość.
Idę spać.
- Mamo, jest 17.00. - Tak późno?
- Piłą łańcuchową? - Wycina wszystko, jak w Amazonii.
- A mama cały czas w łóżku? - Nie była nawet na mszy.
Opuściła mszę tylko w dzień moich narodzin.
Z powodu mszy odmówiła kiedyś opieki nad Benjaminem.
Prawda jest taka, że ten czarny zaburzył harmonię w rodzinie.
I własnie teraz, jak ją odnaleźliśmy.
Przypomina mi to film "Szeregowiec Ryan."
Trzech braci ginie w walce, ale czwartego można uratować.
Tu są trzy francuskie siostry, które wyszły za imigrantów i musimy uratować czwartą.
- Nasze małżeństwa to scena z filmu wojennego? - To metafora.
Nas trzech plus czarny to dla waszych rodziców Irak.
Francja mojego dzieciństwa, to jest ta Francja, gdzie się urodziłem.
Miałam sen związany z moim problemem.
Słucham.
Pchałam wózek z dwójką czarnych dzieci
i że tak powiem,
wstydziłam się.
Nie wstydziłam się za moje czarne wnuki, tylko tego, że brano mnie za murzyńską nianię.
- Jestem rasistką? - A jak pani uważa?
Mam pomysł.
Przyłapiemy Charlsa na gorącym uczynku.
Na pewno ma jakiś czuły punkt.
Ich czuły punkt to kobiety, są napaleni.
Nie wszyscy czarni są napaleni.
- To zobacz, co wyprawiają na dyskotekach. - To całkiem co innego.
A może jak inni Afrykańczycy żeni się dla papierów?
- A Chińczycy nie? - Afrykańczycy bardziej znają się na czarnym rynku.
Zresztą i tak nie chcę drugiego Chińczyka w rodzinie.
Ja też nie chcę Araba, zwłaszcza z Maroko.
Rozumiem to. Bo ja takiego Żyda,
to bym zabił.
Wystarczy tego, proszę wyjść.
Kocham panią, to miłość od pierwszego wejrzenia.
Dziwnie wygląda czarny w tej roli.
- To teraz modne. - Czarni są modni w teatrze?
Nie wiem, ostatnio byłem jako dziecko w teatrze kukiełkowym.
Spójrz na Chinola.
- Jak gówniarze! - Ciii!
Uspokój się Rachid. Przepraszamy.
Na pewno ją bzyka.
Najważniejsza jest miłość!
Podrywa ją, zboczeniec.
- To gra aktorska. - To więcej, niż gra!
Muszę kupę.
- Co on robi tyle czasu? - Obrabia rudą za kulisami.
Jestem z ciebie dumna.
Ruda mu nie wystarczy, wyrwał kolejną.
Czarni są jak maszyny. Idziemy bracia.
Paryż jest taki piękny.
Powinniśmy już iść do łóżka.
Mamy go. Zrób zdjęcie.
Wiem, że to nie jest łatwe, ale musisz stawić czoła prawdzie.
Jesteście nienormalni. To jego siostra.
- Siostra? - To Viviane. Od tygodnia jest w Paryżu.
Śmiej się jeszcze.
To siostra?
Rodzice zachowują się jak zombie i jeszcze wy?
Można się załamać.
No i się załamałam.
Twoje wesele będzie najpiękniejsze w rodzinie.
Rano na spacerze widziałam mysz.
Zamieniam się w słuch.
Jako dziecko panicznie bałam się myszy. A przecież są słodkie i nieszkodliwe.
Może mój strach przed nieznanym ma tam swoje korzenie?
Może mój irracjonalny strach przez myszami przekształcił się w strach przed obcokrajowcami?
- To możliwe? - A jak pani uważa?
Myszy?
Czyli twój rasism jest związany z myszami?
- Nie rasizm, tylko strach przed nieznanym. - Jasne...
Mój psychiatra nie jest rozmowny, ale robię postępy.
- Porównując naszych zięciów do szczurów? - Do słodkich myszek.
Czyli do szczurów. Mam dość tych bredni.
I przestań pluć na zdjęcia!
Podoba mi się ten twój projekt Micwa - BIO.
- Jest jakaś szansa? - 600 tys Żydów to jednak za mały rynek.
- A dlaczego nie Halal-BIO dla Muzułmanów? - No co ty, matka mnie zabije.
Ale Muzułmanów jest 5 milionów.
Nasi zakochani.
Dzień doberek!
- Paparazzi... - Witaj Charles.
Miłej niedzieli.
Nie chcemy czarnego w rodzinie?
- Wstawię to do lodówki. - Ja też.
Znasz sytuację, tu nie chodzi o rasizm.
- A jednak. - Nie mamy nic na swoje usprawiedliwienie.
Zachowaliśmy się jak gnoje.
Rozumiem, nikt nie lubi dzielić się tortem.
- Tort to my? - To metafora.
Niech zgadnę, kto jest kim.
To łatwe, pewnie Chao?
Tu będzie trudniej. Wszyscy Semici wyglądają tak samo.
- Chyba... David i Rachid. - Zgadza się.
Witaj w rodzinie.
- Znów jedziesz na ryby? - Tak.
- Charles i Laura czekają. - Załatwcie to sami, moja obecność jest zbędna.
- To ważny moment dla twojej córki, dla nas też. - Nagle się cieszysz z tego ślubu?
Mamy rok 2013, świat poszedł do przodu. Trzeba być otwartym i tolerancyjnym.
Zaczynam się o ciebie poważnie martwić.
Twoi rodzice.
Trochę przesadziłem z tą tolerancją w Afryce.
- Możesz jaśniej? - Pewnie.
Mój ojciec jest taki jak twój, tylko w czarnej wersji.
Witam państwa.
- Co słychać, Viviane? - Idź stąd!
Nie ma pani rodziców, a jest już 18.00.
Właśnie przyszli.
Staniemy z tyłu.
Bardzo się cieszymy, że możemy państwa poznać.
My również. Prawda, André?
Może zaczniemy od dań weselnych? Proponuję tradycyjne.
- A jakie tradycyjne? - Francuskie, bo jesteśmy we Francji.
A dlaczego nie tradycyjne afrykańskie?
A może główne danie francuskie, a przystawki afrykańskie?
Wspaniały pomysł.
Ale główne danie musi być afrykańskie. U białych nie ma co jeść.
Widać, że nie zna pan francuskiego cassoulet.
Cassoulet znam i to nie jest prawdziwe jedzenie.
Mojemu ojcu chodzi o to, że na naszych weselach jest dużo dań.
- A nasi kuzyni muszą się najeść. - A ilu ich będzie?
Jeśli policzyć tych we Francji, w Niemczech, we Włoszech...
to około 400.
- Musimy ich wszystkich zapraszać? - Wstydzisz się rodziny?
- Tych z Niemiec nawet nie znam. - A we Włoszech to którzy?
Nie odzywaj się.
- Rodzina jest dla nas bardzo ważna. - Niech pan sobie wyobrazi, że dla nas też.
Jest tu mało hoteli, będzie problem z noclegiem dla 400 osób.
Mój syn mówił, że macie duży dom.
Nie ma takiej opcji, nie mieszkamy na zamku.
- Może rozstawimy namioty w ogrodzie? - To może od razu szałasy?
Rodzina Rachida też była liczna, spali w namiotach i było bardzo miło.
Oni pochodzą z pustyni, są przyzwyczajeni. My sypiamy w domach.
- A jak z kosztami wesela? - Potem się zobaczy.
- Wolałbym omówić to teraz. - Nie ufacie nam?
Pomówmy o czymś innym.
Może o oprawie muzycznej?
- Mam nadzieję, że lubi pan muzykę Coupé Décalé? - Niestety, nie znam.
- Co on robi? - To chyba jego taniec.
Chyba nam grozi.
Zaprasza 400 osób i nie chce płacić?
- Powiedział, że to omówimy. - Już to widzę. Zapłaci frankami afrykańskimi?
W kwestii finansowej nie odpuszczę, chodzi o zasady.
- Dokąd idziesz? - Na kanapę, mam dość rasistowskich uwag.
Poszukaj myszek, wariatko.
Faszysta.
Lewicowa katoliczka!
Ten biały mnie potraktował z góry.
I ta jego podejrzliwość w sprawie pieniędzy.
Jeśli zniszczysz ślub mojego syna, to zacznę strajk.
- Strajk? - Strajk!
Mój ojciec zrobi wszystko, żeby nam zepsuć ślub.
Mój też.
Mogliśmy zostać przy konkubinacie.
3 dni przed weselem
Myślałem o dywanie z białych róż w tym miejscu. Co pani sądzi?
Daję ci wolną rękę. Chcę, aby ten dzień był dla niej najpiękniejszy w życiu.
Co robisz Josiane?
Pani prosiła przygotować waszą sypialnię dla gości.
O co chodzi z sypialnią?
Tak trzeba. W Afryce też by nas tak przyjęli.
Moje łóżko, moja córka, może oddam im jeszcze moją kartę kredytową?
Założył strój afrykański, normalnie nosi garnitur.
Chce sprowokować twojego ojca.
Nigdy więcej Air France.
- Widziałaś to? - Nawet się nie przywitał.
- Co się stało? - Zrobił awanturę, bo chciał siedzieć w pierwszej klasie.
Ostatnio siedział tam przez pomyłkę, a teraz chce cały czas.
- Mam dość twojego ojca. - Jesteś święta, wytrzymałaś 35 lat.
W rzeczywistości jeszcze ładniejsza.
Jedno słowo nie na miejscu i go walnę.
- Tato, wyluzuj w końcu. - Nie jestem Uncle Ben's.
Przekąska przed kolacją.
- Dziękujemy, pani Verneuil. - Mówmy sobie po imieniu.
Przygotowaliśmy wam naszą sypialnię.
- Nie trzeba było. - Teraz jesteśmy rodziną.
Jeszcze nie.
Mam nadzieję, że w sypialni nie ma wilgoci. Nie cierpię wilgoci.
Jest. Prawie zrobił się grzyb.
Może pan spać w hotelu na południe od Loary, tam klimat jest suchszy.
Jeśli chodzi o posiłki, kucharz przygotuje
przystawkę francuską i potrawę główną z Wybrzeża Kości Słoniowej.
Będzie ryba z attiéké i Gnamakoudji.
Co?
Gnamakoudji...
- Będzie nas mniej, niż myśleliśmy. - Ile osób?
Dziesięć, reszta zrezygnowała.
Zapłaciliśmy już za nich.
- Nie macie ubezpieczenia od rezygnacji? - Nie.
A powinniście, Afrykańczycy są nieprzewidywalni.
- Podoba ci się? - Tak, ale trochę mały.
Może podczas mszy przeczytamy fragment Biblii?
To mój ulubiony.
Dzień dobry pani Verneuil.
- Wcześnie pani jest. - Mamy tyle do zrobienia.
Jasne, to pierwszy ślub katolicki pani córki. Cała pani promienieje, aż miło.
Dziękuję. Przedstawiam panią Koffi.
Witam ojcze. Jestem matką Charlsa.
Pana młodego.
- Tego, co poślubi Laurę? - Tak, pana młodego.
- Dlaczego się śmieje? - Co się stało?
Nic, przepraszam.
Zaraz wracam.
On zawsze jest taki pogodny.
- 9:2, przegrywasz. - Moja rakietka jest do dupy.
Rachid, mam pytanie.
- Musimy skończyć mecz. - Sekundę, to nie olimpiada.
- Chcę wejść w biznes produktami halal. - Ty?
Bank Chao udzieli mi kredytu.
Halal na wysokim poziomie, 100% BIO.
Pod nazwą Arabio.
Arab i bio, czyli Arabio. Ja to wymysliłem.
Ale tandeta.
- Mówiłem ci. - Dla ciebie to też tandeta?
To niezły pomysł.
Ale skoro Chinol i Żyd wchodzą w arabski biznes....
mogą być problemy. Bedziecie potrzebować adwokata.
Araba.
Co robimy? Zatrudnimy go?
Zatrudnimy.
Nareszcie coś nowego.
Piękne rzeczy w tej Francji.
Poznalismy się w sądzie.
- Isabelle wygrała sprawę przeciwko mnie. - Normalne.
Przegrałem sprawę, ale zdobyłem żonę.
A wy, Chao?
Jak oni. Banalnie, w pracy.
Miałam debet na koncie, ale trafiłam na wyrozumiałego bankiera.
Sypiasz z klientkami?
Nie, żenię się z nimi.
- A wy? - My w teatrze, jak...
Mam dość na dziś.
Pójdę spać.
Komuniści.
Ja też, głowa mnie boli.
- Nie śpisz? - Wyobrażam go sobie w moim łózku i jakoś nie mogę.
Mogłaś mnie zapytać o zdanie.
Dlaczego oddałaś naszą sypialnię?
Dwa dni przed ślubem.
Co zrobiliście z moim autoportretem?
- Sprzedaliście? - No co ty!
A gdzie on się podział?
- To dziwne. Zapytaj ojca. - Sprzedaliście go.
Nie mam siły, gorąco mi.
Zajmijcie się siostrą! Ja idę na lekcję.
Sprzedali go.
Dlaczego sprzedałeś obraz Ségolene?
Jest załamana.
A kto by kupił taki kicz? Upadł mi, gdy wynosiłem go na strych.
Wieszaliśmy go tylko na czas jej przyjazdu.
- Niegłupie. - Wybaczcie, mam zainteresowanych.
Dach i hydraulika były odnawiane.
- Tato, co tu się dzieje? - Niech pan kontynuuje, zaraz wracam.
- Sprzedajecie dom? - Ja sprzedaję.
Matka dostanie połowę pieniędzy.
Moja kariera zawodowa się skończyła,
planuję podróż dookoła świata. W moim wieku to ostatni dzwonek.
Nie patrzcie tak, to dzięki wam.
Też mam ochotę zaznać czegoś egzotycznego.
Może poznam jakąś egzotyczną kobietę? Tahitankę albo Eskimoskę.
- Zostawiasz mamę? - Poradzi sobie.
Już nie wyznajemy tych samych wartości.
O proszę, znowu ta jej zumba.
- Mama tańczy Zumbę? - Tak, zumbuje.
Przez cały dzień zumbowanie w uszach.
Psychiatra mi zalecił aktywność fizyczną, zumba jest super.
- Dobrze się bawię! - Ja też!
- Tata jedzie w podróż dookoła świata. - To niech jedzie!
- Nasi starzy obok siebie? - Tylko nie to.
- Dobrze się czujesz? - Tak, pewnie.
- Wszyscy chcą kawę? - Herbata dla mamy i Madeleine.
- Kolacja była porażką. - Jak na stypie.
Mam doła.
- Musimy powiedzieć Segolene i Laurze. - Ségolene dostanie ataku histerii.
- Laura będzie czuła się winna. - To nie jej wina, że rodzice się rozwodzą.
Nie mam dziś ochoty.
- Koniec seksu jeszcze przed ślubem? - To nie jest śmieszne.
Dobranoc.
1 dzień przed ślubem.
Miałem kiedyś dobrego kolegę Żyda.
Miał na imię Lévy, dentysta. Zrobił mi wszystkie zęby.
- Spójrz, co za jakość. - Bardzo ładnie.
Panie Verneuil!
- Pomówimy w cztery oczy? - Niestety, mam spotkanie.
- To ważne. - Proszę mówić.
W cztery oczy.
O cholera.
Będziemy się teraz widywać częściej, dlatego musimy sobie coś wyjaśnić.
- Jestem przeciwny temu ślubowi. - Rozumiem.
Nie jestem rasistą, ale wolałbym mieć afrykańską synową.
Też nie jestem rasistą, ale wolałbym białego i francuskiego zięcia.
- Pan też jest przeciwny? - Oczywiście.
- Nie jest pan komunistą? - Ja komunistą?
- Jestem Gaullistą. - Ja też.
Ale jego polityka w Afryce to katastrofa.
Jednak afrykańscy rządzący nieźle skorzystali.
Zawsze zrzuca się winę na białych.
Bo tak jest. Od zawsze zabieraliście nam nasze całe bogactwo,
nie zostawiliście nam nawet kakao.
A wracając do ślubu, koszty miały być podzielone.
Gdzie moje pieniądze?
To żenujące. Mówimy o geopolityce, a pan mnie męczy gadaniem o kasie.
Pan też mnie męczy! To przez pana spałem na strychu!
- Ostrzegam, nie takim tonem. - Bo co?
Pomóż mi pan.
Niech pan ciągnie.
Księżna Kate przy tobie się chowa.
- Wszystko ok? - Super. Rodzice rozwodzą się przeze mnie.
To nie twoja wina. Wszystkie mamy w tym udział.
- Trochę się stresuje. - To normalne, też tak miałam przed ślubem.
To strach przed opuszczeniem gniazdka.
A tobie co?
Chociaż u ciebie to norma. Mam mnóstwo do zrobienia.
- A nie widziałyście ojca? - Nie.
Piękny okaz.
- On nadal żyje! - Mogłem go mocniej walnąć.
Da pan radę?
Byłem w piechocie morskiej i nie dam się załatwić francuskiej rybie.
- Na czym skończyliśmy? - Na ślubie.
Ja jestem całkowicie przeciwny.
Cóż możemy zrobić. Porwiemy księdza?
- Myślałem o tym. - Ja też.
- Nie ma co jeść u białych? - Na przystawkę może być.
Jeszcze jedno.
- Madeleine, widziałaś mojego męża? - Swojego też szukam.
Pojechali na ryby.
Tyle do zrobienia, a oni pojechali na ryby?
Mężczyźni to królowie lenistwa.
- Może do nich zadzwonić? - Wrócą.
Mam złe przeczucie.
Mieszanka nigdy się nie uda, to udowodnione naukowo.
- Jak to? - Zademonstruję panu.
Trochę oliwy,
trochę wody
i mieszamy.
- Nie zmieszało się, mamy dowód. - Piękna demonstracja.
- Ale Schappukino... - Że co?
Cappuccino.
- Mleko się dobrze miesza z kawą. - Prawda...
Głupoty wygadywałem. Stawiam butelkę.
O nie, to moja żona.
Teraz moja.
Wino!
Sekretarka.
- Pojedziemy po nich. Gdzie tata łowi ryby? - Nad stawem, uczyłyście się tam pływania.
- Niech dadzą nam trochę spokoju. - Butelkę wina!
- Na pewno tędy? - Jasne! Wychowałam się tutaj.
Nie musisz się od razu wkurzać.
Do widzenia.
Pasuje ci ten strój.
Teraz ożenisz się z Afykanką.
- Deserek, André? - Tak, ale nie byle jaki.
- Poproszę "głowę murzyna". - Słucham?
Głowę murzyna. Jest pan głuchy?
Nie tego szukasz?
Dzwoń po policję, dwóch wariatów szuka kłopotów.
- Tak, to "głowa murzyna". - To głowy murzynów?
Nie, teraz nazywa się to beza w czekoladzie.
Beza w czekoladzie?
Przy innych klientach na pewno pan to nazywa "głową murzyna".
- Wcale nie. - Sprawdzimy to, mamy czas.
- Głowę murzyna. - To beza. Ewentualnie czekoladowa głowa.
Czekoladowa głowa.
- To chusteczka ojca. - Na pewno?
Są jego inicjały.
- Mam nadzieję, że mój go nie pobił. - Mógłby to zrobić?
- To dzikus! - Uważaj na słowa.
Nagle stałeś się wrażliwy?
Może twój ojciec znowu rzucił jakiś rasistowski tekst.
Inicjały na chusteczce... Typowe dla białych.
Zostawcie mnie!
- Jestem notariuszem, kancelaria Creuzet-Verneuil. - Nie znam.
To poznacie. Uwaga na moją tunikę!
Znalazłam chusteczkę taty.
Daj mi ją, jestem adwokatem.
To krew.
Trzeba obdzwonić szpitale i komisariaty.
- I kostnice. - Jeszcze nie.
Dużo jest imigrantów na Wybrzeżu Kości Słoniowej?
Za dużo. Libańczycy, Arabowie, Chińczycy.
Przynajmniej nie macie czarnych.
Dobre.
- Bawi cię to? - To było śmieszne.
- Też się śmiałeś. - Można się śmiać ze wszystkiego, ale nie z byle kim.
- Jestem byle kim? - Spokojniej Albinosie.
Claude...
Bardzo panu dziękuję.
Odnaleźli ich.
- Są w areszcie w Chinon. - Za co?
Nietrzeźwość w miejscu publicznym i obraza funkcjonariusza.
- Nieciekawie... - Mamo, deportują nas?
Czyli nici z wesela.
Mają, co chcieli.
To ja mówię.
Wybacz Claude. To przez tego Albinosa.
Nie jestem Albinosem, mój ojciec jest blondynem.
- Sam powiedz, to nie Albinos? - A co mnie to obchodzi?
Obchodzi mnie mój nos.
W końcu! Mój zięć jest prawnikiem, wyciągnie nas.
Nic już nie rozumiem.
- Kim pan jest dla pana Verneuil? - Mówiłem, jego zięciem.
- A pan? - Zięciem.
- Pan też jest zięciem? - Tak.
Jeśli pan też, to nie ręczę za siebie.
- Prawie... - Jak to?
Jestem synem pana Koffi i jutro żenię się z córką pana Verneuil.
Spadajcie.
Wynocha!
Wynocha do cholery!
Nie mówiłem, że to gwiazda prawnicza.
Jak dobrze pójdzie, wypuszczą ich przed ślubem.
Jak dobrze pójdzie?
Jak dobrze pójdzie.
Co robisz?
Wracam do Paryża.
- To nie ma sensu. - Chodzi o naszą kłótnię?
O to, że nasze rodziny nigdy się nie zaakceptują.
Olać to. Kochamy się, a tylko to się liczy.
Teraz tak mówisz, a co potem?
Moi rodzice się rozwodzą.
Aż tak?
Mam kiedyś powiedzieć naszym dzieciom, że to przez nas?
Nie.
Wybacz. Nie wiń mnie za to.
5 lipiec, dzień ślubu
Zrobimy klopsy ze szczupaka, niebo w gębie.
Miłe powitanie. Ktoś umarł?
Porozmawiamy sobie we czwórkę.
- Dajcie nam spokój, jesteśmy głodni. - Ty się nie odzywaj.
Macie tak to załatwić, aby Laura i Charles pojawili się o 11.00 w kościele.
- Inaczej nie macie po co wracać. - Tak, jak mówisz.
A co się stało?
- Gdzie moja córka? - W pociągu.
Nawet kobiety nie umiesz zatrzymać!
Nie odwołuje się ślubu bez powodu w ostatniej chwili.
Wolę teraz, niż mielibyście się pobić w kościele.
Przecież jesteśmy najlepszymi kumplami, prawda André?
A skąd zakrwawiona chusteczka nad stawem?
Zawarliśmy braterstwo krwi.
Twoim nosem?
I tak jest za późno. Pociąg zatrzymuje się dopiero w Paryżu.
Traci przytomność, proszę zatrzymać pociąg!
To minister finansów z Kongo!
Szybciej!
Z Kongo?
Przyjdzie, ładne kobiety zawsze się spóźniają.
Tak słyszałem.
Jako wojskowy,
powiem zwięźle i krótko.
Uparł się przemawiać.
To wielki dzień dla rodziny Koffi, a zarazem wielka ulga.
Mój syn w końcu się ustabilizował, w dodatku ze wspaniałą dziewczyną.
A miałem powody do zmartwień,
bo najpierw oblał maturę, a potem rozpoczął karierę jako klaun.
Synu, żartowałem. Jestem z ciebie dumny.
Jestem również dumny z mojej francuskiej rodziny.
Dziękuję, Andre.
Ja też się bardzo cieszę z tego ślubu.
Ale jestem trochę zazdrosny.
Jesteście młodzi, piękni, życie przed wami i czeka was wspaniała podróż poślubna.
To niesprawiedliwe, też bym tak chciał.
Marie, wybierzesz się ze mną w drugą podróż poślubną?
Tak.
Pojedziemy w podróż dookoła świata. Odwiedzimy rodzinę Chao w Pekinie,
rodzinę Rachida w Algierii,
rodzinę Davida w Tel Aviv,
a potem Charlsa w Afryce. Może oddasz mi wtedy kasę za wesele?
Zrobię ci przelew.
Niech żyje młoda para.