Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Zarude’ów śpiew!
To w nas jest siła
Nie znamy strachu
Za-Za-Zarudy!
Witalne siły tej dżungli Niech nas usłyszą!
Ta ziemia chłonie wodę
Bo woda jest siłą drzew A słońce na nie świeci
I w dżunglę zmienia je
Czy słyszycie?
Tak tupią te stopy
Czy słyszycie?
Tak krzyczą te głosy
Witalne siły tej dżungli Niech nas usłyszą!
Pod Drzewem Serca!
- Hej! Idziemy! - Idę…
- Tak! - Tak, bierz go!
Hej! Co to jest?
Powód, dla którego muszę porozmawiać z Mędrcem.
Zapomniałeś, że nikt poza nami nie ma prawa przebywać na naszym terenie?
Spokojnie…
Podobno wróciłeś z czymś niecodziennym.
Mędrcze.
To jest człowiek, prawda? I do tego dziecko.
Człowiek?
To?
Straszny smród! Gorszy niż futro naszego Śmierdziucha!
Wyjaśnij mi. Co zamierzasz z nim zrobić?
Tego nie wiem.
Ale każdy go słyszał, prawda? Jego płacz.
Jeśli go porzucę, nie przeżyje w dżungli.
To nie nasz problem! Nikt nie może łamać naszych praw!
Pozbędę się go.
- Pokaż mu! - Precz z nimi!
- Prawo to prawo! - Poszli stąd!
Woda daje drzewom siłę. Promienie słońca padają na drzewa i zmieniają je w dżunglę.
Ta szlachetna woda jest źródłem siły Zarude’ów i daje nam dobre życie.
Jeśli pozwolimy, by inni weszli na naszą ziemię, stado wyginie!
Przed tym broni prawo Zarude’ów!
Po co mi to mówisz? Przecież to wiem.
To pozbądź się problemu!
Muszę znaleźć jego rodzinę.
Co?!
Dobrowolnie opuszczę stado.
Co ty wygadujesz?!
Wtedy nie będę łamać prawa.
Nigdy tutaj nie wrócisz! Stracisz przyjaciół!
Nie zatrzymasz go.
Zdrajca stada.
Nie wierzę w to wszystko. Tyle lat ci ufałem.
Ty zdrajco!
Przepraszam.
Co cię dręczy, przyznaj się
Ja wiem, że chcesz się w górę wznieść
Błękit nieba wzywa cię
Lecz wciąż nauka czeka cię
Proszę, odważ się
Masz szanse, złap je
Wiedz, że masz mnie
Nie bój się, leć
Mimo wichur i burz Mimo chaosu, wielu dróg
Uwierz, jestem z tobą Nic nie grozi ci
Mimo dolin i gór
Mimo lęków i mimo bzdur
Uwierz, jestem z tobą Nic nie grozi ci
Nie grozi ci
Szkoda czasu na płacz
Szkoda czasu, wstań i walcz
Gdy upadniesz, podnieś się
Bo dobrze wiem, że uda się
Jak światło we mgle
Zabłyśniesz wreszcie
I wiedz, że masz mnie
Nie bój się, leć
Nie grozi ci nic
To Milyfa: niewielkie miasto, otoczone przez dżunglę.
Kontynuując misję zostania Mistrzem Pokémonów, Ash wraz z Pikachu
planuje odwiedzić Lasy Okoyi, w poszukiwaniu przygody.
Pikachu. No to ja już się zbieram.
- Nie tak szybko! - Co, mamo?
- Wszystko masz przygotowane? - Oczywiście. Dam sobie radę.
- To pa! - Chwilka!
Taki ton martwi mnie najbardziej! Masz mikstury, ubrania,
karmę dla Pikachu? Są ci potrzebne!
- Za bardzo się martwisz. - Na tym polega bycie rodzicem.
- Dobra, już dobra. Rozłączam się. - To są poważne sprawy!
Gdyby coś złego ci się stało…
A! Ktoś mnie właśnie woła! Lecę!
Musztrowałaby mnie tak aż do rana.
Tylko popatrz!
To dżungla. Jest ogromna!
Co tak wolno, Papi?
- Nie pędź, Koko! - Ostatnio jagody były prawie dojrzałe.
Po co ten pośpiech?
- Jagody poczekają. - Tego nie wiesz.
Czy coś się stało?
Uspokójcie się. Nie rozumiem, kiedy mówicie naraz.
- Co jest? - Są wściekli.
A więc o to chodzi.
Hej, Papi?
Czy to…?
Nic się przed nimi nie uchowa.
Cisza, spokój! Ja nie mam z tym nic wspólnego.
Ja też miałem ochotę poczęstować się jagodami z moim synem!
O, ale… Bezczelność. Te podłe…
Hej, Papi?
Jestem głodny.
Hej… chyba wpadłem na całkiem niezły pomysł.
Nie tylko niezły, ale wręcz genialny!
Sami go sobie stwórzmy. Własny ogród z jagodami!
Wiesz, to ma sens. Nigdy o tym nie pomyślałem.
Podoba mi się! Świetny pomysł.
- Naprawdę? - Wewnątrz tych jagód są nasiona.
Posadźmy je blisko domu!
Oni tam nie przyjdą, a jak wyhodujemy jagody,
podzielimy się ze wszystkimi!
To naprawdę może się udać.
Postanowione.
Pozbierajmy, co się da i wracajmy!
Patrz, Pikachu… Widzisz, co robi? To dla mnie zupełnie nowy ruch.
Super! Stańmy do bitwy i go złapmy! Pikachu! Szybki Atak!
Świetnie!
Użyj Pioruna!
Leć, Pokéb…
Ale zabawny Pokémon.
To się nazywa determinacja.
Gdyby Pikachu nie był taki, nie nadawałby się do Zespołu R.
Ale myśl o byciu porażonym prądem od środka napawa mnie lękiem…
To budzi elektryczne lęki.
Widzisz go? Zachowajmy spokój.
Jaki szybki! Ale na pewno go złapię…
Aż się zakurzyło.
Wszystko dobrze?
Na szczęście tak. Serio.
Szkoda…
uciekł mi…
Jesteś Trenerem Pokémonów?
Tak!
Mam na imię Ash i pochodzę z Alabastii. A to mój partner Pikachu.
Sharon, badaczka w firmie Biotop. Miło cię poznać.
Badaczka?! A co takiego tu badacie?
Zbieramy próbki, by sprawdzić rzadkie składniki w wodzie.
Nauka jest fascynująca.
- Nieoczytany Głąb. - Tępy jak nóż do masła.
A co oni właściwie tu robią?
Już znalazłem.
„Biotop używa najnowocześniejszych technologii,
aby odkrywać i wdrażać rozwiązania, które zaprowadzą harmonię
między ludźmi i Pokémonami”.
Brzmi dość konkretnie.
- Mówisz? - O. A to kto?
„Nasz szef zespołu, doktor Zed,
który dowodzi programem poszukującym leczniczego źródła”.
- Ciekawe. - Lecznicze źródło?
- One w ogóle istnieją? - To nieistotne…
Liczy się to, że w tej firmie czeka masa okazji.
A Szef nigdy nie odmawia żadnym okazjom.
Już. To wystarczy.
Już zaczęły kiełkować.
Ale minie sporo czasu, nim pojawią się jagody.
Ciekawe, kiedy mnie urosną pnącza.
Radzisz sobie i bez nich.
- Papi, za chwilkę wracam! - Hej, dokąd pędzisz?
Pokaż gdzie.
Ale…
W sumie… nie powinno mnie to dziwić.
Hej, dosyć!
Uspokójcie się obydwaj!
Dość tego!
Skoro tu jesteś, mogłeś ich powstrzymać.
No jak tak można… Musimy ich rozdzielić
i zająć się obrażeniami Flygona. Ma zranione skrzydło.
I o to nam chodziło!
Nie złapiesz nas!
To ryzykowny plan, ale może się powieść.
Cśś! Bądź cicho.
Już dobrze. Teraz wróć do domu.
- Jeśli nas nakryją, będzie problem. - Witaj, Koko!
- O kim sobie rozmawiacie? - Flygon, ruchy!
- Tylko zanurzyliśmy się we źródle! - Jest na naszym terenie!
Śmiesz mówić o swoim terenie? Weszliście na nasz po jagody!
Silniejsi odbierają jedzenie słabszym.
- Prawa natury to prawa Zarude’ów. - Znowu ta stara śpiewka?
Znowu ten Koko?
Naprawdę myślisz, że masz ze mną szansę?
- Puszczaj mnie! - Cisza!
Już jesteś.
Papi, to ty!
- Miałeś się tu nie zjawiać! - Ale…
Żadnego ale!
Myślisz, że możesz tu wejść i uniknąć kary?
To był błąd!
Zabiorę stąd mojego syna i odejdę. Mędrcze!
Przepraszam! Dopilnuję, by to się więcej nie powtórzyło. Proszę…
Prawo wciąż obowiązuje.
Nawet jeśli zostało złamane.
Idźcie stąd.
- Zabieraj się, Koko. - Mędrzec traktuje was ulgowo.
- Jesteś niemożliwy! - To oni wszystko zagrabiają.
Zarudy żyją według prawa. To ono pozwala im przetrwać.
A co z pozostałymi Pokémonami z dżungli?
One są naprawdę świetne!
Nikt o tym nie wie! Flygon lubi bójki i jest silny.
Ninjask jest superszybki.
Cottonee trzymają się razem i nie odpuszczają!
Ja to wiem. Zejdź tu.
Dobra.
- Naprawdę zrobiłem źle? - W oczach Zarude’ów tak.
No to… ja nie jestem Zarude’em.
Dlatego nie rozumiem prawa. Nie mam takich rąk, jak oni.
- Ani skóry. - Mylisz się, jesteś Zarude’em!
To dlaczego nie mogę użyć nawet jednego ruchu? Kim ja jestem?
Koko, jesteś…
Koko!
Kiedy w grę wchodzą Pokémony, nic innego się nie liczy.
Wszystko dobrze? Wytrzymaj!
Proszę, Rufflet! Trzymaj się!
Co się stało?
O, Papi!
Nie daje znaków życia!
Hej, na kogo ja ci wyglądam, Skwovet?
Nie o to mi chodziło.
Jeśli nie jestem Zarude’em, to kim jestem?
Albo kim ja powinienem być?
Hej, wszystko dobrze?
Nic mu nie jest!
Trzymaj się. Załatwimy pomoc.
Próbki wody z sektora B nie zawierają żadnych cząstek.
- Przenieśmy się do Sektora D. - Tak jest!
Jedna próbka wystarczy, aby potwierdzić istnienie leczniczego źródła.
Jestem pewien, że je znajdziemy w tej dżungli. Jesteśmy blisko.
- Przepraszamy! - Przeniesiono nas z centrali.
Przepraszam.
Obrażenia?
Jesteśmy w jednym kawałku.
Cieszy mnie to.
Każdy w zespole jest potrzebnym elementem sukcesu. Bądźcie ostrożniejsi.
- Tak jest! - Świetnie.
- Posprzątajcie bałagan. - Tak jest.
Nie róbcie niczego na własną rękę.
I jeszcze jedno: nie wchodźcie do gabinetu doktora.
Nikt nie ma prawa tam wchodzić.
Jasne…
Obudziłeś się!
Jak się czujesz?
Ej, uspokój się!
Nic ci się nie stało?
Hej!
- I co, już lepiej się czujesz? - Co tu się dzieje?
Jesteś niesamowity!
Nie, Drednaw!
Kiepska sprawa. Trzeba go zatrzymać!
Uwaga!
Zróbcie przejście!
Masz talent do Pokémonów, jak to zrobiłeś?
Tutaj jesteś!
A to ciekawe.
Drednaw nie reaguje dobrze na nieznajomych.
Bardzo ci dziękuję.
Hej, dokąd tak pędzisz?
Hej! Jak go uspokoiłeś?
Co mu powiedziałeś?
Czemu uciekasz?
Co się stało?
O to chodzi.
Chcesz zobaczyć Pokéballa? Widzisz? Ja też mam.
Hej, co ty wyprawiasz?
Hej! Co robisz, puszczaj!
Pikachu, mamy tu dziwną sytuację!
Zaczekaj. Naprawdę nigdy nie widziałeś Pokéballa?
Pikachu, o co chodzi?
Rety! Umiesz rozmawiać z Pikachu?
Ekstra!
A ja mam na imię Ash.
Pikachu… Pikapi.
Możecie razem rozmawiać.
Ale mam na imię Ash, łapiesz?
- Na imię Ash… - Tak.
Jak ty masz na imię?
Koko!
Więc masz na imię Koko! Miło cię poznać.
Znam tyle miejsc
I wszystkie ci pokażę
Wiem, że ty chcesz
Jakbym cię znał od zawsze
Cokolwiek umiem, ty spróbujesz też
Plan niepotrzebny nam i ty to wiesz!
Tak jest!
Ty wiedzę masz
Ja wciąż muszę ćwiczyć
Zaufaj mi
Bo możesz na mnie liczyć
Wspólne przygody dla przyjaciół są
Sprawdźmy, co przyszłość przygotuje nam
Zaśpiewajcie ze mną
Niech zawsze będzie jak dziś
Nie znam nic lepszego
Zabawa jest na sto dwa
Gdy przyjaźń, przyjaźń trwa
Nie znam nic lepszego I wiem, że życie ma smak
Gdy przyjaźń, przyjaźń trwa
Pięknie tu, prawda?
Co się stało? Hej, Koko!
- Fajerwerki są odwołane? - Pokémony blokują instalację.
Możecie się w końcu wynieść?
Co jest? Co im przyszło do głowy?
Co tu się stało?
Mieliśmy ustawić sprzęt do fajerwerków, ale nam nie pozwalają.
- Ciekawe, po co. - Gdybyśmy to tylko wiedzieli.
Trzeba będzie odwołać pokaz…
To niebezpieczne, złaź!
Proszę dać mu chwilkę!
Potrafi się porozumieć z Pokémonami.
- Akurat uwierzę. - Mówię prawdę.
Chyba dostał wskazówkę.
Myślę, że coś tam znalazł.
- Wyłączyć zasilanie, szybko! - Ash!
A to po co?
Czekaj!
Wszyscy, ciągnąć!
Dobrze, dobrze…
W środku jest dzieciak! Uważajcie, by nie spadł!
Powolutku. Mamy go!
Jeden z Pokémonów utknął w tubie.
Dlatego chcieliście powstrzymać pokaz fajerwerków, mam rację?
Nie miałem pojęcia. Zupełnie inaczej bym ich potraktował.
Dobrze się skończyło!
- Ten chłopak jest inny. - Nic się nie dzieje. To tylko fajerwerki.
Tylko fajerwerki…
Pan burmistrz.
Ten pokaz przebił poprzednie.
Bardzo dziękuję!
Ale bez tej dwójki nie odnaleźlibyśmy Falinksa.
Od serca dziękujemy, chłopcy. Jesteśmy wam ogromnie wdzięczni. Dziękuję.
Inaczej nie odpalilibyśmy fajerwerków, by przekazać nasze życzenie Celebiemu.
- Mitycznemu Pokémonowi? - Tak. Celebi jest strażnikiem dżungli.
Mogę go zobaczyć?
Nie. Niestety od dawna nikt nie widział go w okolicy.
Ale jak to?
Celebi pokazuje się tylko, kiedy panuje pokój.
Gdy się nie pokazuje, coś bardzo niedobrego dzieje się w dżungli.
Szkoda.
Ale istnieje inne wytłumaczenie.
Kiedy Celebi znika, gdzieś głęboko w naszej dżungli
ktoś znajduje jajo.
Mówi się, że Celebi przynosi te jaja z odległej przyszłości.
Jaja z przyszłości?
To może być tylko piękna baśń.
Zależy mi, by Celebi powrócił do naszej dżungli
i by ludzie i Pokémony mieli świetlaną przyszłość.
To życzenie niosą do niego nasze pokazy fajerwerków.
Koko?! A, to tylko ty.
O, ta rodzina? O co chodzi?
- Następnym razem też będą. - Ale jutro?
Nie sądzę, by to było możliwe. Następny raz za rok…
Rodzina.
Ty ich znasz?
Co się stało, Koko?
Chcesz kogoś wypatrzyć?
Ash!
Co proszę? Chcesz, żeby iść z tobą do dżungli?
Ej, Koko… daleko jeszcze idziemy?
Uroczy Pokémon.
To pułapka!
Co się dzieje?
Ash!
To Pokémon?
Koko… rodzina.
Twoją rodziną… są Pokémony?
Czy ty użyłeś języka ludzi?
Najpierw znikasz bez śladu, a teraz sprowadzasz człowieka?
Od początku wiedziałeś.
Jestem człowiekiem?!
Nie kręć, Papi, powiedz prawdę!
Jestem człowiekiem. Tak jak on.
- Nie jestem Zarude’em! - Bzdura! Jesteś!
Nie okłamuj mnie!
Co tu się dzieje?
Naprawdę wyglądają jak rodzina.
Przyprowadziłem Asha, żebyś go zobaczył!
Poza dżunglą jest mnóstwo ludzi!
Wypuścili coś do nieba, co lśniło ogniem!
Ludzie i Pokémony to oglądali! Razem się bawili!
Czemu Zarudy tak nie potrafią! Nauczyłeś mnie wszystkiego.
Pokazałeś, co można jeść. Jak biegać.
Jak huśtać się na lianach.
Więc dlaczego… nie powiedziałeś mi o istnieniu ludzi?
- By nie było ci przykro. - Nawet nie próbuj!
Myślałem, że jestem dziwny, bo przyjaźnię się z Pokémonami.
Myliłem się. Robię to, bo jestem człowiekiem.
Jeśli to oznacza przyjaźń z Pokémonami, to chcę nim być!
Wiedziałem, że ten dzień kiedyś nadejdzie.
Masz rację. Jesteś człowiekiem, a ja nie jestem twoim ojcem.
- Teraz wiesz. - Powiedz mi, kim jestem!
Chodź ze mną.
Już 10 lat temu zawiesili program badawczy.
Jak to?
- Wydarzył się jakiś wypadek. - Jaki wypadek?
Komputer ma masę zabezpieczeń. Trzeba uruchomić tajne oprogramowanie.
Ostrzegali nas.
Zakaz wchodzenia do gabinetu to podejrzana sprawa.
Gość ma coś na sumieniu.
Kiedy cię znalazłem, była ulewa.
Byłeś sam, leżałeś w dziwacznym naczyniu.
Wokół nie było innego człowieka.
Kiedy cię znalazłem, miałeś to.
Dlaczego mnie zabrałeś?
Nie umiem ci powiedzieć.
Nie miałem własnej rodziny. Nie wiedziałem, skąd sam się wziąłem.
A ty byłeś taki, jak ja. Nie mogłem cię ot tak zostawić.
To dziecko na zdjęciu to ty.
Dwoje ludzi obok to twoi rodzice.
Wyglądają jak ty…
Wszędzie ich szukałem, próbowałem cię zwrócić…
i tak tutaj trafiłem.
Myślę… że to było twoje gniazdo rodzinne.
Ale kiedy je znalazłem, wyglądało na dawno opuszczone.
Wtedy dotarło do mnie, że będę cię musiał wychować.
Patrząc wstecz, możliwe, że ta decyzja była błędem.
Bo i tak jest ci dziś przykro.
To wszystko. Powiedziałem ci, co wiem.
Decyzję podejmij sam. Zrób z tą wiedzą, co chcesz.
Papi!
Koko…
Jeden ruch…
Co to ma znaczyć?
- Jest! Mamy to! - Otwieramy drzwi!
Zerkniemy, co doktorek ukrywa przed światem!
Uważaj na kartę! To jedyny egzemplarz.
No wiem, no wiem.
Mam ją…
- Już dobrze. - Co za ulga.
To jest to dziwadło, które chciało połknąć Pikachu!
Nie! Puszczaj! Puszczaj!
Zostaw mnie już! Idź sio! Straszydło!
Znajdź sobie własną kartę! Puszczaj!
Co za traktowanie…
Ten złodziej… jest wredny.
Nie!
Kiedy patrzyłem na was, zacząłem myśleć o tacie.
Jak powiedziałem dzieciakom o moim marzeniu, to mnie wyśmiały.
Wtedy tata powiedział mi coś ważnego. Mapa z drogą do celu jest w twoim sercu.
Jeśli się poddasz, twoje marzenie się nie spełni.
Teraz, podróżując z Pikachu, wiem, co miał na myśli.
Nie stresuj się. Jesteście rodziną.
Mieliście sprzeczkę. Ale wszystko szybko wróci do normy.
Jedno jest pewne. Rodziny potrafią być przedziwne…
Co jest?
Czego teraz szukasz?
Łapię! Chcesz odnaleźć rodzinę.
Pomogę ci.
Ja już widziałem to logo.
Patrz. Spotkałem kogoś z takim znakiem.
Założę się, że ona coś o tym wie.
Koko… idziesz?
Koko… tak.
Mędrcze, dobrze widzę? Co tu robisz?
A jednak powiedziałeś mu prawdę.
- Nie powinienem był jej ukrywać. - Czy jesteś pewien?
Założyłem, że wiem, jak być ojcem. Ja swojego nie miałem…
i nigdy się nim nie stałem.
Od bardzo dawna nie widzieliśmy Celebiego, prawda?
Celebiego?
Ostatnim razem widziałem go…
a, tak, niewiele przed dniem, w którym ty się tu pojawiłeś.
Chcesz powiedzieć, że to moja wina?
Proszę cię, nie przerywaj.
Najpierw Celebi znika, potem pojawiasz się ty,
a potem postanawiasz wychować Koko.
Nie sądzisz, że te zdarzenia mogą być powiązane?
Każdy z nas ma swoje przeznaczenie.
A odpowiedź znana jest tylko życiodajnym źródłom.
Trzeba go zabrać do źródła!
To niebezpieczne! Nie mogę do tego dopuścić!
Ale mam Pokémona, który potrzebuje pomocy!
Muszę go jakoś uratować!
Niech będzie.
Proszę, daj mi go. Jest jeszcze jeden sposób, by go uleczyć.
- Jaki? - To sekret. Lepiej się odsuń.
Papi!
- Wszystko dobrze? - No jasne…
po prostu ten ruch wyczerpuje.
Naprawdę czujesz się lepiej?
To niesamowite! Jak to się robi? Powiedz!
To rzadki ruch, który potrafią wykonać tylko najsilniejsze Zarudy.
Kiedy poprosisz dżunglę, ona da ci swoją moc.
Ale jeśli nie będziesz ostrożny, pozbawisz się sił witalnych.
Używaj go wtedy, gdy nie ma innego wyjścia.
Dziękuję, Papi!
Przepyszna karma!
I nikt jej nie zje oprócz nas!
Boli mnie po niej brzuch…
Nie gadaj, poluj na straszydło!
Głąb na dwunastej.
- Czego on może tu szukać? - Kto go wie…
Zapraszam do środka.
- Ale nowocześnie. - Robi wrażenie.
Oj tak…
Ci… szej…
A na tym się siada.
Przepraszam.
Jestem szefem tego laboratorium.
Nazywam się Zed. Podobno macie jakieś pytania?
Tak. Mam na imię Ash. To jest mój partner Pikachu.
A to jest Koko.
Proszę. Chcemy znaleźć tych ludzi, zna ich pan?
Niech spojrzę…
Myśleliśmy, że mogą tutaj pracować.
Na tym zdjęciu są rodzice Koko.
I chcemy ich odnaleźć.
Skąd wy to macie?
Więc to jest Al…
Al?
Naukowcy ze zdjęcia to państwo Molibdenowie.
Szefowie laboratorium.
A dziecko na tym zdjęciu to Al.
Ich syn.
Ich zespół przed laty poszukiwał leczniczego źródła.
Mało kto wierzył, że ono istnieje.
Choć wiele badaczy próbowało je odnaleźć,
nikomu się to nie udało.
Do czasu. Ta para odnalazła je w dżungli
i pozyskała próbkę wody. To był historyczny przełom.
Przepraszam.
- Czy to jest możliwe? - Tak myślę.
Ten wisiorek należał do Molibdenów.
- Sharon, przynieś skaner. - Dobrze.
Al, pozwolisz?
- O co chodzi? - Został wychowany przez Pokémona.
- Słabo zna język ludzi. - Co takiego?
Wychowany przez Pokémona…
Ale dzięki temu umie porozumieć się z Pokémonami.
Niewiarygodne.
- Mam skaner. - Dziękuję ci.
Chcę sprawdzić, czy jesteś Alem.
Skan naszyjnika wszystko wyjaśni.
Nie bój się, to nie boli. Spokojnie.
Nie martw się, nie zabiorę go.
Sharon, sprawdź to.
- Dane są zgodne. - Kto by przypuszczał…?
Więc to oznacza… że muszę mu coś powiedzieć.
Państwa Molibdenów nie ma w laboratorium.
Dziesięć lat temu… stracili życie.
- Niemożliwe… - Taka jest prawda.
Ich auto dachowało. Oni zginęli, a wraz z nimi ich badania.
Al był razem z nimi. Założyliśmy, że spotkało go to samo.
A dziś cię spotykam. Żywego! To najprawdziwszy cud.
Koko…
twoich rodziców nie ma już na naszym świecie.
Sharon?
- Masz dane. - Dzięki.
- Doktorze? - Co znaleźliście?
- Przekaż na duży ekran. - Dobrze.
Wszystko w porządku?
Dane stracone w wypadku zostały skopiowane do naszyjnika.
Większości nie da się odczytać, z wyjątkiem…
Uruchamiam!
Czy to możliwe?
Lecznicze źródło…
O co chodzi, Koko?
Czy to możliwe, że on wie, gdzie to jest?
Na pewno! Dżungla jest jego domem.
Al, jeśli coś o tym wiesz, musisz mi powiedzieć!
To marzenie twoich rodziców. Zrób to dla nich!
Al!
Koko!
Przepraszam, do widzenia!
Doktorze?
Koko!
Czekaj, Koko!
Pójdziemy z tobą.
Koko!
No nie, co teraz?
Gdzie się nie ruszę, wszędzie jest tak samo!
Pikachu, czujesz go?
Ani śladu?
Gdzie jest Koko? Wiesz?
Ci ludzie wiedzą, kim jestem.
Czemu zostawiliście mnie w lesie?
Czy to dlatego, że już mnie nie potrzebowaliście?
A może musieli mnie tam zostawić.
A co to jest?
Ten człowiek…
A więc to prawda!
- Brawo. - Doskonale.
Mamy źródło!
Tak. Oto i ono.
Lecznicze źródło. Wypływa z tego drzewa.
- Widzicie? - To samo drzewo, co na zdjęciu.
Al! Jesteśmy tu dzięki tobie! Hej, nie gniewaj się za to.
- I tak byś nie zrozumiał. - Przepraszamy,
nie chcieliśmy tak działać. Wybacz nam. To niespecjalnie!
- Co z nim zrobić, doktorze? - Nie mamy wyboru.
Bierzemy go ze sobą. Nie chcemy, żeby nas znowu zaatakował.
Co się stało?
Panie doktorze!
- Co wy tutaj wyprawiacie? - Wykorzystaliśmy waszą obecność.
Ale dzięki temu odnaleźliśmy drogę do źródła!
Tak, jesteśmy tu by pomóc. Przyjacielu.
Przy-ja-cie-lu…
Co wy robicie?!
To było konieczne.
Tylko nie krzyczcie, dobrze?
Proszę, nie! Otwierajcie drzwi!
- Miejcie oko na dzieci. - Tak jest!
- Bezczelny typ. - Teraz mamy szansę.
- Jak to? - Gdzie jest Pikachu?
- W środku. - W ciężarówce?
Nikt się nie obrazi, gdybyśmy ją pożyczyli.
To jest myśl! Jesteśmy tacy źli!
Istotnie.
Jak myślicie, co to jest?
- To ciekawe, możecie to sprawdzić? - Jasne.
Możemy przejąć kartę i Pikachu za jednym zamachem.
Jak go zmusić, by wypluł kartę?
Trzeba wyciągnąć mu ją z gardła!
- Bo się spłoszy. - Moje łapki na nic się nie zdadzą.
Kto czyni honory?
Przyszło wam to samo do głowy, co mnie?
Czekaj chwilę. To znaczy, że musimy uwolnić Pikachu.
Ale się nam komplikuje.
Wybór jest prosty. Karta!
Pikachu nie zając, złapiemy go później.
Mamy idealne warunki, by splądrować gabinet doktorka!
- Niby tak. To logiczne. - Bierzemy się za polowanie!
Proszę, Papi. Powiedz.
Co mamy robić?
Zamknięte.
Pikachu, może spróbuję uwolnić ci ogon?
- Ash? - Będzie dobrze. Jakoś się stąd uwolnimy.
I uratujemy Pokémony. I twojego tatę! I całą dżunglę!
Nie poddam się, nie ma mowy!
- Wiesz, co się dzieje? - Sam chciałbym wiedzieć.
Przybyli, żeby nam odebrać Drzewo Serca.
Wracajcie do Mędrca i zdajcie mu raport.
- A ty? - Postaram się ich zatrzymać.
Dobra.
Masz ochotę ruszyć ze mną i zrobić porządek, jak za starych czasów?
Dobry pomysł. Musimy działać, nim zniszczą nasz dom.
Dasz radę, zaczyna pękać!
Stalowy Ogon!
Udało się! Koko!
Teraz wszystko będzie dobrze.
Skwovet!
Miałeś rację.
Właśnie rozmawialiśmy z doktorem. Wywołał nas przez radio.
- Mam przejąć wartę. - Świetnie, dziękuję.
Hej, hej! Szybko!
- Otwieraj! - Wóz albo przewóz.
Pikachu, to jeszcze raz!
Gotowi…?
- Jest! - Pikachu!
Ash.
Pikachu! A możemy iść?
- Ach, rób co chcesz. - Dziękuję.
O, wręcz przeciwnie, to my dziękujemy tobie.
Hej, dość, dość!
Uwaga!
- Co to było? - To Pokémony!
- Atakują nas! - Zostańcie w pojazdach!
- Dlaczego atakują? - O co im chodzi?
Już pędzę, Papi! Już pędzę!
- Wszystko dobrze? - Powiedzmy…
Jest źle.
- Doktorze? - Kontynuuj naszą misję.
To tylko Pokémony.
Uciekną, kiedy poczują zagrożenie.
- Nie waż się tknąć mojego Papy! - Koko!
- Papi, wszystko dobrze? - Dlaczego wróciłeś?
To nic nie da.
- Myślicie, że ten Pokémon…? - Mógł wychować Ala.
Idźcie stąd!
Czekaj!
Doktorze, widzi pan, co pan robi?
Nie interesują mnie twoje opinie, dzieciaku.
- Znasz to dziecko? - Niezbyt dobrze.
To przyjaciel.
A kuku! Jesteśmy w środku!
- Skarby! - Patenty? Tajne wiadomości?
Zgarniamy wszystko!
Mędrcze!
Hej! Co się z wami stało?
Ci, którzy przyszli tu i niszczą las, to ludzie!
Moje obrażenia są nieistotne. On oberwał mocniej.
Nie wiem dlaczego, ale to ludzkie dziecko walczy razem z nami.
Koko nazywa je przyjacielem.
Musimy zatrzymać niszczenie naszej dżungli!
Dobrze!
Z bliska czuć wielką moc.
Tak, to przepiękny widok.
Doktorze! Widzi pan? Te Pokémony są tutaj!
To ich gniazdo.
- Zgadza się! - Skład jest taki jak w próbce!
Udało się. Odnaleźliśmy to źródło.
Przeskanujcie to wielkie drzewo.
- Teraz. - Dobrze.
Co to jest?
Wewnątrz pnia jest źródło potężnej energii.
To źródło leczniczej mocy.
Wystrzel kotwicę prosto w drzewo!
Ale… jest pan pewny?
- Natychmiast! - Tak jest.
Nie rób tego, nie!
Nie cofną się przed niczym.
Drzewo Serca…
Nie jesteśmy tu z powodu źródła? Krzywdzimy te Pokémony!
Znowu błąd. Mnie nie interesuje to źródło.
Jego moc lecznicza to tylko cząstki energii wypłukane przez wodę.
Mnie interesuje wyłącznie to drzewo.
A więc to tak.
Tak. I wszystko jedno, jaka jest tego cena.
Nie możemy siedzieć i dać im wygrać! Każdy, kto może walczyć, za mną!
Sądzicie, że możecie z nimi wygrać?
Jeśli zaatakujesz ich wprost, ucierpią wszyscy.
- Ale Papi… - Mamy pozostać bezczynni?
Jak mamy chronić drzewo bez walki?
- Ale… - Jesteśmy Zarude’ami!
Jesteśmy najsilniejsi. Nie znamy strachu!
Dżungla naszą siłą! Wznieście okrzyki!
Rety…
Idziemy! Do Drzewa Serca!
Pikachu, idziemy tam.
Papi, odpoczywaj tutaj.
Uciekaj z ludzkim dzieckiem! Nie wygramy tego!
A Pokémony dżungli? Co z nimi?
Nie chcę cię stracić, synu!
Nie stracisz. Ja o to walczę!
Koko!
To cały on. Jak mogę ochronić Pokémony?
Ochronić nasz dom? Ochronić całą dżunglę?
Jak ochronić… Koko?
- O co ci chodzi!? - Przestań, Braviary!
- On ocalił Ruffleta! - Właśnie! Znikaj!
Nawet nie podziękował.
Ale są znowu razem. I to jest najważniejsze.
Rodzina to ważna rzecz.
Widziałeś. Wiedział, że jestem Zarude’em, a mimo to atakował.
Braviary wcale się mnie nie bał.
Rufflet ma szczęście, że ma taką rodzinę.
- A co ty byś zrobił? - Kto wie, Koko?
W dżungli niewielu może mi dorównać.
No tak!
Ale… gdyby nadeszła taka chwila…
Gdyby nadeszła taka chwila…
będę walczyć do końca!
Tak, ale czy to nie przesada?
W myślach przeanalizowałem to tysiące razy!
I znowu to samo!
Ludzie i Pokémony… mają tę samą witalną siłę.
Dlaczego nikt nie widzi, że robię, co trzeba?
Dlaczego wy też się wahacie?
Jesteście za słabi.
- Zarudy. Całe stado! - Zarudy?
Chcą się zemścić…
Rozgniewaliśmy je…
Doktorze! Widzi pan, co narobił?
Przepraszamy! Natychmiast się wycofujemy!
Nigdzie nie idziemy! Pokażę wam, co trzeba zrobić!
Niestety, twoi rodzice podjęli złą decyzję, Al!
Dlatego zapłacili za to najwyższą cenę!
Szefie!
- Zasługuję na wyjaśnienie! - Słuchaj, Zed.
Odkryliśmy, że źródłem leczniczej mocy jest energia z głębi drzewa.
Ale mieszkają na nim potężne Pokémony zwane Zarude’ami.
To drzewo jest dla nich bardzo ważne.
Przemyślcie tę decyzję!
Długo prowadziliśmy badania i w końcu się udało!
Zawieszamy działania do czasu, aż opracujemy sposób pracy,
który będzie korzystny dla wszystkich.
Przejmujecie się Pokémonami? Żadni z was naukowcy!
Wszyscy korzystamy z tej samej siły witalnej.
Z tego samego świata… Podejmuję dobrą decyzję, Zed. I tyle.
Są nagrania sprzed dziesięciu lat.
Włączaj!
Dobra.
Dziś zawiesili poszukiwania leczniczego źródła…
Choć mogliśmy uratować wiele istnień dzięki tej wodzie.
To wina bezwartościowych Pokémonów.
Ich decyzja to błąd, ja to wiem!
Gdybym ja rządził, mógłbym doprowadzić do historycznych odkryć!
Tak trzeba zrobić!
Gdybym miał władzę, mógłbym udowodnić, że mój punkt widzenia jest właściwy!
Tak. To jest możliwe!
Wystarczy pozbyć się Molibdenów…
Ile mam pytać! Gdzie są te dane?
- Już skasowane! - Dlaczego?
By chronić Pokémony!
Ja się nie zgadzam!
Proszę synku, wybacz nam.
Los tak chciał.
To w imię nauki.
Ja się nigdy nie poddam.
Odbuduję zespół i odkryję to, co oni!
Ale tym razem będzie tak, jak ja chcę!
Teraz spełniło się moje marzenie!
On nie ma sumienia…
To jest straszne.
Ja tego nie wiedziałam.
Al, byłeś tylko niefortunną przeszkodą na mojej drodze.
Ale jeśli się nie wycofasz, nie okażę litości ani tobie, ani Zarude’om!
No proszę. Dzień dobry.
Czy ktoś z was mógłby pomóc?
Jeśli nic nie zrobimy, stracimy nasz dom.
Dlatego proszę was o pomoc.
Rozumiem was…
Nie mam prawa prosić o cokolwiek.
Ale muszę pomóc mojemu Koko.
Jestem jego ojcem i muszę go ratować.
Bez względu na to, co się stanie, zrobię wszystko, by go bronić.
Jesteście przyjaciółmi, z których Koko jest dumny.
Flygon, Koko mówi, że wszczynasz bójki, ale jesteś silny.
Mówi też, że Ninjask to najszybszy Pokémon w dżungli.
Opowiada też o was, Cottonee, i o tym, że trzymacie się razem.
Wiem, że Zarudy nie wygrają tego własnymi siłami.
Ale jeśli zechcecie dołączyć do Zarude’ów,
mamy szansę, by ocalić i Koko, i naszą dżunglę. Proszę!
Stańcie razem z nami do walki!
Proszę! Proszę!
Błagam was!
Myślicie, że kilka Pokémonów i dwójka dzieciaków mogą mnie zatrzymać?
No pewnie, że tak! Ponieważ pracujemy razem!
Naiwny jesteś, chłopcze. Świat zobaczy, że mam rację!
A teraz osiągnę to, czego Molibdenowie nie potrafili!
Pikachu, Szybki Atak!
Pikachu, wszystko dobrze?
Co z twoją pewnością siebie?
Czyżby wasze siły nie miały ze mną szans?
Mój Papi…
Przyprowadził Pokémony dżungli…
Woda daje drzewom siłę.
Promienie słońca padają na drzewa i zmieniają je w dżunglę.
Rozumiem… Tymi drzewami są Pokémony.
A więc ty jesteś światłem…
Słyszycie to? Dźwięk tupiących stóp?
Słyszycie to? Słyszycie te głosy?
Nie wierzę! Czemu wciąż mają siłę?
To siły witalne dżungli!
Niech was usłyszą!
Dla Drzewa Serca!
Zatrzymam was tu i teraz.
Nie będzie litości!
Jesteś ranny. Nic ci nie będzie?
Pewnie! Jestem najsilniejszy.
Niezwykły!
Pokémony zebrały się, żeby bronić swojego domu.
Wszystkie Pokémony tej dżungli… to korzenie dla naszych sił witalnych.
I po raz pierwszy od dawna dżungla oddycha.
Czy popełniliśmy błąd?
Wykończę was!
Bezwartościowe Pokémony mnie nie zatrzymają!
Papi! Ale…
Proszę, nie martw się! Ważne, że ty jesteś cały.
Papi!
Koko, musimy go zabrać do źródła! Pomóżcie mu.
Sam się o to prosił!
Nie ma dla was litości!
Idź, Koko!
Trzeba go uleczyć!
Musisz się zmierzyć z nami!
Pożałujesz, że skrzywdziłeś rodzinę Koko!
Pomaga ci, Papi?
Co się dzieje?
Ludzie sprawili, że lecznicza woda nie płynie już z Drzewa Serca.
Może tym samym osłabili jej moc.
O, nie… Jak ja teraz…?
Będzie dobrze. Obiecuję. Naprawdę. Nie rób takiej miny, synu.
Pikachu, użyj Pioruna!
I jak teraz?
Przepraszam…
Nie udało mi się być dobrym ojcem.
I znowu robisz tę minę, synu.
Czemu mówisz takie rzeczy?
Od dawna się zastanawiałem, czy w ogóle nadaję się, żeby być ojcem…
Ale teraz…
Co teraz?
Cieszę się, że jesteś moim synem.
Nawet bardzo.
Papi!
Powiem ci jedną rzecz.
Gdyby pojawił się ktoś potężny, kogo nie umiałbym pokonać…
Tak…
…wtedy broniłbym ciebie wszelkimi możliwymi sposobami.
Ja też będę cię chronić.
- Taki maluch jak ty nie dałby sobie rady. - Tak?
Nie zapominaj. Jestem synem mojego Papy!
Najlepszym synem na świecie!
Wiesz co… chyba w końcu to zrozumiałem.
Zostałem ojcem i to jest cudowne.
Bo być ojcem oznacza dbać o inną istotę bardziej…
niż o samego siebie.
Koko…
Teraz użyję ruchu Papy, by go uleczyć!
Koko, to jest niemożliwe.
Słyszałeś, co powiedział. Jesteś człowiekiem.
Jestem Zarude’em!
Jestem synem Papy!
Zamierzam go ocalić! Wiem, że to możliwe!
Tylko ja potrafię to zrobić!
Jestem jego synem! Jestem twoim synem!
Papi!
Co to jest?
Czy to nie jest jego…
- Zmienił się zapach… - Koko?
Pokémony walczą ze wszystkich sił,
a my możemy jedynie się temu przyglądać!
Chwila! Panel zasilający jest na tylnej ścianie robota.
Wystarczyłoby go rozbić.
- Jesteś pewien? - Tak…
- Ash! - Słyszałem!
To nasz cel!
Pikachu! Musisz wycelować w tył tego robota!
Szybki Atak!
Uwaga!
Wiem, co próbujecie zrobić.
Jaki macie plan?
I to na pewno wyłączy tę maszynę?
Jasne. W takim razie za mną.
Chcecie nam pomóc?
Papi…
Niewiarygodne.
Synku mój, uratowałeś mnie.
Drogi Koko… Co ja bym bez ciebie zrobił?
Tak!
- Tak! - Świetnie!
Pikachu, Stalowy Ogon!
Działaj, przyjacielu!
O tak!
No i mamy go!
Już po wszystkim!
Nie ma go tu!
To nie może być koniec! Najpierw udowodnię, że to ja mam rację!
- On nadal żyje? Nie! - Czekaj, Koko! Nie goń go!
To Mędrzec!
Puszczaj!
- Koko, wystarczy! Przestań. - Co się dzieje?
Koko wpadł w prawdziwy szał!
Koko! Doktorze Zed!
Nie zadzieraj ze mną!
- Koko! - Puszczaj! Co ty wyprawiasz?
Czy ty słyszysz, Al?
Nie zamierzam ci niczego zawdzięczać!
Al! Al!
Al!
Tak będzie dobrze.
Zanieście je w tamto miejsce!
Tak trzymać, dobrze nam idzie.
Jak to wszystko zrozumieć?
Traktowaliśmy dżunglę, jakby należała do nas.
Odrzucaliśmy innych. I odbieraliśmy im to, co chcieliśmy.
Kiedy porównuję nas do tamtego człowieka, widzę, że byliśmy tacy sami.
Dżungla należy do wszystkich Pokémonów.
Bez sił witalnych nigdy nie odżyje.
A my… jesteśmy siłami witalnymi.
Każdy, bez wyjątku.
Teraz wiemy. Tak mówi prawo.
Hej, Papi!
- Czujesz się lepiej? - Jak sam widzisz.
To Zarudy!
- Papi, o co tu chodzi? - Zaczekaj.
Drogie Pokémony dżungli, chcemy wam złożyć przysięgę.
Przywrócimy dżunglę, nawet jeśli miałoby to zająć wiele lat!
Bardzo proszę, zaufajcie nam. Wysłuchajcie nas!
- Ale one nie zrozumieją. - Zrozumieją.
- Widzisz to? - Wystarczy po prostu chcieć.
Wielka moc natury…
Zarudy są niesamowite!
Dobra! Posadźmy więcej drzew!
Mamy sporo do zrobienia, Pikachu!
- Bierzmy się do pracy. - Tak.
Zarude’ów śpiew! To w drzewie nasza siła
Po wsze czasy z nami Za-Za-Zarudy!
Mędrcze!
Kiedy jeden z nas postanowił odejść, by cię wychować,
nie miałem pojęcia, że tak będzie wyglądać przyszłość.
Rozejrzyj się.
Pomogłeś stworzyć pomost między ludźmi i Pokémonami.
Być może nikt oprócz ciebie nie mógłby tego dokonać.
Koko, ty jesteś i człowiekiem, i Zarude’em.
I chcę ci powiedzieć, że w moich oczach posiadasz serce obu tych stworzeń.
Niech nas usłyszą!
Witalne siły tej dżungli Niech nas usłyszą!
Witalne siły tej dżungli
Niech nas usłyszą! Pod Drzewem Serca!
Ash… idzie?
Dzięki mocy Zarude’ów
drzewa rosną szybciej, niż sądziłem.
- Czy on zamierza odejść? - Tak.
Teraz Ash, Koko… przyjaciele.
Tak. Na zawsze.
Jeszcze się spotkamy!
Zarudzie, Koko, to pa!
Hej, Papi…
Papi?
Papi! Papi!
- Papi? Dlaczego odszedłeś? - Cześć, Koko.
Właśnie rozmawiam z resztą stada.
Mędrzec poprosił, bym do nich dołączył. I ciebie też zaprasza.
Nie ma powodu, żebyście musieli się trzymać z daleka.
- Papi? Pomyślałem sobie… - Co takiego?
Chciałbym zobaczyć świat ludzi! Mocno się nad tym zastanawiałem.
Pomogę ludziom i Pokémonom też. Chcę pomagać w budowaniu więzi.
Chyba żartujesz! Chcesz porzucić dżunglę?
Nie o to chodzi. Wiem jedno… ja kocham Pokémony, ale ludzi też.
- Chcę pomagać im wszystkim! - Jak to?
Czego ty się spodziewasz?
Jesteś tylko Pokémonem! Malutkim Zarude’em!
Nie! Jestem człowiekiem i Pokémonem. A do tego twoim synem!
Dzięki tobie umiem tak wiele rzeczy! Nauczyłeś mnie wszystkiego!
Ponosi cię wyobraźnia! Wrócisz z podkulonym ogonem!
Udowodnię, że się mylisz!
Rób, co chcesz.
Przepraszam, Papi.
Proszę was, opiekujcie się Papą!
- Tak to wymyśliłeś? - Właśnie. Jest dobrze.
On nie żartuje.
Kiedy podjął decyzję, mogłem się tylko zgodzić.
Hej! Mój syn rusza w drogę!
- Zróbcie to, co mówiłem! - Dobrze!
- Słuchaj, a widziałeś to, co on widział? - Tak!
I jak to było?
Było… tak, jak mówił Koko.
Ash!
To Koko!
Koko!
Wszystko dobrze?
- Koko… idzie! - Więc wyruszasz w podróż?
Mam nadzieję, że się nie potłukłeś.
Co, Koko?
To.
Ja ich nie zbierałem.
Ale pięknie!
Papi…
Daj z siebie wszystko! Ale wróć.
Taki pomost pomiędzy ludźmi i Pokémonami… Możesz stworzyć tylko ty.
Wiem, że dasz radę…
Jakby nie było, jesteś moim synem i jestem z ciebie dumny!
Koko?
Pa, Ash. Pikachu.
Hej! Do zobaczenia gdzieś w drodze!
Pa, pa! Powodzenia!
Mam na imię Koko! Jestem człowiekiem i Pokémonem!
I jestem synem mojego Papy!
Dzięki nagraniu z anonimowego źródła, które dotyczy wypadku sprzed 10 lat
potwierdzono odpowiedzialność doktora Zeda za to zdarzenie.
Biotop zapowiada konferencję prasową.
Cześć, mamo!
Ale niespodzianka! Ty nigdy do mnie nie dzwonisz!
Wiem, ale chciałem cię zobaczyć.
Jesteś chory? Zjadłeś coś i ci zaszkodziło?
- Masz gorączkę? - Nie? Dobrze się czuję.
Zapraszam!
Nie przepychajcie się, dla każdego ich wystarczy.
No proszę. Naprawdę jest lepiej.
Niezwykły, nieprzewidywalny świat Pokémonów,
które pomagają sobie nawzajem, pomagają też ludziom, żyjąc z nimi.
Czasem się kłócą, ale to rodzina.
Rodzina, którą łączy wiele silnych więzi.
I dopóki ten świat zamieszkują ludzie i Pokémony,
dopóty będzie on pełen marzeń i przygód!
Tak. Oto on, pełen nadziei i wspaniałości
przewspaniały świat Pokémonów.
Różnisz się od wszystkich
Trzymasz spory dystans
Jesteś kimś, kto w tłum nie wtopi się, nie
I to jest okej
Pewnie jest przyczyna
Gdzie to się zaczyna
Ty ciągle chcesz zrozumieć Co w tobie jest
I to wszystko jest okej
Gdy kłopoty widać już z oddali
Pod stopami grunt się nagle pali
I wiesz, że znów Nie będziesz dziś na fali
Ja rozświetlę twoje niebo Dodam barwy tam, gdzie trzeba
Bo tak już jest
Ta przyjaźń łączy nas Bo tak już jest
Masz wsparcie cały czas Bo tak już jest
Przybędę, gdy dasz znak Tak!
I proszę, bez żadnego ale Idź dalej, bo tak już jest!
W najmroczniejsze noce
Odnajdź supermoce
I w końcu jakieś wyjście pojawi się
I to wszystko jest okej
Gdy kłopoty widać już z daleka
A ty nadal na jakiś impuls czekasz
Ja cię porwę, niczym rwąca rzeka Gdy masz pecha, nic się nie bój
W powodzenie w mig go zmienię Bo tak już jest
Ta przyjaźń łączy nas Bo tak już jest
Masz wsparcie cały czas Bo tak już jest
Przybędę, gdy dasz znak Tak
I proszę, bez żadnego ale Idź dalej, bo tak już jest!
Napisy: Anna Piotrowska