Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
A ty dokąd?
Wracaj tu!
Wziąłeś moją kasę!
A ten dokąd ucieka?
Dlaczego idziesz tak szybko?
Dokąd to?
Kolego, boisz się?
Cholera…
No dalej!
- Zalewasz silnik. Pośpiesz się. - Wcale nie zalewam.
Co ty wyprawiasz?
GRANICA USA - KANADA 10 KM
Maya, jutro przyjeżdża twój narzeczony. Na głowie masz organizację ślubu.
Pewnie odchodzisz od zmysłów.
Nawet nie widziałam zdjęcia tego kolesia.
- Ukrywasz go przed nami? - Po prostu nie mam żadnego.
Babciu, co ty robisz?
Wciąż pasuje.
Co ty?
Pięknie pani wygląda.
Trzymałam ją dla ciebie.
Później zrobimy przymiarkę. Nie przeszkadzajcie sobie.
Super! Skarbie, wszystko gra.
Ostatecznie nie musimy ci szukać sukni.
SUNSET MOTEL - BAR
Skarbie, wszędzie cię szukam.
Tak, gram tutaj.
- Odebrałeś wypłatę? - Tak.
Obiecałeś kupić dziecku kilka rzeczy,
- gdy wrócisz z pracy. - Daj mi chwilę, skarbie.
- Wszystko gra? - Tak.
Tak, grajmy dalej.
Dobra gra.
Skarbie…
Skarbie!
To gra dla dużych chłopców.
Dzień dobry panny młode z południowej Kalifornii.
Dzisiaj nasz gość, czołowy organizator ślubów, opowie nam,
jak radzić sobie ze stresem przedślubnym.
WITAMY W SOUTH BAY
BAR
SKLEP Z NARZĘDZIAMI JOHNSONA
- Co dla pani? - Tylko kawę.
Mogę też prosić o jedną? Dzięki.
Wie pani, która jest godzina?
Proszę mnie zostawić w spokoju.
Pytałem się kelnera.
Jest 10.30.
Dzięki, stary.
- Przepraszam. - Teraz chcesz ze mną rozmawiać?
- Poniosło mnie i przepraszam. - Nie ma sprawy.
Chcesz być sama. Rozumiem.
Większość facetów widzi samotną dziewczynę i uznaje to za rodzaj zachęty.
Uwierz mi, że nie jestem taki.
Dziękuję ze wyrozumiałość.
Nie ma o czym mówić.
Siedź sobie tam sama,
a ja posiedzę sobie tutaj.
Tak jakby to się nigdy nie wydarzyło.
No widzisz…
Ten uśmiech wysyła mylne sygnały. Wiesz, czym to się może skończyć?
Po prostu mam bardzo zły dzień.
Jeśli chcesz, zamieniam się w słuch.
Spóźniłam się kilka minut,
a ojciec zaczął na mnie wrzeszczeć,
jakby miał prawo mówić mi, co mam robić.
Ty i twój ojciec macie chyba jakieś poważne nierozwiązane sprawy.
- Po czyjej jesteś stronie? - Po twojej, dziewczyno. Mów dalej.
Mówiłem tylko, że to miły facet…
To się zaczęło jakiś miesiąc temu, gdy wspomniałam ojcu o wycieczce.
Swoją drogą, planuję pojechać do Afryki.
„Swoją drogą”?
I tyle?
Szukam inspiracji.
Do czego?
Wybacz, ale nie po to kończyłam ASP, żeby pracować w sklepie z narzędziami.
Pewnego dnia ten sklep będzie twój.
Pomyśl o tym.
Chcę być artystką.
Nikt nie zabrania ci uprawiać sztuki.
Ale jak zamierzasz się z tego wyżywić?
Skarbie, myślisz, że Afryka cię zainspiruje?
Tak, babciu.
Więc to świetny pomysł.
Na ile wyjeżdżasz?
Nigdzie nie wyjeżdża.
- Na trzy tygodnie. - Słyszałaś, co powiedziałem?
Za późno, bo już kupiłam bilet.
Na przyszły piątek.
Nie polecisz.
Dlaczego nie?
Samotna kobieta? Wszystko może ci się stać.
- Jesteś zły, bo cię nie zapytałam. - Bo należało zapytać.
Po co, skoro i tak znam odpowiedź?
Bo takie decyzje trzeba omawiać.
Dobra, wyluzuj na momencik.
Ochłoń i pogadaj sobie z ojcem od serca.
Nie da się z nim pogadać od serca.
On wydaje rozkazy, a ty słuchasz.
Dobra, mów dalej. Co było potem?
Polecę i tyle.
Wcale nie.
Zobaczymy.
Dacie wiarę?
KAPSZTAD
Wiszę panu kasę?
- Słucham? - Czy wiszę panu kasę?
- Nie rozumiem. - Gapi się pan na mnie.
To bardzo niegrzeczne.
Nieprawda…
Oglądałem mural za panią.
Proszę wybaczyć.
Rozumiem panią.
Taka piękna kobieta zapewne musi często przyciągać wzrok.
Przepraszam. Najlepiej będzie, jeśli się przesiądę.
Nie.
W porządku.
Yebo.
Tak, piękne.
Mtumbie Bamburi.
Maya Johnson.
To były trzy najbardziej romantyczne tygodnie mego życia.
Naprawdę zawrócił mi w głowie.
Pierwszy raz wszystko toczyło się w takim tempie.
Nie wiedziałam, dokąd to zmierza.
Co za niesamowity pokój.
Mogłabyś tu tworzyć piękne obrazy.
Usunąłbym stąd meble, żebyś mogła postawić swoją sztalugę.
Obok okna.
To byłoby idealne.
Już widzę, jak…
Moją sztalugę?
Wyjdziesz za mnie, Maya Johnson?
Ledwo się znamy!
Wiem, że to nagłe, ale miłości nie ima się czas.
Słucha się tylko serca. Ono mi podpowiada, że jesteś tą,
na którą czekałem całe życie.
Ale szybcy są ci Afrykanie.
Wybacz. Mów dalej.
Zadzwoniłam do rodziny z dobrymi wieściami.
Wracasz do domu?
Ciociu Claro, wspominałam ci o Mtumbie. Poznałam go pierwszego dnia pobytu.
Tak.
Cóż…
bierzemy ślub.
Jak to „bierzecie ślub”?
Mtumbie poprosił mnie o rękę!
Kto to ten cholerny Mtumbie?
Odkąd tu przyleciałam, w kółko o nim mówię,
To ten miły pan, który ją oprowadzał po mieście.
- Tato, pokochasz go, gdy się poznacie. - Też kiedyś byłem młody.
Wiem, jak to jest.
Wyleciałaś do egzotycznego kraju,
gdzie wszystko jest nowe i ekscytujące.
Uwierz mi, to nie przetrwa.
Ed!
Po pierwsze, to nie jest jakiś wakacyjny romans.
Po drugie,
- weźmiemy ślub. Tak czy inaczej. - Żartujesz sobie ze mnie, tak?
Uznam to za twoje gratulacje.
Wyjaśnij mi to.
Ten koleś to Afrykanin, tak?
Masz z tym problem?
Nie, próbuję to zrozumieć.
Chciałeś przecież, żebym się ustatkowała,
- wzięła ślub. - Nic nie rozumiem.
Potrzebuje zielonej karty?
Wiedz, że jest bardzo bogaty
i nie potrzebuje zielonej karty!
Nie weźmiesz ślubu. Kropka.
To moja decyzja i wezmę ślub, czy tego chcesz, czy nie!
Wsiadaj w pierwszy samolot
i wracaj do domu. Koniec dyskusji.
- Wrócę do domu, gdy będę na to gotowa. - Maya, twój ojciec chce dobrze.
Ale te wieści go zaskoczyły. I tyle.
Kolejna rzecz. Dopóki mieszkasz pod moim dachem,
będziesz robić to, co ja chcę, kiedy tego chcę…
Co?
- Co twoja mama na to? - Zmarła, gdy miałam 12 lat.
Tak mi przykro.
Ciocia jest dla mnie niczym matka i ona w pełni mnie popiera.
Poszłam wypłakać się Mtumbie na ramieniu…
Mtumbie?
Qui est elle?
Cholera!
To znaczy, przykro mi.
Maya, zaczekaj!
Daj mi wyjaśnić, ona nie mówi po angielsku, to nieporozumienie.
Nie rozumie słowa „nie”! Proszę cię!
MTUMBIE ODBIERZ
Wsiadłam w następny samolot do domu.
Jesteś naprawdę piękną dziewczyną,
Każdy facet to widzi.
Mówię poważnie.
Jego strata.
Nie twoja.
Ale to nie wszystko.
Maya!
Lot 442 ląduje przy Bramce 33.
Witam w domu. Tęskniłam za tobą.
Zatem…
gdzie on jest?
Mtumbie nie przyleci.
Dzięki Bogu, poszłaś po rozum do głowy.
I tak bym ci na to nie pozwolił.
Ed, przestań.
Niby co?
Nie jesteś pierwszą kobietą, którą wykorzystano.
Skąd ten pomysł?
Nie ma go tutaj.
Mówiłem ci, że to się nie uda.
Żebyś wiedział, że przyleci… W przyszłym tygodniu.
Naprawdę?
Musiał zamknąć kilka ważnych spraw.
Będzie tu w sobotę.
Poważnie?
Tak, poważnie.
Moment…
Nie powiedziałaś mu, że to odwołałaś?
Miałabym dać ojcu satysfakcję z mojej porażki?
Prędzej czy później się dowie.
Dzięki, Malcolm, że mnie wysłuchałeś.
Nie ma sprawy.
Też poproszę rachunek.
- Ktoś nas orżnął! - Co?
Włamał się do naszego pokoju hotelowego i ukradł moje buty.
Martwisz się z powodu pary butów?
- Tam schowałem kasę! - Nie byłeś cały czas w pokoju?
Spałem.
- Spałeś? - Tak.
- Niczym dziecko? - A ty gdzie byłeś?
- Co z tobą? Masz pięć lat? - Hej!
Dziękuję za to, co zrobiłeś.
Nie mogłam uwierzyć, gdy mąż mi powiedział.
Jesteś święty.
Nie wiem, o czym mówisz.
Miłego dnia. Dzięki.
Znamy się z klubu bilardowego. Z wczoraj.
Wiesz co?
Odbija ci.
Zajmij się sobą, bo wezwę policję.
- Dobra. - I to już. Dziękuję.
Co takiego zacnego zrobiłeś dla farmera Browna?
Stary…
Wyluzuj, Ty. Przecież wiesz, że to wariatka.
Napij się kawy, odpręż się.
Oszalałeś?
- To była moja forsa! Moja! - Posłuchaj mnie…
Trzymałem w tym bucie ponad trzy patole.
Odzyskamy to, dobra?
To nic wielkiego.
- Ty… - Nic wielkiego…
Ty, dokąd idziesz, stary? Daj spokój…
Jesteś trupem.
Jesteś trupem, Malcolm.
Mój Boże.
O nie!
Cholera.
No dalej!
- Gdzie poszedł? Gdzie tylne wyjście? - Nie chcę kłopotów ani policji.
- Gdzie tylne drzwi? - Za kuchnią.
PALIWO
Proszę.
- Mój Boże! - Hej!
- To ja. Facet z knajpy. - Co robisz w moim wozie?
Nie zatrzymuj się. Wyjaśnię później, tylko jedź.
Weź auto, pieniądze z portfela, tylko nie rób mi krzywdy.
Nie chcę auta czy pieniędzy. Po prostu nie zwalniaj.
Jeśli nas dogoni, już po mnie.
Kto taki?
Facet w pomarańczowym wozie za nami.,
Ma broń i ściga mnie.
Dlaczego?
Bo myśli, że ukradłem mu kasę.
- Co takiego? A ukradłeś? - Nie!
Rety!
- W pewnym sensie tak. - Jak to? Gadaj!
Poznałem go w sali bilardowej w Montrealu i ruszyliśmy razem na zachód.
Nie brzmisz jak Kanadyjczyk.
Urodziłem się w Montrealu, wychowałem w Jersey. Też jest z Kanady.
Ściga cię Kanadyjczyk z bronią? Coś tu śmierdzi.
Jesteśmy parą bilardowych kanciarzy.
- Co znowu? - To długa historia.
Ale błagam cię. Pomóż mi.
- Niby dlaczego? - Dlaczego?
Co z tego, że ma broń?
Nic wielkiego.
- Mógłbym ci pomóc. - Z czym? O co ci chodzi?
Rodzina oczekuje przyjazdu narzeczonego. Oboje wiemy, że nic z tego.
- Czy ja cię dobrze rozumiem? - Tak! Będę twoim facetem.
Mój narzeczony jest Afrykaninem.
A skąd myślisz, że pochodzi „afro” w „Afroamerykanin”?
Widzę, że to rozważasz.
Trzymaj się.
Skarbie, nie martw się tak.
Wyglądasz pięknie.
Boże, ale ze mnie idiotka.
Kiedy ja się nauczę?
Skarbie, to już chyba wszyscy.
Może nie zdążył na lot?
A może otrzeźwiał?
Ed, mówię poważnie.
Przecież go tu nie ma.
Może masz rację.
To twoje pierwsze mądre zdanie, odkąd dorosłaś.
Ciociu Claro, chyba powinnam ci coś powiedzieć.
- Więc… - Uhmbowa tomobmba!
Oto jestem…
Mtumbie,
pana przyszły zięć.
- To dla pani. - Dla mnie?
Tak. Proszę otworzyć.
- Łyżka. - Tak.
Rety! Ale pani jest piękna.
Moje serce bije niczym afrykański bęben.
- Dziękuję. - Piękno jest u was dziedziczne.
Rety!
To pewnie… Oczywiście!
- Król Lew, chodź tu. Miło mi. - Nie trzeba.
- To zaszczyt pana poznać. - Zapewne.
Na co czekasz. Idź do niego!
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Truskawki.
Spójrz no! Zaniemówiła.
- To coś nowego. - Ed…
Chodź.
Wynajmijcie sobie pokój.
Już idziemy.
Ed!
Dzień dobry!
Witamy.
Dziękuję.
To babcia Rose.
Jak miło panią poznać.
A mnie pana.
Mtumbie, zapewne jesteś zmęczony po tak długim locie.
Mamy dla ciebie pokój gościnny na górze.
Świetny pomysł. Pokażę ci pokój.
Chwileczkę…
Jeśli masz siły, wieczorem w telewizji będzie maraton Tarzana.
Tato!
Co? Jeśli obawiasz się nostalgii,
nie musisz oglądać.
Kocham Tarzana.
To bohater narodowy w Afryce.
- Poważnie? - Poważnie?
Tak.
Przepraszam. To był dowcip.
Tak!
LOL!
Nabrałeś mnie.
Twój chłop ma poczucie humoru.
Może udzieli się i tobie.
W pani kuchni można zmieścić całą wioskę.
Drewno we wzór zebry. Czarne i białe.
Tak, to prawda.
Całkiem niezły.
Proszę.
Więc…
- o co chodzi z tym akcentem? - To akcent afrykański.
Wcale nie. A na pewno nie akcent południowoafrykański.
Poza tym kazałam ci kupić garnitur. Co to za szaty?
Nie oglądałaś Księcia w Nowym Jorku?
Daj spokój.
Boże, jesteś nielepszy od mojego ojca.
Czuj się jak w domu.
Ciociu Claro, pozwoliłaś mi zaspać?
Miałam otworzyć sklep w Rocky Point.
Tylko tego brakuje, żebyś myślała o sklepie. Zapomniałaś?
Masz ślub za tydzień.
Nie…
Nie zapomniałam.
Mike cię zastępuje.
Wszystko gra. Nie przejmuj się.
Ktoś tu w nocy baraszkował!
Słucham?
- Czy ja nauczyłam cię tak mówić? - Mówię, jak jest.
Gdybyś tak nie klnęła, może też miałabyś faceta.
- Hilary! - Mamo!
- Mówię, jak jest. - Może sprawdzę, co u Mtumbie.
Wstał kilka godzin temu. Jest na podwórku z ojcem.
Z tatą?
No i…
wujek Rufus jest w drodze do nas.
Gdy dowiedział się o ślubie z Afrykaninem, był wniebowzięty.
Uważa się za eksperta od Afryki.
- Nigdy nie widział kontynentu na oczy! - Ciekawe, czy umie przeliterować Afryka?
Możesz być pewna, że ubierze dashiki!
Kupiony na wyprzedaży!
Nie mów tak, mamuśka!
Wujku Rufusie!
Cześć!
Jak miło, że jesteś.
Widzę, że poznałeś już mojego narzeczonego Mtumbie.
Tak.
Miło cię poznać.
Wujku Rufusie.
Mój wujek jest afrykofilem.
Muszę nieco przypomnieć sobie zuluski, bo Mtumbie mnie chyba nie zrozumiał.
Ponieważ nie mówię po zulusku.
Ndebele nie mówią po zulusku?
Nie pochodzę z Republiki Południowej Afryki.
Niedawno się tam przeprowadziłem.
Pochodzę z Nigerii!
Stąd ten akcent.
Tak.
Joruba, tak?
- Właśnie. - Tak.
Niesamowite! Gdybym nie wiedział lepiej, uznałbym, że jesteś z mojej wioski.
- Dziękuję. - Nie ma za co, wujku Rufusie.
Jeśli nie naprawię wędzarki, nici z lunchu.
Ed, trzeba było mnie posłuchać i kupić dwuciągową wędzarkę próżniową.
Wymaga połowy czasu i daje dwukrotnie lepszy smak.
A w czym ty nie jesteś ekspertem?
- Tak myślałem. - To tylko moje zdanie.
Wiesz co?
Nie mogę się doczekać ślubu.
Będzie tradycyjna ceremonia ludu Joruba?
Nie, to będzie prosty ślub.
A co z asunem?
Ślub miałby być bez błogosławieństwa przodków
i z asunem?
Wujku, masz rację.
Będzie asun, nie można zawieść przodków.
Będzie asun!
- Właśnie! - Co…
Co to asun?
Wujku, wyjaśnij rodzinie,
- co to asun. - Dobra.
Asun to tradycyjna ceremonia, w której pan młody bierze nóż
- i podrzyna gardło kozy. - Nie!
Rozlewa krew
jako podarunek dla przodków,
- żeby pobłogosławili ślub. - Właśnie.
Prosta sprawa, bierzemy kozią głowę,
podrzynamy gardło i potem…
Mówiłeś o żywej kozie?
- Żywej? - Tak.
Jak inaczej obdarujesz przodków ciepłą krwią?
Dobra, nikt nie będzie upuszczał krwi na moim ślubie.
Dziękuję.
Oczywiście, księżniczko.
Nie będzie zabijania kóz.
Dobrze, że to rozwiązaliśmy bez telefonu do ONZ.
Zróbmy sobie zdjęcie, póki jasno.
Stańcie blisko siebie.
Dobra, idealnie.
Mtumbie, bardzo chcemy poznać twoją rodzinę.
On nie ma rodziny.
Co?
To sierota.
- Nieważne, teraz masz już rodzinę. - Właśnie.
- Dziękuję, pani Johnson. - Mów mi mamo.
Dziękuję, mamo.
- Mów mi Baba. - Dziękuję, Baba.
- Mów mi Ed. - Dobra…
Uśmiech!
Chyba mi odbiło.
Nie ujdzie mi to płazem.
Jeśli chcesz zrezygnować,
- nie ma sprawy. - Co? W życiu!
Nie możesz teraz wyjechać. Jak ja to wyjaśnię?
Nie wiem. Powiedz, że się pokłóciliśmy i…
- że odwołałem ślub. - Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Tego właśnie oczekuje mój tata.
Nie.
Ślub się odbędzie.
Myślałem, że mam tylko być narzeczonym.
Już wiem!
Po ślubie
ty…
umrzesz!
To już nawet dla mnie
- zaczyna być zbyt wariackie. - Nie. To dobry pomysł.
Oto, co się stanie…
Po ślubie
powiemy rodzicom, że jedziemy w podróż poślubną
do Afryki.
Wrócę do domu i ogłoszę,
że utonąłeś podczas wypadku na łodzi.
Utonąłem w wypadku…
Sprawa załatwiona, a ja będę szanowaną wdową.
Chwila, nie było mowy o utonięciu czy…
Będziemy udawać, że utonąłeś.
Słuchaj, poznałem twoją rodzinę.
Wydają się normalną, miłą gromadką.
Ale jak ty tak odleciałaś?
Widziałam faceta, który cię gonił.
Gdybym cię zostawiła, byłbyś już trupem.
Jesteś mi to winien.
Ale z ciebie ziółko…
Idę spać.
Widzimy się rano.
Na marginesie - potrafię pływać.
Cześć.
Musimy się pośpieszyć. Jesteśmy umówione na 9.00.
O cholera!
Później coś przekąsimy.
Truskawki.
- Dzień dobry, skarbie. - Dzień dobry.
- Dzień dobry, Mtumbie. - Witam panie.
Musimy wyjechać z Mayą, ale Ed jest na podwórku
- i prosiłam, że się tobą zajął. - Niech jedzie z nami.
Nie wygłupiaj się.
To przynosi pecha, gdy pan młody widzi suknię ślubną.
Musi spędzić czas z twoim ojcem.
Dobra?
- Dobra. - Dobra.
- Pa. - Żegnam panie.
- Miłego dnia. Chodź. - Wzajemnie.
Ale szybko wrócimy?
Trzeba obejrzeć kwiaty, a potem wybrać suknię.
Dzień dobry, Ed.
Dzień dobry.
Co za wspaniały dzień, prawda?
Co takiego budujesz?
Warsztat.
Dam radę.
Dobra, chodź.
Skoczę po piwo. Chcesz?
Tak, Ed.
Dziękuję.
Chłopak ma sprawne ręce.
Tak.
Kto by pomyślał?
Uwaga na pudło.
Wezmę to.
Świetnie.
- Dasz radę? - Tak.
Sporo kupiłyśmy.
Wszystko jest nam potrzebne.
- Spójrz no! - Witam panie.
- Jak leci? - Dobrze.
Cześć, Maya.
Cześć.
Witaj!
Cześć.
Naomi.
Pozwól, że to wezmę.
Na co się patrzysz?
Podoba mi się.
Przypomina mi młodego Denzela Washingtona.
Ma takie same cudowne oczy.
E kãro!
- Co? - Jak to było?
E kãro.
E kãro!
To dzień dobry po joruba.
Nie jest rannym ptaszkiem.
A jak się mówi „maruda”?
Innym razem.
Skończ tu.
Czas na mnie.
Muszę poszukać tortu weselnego.
Nie, ciociu Claro, ma być prosto.
Skarbie, tort musi być.
Wiem, że mają torty weselne w Afryce.
Prawda?
Przestań gadać z nią o weselach. Ona nie ma o tym pojęcia.
Nigdy nie była mężatką.
Zrób to, co powinnaś.
- Tak jest. - Babunia cię kocha.
Ale już cicho sza.
Tu masz wymiary. Wstawimy je w te miejsca.
Dobra.
Panele słoneczne dotrą za dwa tygodnie. Na pewno dasz radę je zainstalować?
- Bez problemu. - Chwila. O co chodzi z tymi panelami?
Mój przyszły zięć
wstawi panele słoneczne, gdy wrócicie z podróży poślubnej.
Mogę cię prosić na zewnątrz?
Teraz?
Co ty wyprawiasz?
Jak to?
Tata zamawia panele słoneczne, bo myśli, że je zainstalujesz,
- gdy wrócimy z podróży. - Już to robiłem.
Ale ty nie wracasz z podróży poślubnej.
Wiem, ale próbuję być przekonywujący.
Nie o to chodziło?
Nie prosiłam, żeby tata cię polubił. Nawet mi to nie na rękę.
Próbuję być sobą.
Ale nie masz być sobą, tylko Mtumbie!
Dokąd idziesz?
Muszę trochę pobyć sama.
Nie rozumiesz znaczenia słowa „sama”? A może mam to powiedzieć w joruba?
Zabawne.
- Mogę cię o coś zapytać? - A mam wybór?
Co takiego malujesz?
- Nie malowałam już od jakiegoś czasu. - Dlaczego?
Muszę poukładać sobie parę spraw.
To znaczy?
Nie wiem.
Rozgryzę to, gdy wyjadę z South Bay.
A co jest nie tak z South Bay?
Nie możesz tu malować? Tu jest pięknie.
Brakuje mi tu inspiracji.
Walę głową w mur.
Ale pochodzisz stąd.
Podobnie twój ojczulek, ciocia, Baba…
Spójrz na to.
Czy to jest bez znaczenia?
Może to mój problem?
Po to poleciałam do Afryki. Aby doświadczyć czegoś nowego.
Niewątpliwie ci się udało.
Gdzie trzymasz sprzęt do malowania?
W oranżerii z tyłu domu. Dlaczego?
Tylko pytam.
Co ty wyprawiasz?
Maluję.
Nie potrafisz malować w South Bay. Sprawdzam, w czym tkwi problem.
Może chcesz coś udowodnić?
Ja? Skądże.
Już to widzę.
Pokażę ci, kiedy skończę.
Wciąż planujesz wyjechać do San Francisco, gdy już będzie…
po wszystkim?
Nie wiem.
Może wrócę na wschód.
Jak możesz tak żyć?
Bez celu w życiu?
Można się przyzwyczaić.
A gdzie twoja rodzina?
Nie mam żadnej.
- Musisz mieć jakąś. - Nie.
Jestem sierotą.
Tak mi przykro. Nie miałam pojęcia. Wymyśliłam to dla rodziny.
- Nie chciałam, żeby zadawali pytania. - Spokojnie.
Nie mogłaś wiedzieć.
Od kiedy jesteś sierotą? Co za głupie pytanie.
Od czwartego roku życia.
Rodzice zginęli w wypadku samochodowym.
Żaden krewny nie chciał mnie przygarnąć, więc trafiłem do adopcji.
Szczerze? Jako dzieciak byłem przy sobie, co nie pomagało.
Trafiasz do miejsca pełnego nieznajomych
i prosisz, żeby cię wybrali.
Uśmiechają się i idą dalej.
Słodziacy zawsze są wybierani pierwsi.
Ich strata. Bo wyrosłeś na prawdziwego przystojniaka.
Co?
Za mało abstrakcyjne dla ciebie?
Tak, tu jestem ja. A to ty.
- Czekaj. - Nie.
Tak.
Tak mi przykro.
Teraz wyglądasz jak artystka.
Masz coś na bluzie.
Wiesz co…
- Co ty robisz? - Maluję.
- Próbuję malować. - Tak?
Jak miło.
- Jestem prawdziwą artystką. - Chwila.
W sumie całkiem niezłe.
Niezłe. Tu jeszcze coś dodam.
Do twarzy ci z zielenią.
Tobie nie najgorzej w purpurze.
Myślę, że…
musimy wziąć prysznic.
Tak.
- Śmiało. - Dzięki, to ja…
Dokąd idziesz?
Użyję prysznica w domu.
Zmieścimy się tam we dwoje.
Chyba śnisz.
Pozwól, że ci podam.
Osusz się, zanim się przeziębisz.
Ws porządku, ale bardzo ci dziękuję.
Tak, widzę. Wiesz, czego ci trzeba?
- Tak, moich ubrań. - Kobiety, która cię doceni.
Maya bardzo mnie docenia.
Gdybym miała takiego faceta,
tylko jedno chodziłoby mi…
po głowie.
Co ty wyprawiasz?
Ostatnio spojrzałeś na mnie tak, że poczułam, że między nami iskrzy.
Nie, jesteś jej kuzynką.
- Drugiego stopnia. - Bierzemy ślub za dwa dni.
- Można wiele zrobić w dwa dni. - Nie chcę. Nie jestem taki! Rety!
To oczywiste, że ciebie i Mayę nic nie łączy,
inaczej nie patrzyłbyś tak na mnie.
Patrzyłem?
Nie, to nieporozumienie.
Było gorąco i przepraszam.
Tak, było gorąco, ale to nie słońce nas rozgrzewało.
Wiesz, co mam na myśli?
Nie, ja i Maya mamy…
bumboyę.
- Bumboyę? - Tak.
To wtedy, gdy bogowie wypełniają serce mężczyzny i kobiety miłością
i jeśli ktoś przeszkadza w bumboyi,
to będzie przeklęty na zawsze.
No dobra.
Nie można mnie winić, że próbowałam.
Nie wiedziałam, że łączy was bumboya.
Bez urazy?
- To do widzenia na ślubie. - Dobrze.
Bumboya!
- Ile masz tych dużych? - Cztery.
Ale możesz po prostu powiesić ten.
Zawsze można kupić więcej.
Tych mamy wystarczająco. Nie chcę…
- Witam panie. - Witaj.
- Żegnam panie. - Żegnaj.
Cóż…
Co tu dodać?
Zrobiłem coś?
Byłem…
Co do…
Maya chyba właśnie wyrzuciła kwiaty z okna.
Co?
Rzeczywiście.
Może to jakiś afrykański zwyczaj.
- A to dlaczego? - Widziałam cię z Naomi.
Z Naomi?
Ostrzegałam cię przed nią.
O czym ty mówisz?
Widziałam cię przy przystani.
Widziałaś mnie przy…
To nie tak. Uwierz mi.
To nieporozumienie.
Mam ci uwierzyć?
Boże!
Co?
Jesteś zazdrosna.
- O co? - Daj spokój. Przyznaj się.
Czujesz coś do mnie.
- Czuję coś? - Tak.
Pewnie. Czuję coś.
Przykładowo obrzydzenie, wstręt,
nie wspominając litości.
Wkręciłaś się na całego.
Czy ty wiesz, jaki jesteś pokręcony?
Nie obchodzi mnie, że kręcisz z Naomi. Na pewno jest w twoim typie.
Po podróży poślubnej znikasz z mojego życia.
Dzięki Bogu. Wtedy znajdź sobie jakąś Naomi gdzie indziej.
Jest ich na pęczki.
Maya…
Maya, co…
Co się dzieje?
Posłuchaj mnie, proszę.
- Dokąd to? - Na przejażdżkę.
- Wysiądź! - Nie.
- Wysiadaj z mojego auta! - Nie, masz mnie wysłuchać.
Jeszcze dwa dni i koniec. Utrzymasz go w portkach do tego czasu?
- Hej! - Cześć, tato.
Clara pyta, co chcecie na kolację.
Zaprosiła ciocię Hillary i kuzynkę Naomi.
Wielka szkoda, bo właśnie jedziemy na kolację.
Super.
Jak się państwo dziś mają?
Dobrze, poprosimy o stolik dla dwojga.
Mam stolik z pięknym widokiem.
Nie, dziękujemy.
Poprosimy coś z tyłu.
Oczywiście.
Życzę udanego wieczoru.
Dzięki.
Mają dobrego kurczaka na ostro.
Nie pomyślałbym, że lubisz pikantne i ostre dania.
Pozwolisz, że się wytłumaczę.
To, co się tam wydarzyło…
Proszę, chodź tu. Proszę.
Tam siedzi koleś, przed którym pomogłaś mi uciec.
Czemu się patrzysz? Nie rób tak! Wyluzuj, proszę!
Uspokój się. Nie patrz!
Skup się!
Bez napinki, dobrze?
Zobaczył mnie?
Chyba nie. Prawda? A może tak?
Proszę, przestań się tam gapić! Skończ z tym wierceniem się!
Proszę.
- Co mam robić? - Zachowuj się naturalnie.
Wyszedłem do łazienki. Albo coś zgubiłem.
Cześć. Chyba jednak będę jeść sama.
Po prostu tam wszedł!
- Poszedł sobie? - Nie, wciąż tu jest. Nie spieszno mu.
Pewnie zamówię deser,
żeby zabić czas, dopóki nie wyjdzie.
Zrobisz mi przysługę?
Podasz mi jakieś jedzenie?
Wielkie dzięki.
To wszystko?
Nie masz nic więcej?
Ryż lub fasolę, cokolwiek?
Rety!
Czuję, jakbym tam siedział kilka godzin.
Bardzo wolno je.
A co się stanie,
jeśli cię znajdzie?
Na pewno jest przejazdem i jutro go już nie będzie.
Kanciarz bilardowy.
Co mi odbiło?
Moje plecy!
Mtumbie.
Tak późno na nogach?
Dobry wieczór, Baba. Chciałem się przejść.
Z walizką.
Tak, to afrykański zwyczaj, żeby pan młody
chodził po domu przyszłej żony z całym dobytkiem. To przynosi szczęście.
U nas mówimy, że ktoś ma „pietra”.
- Dobranoc. - Dobranoc, skarbie.
Ja stawiam, panie.
Nie, naprawdę muszę wracać.
Daj spokój, w Hal's są prawdziwi przystojniacy.
Ostatnia szansa, żeby jeszcze zmienić zdanie.
Jakoś wątpię. Miłej zabawy.
Jak chcesz.
- Barman jest mój. - Nie, widziałam go pierwsza.
Zawsze tak robisz.
Wszystko będzie dobrze.
Jest w porządku.
- Na pewno wszystko gra? - Tak, dziękuję.
Kto by pomyślał?
Już łapię amerykański akcent.
Jasny gwint.
Maya powinna zaraz być. Pójdę sprawdzić.
- Dobra. - Ty się stąd nie ruszaj.
Już od godziny miałaś się szykować.
Tak, ale nie potrzebuję całej godziny.
Gdzie byłaś?
W kościele. Sprawdzałam, co z moją randką.
Masz randkę?
- Tak. A co? - Tak pytam…
- Wczoraj jeszcze nikogo nie miałaś. - A teraz mam.
Kto to?
- Nie znasz go. Nie jest tutejszy. - Chwila! Ten koleś z baru?
Tak.
To nie przesada poderwać kolesia w barze
i przyprowadzić go na wesele?
Po pierwsze, to on mnie poderwał.
Po drugie, nie wiem, czy powinnaś mnie ganić,
skoro bierzesz ślub z kolesiem, którego ledwo co poderwałaś w dżungli.
O Boże…
Co tam, Malcolmie?
A może Mtumbie?
Tyrell.
Kupę lat, stary.
Daj spokój. Nie bądź taki.
Trenujesz ostatnio?
Chcę moją forsę.
- Nie mam. - Śmiem się nie zgodzić.
- Oddałem im co do grosza. - To twój problem.
Oczywiście.
Duża spluwa.
Jak to załatwimy?
Chcę być częścią przekrętu.
Jakiego przekrętu?
Sprawdziłem Johnsonów.
Tak…
Ciężko pracująca, bardzo bogata rodzina.
Nie wiem, w co celujesz,
ale zapewne masz to dograne.
Skąd pomysł, że to przekręt?
Słuchaj…
Dziewczyna jest ładna. Bez wątpienia.
Ale gdybyś zamierzał zostać tu na dłużej, użyłbyś prawdziwego imienia…
Mtumbie.
Niezły odlot.
To nie tak.
Chcę tylko swoją dolę.
Dobrze.
Oto, co się stanie: po powrocie z podróży poślubnej
jej tata da nam jeden ze swoich sklepów. Wtedy wezmę pożyczkę
na sto tysięcy pod zastaw sklepu.
Zniknę z forsą, rodzina będzie szukać Mtumbie,
ale cóż…
Mniej się przejmą forsą,
a bardziej tym, że złamałem serduszko ich córeczce.
- Wszystko gra. Mam to pod kontrolą. - Jak?
Jakiś problem?
Nie, wszystko gra.
- Chcę to już mieć za sobą. - Pewnie.
Mtumbie, czy bierzesz sobie za żonę Mayę i ślubujesz jej
miłość, wierność i uczciwość małżeńską aż do śmierci?
Wszystko spoko?
Tak.
A ty, Mayo,
czy bierzesz sobie za męża Mtumbie i ślubujesz mu
miłość, wierność i uczciwość małżeńską aż do śmierci?
Tak!
Tak.
Mocą nadanego mi prawa
ogłaszam was mężem i żoną.
- Możesz pocałować pannę młodą. - Teraz?
Witamy w rodzinie, synu.
- Dziękuję, tatku. - Nasz nowy syn!
Witamy.
- Za rodzinę! - Za rodzinę.
Chodźmy po koktajl!
O co chodzi z Tyrellem?
- Myślałam, że cię ściga. - Tak, ale mam to pod kontrolą.
Wyluzuj, ciesz się weselem. Ogarniam sprawę.
Wyglądasz cudownie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Wrócimy! - Nie ma sprawy, mamo.
Brachu!
Wujku Rufusie.
Wiem, że ten ślub to farsa.
- Słucham? - Pytanie, czy postąpisz właściwie.
Chciałem tylko pomóc Mai. I tyle.
To będzie nasz mały sekret.
Nikomu nie powiesz?
Obaj wiemy,
że bez asun
nie uzyskasz błogosławieństwa przodków.
- Asun. - Tak, asun.
Kozia krew.
Tak.
Jak dotrzecie do Afryki,
przeprowadzisz ceremonię bez wiedzy rodziny Mai.
Zero problemów.
Zaczynasz łapać amerykański akcent. Chicago? Detroit?
Nigeria, Joruba.
Tak, Dayton, Ohio.
Wujku Rufusie.
Witamy w pokoju nowożeńców. Jak widzicie…
Nie trzeba.
Proszę.
Udanego pobytu.
- Malcolmie? - Tak.
Dziękuję.
Za co?
Że to zrobiłeś.
Cóż… miałem wolne w kalendarzu.
To by było na tyle.
Tak.
Oby twój plan się udał.
Więc…
Powodzenia.
Tobie też.
- Maya… - Tak.
Może tego nie wiesz, ale masz cudowną rodzinę.
Dzięki.
Korzystaj.
Malcolmie!
Po prostu…
jest mi przykro.
- Cześć, ciociu. - Hej, skarbie.
Jak tam Maya?
Dzielnie się trzyma.
- Kogo szukasz? - Tyrella. To moja randka.
Masz randkę na stypie?
A nie można?
W Afryce
stypa to święto!
Muzyka na żywo i libacje.
Ale nie jesteśmy w Afryce,
więc wybacz nam, że nie będziemy tego celebrować.
Mtumbie chciałby tego.
- Tylko mówię. - A ja mówię, żebyś sobie odpuścił.
- Gdzie Maya? - U siebie w pokoju, skarbie.
Mtumbie był świetnym facetem.
Może dlatego lepiliście się do siebie.
Nie patrz tak na mnie.
Widziałam was na plaży.
Nie wiem, o czym mówisz.
Dobrze, spróbowałam go poderwać.
Znasz mnie. Nie umiem się powstrzymać.
To był mój narzeczony.
- Jak mogłaś mi to zrobić? - To ja powinnam być zła.
Ty?
Nie miałam nigdy z nikim bumboi.
Co to bumboya?
Nie wiem. To jakiś miłosny dar od bogów.
Mtumbie twierdził, że to macie.
Tak powiedział?
- To trudne. - Wiem.
Ja otworzę.
Witam, jestem Mtumbie.
Malcolmie.
Witamy wśród żywych.
Ładuj tu dupsko.
- Czemu psujesz mi interesy? - Wiem, co myślisz.
Skąd masz to wiedzieć, skoro sam tego nie wiem?
- Okłamałem cię w sprawie przekrętu. - Widzę.
Widocznie nie chodziło o sklep,
więc o co biega?
Nie uwierzyłbyś mi i tak.
Maya, przyszedł do ciebie jakiś pan. Chyba jest z Afryki.
Maya.
- Witam, jestem Clara. - Witam.
Ciocia Mai.
To jej ojciec, Ed.
To wielki zaszczyt poznać rodzinę Mai.
Tyle mi o was opowiadała.
Co?
- Mój Boże! - Czy wyjdziesz za mnie, Maya Johnson?
Czy ty poprosiłeś właśnie moją córkę o rękę?
Cholera.
Niech pan wybaczy.
To nietaktowne z mojej strony. Udzieli mi pan zgody na ślub z pana córką?
Czy może mi ktoś wyjaśnić, co tu się dzieje?
Ed, to normalne.
To afrykański zwyczaj, że mężczyzna…
Nie mam wymówki na to, co zrobiłem.
Bardzo cię przepraszam.
Ta Maya wie o wszystkim?
Nabrała mnie przez ilość łez, które wylała nad tobą.
Naprawdę? Płakała?
Z tego wynika, że o niczym nie wiedziała.
Tylko ja tu jestem ofiarą przekrętu.
- Pewnie. - To była przysługa.
Potrzebowała afrykańskiego męża…
- Afrykańskiego? - Więc go odegrałem.
Pewnie.
No tak…
Gdy wyszłaś, popędziłem za tobą autem.
Źle prowadziłem na krętej drodze i zjechałem ze zbocza.
Kilkakrotnie dachowałem.
Byłem poważnie ranny.
Obudziłem się w szpitalu.
Maszyna przy łóżku
wciąż robiła: „bip bip, bip bip”.
Po czym przestała bipać.
- Wtedy objawił mi się anioł. - Anioł?
Z olbrzymimi skrzydłami. Szepnął mi do ucho:
„Poleć do Mai”.
Po czym krzyknąłem, gdy doznałem katharsis,
że muszę odnaleźć Mayę i wyznać jej swoją miłość.
Po czym maszyna znów zaczęła bipać.
Masz mnie za głupca?
Słuchaj.
Wchodzę pół na pół
albo wsadzę ci kulkę w łeb.
- Zrób to. - Nie żartuję.
Ja też nie.
Chcesz mnie zastrzelić, zrób to,
bo ja już nie mam nic do stracenia.
Już i tak nie żyję.
Dokąd ty idziesz? Siadaj…
Malcolmie! Cholera!
Słuchaj!
Co z tobą, stary?
Chcę tylko mieć w tym udział.
Nie słuchasz mnie. Nie ma żadnej forsy. Zastrzel mnie i miejmy to za sobą.
Po prostu to zrób.
- Blefujesz. - Blefuję?
Skoro tak, sprawdź mnie.
Sprawdź.
Albo spadaj stąd, gnoju.
Dobra. Jaki nagle z ciebie twardziel.
Chodzi o laskę.
Zadurzyłeś się. Boże! To zawsze wina laski.
Czy mimo wszystko wyjdziesz za mnie?
Proszę cię, Maya.
Co z Afryką Południową? Co z nami?
- Twoją sztuką? Maya! - No…
Po co miałbym cię kropnąć? Jak mówisz,
jesteś już martwy.
Miłego dnia, księżniczko.
Proszę cię, Maya.
Dobra, muszę wszystkim coś powiedzieć.
Kto tam?
To naprawdę ty?
To ja, Baba.
- Co się dzieje? - Hej, wszyscy!
Johnsonowie.
Żyję.
Wydostałem się z wody.
Popłynąłem do wyspy i tam wyłowił mnie rybak.
Straciłem pamięć…
Aż nagle…
wszystko mi wróciło.
To prawie ta sama historia!
Malcolmie, to koniec.
Co takiego?
- I kto to ten Malcolm? - Mówię poważnie.
Nie musisz już. Czas powiedzieć wszystkim prawdę.
O czym ty mówisz?
Tak, o czym ty mówisz?
Powiedziałam ci, że jestem zaręczona…
i przyłapałam Mtumbie na zdradzie.
- Ale… - Nie, to Malcolm!
Prawdziwy Mtumbie.
Nakryłam go, odwołałam zaręczyny i wróciłam do domu.
Gdy zobaczyłam cię na lotnisku,
nie potrafiłam powiedzieć ci prawdy, więc okłamałam was, że przyleci.
Ale przyleciał…
Prawda?
Nie.
Poznałam Malcolma w knajpie…
na mieście…
i przekonałam go, żeby udawał Mtumbie.
Wyświadczał mi przysługę.
Czyli…
Nie pojechaliśmy do Afryki w podróż poślubną. Po prostu…
zostaliśmy w Los Angeles.
Po powrocie wymyśliłam historię o tym, że utonął.
Oszalałaś?
To znaczy…
Nie wierzę, że to zrobiłaś.
- Przepraszam. - Przepraszam?
Przepraszasz?
Ciocia Clara i babcia przeglądały zdjęcia ślubne
i opłakiwały tego fikcyjnego Mtumbie. Nie wiem, co jest gorsze.
To, że uważaliśmy go za martwego, czy wiedza, że to kłamstwo!
Nie chciałam was skrzywdzić.
Nikogo nie chciałam skrzywdzić.
Po co to zrobiłaś?
- Bo nie potrafiłam stawić ci czoła. - Naprawdę?
- Co za piramidalna bzdura! - Ed!
Właśnie o tym mówię!
Taki straszny ze mnie ojciec, że nie mogłem poznać prawdy?
Chciałam ci powiedzieć, ale za każdym razem robiłeś z tego aferę,
że jest z Afryki i nie chcesz, żebym poślubiła Afrykanina,
bo popełniam wielki błąd, więc mnie zmroziło.
Nie chodziło o to, że jest Afrykaninem. Pochodzenie jest nieważne.
Nie chciałem, żebyś mnie opuściła.
Dlatego zbudowałem ci studio z tyłu domu.
Ten warsztat był dla mnie?
Chciałem stworzyć miejsce dla twojej sztuki.
To miała być niespodzianka.
Strasznie cię przepraszam, tato.
Ja też.
Ale prawda jest taka…
że zakochałam się w Malcolmie.
Który to Malcolm?
A ja zakochałem się w Mai.
Nie mów tego nam, tylko jej.
Baba.
Ona już to wie.
Chodź tu, mała.
Spójrz na nich.
Cześć. My się jeszcze do końca nie poznaliśmy.
Naomi.
Mtumbie.
Nie do wiary.
- Mtumbie wrócił! - Nie!
Tak się cieszę z tej podróży poślubnej.
Ja też.
Ale czy musieliśmy brać całą rodzinę?
Wspaniale! Posłuchajmy ryku lwa!
Tak, kocham lwy.
- Będziemy bezpieczni? - Widzisz słonie?
Co? Widzę je!
- Nakutakia siku njema! - Co to znaczy, wujku Rufusie?
Nie ma pojęcia.
Pokaż mi! Cudowne.
Spójrzcie na to!
Ale frajda!
Zobacz!
Uwielbiam to!
Afryka!
Maya…
Cięcie!
Muzyka na żywo i…
libacje!
Wyłowiła mnie łódź rybacka.
To nie jest zabawne.
Masz te próżne wędzarki próżniowe
Dwupróżniowe dymne wędzarki…
Dwudymne odkurzacze próżniowe…
A w czym ty nie jesteś ekspertem?
W tych dialogach.
Poszłam do…
Co do…
No nie!
Napisy: Przemysław Stępień