Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kobieto, jeśli z Bogiem możesz rozmawiać
Spytaj go, czy przestałem cię uwielbiać
A morze
Odbicie mego serca
Ile razy przed nim przyszło mi płakać Zdrada twojej miłości
Proszę, Emilio, twój tost...
Proszę bardzo.
- Serwetka... - Halo!
No tak. Masz rację. Mamy nowego kucharza, nie mówiłam mu.
Mario, Emilio nie lubi pomidora na chlebie!
Jasne.
Ale dlaczego zamawiasz chleb z pomidorem,
a nie rozsmarowujesz pomidora na chlebie?
Chodzi o cieszenie się czystymi smakami.
Zamawiam chleb z pomidorem, bo lubię smak chleba i smak pomidora.
- Jasne. - Jeśli je zmieszam,
nie cieszy mnie ani jeden, ani drugi.
Lubisz sobie pogadać, co?
Uwielbiam.
Nie wierzę!
W co?
Pierwszy raz od lat zdarzyło się,
że przynoszę śniadanie, zanim skończyłeś sudoku.
To nie jest sudoku, tylko „kwadrat magiczny”.
Tak? Nie wiedziałam.
Japończycy sądzą, że go wymyślili,
ale oni nazwali tylko coś, co już istniało.
No nic...
Nie, Emilio, już zapłaciłeś.
Cóż...
- Sprawdzam cię. - Jasne.
Wszystko OK?
Jak to?
Sama nie wiem, jesteś jakiś inny.
Wszystko dobrze.
U ciebie z kolei
ciągle to samo. Znów w ciąży.
Jednak się myliłam. To mój typowy Emilio.
Porozwiązujcie lepiej z mężem sudoku.
- Chyba kwadraty magiczne. - Tak.
Mówię, że te liczby się nie zgadzają!
Nie da się tego rozwiązać!
Jestem profesorem matematyki na uniwersytecie.
Wiem, o czym mówię.
Może mnie pan połączyć z redaktorem naczelnym?
Halo?
Halo!
Panie Emilio, zadam panu kilka bardzo łatwych pytań.
Nie ma się pan czym martwić.
- Rozumie pan? - Przepraszam, ale...
dlaczego mówi pani do mnie, jak do niedorozwiniętego?
W porządku.
Jestem Catalina.
Ale może pan na mnie mówić Cati.
Możemy być na ty?
Wystarczy mi na pan.
A więc zaczynajmy.
Który mamy rok?
2017.
Jaką mamy porę roku?
- Wiosnę. - Świetnie.
W jakim mieście jesteśmy?
- W Walencji. - Bardzo dobrze.
A w jakim jesteśmy miejscu?
W więzieniu.
Cały dzień jestem tu na badaniach i nie dajecie mi wyjść.
Panie Emilio...
Proszę.
Musi pan podejść do tego poważnie, dobrze?
- W szpitalu. - Bardzo dobrze.
Teraz proszę, żeby pan sobie wyobraził,
że ma pan 30 monet.
Widzi je pan?
Jeśli z tych 30 monet da mi pan trzy, to ile zostanie?
Jeszcze raz przepraszam, Cati, ale...
mimo emerytury jestem profesorem matematyki.
Tak, mam to tu napisane.
- Uniwersyteckim. - To również tu przeczytałam.
Dobrze.
Mam 30, daję trzy, zostaje mi 27.
Świetnie. A jeśli da mi pan trzy więcej?
24, 21, 18,
- 15, 12, 9... - Świetnie.
- 6, 3, 0. - Tak, widzę, że...
A teraz...
może mi pan powiedzieć, co to jest?
To pewne!
Ma mnie pani za idiotę!
Bo nie skończyłem kwadratu magicznego?
Czy nie można mieć już gorszego dnia?
Z moją głową wszystko w porządku!
Widzi pan tę część?
To hipokamp.
Tam przechowywane są najnowsze wspomnienia.
Te straci pan najpierw.
Później choroba przejdzie do części przedniej,
która odpowiada za myślenie logiczne.
Wpłynie to na umiejętność rozwiązywania problemów.
Ile razy przed nim przyszło mi płakać Zdrada twojej miłości
Szukam cię wszędzie, gdzie idę Ale nie mogę znaleźć
To poszukaj gdzie indziej.
Coś mówiłeś?
Jak śpiewasz, nie mogę się skupić.
Co to?
Kwadrat magiczny.
Co takiego?
Zagadka matematyczna.
To chyba nudne.
Nie lubię matematyki. Nie wiem, czemu służy.
Matematyka jest do wszystkiego.
Na przykład do tego.
Proporcje tego „S” to kształty geometryczne.
To nie „S”, tylko „L”...
Ale na to nie wygląda, co?
Nigdy tego nie skończę.
Nie znoszę robótek.
Lubię czytać i pisać.
W szkole każą nam to wyhaftować dla rodziców.
To symbol matematyczny oznaczający nieskończoność.
Możesz powiedzieć ojcu, że kochasz go do nieskończoności.
Świetny pomysł!
Później dotrze do tylnej części mózgu, w której...
przechowywane są najstarsze wspomnienia.
Matematyka to też język.
Przekazuje nam coś, tak jak literatura.
- Margarita, chodź na obiad! - Moja mama.
Muszę iść.
Idę na plażę.
Jak chcesz, możesz dołączyć.
Nie mogę.
Muszę się uczyć.
To do niedzieli.
Tak w ogóle to jestem Margarita.
Zrozumiał pan to wszystko?
Jakie jest rozwiązanie?
Nie... Nie ma rozwiązania.
Chciałbym porozmawiać z członkiem rodziny.
Nie.
Nie?
Nie mam rodziny.
Nie ma pan rodziny? A jakiś siostrzeniec, daleki kuzyn?
Nie, nie mam nikogo.
Dzień dobry, panie doktorze.
Tata?
Ach, czy zapomniałem wspomnieć o córce?
Musiało się już zacząć...
To...
- Tato... - Cześć.
Przepraszam...
Tato?
Co ty tu robisz?
Mogłeś zadzwonić. Chętnie bym z tobą przyszła.
- Zapomniałem. - Jasne.
To nie jest śmieszne.
To wcale... Do widzenia!
To nie jest śmieszne, bo ja tu pracuję. Znają mnie w szpitalu.
- Przepraszam. Dziękuję. - Proszę.
Co sobie o mnie pomyślą, skoro mówisz, że nie masz rodziny?
Jesteś sprzedawczynią. Nie pracujesz w szpitalu.
- Przedstawicielką medyczną. - To samo.
Wcale nie, tato.
Chwila. Pani doktor!
Zaczekaj.
Porozmawiam z nią.
Pani doktor!
- Przepraszam, śpieszę się. - Chwilkę. Proszę spojrzeć.
Idealnie mieszczą się w kieszeni kitla.
- Dzięki. - Z długopisem.
Chciałam pani powiedzieć...
Mamy najlepszą na rynku fluorocyklinę.
- OK, może mi pani pokazać po południu. - Świetnie.
Dobrze. Dziękuję.
Tak, to to samo.
Podwieźć cię?
Nie.
Daj mi się podwieźć.
Nie trzeba.
Przyjdziesz w niedzielę na obiad?
Powiem coś, co może zmienić wasze życie.
To tylko dwa słowa:
„ja koncypuję”.
Zmienią wasze życie.
Ponieważ nie wiecie, czy mówię „koncypuję”, czyli sądzę,
czy „koncypuję”,
czyli obmyślam coś.
Dobra.
Powiem wam dziś zaledwie dwa słowa, które mogą zmienić...
Blanca, skarbie! Umyj ręce i zawołaj tatę.
Tato, wyjdź!
Idę!
Codziennie tam siedzisz.
Ryż się przegotuje.
A kto go tu wsypał?
Skąd mam to wiedzieć?
Znowu zamieszczasz filmiki?
Obserwujący mnie potrzebują.
Uwaga, bardzo gorące.
No dobrze...
To już wszystko. Ostrożnie.
Blanca, słonko, nie lubię, jak używasz telefonu przy stole.
Co jeszcze? Chleb.
- I woda. - Już.
Skarbie, żebym nie żałowała, że ci go kupiliśmy.
Mógłbyś coś powiedzieć córce?
Blanca, słonko, telefon.
Blanca...
Co zawsze powtarzamy?
Musisz żyć chwilą obecną.
Tu i teraz.
No już, porozmawiaj z dziadkiem.
Co?
Hej.
Co?
- Mam alzheimera. - Wiem.
No... Proszę. Zjedz trochę sałatki.
O nie. Bez tego. Nie, słonko.
Nie. Daj mi to. Już. Nie!
Nie możesz tego jeść.
Dodają do tego cukry i tłuszcze nasycone.
Dostaniesz pryszczy.
Jeść tu też nie mogę?
Kurwa, nic tu nie mogę robić.
Nie możesz na pewno przeklinać, słonko.
Dobrze?
Można trochę wina?
Nie. Nie mamy.
Tato, rozmawiałam z lekarzem...
i uznaliśmy, że najlepiej będzie...
jak na jakiś czas z nami zamieszkasz.
- Że co? - Będziesz spał w pokoju Blanki.
- Co? - Nie. Mowy nie ma.
Wsadź go do domu starców jak wszyscy.
Skarbie, proszę...
- Nie powinniśmy o tym porozmawiać? - Kochanie.
Ojciec nas potrzebuje.
Nieprawda.
- Dlaczego nie dasz mi pomóc? - Bo jesteś irytująca.
Dość mam problemów z traceniem rozumu,
żebym jeszcze użerał się z tobą.
Świetnie.
Dzięki.
Emilio,
według badań uniwersyteckich,
renomowanych badań...
nieuleczalne choroby nie istnieją.
Czyżby?
Wszystko siedzi tutaj. W podświadomości.
To my sami nie chcemy zostać wyleczeni.
No proszę.
Jeśli uwierzysz w to z całych sił...
Suma wszystkich sił to zero.
Nieźle.
Co robisz?
Nie.
- Nie... - Rzuciłaś.
Daj mi zapalić w spokoju, błagam.
Gdzie zapalniczka?
No gdzie? Dawaj. Daj mi ją.
- Już. Daj. - Aha. Moja.
Tak? Właśnie.
Proszę cię, daj mi zapalić w spokoju.
Dam, ale najpierw odpowiedz mi proszę na pytanie:
- po co masz palić? - Potrzebuję tego.
Nie powiedziałem „dlaczego”, tylko „po co”. Po co?
„Dlaczego” wywołuje tylko ego, wymówki...
„Po co” pokazuje nasze prawdziwe, wewnętrzne motywacje.
- Żeby się uspokoić. Dawaj. - Wspaniale. Świetnie.
Dobrze nam idzie. Po co się uspokajasz?
Żeby się nie kłócić z chorym mężczyzną, który jest moim ojcem.
- Dawaj zapalniczkę! - Świetnie ci idzie!
Po co chcesz uniknąć kłótni?
No?
- Byłaby niewłaściwa. To mój ojciec. - Nie.
Nie mówiłem „dlaczego”.
- „Po co”, pamiętaj. „Po co”. - Nie wierzę.
Pomyśl: po co?
Żeby...
Żeby być dobrą córką,
którą nie daje mi być. A którą chcę być.
- Chcę być... - Idealnie.
- Proszę, daj mi ją. - Już prawie. Nie przestawaj.
Po co chcesz być dobrą córką?
Czym zajmuje się ojciec?
Żeby...
Jest coachem.
Kim?
To zawód, który wymyślił, żeby nie przyznać, że jest bezrobotny.
- Chcę być... - Już prawie.
Po co ojciec ma cię potrzebować?
Żeby był ze mnie dumny, żeby...
Żeby mieć wrażenie, że choć trochę mu zależy.
Proszę, daj mi zapalić.
- Super. Świetnie, kochanie. - Proszę.
- Jestem z ciebie dumny. - Ja z ciebie też, ale proszę...
- daj mi zapalić. - Nie.
Jeszcze jedno. Zastanów się.
Czy dzięki temu ojciec cię bardziej pokocha?
- Myślę, że tak. - Nie.
- Tak. - Kochanie, tak nie będzie.
Nie. Rozumiesz?
Chodź tutaj.
Proszę.
Hej.
- Co? - A więc po co palić?
Długo to potrwa?
Chcę wracać do domu,
zanim zapomnę którędy.
Pyta mnie po co.
Po to że mam ochotę.
Znalazłaś wino.
No dobrze.
Przemyślałam to, tato.
I tak. Możesz zostać u siebie.
Ale z komórką.
Po co mi ona?
O właśnie.
Dla mojego spokoju ducha.
Musisz mieć telefon,
żeby był z tobą zawsze kontakt. I tyle.
Wiesz, że ich nie znoszę, nie potrafię używać.
Spokojnie. Blanca cię nauczy.
Dlaczego ja?
Bo jesteś najlepsza, słonko.
Nikt z telefonami nie ma więcej doświadczenia niż ty.
- To niesprawiedliwe. - I niezdrowe.
- Te ustrojstwa lasują mózg. - Twój już jest zlasowany.
Jedz.
Co to?
Nie pierwszy raz matka wciska mi telefon.
Ale słodkie.
Nie nabałagań.
Skąd wiesz, która jest która? Nie ma tytułów.
Wiem, w jakiej są kolejności.
Ta, jasne. To co to jest?
Don Giovanni. Mozart.
Odłóż na miejsce.
Tam.
Plus tej muzyki jest taki, że nie martwisz się zapamiętywaniem słów.
Ależ mam szczęście.
No dobra,
to co z tą nauką?
- Czegoś muszę cię nauczyć. - Ty tego nie chcesz i ja tego nie chcę.
Matki nie ma.
- Nie musi się dowiedzieć. - Moja mama wie wszystko.
Dziwne, że tego nie wiesz, jak jesteś taki mądry.
Masz telewizor?
Nie.
Wi-fi?
Wyłącz ten dźwięk.
Nie mogę się skupić.
Co to jest?
Gra.
Trzeba dodawać równe liczby aż do 4096.
Zobaczmy.
Chcesz spróbować?
Nie.
Na pewno?
No skoro nalegasz...
Dziadku, ale wymiatasz.
Muszę to udostępnić. Znajomi oszaleją.
Ale to nie ty to zrobiłaś.
I co z tego?
To co jeszcze można na tym czymś robić?
Chyba raczej: czego nie można robić?
Telefon komórkowy to Bóg.
Można robić wszystko.
Sprawdzić prognozę pogody.
Starzy ludzie to uwielbiają, nie?
No dobra,
możesz szpiegować, kogo tylko chcesz,
- uprawiać seks... - Co?
W twoim wieku jeszcze to robią, nie?
Nie, to wcześniejsze. Szpiegować, kogo tylko chcesz.
Wszyscy tu są.
Nie wszyscy. Mnie tam nie ma.
Słucham?
Profesor na Uniwersytecie w Walencji.
Odkrywca liczby pierwszej.
Wysłałeś list do redaktora naczelnego gazety,
skarżąc się... Co to jest kwadrat magiczny?
To wszystko tam jest?
Mówiłam ci, dziadku.
Bóg.
A gdybyś napisała...
„Margarita Piquer García”?
A kto to taki?
- Przyjaciółka. - Jaka przyjaciółka?
A co?
A kto ma władzę?
To przyjaciółka z dzieciństwa,
której nie widziałem od lat
i jestem ciekaw, co się z nią stało.
Zobaczmy.
Margarita Piquer.
- Dziadku, niezła przyjaciółka! - Nie, to nie ona!
Margarita jest w moim wieku. Weź to.
To musi być ta.
Pokaż.
Ta kobieta urodziła się ponad 100 lat temu.
A ty ile masz lat?
Są jakieś inne?
Zobaczmy...
Tak. Oto kolejna Margarita Piquer.
Lista nauczycieli literatury w Nawarze.
Nauczycielka literatury?
Tak. W Nawarze.
A jest, gdzie mieszka?
Nie.
No widzisz.
A myślałem, że jest tam wszystko.
Wow! Witamy w XXI wieku!
Super!
Bardzo mi się to podoba.
Świetnie.
Możesz teraz wysyłać fotki, co nie? Wiadomości na WhatsAppie.
- Cześć. - Pamiętaj, co mówiłem:
„Jak nie otworzysz drzwi, nie zranią cię”.
Nie słuchać, jak mówią „kaleka”?
Właśnie.
Nie.
Nie, skarbie. Nie to miałem na myśli.
- Kto tak mówi? - Nikt. Żartowałam.
- Na razie. - Cześć.
- Daj buziaka. - Tato, wszyscy patrzą.
To żółwika.
- Pa! - Pa.
Laura, Lucía!
Pa, dziewczynki!
Odrobiłaś matmę?
To zadanie o sprzedawcy oliwy było nie do rozwiązania.
Coś ty. Łatwizna.
Czekaj. Nie. Jest w drugim.
Praca domowa. Zaczekaj na mnie.
Tato!
Co ty? Skretyniałeś?
Obelgi oznaczają strach. Wściekłość.
Jak się pan dziś ma?
Dobrze.
Zaczynamy?
Rok 2018, jesień, Walencja, szpital.
Panie Emilio...
Wie pan, że to tak nie działa.
Ale ze mną wszystko dobrze
i chciałem nam oszczędzić trochę czasu.
Ale widocznie nie ma pani nic ciekawego do roboty.
- Tato, proszę. - Po prostu...
- Przepraszam. - To nic.
Przejdźmy od razu do monet.
Pamięta pan pewnie, że ma 30 monet.
Ile zostanie, jak da mi pan trzy?
- Tato? - Już, chwilka.
Nie ma pośpiechu.
- Był profesorem matematyki. Mówił pani? - Tak.
Na uniwersytecie.
Tak, to też mi mówił.
- 27, tato. - 27.
- Proszę. - Co?
Przepraszam. On po prostu... Czasem...
Bardzo dobrze.
Dajesz kolejne trzy.
- 24. - 24.
- Proszę. - Przepraszam.
Po prostu ojciec może to policzyć we śnie.
Pokaż to pani doktor, tato.
Nie ma pośpiechu.
No już.
21, 18, 15...
- 12. - Dobrze, świetnie.
Widzi pani?
Dzień dobry.
Tak, chciałem się dowiedzieć...
czy mogłaby mi pani podać dane kontaktowe do nauczycielki licealnej.
A chociaż powiedzieć, w której szkole pracowała?
Informacje poufne?
Oczywiście, rozumiem.
Ale mam pytanie:
czy dodzwoniłem się do wydziału oświaty rządu Nawarry czy do CIA?
Halo? Halo!
Co ty tu robisz?
Przyszłam odwiedzić dziadka.
- Jestem chory, a nie głupi. - OK.
Nie chcę wracać do domu i oglądać ojca.
Tak, całkowicie to rozumiem.
A matka wie, gdzie jesteś?
Tak, napisałam do niej i mogę spędzić z tobą popołudnie.
Co?
Nie. Mowy nie ma.
Muszę dokądś jechać.
Nie jesteś za stary, żeby prowadzić?
A ty za młoda na samotne wycieczki?
Chwila...
Jedziesz do Nawarry?
Jedziesz szukać Margarity, prawda?
Jedna z tych rzeczy, które starcy robią przed śmiercią.
- Pozwól mi jechać z tobą, proszę. - Co? Nie.
- Dziadku, no weź. - Matka by mnie zabiła.
Ale i tak umrzesz, co nie?
No weź...
Absolutnie nie.
Ale, dziadku,
jak pojedziesz sam do Nawarry,
skoro gubisz się w drodze do łazienki?
Tak jak ludzie robią to od lat.
Patrz.
Dzięki temu nie musisz pamiętać drogi.
Robi to za ciebie.
Cztery godziny i 21 minut do celu.
Wybrałeś najkrótszą trasę.
- Twoja data urodzenia? - Trzeci stycznia.
A miasto?
Co? Też zaczynasz robić mojej głowie testy?
Co? Zakładam ci profil na Facebooku.
Mnie?
Po co?
Żeby odnaleźć Margaritę, musimy znać jej adres.
Facebook ma włączyć twoje wspomnienia?
On też wie, że mam alzheimera?
Włączę. Przyda ci się to.
A teraz uśmiech!
Dotknij językiem tyłu zębów.
Co to ma być?
Zdjęcie czy portret Rembrandta?
Dziadku, zdjęcie profilowe to najważniejsze zdjęcie w życiu.
Jasne?
- Bez podwójnego podbródka. - Pewnie.
No już.
Dobra.
Właśnie.
Dobrze.
Zobaczmy.
Żeby skorzystać ze zjazdu 1A na V-23
w kierunku Sagunto, jedź prawym pasem.
Dziadku, musisz patrzeć w lusterko!
Spojrzałem.
Co to? Pornografia?
Nie.
Za moich czasów ludzie nie nosili ubrań, kiedy nie było ich na nie stać.
To mój chłopak.
Ja też jestem zakochana, wiesz?
Ma na imię Pau.
Znamy się z Videocally.
- Mieszka w Barcelonie. - Co? Zaraz.
Czyli nie poznaliście się osobiście?
Nie. To znaczy tak.
- Więc tak czy nie? - Tak, ale nie.
Nie chcę wiedzieć.
Twoja matka. Odbiorę, bo nie odpuści.
Czekaj. To wideorozmowa.
Trzymaj telefon tak.
- Dobrze? - Dobrze.
Halo?
- Tato? - Co?
Gdzie ty jesteś?
W domu. A gdzie mam być?
Dobrze, ale nie musisz trzymać telefonu tak blisko. I tak cię widzę.
- A ja ciebie nie. - OK.
Dobrze.
Jest tam Blanca? Mówiła, że u ciebie nocuje.
- Tak, jest tutaj. - Niech odbierze.
Nie, ona...
nie może...
bo...
jest w łazience.
Tato, co ty robisz?
Nic takiego.
- Jedź dalej drogą A-23 przez 150 km. - Cii...
Później skręć w zjazd...
Tato, co to za odgłosy?
- Telewizor. - Co? Nie.
Nie masz telewizora. Gdzie jesteś?
Uważaj!
- Blanca? Odbierz telefon. Gdzie jesteś? - Udawaj wariata.
- Nie wiem, kim jesteś. - Tato, proszę.
- Nie masz dzieci. - Przestań.
- Ma odebrać. - Nie mam dzieci!
Tato!
Dziadku, kurwa!
A co myślałaś?
Nauczyłaś mnie na telefonie wszystkiego poza rozmową przez telefon.
Rozmową przez telefon? W którym ty wieku żyjesz?
Jedziesz w złym kierunku. Zmieniam trasę.
Najlepsze jest to z tępym wyrazem twarzy.
LOL.
Co?
Co powiedziałaś?
Co to znaczy?
Śmieję się, to zabawne.
Jak „dobry żart tynfa wart”.
Dobry żart tynfa wart!
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Witam.
Ten przedpotopowy.
Trzydzieści euro.
Dziadku, 30.
No już, musimy zapłacić.
Jest jakiś problem?
- Nie. - Tak.
Dziadku, przestań.
Zna pan tę dziewczynkę?
Nie!
Emilio. To ja.
Blanca.
Nie znam jej.
Ma alzheimera.
Puszczaj.
- Muszę chyba wezwać policję. - Nie!
Naprawdę wszystko OK. Tak, Emilio?
Dziadku, przysparzasz nam kłopotów.
- Pogadaj z nim. - Dzień dobry.
Nie!
Na jakiś czas o tym zapomnij.
Jedziemy.
No dobrze.
Matko, patrzcie na to.
- Dasz radę prowadzić? - Tak.
Co z tym samochodem?
Mocniej dociśnij sprzęgło. O tak.
Tato, jaką benzynę wlałeś?
A jest więcej niż jedna?
Wielkie kłopoty, dziadku.
Wielkie.
- Nie... - Niemożliwe.
Tak.
Świetnie.
Dziękuję bardzo. Do zobaczenia.
No i tak.
Pomoc drogowa zabierze go do warsztatu, zrobią na jutro.
Na jutro?
Jak to na jutro? Nie może tak być...
Nie możemy tu spać.
Ohydnie tu, obleśnie. Nie.
Musimy.
Nie ja rozbiłam nasz samochód.
Gdyby nie był w warsztacie,
do domu pojechalibyśmy teraz i wrócili tu rano, ale musimy zostać.
Kochanie.
Patrzę na waszą dwójkę i nie wiem, kogo mam za to winić.
To on jest dorosły.
- Tak. - To ona jest zdrowa.
Ej!
A ty oczywiście nic córce nie powiesz?
Jasne, że powiem.
Porozmawiamy sobie...
- jak wrócimy do domu. - Do domu?
Myślisz, że to może czekać do powrotu do domu?
Coś mogło im się stać!
Dokąd wy niby jechaliście? No dokąd?
Dokąd, tato?
Szukać miłości mojego życia.
Że jak?
Tato...
Jechałeś do Hueski?
Tato, mamy tam nie ma.
Wiem, że twoja matka nie żyje.
Nie mówiłem o niej.
Słucham?
Wielkie kłopoty, dziadku.
No ja...
Hej.
Patrz, co dla ciebie mam.
Nie mów matce.
Komórka!
Szesnaście giga? Serio?
Sprzedaję się za 64 wzwyż.
Skarbie... Nie, posłuchaj...
Blanca...
Kochanie...
A więc ta...
- Margarita. - Margarita...
- jest twoją miłością z dzieciństwa. - Tak.
Zawsze byłeś w niej zakochany, ale jej nie mówiłeś.
Poślubiłeś moją matkę, której, jak widzę, nie kochałeś.
Nie, kochałem twoją matkę.
- Aha... - Bardzo.
Ale nie byłem w niej zakochany.
I teraz, 50 lat później,
chcesz jechać do Nawarry
znaleźć tę kobietę
z zamiarem...
Jakim, tato?
To znaczy...
nie wiem, ślub, dzieci, rodzina?
Co?
Chcę ją tylko zobaczyć.
Skoro byłeś tak zakochany, dlaczego jej nie powiedziałeś?
Musiałem się dużo uczyć.
Nie było na to miejsca w równaniu.
- No co? - Nie, nic... Nic.
Odkrycie liczby pierwszej wymaga poświęceń.
Wiesz, dlaczego wybrałam przedmioty ścisłe?
Bo razem czas spędzaliśmy tylko przy nauce matematyki.
- Nieprawda. - Prawda.
- Uczyliśmy się też chemii. - No tak.
W sumie nieważne.
- Nieważne. - Czekaj.
Zawsze narzekasz na to,
że nie proszę cię o pomoc.
A więc teraz o nią proszę.
Proszę cię, córeczko...
pomóż mi znaleźć Margaritę.
Dlaczego teraz?
Mama zmarła pięć lat temu.
Dlaczego nie wtedy?
Bo ją zapomnę.
Całe życie starałem się nie myśleć o Margaricie.
A teraz kiedy...
wiem, że to się stanie,
nie chcę tego.
Przykro mi, tato.
Nie zdradzę pamięci matki.
Dziękuję.
Co robisz, słonko?
Nic.
Nic?
Dobrze jest nic nie robić.
Korzystaj z tego w młodości,
bo potem dorośniesz
i będziesz mieć różne obowiązki...
Trzeba korzystać z każdego etapu życia.
Żeby nie żyć za szybko.
Teraz i ty jesteś coachem?
Nie.
Mówię tylko, że jesteś jeszcze bardzo młoda.
Nie musisz się śpieszyć, przyjdzie jeszcze czas na...
chłopaków.
Albo dziewczyny, co wolisz.
- Nie. - Tak, skarbie.
- Jestem otwartą mamą. - Czyli...
- przeglądałaś mój telefon? - Nie.
Nigdy bym tego nie zrobiła.
Jak miałam pięć lat, dorobiłaś klucz do mojego pamiętnika.
Byłaś bardzo mała.
Skąd znasz mój PIN?
Skąd? Wpisujesz go 20 razy dziennie.
To moje życie!
Wcale nie twoje.
Jestem matką i twoje życie jest moje.
- Nie jest twoje. - Mamo, nienawidzę cię.
Nienawidzisz mnie? Super.
Też mi nowina.
- Bo mówiąc... - A chcesz nowinę?
Tata ma kochankę, zdradza cię.
Nie rozmawiamy o mnie, a o tobie.
- Słyszałaś mnie? - Rozmawiamy o tobie.
Gdzie poznałaś tego chłopca?
- Wiedziałaś. - Online?
Poznałaś go online? Jeśli tak...
- Kurwa, mamo! - Nie mów „kurwa”.
Nie lubię, jak przeklinasz!
Wiedziałaś.
No tak, wiedziałam.
I co z tego?
Co mam zrobić?
Co? Wziąć rozwód?
Nie zrobię tego.
To nie fair.
Bo ja bardzo ciężko pracuję nad tą rodziną.
Żebyśmy byli szczęśliwi.
Nie stracę wszystkiego, bo ojciec nie potrafi zapiąć rozporka.
Jasne?
Bo ja...
Ja nic złego nie zrobiłam.
Może to jest twój problem. Wszystko robisz za dobrze.
Tato, podasz mi dżem?
Oczywiście.
No dobrze, tak sobie myślałam...
że skoro będziemy w domu wcześniej,
to może wszyscy razem pójdziemy do kina?
Wieki nie oglądaliśmy razem filmu.
Bardzo dobry pomysł.
Może na komedię, bo mama je lubi.
Co, mamo?
Świetny plan.
Pewnie, skarbie.
Nie, tato, spokojnie.
Tato, daj mi filiżankę.
- Nie. - Daj mi ją. Tato!
Nie przejmuj się.
SARAGOSSA WALENCJA
- To zły kierunek. - Nie.
- Tak, zły. Trzeba było skręcić w drugą. - Nie.
Wcale nie zły.
Jedziemy do Nawarry.
Jak to do Nawarry? Nie możemy.
- Tak, do Nawarry. - Nie możemy. Mam jutro pracę.
- Mam dwie sesje coachingowe. - Opłacę je.
Tu nie chodzi o pieniądze, Emilio.
Klienci mnie potrzebują.
Czyli ci nie płacą.
A więc możemy jechać.
Tak.
Emilio, masz duży problem z bierną agresją.
Wiesz o tym, prawda? Masz tego świadomość.
No proszę, a myślałem, że mam problem z alzheimerem.
Do Nawarry, ale dokąd?
Co?
Cóż...
Do Nawarry.
Tak ogólnie.
Tak ogólnie do Nawarry?
Wspaniale.
Dobrze, że rodzina mnie nie potrzebuje.
- Mamo, proszę, wybacz mi. - Jedziemy do Nawarry!
Wybacz.
Cześć, Blanca.
Wszystko OK?
Cały dzień byłaś offline.
Zdarzyło się coś megaważnego. Kuzyn ma wesele w Walencji.
Będę w twoim mieście!
Chcesz się spotkać?
Wiesz, że nie mogę się przy tym skupić, Margarito.
Tato...
wieźć cię na spotkanie z Margaritą to jedno,
ale wyciąganie jej imienia przy mnie to co innego.
Myślę, że to jest prawdziwe.
Co?
Tato, kto to jest?
Margarita.
Nie, tato. To nie jest Margarita.
To twoja wnuczka.
Jak jej na imię?
Co?
Tato?
- Mamo, nieważne. - Właśnie że ważne.
Nie możemy mu pozwolić odpłynąć, to ważne.
No już, tato. Zastanów się.
Jak jej na imię? No już.
No dalej.
Julia, ona ma rację. Daj spokój.
Nie, nie dam. Tato.
Kaleka.
Że co proszę?
Dziadku, nie!
Skarpeta.
Nie, tato. Nie.
Biały...
Blanca!
Blanca, świetnie. No jasne.
Bardzo dobrze.
Widzisz, że jak chce, to potrafi?
Blanca, świetnie.
Dojedziemy i nie będzie pamiętał, co miał powiedzieć.
Jest rok 2018,
jesień,
- na jakimś zadupiu. - Świetnie.
Dobrze.
Co jest?
Wstydzę się.
- No weź, tato. - Dziadku.
To nie pora na nieśmiałość.
Musimy to nagrać, jakbyś później zapomniał.
Nie wiem, co powiedzieć.
To może...
„Moja życie było wcześniej ciemną nocą,
aż ty się pojawiłaś...
i...
jak meteoryt
rozświetliłaś moje gwiazdy”.
Nie. To nie ma sensu, bo gwiazdy świecą własnym światłem.
Nie potrzebują innych ciał, żeby świecić.
No dobrze, tato.
Zastanów się.
Co ci się podobało w Margaricie?
Dlaczego jest wyjątkowa?
Powiedz.
Ona jest...
jak liczba pi.
Nagrywaj.
Tak bardzo lubię matematykę...
bo jest czystą logiką.
Liczby...
są racjonalne, przewidywalne.
Aż tu nagle...
pośród tej harmonii
pojawia się liczba pi.
Liczba...
tajemnicza, nieskończona.
Liczba, która żyje.
Tworzy swoją własną ścieżkę
poza utartymi wzorcami.
I to sprawia, że matematyka poza logiką
jest również magią.
Tym właśnie była...
dla mnie Margarita.
Magią.
- Pięknie, tato. - Cóż...
Nie będzie mogła się oprzeć.
- Na pewno? - Tak.
Nie, to ty!
- Uchatka duża! - Nazywasz mnie uchatką?
Co?
Wnuczka jest kaleką, ale nie jest gruba.
Dziadku, drugi raz nazwałeś mnie dziś kaleką.
Nie...
Pan profesor mnie nie pamięta?
Uchatka duża Victoria!
Ten znów z tą uchatką...
- Młody człowieku, piłeś? - Co?
Proszę, skarbie.
Mamo, ten mężczyzna mówi, że jestem gruba.
- Co? - Nazwał ją uchatką.
Słucham?
- To prawda? - Nie.
Ten pan był moim profesorem na studiach i...
cieszyłem się, że go widzę. I tyle.
To on zafascynował mnie matematyką
i teraz jest ona moją pracą.
Ja też uczę.
Rozumiem.
Proszę posłuchać, przepraszam...
Nie wiem, o co tu chodziło, ale...
- ojciec jest w kiepskim stanie. - Przykro mi.
Spokojnie, na pewno mówił to pan w dobrej wierze.
- Widzę to. - Fascynacja matmą?
Na pewno się upił.
Do widzenia.
To ustrojstwo wibruje.
Pokaż.
Dziadku! Przyjęli cię do grupy nauczycieli w Nawarze.
- Tak? - Patrz!
Serio?
Co?
Co jest?
To ona?
- Tak. - Pokaż.
Pokaż.
„Nauczyciele ze szkoły Estella na rocznicę ośrodka”.
Czyli wiemy, gdzie pracowała. Prawda?
Możemy tam zapytać.
- Nie. - Tak.
- Co? - Możemy jechać,
ale nie dziś, bo w sobotę nikogo tam nie będzie.
To 70-latka mieszkająca na wsi.
Muszą ją znać w jednym miejscu.
Dzień dobry... Paqui.
Proszę posłuchać...
Szukamy około 70-letniej pani,
która jest pewnie waszą pacjentką.
Nazywa się Margarita Piquer.
Chcieliśmy zapytać, czy mogłaby pani powiedzieć, gdzie mieszka.
To informacje poufne.
No tak, ale...
przyjechaliśmy tu specjalnie z Walencji.
Za nami bardzo długa droga.
A poza tym...
jestem koleżanką po fachu.
- Pielęgniarka? - Nie.
- Lekarka? - Przedstawicielka medyczna.
Sprzedawczyni.
- Nie. To nie to samo. - To to samo.
- Słucham? - Proszę odejść. Inni czekają.
Proszę posłuchać, po prostu...
Widzi pani tego mężczyznę?
To mój ojciec.
Jest chory.
Umiera.
Mamy mało czasu.
Więc proszę panią...
Pilnie potrzebujemy tego adresu.
Też mi nowina.
No nie no...
Nie chciałam, żeby do tego doszło, ale...
To wszystko jest tylko dla lekarzy.
Ale dla ciebie, Paqui, zrobię wyjątek.
Co sądzisz?
Mówiła pani, że skąd jest?
- Z Walencji. - No jasne.
Proszę. Nie odpada.
Słodki, prawda? Proszę.
Nie spada.
Spadło.
Co pani sądzi?
Następny!
To tyle. Dzięki.
- Przepraszam panią. - María.
- Co robisz? - Moja kolej.
- Nie pogarszaj sprawy. - Nie.
Paqui...
Czy mógłbym panią o coś zapytać?
Czy mam rację, że kiedyś była pani fajna?
- No nie... - Była pani osobą,
która chciała robić coś użytecznego, coś więcej, zostawić coś po sobie.
Prawda? Stąd studia pielęgniarskie.
Żeby pomagać. Tak?
Ale ludzie...
Ludzie nie zawsze są wdzięczni,
nie jesteśmy wdzięczni Paqui i jej koleżankom za ich pracę.
- Straciłaś zapał, Paqui. - Proszę...
Ale na pewno myślisz: „Co się stało z tamtą dziewczyną?”.
Przejmującą się innymi, chcącą nieść pomoc...
„Czy ona umarła?” – zastanawiasz się.
To nieprawda, Paqui.
Ona nie umarła, jest tutaj,
o tutaj, widzę ją.
I wiesz co, Paqui?
Ten mężczyzna cię potrzebuje.
Tak.
Daj nam ten adres, Paqui.
Paqui, Paqui!
- Proszę, Paqui... - Paqui!
- No już... - No już, Paqui.
No już, Paqui, dasz radę.
No już, Paqui! Już!
Pokaż, że nie jesteś zgorzkniałą urzędniczką, za jaką cię mamy!
Już.
Nie...
Wynoście się stąd.
Wynocha!
Natychmiast!
Zostawię to w prezencie.
Dziękujemy.
Nawaliłem.
Chodźmy stąd.
Co ty robisz?
Po powrocie do Walencji wyprowadzisz się.
Mogłeś chociaż spróbować to ukryć, co nie?
Nie rozumiem, jak mogłeś mi to zrobić.
Nie rozumiem dlaczego.
Nie „dlaczego”.
Słuchaj, naprawdę...
- Nie. - Nie „dlaczego”. Zapytaj mnie.
- Kurwa, to niedorzeczne. - Dobrze, nie.
Spokojnie, sam siebie zapytam.
Felipe, po co zdradzałeś?
Żebyś mnie nakryła.
Żebyś mnie nakryła i wreszcie zostawiła.
Dziadka nie ma w łóżku.
- Co? - Zniknął.
Zaczekaj chwilę.
Tato?
Tato!
Tato?
To niemożliwe...
Emilio!
Tato!
- Gdzie mój ojciec? Podobno tutaj. - Tam.
Tato.
Tato, jak się czujesz?
- Dobrze. - Co?
Dobrze.
Co się stało? Pogubiłeś się? Zabłądziłeś?
Wiesz, kim jestem?
Tak, córeczko, wszystko ze mną idealnie.
Co to za wyprawy do miasteczka w piżamie w taki chłód?
Cholera, wystraszyłeś mnie.
Chyba nie chcę już jechać do Margarity.
Co?
Dość już tego.
Co?
Nie.
Czyli...
przez tę wyprawę
rozwaliło się moje małżeństwo,
- a córka mnie nienawidzi. - Masz rację.
Nie powinniśmy tu przyjeżdżać.
Przykro mi.
Mnie również.
Jedna sprawa...
Po co chciałeś się z nią zobaczyć?
- Mówiłem. Bo... - Nie, nie „dlaczego”.
- Po co? - Ty też?
Tak.
Posłuchaj.
Po co?
Cóż...
Żeby się dowiedzieć, czy ona również myślała o mnie
przez te wszystkie lata.
Chociaż troszkę.
Tak.
To powinniśmy się dowiedzieć.
Chodźmy.
- Dziękuję. - Chodź.
- Jesteś zmęczony? - Tak, troszkę.
Do widzenia, Paqui.
Tak?
Adres Margarity.
Tato.
Och, Paqui...
- Cóż... - Dziękuję, Paqui.
Tak, nie jest typową zgorzkniałą urzędniczką.
- Tato... - Żegnam.
- Zanim tego pożałuję. - Co ty mówisz?
To komplement.
Do widzenia, dziękuję.
Zaraz zamarznę.
O cholera!
Blanca, proszę, mówiłam...
- Cholera! - Nie!
Cholera!
- Wyglądasz wspaniale! - Dziękuję.
- Skąd masz ten garnitur? - Jest na specjalne okazje.
Jedna sprawa.
To nie jest garnitur ze ślubu z mamą?
Rok 2018,
jesień, Nawarra,
dom Margarity.
Margarita?
To nie jest Margarita.
Ona nie jest taka stara.
Nie każdy starzeje się pięknie.
Przepraszam panią,
czy pani Margarita?
Nie! Angustias.
Mówiłem.
Rozumiem. Przepraszam panią, szukamy kobiety o imieniu Margarita,
podobno tu mieszka.
Tutaj?
Nie.
- Nie? - Ale dom sprzedała nam chyba
właśnie Margarita.
Proszę poczekać.
Abundio!
Co?
Jak nazywała się kobieta, która sprzedała nam dom?
- A bo ja, kurwa, wiem? - Tak.
Miała na imię Margarita.
Nie pamiętam, jak miał na imię mąż.
Dziadku, ona jest mężatką.
Cóż...
Nie sądziłem, że wstąpiła do zakonu.
A wie pani, dokąd się przeprowadzili?
Do innego domu.
Co za ulga. A już myślałem, że na łódź albo do statku kosmicznego.
Syn kuzynki Antonii stracił pracę i zamieszkał na łodzi.
Głusi jednak słyszą.
No tak, ale...
czy wie pani, gdzie jest ten nowy dom?
Abundio!
Abundio! Jest głuchy jak pień. Wykończyć się można. Chwilkę.
Abundio!
- Co? - Nieważne.
- Gdzie oni teraz mieszkają? - Kto?
- Ci, co nam sprzedali dom. - A bo ja, kurwa, wiem?
Ma pani ich numer telefonu?
Jaki jest do nich numer?
- Do kogo? - Do ludzi, którzy sprzedali nam dom!
- A bo ja, kurwa, wiem? - Co mówi?
Nic. Nieważne. Dziękujemy!
- Dzięk... - Nie ma za co.
No to...
Kto to był?
A bo ja, kurwa, wiem?
Kieliszek tequili, by zapomnieć
Kobietę, która mnie zdradziła
Nie chcę już nigdy jej pamiętać
Piję dziś, by smutki utopić
I zostawić je w tym...
Tak, teraz lepiej.
To do niedzieli.
Emilio!
Tak w ogóle to jestem Margarita.
Podaj.
Dbaj o siebie.
Ty też.
Mozart?
Mozart.
Oczywiście.
A ta?
Będziemy używać znaczników.
Bierzemy Vivaldiego i kładziemy tutaj.
Bierzemy Mozarta...
i kładziemy go tu.
- Bierzemy Bacha... - Jak oznaczanie na Facebooku.
Pewnie.
Jak oznaczanie na Facebooku. Właśnie.
Ułamek to liczba części całości
podzielonej na równe części.
BLANCA, DAWNO NIE GADALIŚMY...
Dwie liczby...
ZNALAZŁEM TĘ MARGARITĘ.
Świetnie!
Czy to telefon komórkowy na lekcji?
MASZ ADRES?
Blanca Molina Pardo!
Wyjdź z mojej lekcji, natychmiast.
Dlaczego jeszcze nie śpisz, skarbie?
Co?
Co się stało?
Mamo, posłuchaj.
Co?
Wiem, gdzie ona mieszka.
Gdzie kto mieszka?
Margarita.
Jak się dowiedziałaś?
Pamiętasz Pau, chłopaka z telefonu?
Tego, o którym mówiłam,
- że może być mordercą albo starym... - To nieistotne.
Co z tym Pau?
Pau zna kogoś, kto zna kogoś, kto zna ją.
I co?
Da mi adres, jeśli zgodzę się z nim spotkać.
Chcesz powiedzieć, że czeka nas kolejna wycieczka z dziadkiem?
- Bo mówiąc szczerze... - Nie.
A więc co?
Pau jest tutaj, w Walencji, na weselu kuzyna.
To cudownie. Wspaniała wiadomość.
No...
Co?
- Nie mówiłam mu. - Czego?
Chodź do mnie.
Posłuchaj.
Wiesz, że...
kiedy się urodziłaś,
mówili, że nie będziesz chodzić.
Wiesz o tym, prawda?
A tu popatrz.
Nigdy nie widziałam,
żeby ktoś tak pięknie kroczył.
Czego się obawiasz, wojowniczko?
Co?
Wojowniczka.
Wyszłam za mąż! Brawa dla panny młodej!
Dalej!
Tańcząca panna młoda! Chodźcie, wszyscy!
- Cześć. - Cześć.
Jestem Blanca.
Co?
Blanca.
Ja jestem Tomás.
Nie musisz udawać kogoś innego.
Jak ci się nie podobam, powiedz.
Nie czaję.
Blanca. Cześć.
Jestem Pau.
Super, jestem Blanca.
To mój kuzyn.
Pau?
Trochę przesadziłeś z tymi filtrami na Instagramie, nie?
Ty też nie byłaś do końca szczera.
Co masz na myśli?
Twoją...
Twoją niepełnosprawność ograniczającą poruszanie się.
Chodźcie, wszyscy!
Dlaczego tak ci zależało na spotkaniu?
Miałem dość udawania.
No i kuzyn ma dziewczynę, ciągle wrzuca fotki z nią.
Kończył mi się materiał.
I co teraz?
Tak! Chodźcie!
Panna młoda wie najlepiej!
Możemy zatańczyć.
Nie.
Dlaczego?
Bo nie.
Nie tańczę publicznie.
Ruszamy bioderkami!
Tato, co robisz?
Co?
Tańczysz.
Wcale nie tańczę.
Tak, tańczysz.
Ja nie tańczę.
Ale, tato... Widzisz to?
- To taniec. - Taniec to jest to. Chodź.
Tak się nie tańczy, tato.
Pozwól, piękna!
Komu mikrofon do karaoke?
Tato.
Mikrofon!
Kobieto, jeśli z Bogiem możesz rozmawiać
Spytaj go, czy przestałem cię uwielbiać
Nie chcą mnie już całować
A ty
Kto wie, gdzie możesz być?
Kto wie Jakie przygody przyjdzie ci przeżyć
Jesteś tak daleko ode mnie
Dobrze.
A ty
Kto wie, gdzie możesz być?
Dziadku!
Margarita!
Mieszka w Walencji! Mam adres!
- Chodźmy! - W Walencji?
Brawa dla artysty w muszce!
- Cześć. - Cześć.
- Pa. - Proszę.
Kup sobie jakieś koszule.
- Tato. - Tak, idę.
Niech żyją młodzi!
To na pewno tutaj?
Tak.
- Wszystko dobrze, tato? - Tak.
- Tak? - Tak, dzień dobry.
- Witam. - Tak.
Przepraszam, ale mój ojciec szuka domu, w którym spędzał letnie wakacje,
i myślimy, że to ten. Moglibyśmy go zobaczyć?
Przykro mi, to nasz rodzinny dom od zawsze.
I co teraz, tato?
Przepraszam.
Tak?
Mogę skorzystać z łazienki? Mam problemy z prostatą.
Dobrze pana rozumiem.
Zapraszam.
Ależ pięknie, nie?
Ten sufit...
Odnowiliśmy z żoną dom, ale zachowaliśmy jego charakter.
Łazienka jest tam.
Dziękuję.
Bardzo miło z pana strony, że nas pan zaprosił.
- No daj mu... - Dam panu...
Nie, Boże broń.
- Nie ma takiej potrzeby. - Słodki jest.
Margarita.
Jestem Emilio.
Emilio Pardo.
Ten od kwadratów magicznych.
Która godzina?
Muszę iść do sklepu, zanim zamkną.
Kim jesteś?
A to, Lorenzo, wygląda na zwykłą karteczkę...
A ma magnes.
Świetnie by się nadały, żeby zostawiać je żonie.
- Oczywiście, proszę. - Dziękuję.
Odkąd zachorowała, często ich używam.
Na co?
Demencja starcza.
Zaawansowana.
Rzadko rozpoznaje nawet własne odbicie w lustrze.
Tato.
Dalej jest niesamowitą kobietą, nie sądzisz?
Przykro mi, tato.
- Co pan tu robi? - Nic.
Zgubiłem się, ale już wychodzimy.
Nigdy nie lubiła szyć.
A ostatnio robi tylko to.
Wygląda na literę „S”.
A to litera „L”.
Jak Lorenzo?
Tak.
- Cześć. - Cześć.
- Nie wolisz sudoku? - Nie, nie.
Nie lubię soczewicy.
Nie lubię soczewicy. Wiesz o tym, Carmen.
Tato.
Nie jestem mamą.
Jestem twoją córką.
Ja nie mam żadnej córki.
Tak, masz.
Mamo. Nieważne.
Właśnie że ważne.
- Spójrz na mnie. - Mamo.
Tato, jestem Julia, twoja córka.
Ja nie mam żadnej córki! I nie lubię soczewicy!
Dobrze.
- Wszystko OK, skarbie? - Tak.
Spokojnie, tato.
Nie martw się.
Nie!
Nie, tato. Spokojnie.
Tato.
Tak? Zobaczmy.
Dobre?
- Bardzo. - Tak? Proszę.
Nie ma wina?
Co się stało, tato?
Co?
Tato, co się stało?
Spokojnie.
Dobrze... Wszystko jest dobrze, tato.
Spójrz na mnie.
Który mamy rok?
Tato.
No już.
2019.
Proszę.
Jest mu trochę trudniej.
Proszę dać mu trochę więcej czasu.
Proszę...
Bardzo dobrze mu idzie z monetami.
Proszę spróbować tego.
Musisz przestać.
Przestać?
Nie mogę pozwolić, żeby odszedł.
Nie mogę.
Czy ona płacze?
Dlaczego?
To nic, proszę się nie martwić.
Rozumiem.
Jeśli chcesz, możesz mi mówić na ty.
Temat, którym zajmiemy się
na dzisiejszych zajęciach, to całkowanie przez części.
Jest to metoda całkowania
oparta na wyprowadzeniu iloczynu funkcji.
- Tato. - Mamo.
Daj spokój.
Panie profesorze?
Słucham panią.
Jak całkować przez części?
Cieszę się, że mnie pani o to spytała, ponieważ to absolutnie fascynujące.
Całkowanie przez części.
Całkowanie przez części odbywa się według następującego wzoru.
Wydaje się trudny do zapamiętania, prawda?
Ale taki nie jest,
jeśli użyjemy wyobraźni.
Uchatka... duża...
Victoria... ujrzała...Victora...
Victora... dużego...
uchacza.
Uchatka!
Ktoś...
powiedział mi kiedyś...
że matematyka, tak jak literatura...
jest językiem.
A więc mówmy w tym języku!
Panie i panowie.
Raz, dwa, trzy, uśmiech!
I już.
I buziak dla dziadka.
Zobaczmy.
I ostatnia, tato.
O tak.
Mam tu podwójny podbródek.
Nieważne, dziadku.
Pójdziemy już, tato.
No dobrze.
Chodź, dziadku.
Tato, pomogę ci.
O tak. Właśnie.
Chodź, wstajemy.
Świetnie.
...gdzie możesz być?
Kto wie Jakie przygody przyjdzie ci przeżyć
Jesteś tak daleko ode mnie
Nie mogę się tak skupić.
Coś mówiłeś?
Co to?
Wydaje się nudne.
Trochę.
Chcesz iść na plażę?
Tak w ogóle to jestem Margarita.
Ja jestem Emilio.