Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX MEMPERSEMBAHKAN
Kita boleh pergi hujung minggu depan.
- Ke mana? - Tak tahu. Trouville?
Pinggir bandar Deauville?
Atau mungkin Honfleur. Ia menawan.
- Betul? - Ya.
Kita cari hotel yang cantik,
makan malam di pelabuhan, hidangan makanan laut.
- Awak puas? - Berjalan, urut...
Apa?
Apa "apa"?
- Saya tak faham. - Saya tanya jika awak puas.
Ya, awak tak dengar?
- Ya, saya dengar. - Jadi, apa?
Saya tak puas.
Awak selalu bercakap selepas seks.
Awak berbual.
Awak teruja.
Rungutan apa ini? Awak nak buat saya marah?
Maaf, saya gembira. Ya, betul.
Ya, awak rasa gembira.
Seperti seseorang yang habiskan kerja.
Atau sesiapa yang buat kerja rumah.
Awak nak saya merajuk?
Ya, saya lebih suka awak merajuk.
Seperti sedang bersandiwara.
Bersandiwara.
- Ya. Maaf. - Betulkah?
- Saya bosan berasmara dalam kegelapan. - Awak nak lampu dipadamkan.
Ya, ia membantu.
- Memikirkan orang lain? - Tak.
Ya? Baguslah.
Saya fikir tentang kita.
Jean-Louis.
- Kita dah bersama selama 17 tahun. - Saya tahu.
Hubungan adalah tentang kemahuan, kompromi, kesabaran...
- Bukan hanya keghairahan. - Awak patut lebih tahu.
Kalau awak nak rosakkan semuanya
kerana nostalgia bodoh awak, silakan.
Awak pentingkan diri.
Kenapa awak tipu? Kenapa palsukan orgasme?
Adakah itu penipuan?
- Maaf, ia penipuan. - Saya melindungi kita. Awak.
Sementara itu, saya juga harap ia seperti dulu.
Jangan tanya soalan yang awak sendiri takkan tanya. Okey?
Jadi, bagaimana asmara yang lebih baik?
Awak cintakan saya?
Awak masih cintakan saya?
Saya boleh tanya soalan yang sama.
Janganlah lepaskan semuanya begitu. Tak bagus.
Kita bukan orang Amerika.
Jadi, awak boleh putuskan bila kita bercakap jujur atau tak.
Tak guna, awak memeningkan.
Ya, betul.
- Awak meletihkan. Kita tak boleh cakap. - Awak selalu rosakkan segalanya.
Awak buat saya marah.
Kita perlu tempah Honfleur.
Ini cuti hujung minggu. Mereka tentu penuh.
Jean-Louis, pedal lembut.
- Selamat petang. - Petang.
- Awak nak cepat? - Ya.
Kita boleh cepat.
- Tak, terima kasih. Saya tak mahu. - Awak dah jumpa?
Tak, sebab...
Saya nak balik. Bawa anjing berjalan.
Di mana anjing?
Tentu ia di depan
kerana ia lari sebaik saja nampak jalan pulang.
Tuannya tak begitu.
Berapa yang awak ada?
Lucu, saya selalu tertanya-tanya berapa bayaran awak.
80 euro asmara, 50 euro oral.
Oral?
Seks oral!
Betul.
Tak, saya...
Saya tak pasti.
Tak, saya tak rasa itu...
gaya saya.
Saya tak nampak diri saya...
dan hutan, semua itu.
Meletak harga, itu...
Tunggu.
- Sebentar. - Apa dia?
Saya ada pin rambut.
Tak guna!
Cincin kahwin awak tersangkut di pin rambut saya.
Cuba keluarkan cincin kahwin awak.
- Tak berjaya. - Buat dengan pantas.
Tak, saya buat. Maaf.
- Itu dia. - Bagus.
- Nah. - Terima kasih.
- Maaf. - Ia dah berlaku.
- Apa? - Mari teruskan.
Tak apa. Jangan risau.
- Awak tak mahu klimaks? - Ya, betul.
Tak apa.
Awak boleh simpan 50 euro.
Ya.
- Terima kasih banyak. - Jumpa lagi.
Arah sana.
- Dari mana? - Kita datang dari sana.
- Sana? Okey. - Ya.
- Terima kasih. - Sama-sama.
- Selamat tinggal. - Jumpa lagi.
Awak ke mana?
Saya ambil angin.
Ambil angin?
Awak fikir saya tak tahu?
Awak berbau rokok, sayang.
Tunggu sekejap.
- Helo, En. Bordier. - Terima kasih, Virginie.
Kami padamkan video di YouTube, tapi ia tersebar.
Mereka selalu berkongsi. Ia ada dalam WhatsApp atau saya tak tahu.
Seluruh sekolah menontonnya. Matikan telefon itu.
Tiada siapa patut lihat.
Itu bukan isunya.
Hormati keluarga jika tak nak hormati diri sendiri.
- Saya takkan pergi mesyuarat ibu bapa. - Jangan risau.
Keluarga awak berhak dilupakan.
Tugas saya adalah menguatkuasakan hak ini. Secara undang-undang dan teknikal.
Pasukan saya akan pastikan video ini hilang. Okey?
Jangan risau. Jadi, Marie...
Siapa nama pasangan awak dalam video itu?
Theo de Challonge.
Theo de Challonge. Bagus.
Clément Boursier.
- Bagus. - Hugo Pellisson.
Louis dElclapiere.
Kami akan hantar surat kepada ibu bapa,
cuba cari penyelesaian.
Sementara itu, kita akan lihat semua platform yang boleh jadi topik pertikaian.
TripAdvisor juga.
Apa?
Dia dinilai dalam TripAdvisor.
- Berapa? - Bukan itu.
Ya, maaf.
Trip...
Saya beri amaran. Bayar dengan simpanan awak.
- Tak. - Ya!
Saya tak faham generasi ini. Sentiasa mempamerkan diri.
Tiada ruang persendirian dan privasi.
Saya tak rasa begitu. Budak itu, maksud saya budak-budak itu,
yang tak hormat saat itu dengan berkongsi video.
Apa? "Tak hormat saat itu"?
Dia tidur dengan empat orang lelaki. Awak tak kisah?
Cuma fikiran saya. Mungkin dia cuba...
minda separa sedar...
cuba datang kepada awak yang paling mengecewakan dia.
Saya perlu peguam, bukan psikiatri.
Awak perlu kedua-duanya.
Ya, dan peguam juga perlukan doktor.
- Betul. - Bangun.
Encik La Rochene.
Terima kasih.
Betul. Tak begitu bergaya. Tak sesuai sebagai restoran Jepun.
Restoran Jepun milik orang Cina.
Saya tak tahu. Itu masuk akal.
Kenapa? Orang Cina kurang bergaya berbanding Jepun?
Saya tak cakap begitu.
- Itu rasis. - Awak tak pernah ada fikiran rasis?
- Saya cuba elak. - Saya juga. Saya berusaha.
Saya kata dengan diri, saya takkan kusut jika saya rasis.
Awak masih ada fikiran rasis.
Ada perdebatan kecil dalam fikiran saya.
Saya tak pernah setuju dengan fikiran rasis saya.
Dua minit lalu, bobo haluan kiri baru kata
yang orang Cina tak bergaya.
Saya tak cakap.
Saya berhak rasa berbogel itu tak sopan.
Tak bermakna saya rasis.
Awak tak kisah apabila transvestit menyentuh zakar awak.
Itu tak bagus. Saya beritahu rahsia dan awak...
Saya tak tahu dia transvestit.
Itu matlamat mereka. Awak boleh kata, "Tak tahu dia seorang transvestit."
- Saya sangka dia transjantina. - Baiklah, okey.
Tak, ia tak okey.
Saya rasa cemas, saya tak boleh kawal keadaan.
- Saya baru kehilangan klien. - Mungkin ia lesu upaya.
Tak pasti jika kemurungan yang menakutkan saya
atau saya yang murung, jadi saya cemas.
Ayam, telur?
Yang mana dulu?
Telur...
atau ayam?
- Semasa Carole tinggalkan saya... - Sushi gulung?
Itu saya punya.
Terima kasih.
Gila. Saya selalu berada di bawah lampu sorot.
- Awak bukan bersama wanita. - Awak ada rambut. Awak tak faham.
Mereka patut haramkan lampu sorot di tempat awam.
Awak pernah rasa hidup awak tak wujud?
Seolah-olah saya meninggalkan jasad,
melihat diri saya, menjalani kehidupan, tapi...
ia tak nyata.
Tidak, ia nyata, tapi ia palsu.
Begitu.
Seolah-olah ada perbezaan antara kebenaran dan realiti.
Hidup saya nyata.
Tetapi palsu. Faham maksud saya?
Seolah-olah awak menipu, tapi awak tak pasti apa penipuannya?
Ya, tepat sekali.
Saya tak faham.
Ia penipuan besar. Saya tak boleh berpura-pura lagi.
- Walaupun dengan kucing saya. - Kucing awak?
Kucing saya. Lakonan saja. Cuba fikir.
Saya beri makan dan kurung ia.
Dia tak sayang saya. Ini sindrom Stockholm.
Dia menggesel pada saya? Ia teruk, tak comel.
Kucing itu satu tragedi. Ia Natascha Kampusch.
Bukan kasih sayang jika buat begitu.
Mereka tinggalkan feromon dan tanda kawasan.
Lebih teruk lagi. Kita tipu, reka cerita.
Saya tak rasa Natascha Kampusch menyerah diri kepada Wolfgang Přiklopi.
Bukan atas inisiatif sendiri.
Awak memang pelik.
Pelik jika tahu nama penculik Natascha Kampusch, bukan?
Okey.
Maaf, semuanya tentang saya. Awak bagaimana? Bagaimana dengan kerja?
Seperti biasa.
Pelvis patah, cacing usus, eutanasia.
Okey.
Saya tak nak berada di pejabat, di rumah atau di mana-mana.
Tak nak berada di mana-mana itu mengerikan. Mungkin awak nak mati.
Maaf.
Saya rasa ia tak berfungsi.
- Kenapa? - Saya minta degupan jantung.
- Tiada apa-apa. - Mungkin sensor.
- Asalkan ia berdegup. - Betul.
Saya nak tahu jika saya memaksa diri semasa lari.
Saya dah lari selama 45 minit. Saya tak kehabisan nafas.
Memaksa diri akan membunuh awak satu hari nanti.
Okey. Biar saya cuba.
Maaf.
Ia berfungsi.
Ya. Biasanya.
Mungkin terlalu banyak peluh di tangan saya.
Ya, betul. Okey.
Senaman bagus, tapi kita perlu belajar bertenang.
Terima kasih.
Michel? Ini saya. Boleh awak singgah ke rumah saya?
Saya tak sihat.
Ia penting. Sekarang, tolong.
Terima kasih. Jumpa lagi.
- Awak lambat. - Suis awak masih rosak?
Masuklah.
- Saya kata ia penting. - Saya bergegas.
Jadi?
- Kenapa? - Tak pasti. Ada yang tak kena.
Ia akan ambil masa. Itu untuk kucing.
Kaki kecil.
Baiklah.
- Nampaknya rosak. - Dengar degupan jantung saya.
Saya sedang dengar.
Bukan, jantung saya.
Betul. Ya.
Jadi.
Apa yang berlaku?
- Saya tak faham. Awak selesema? - Tak.
- Awak panas? - Tak, biasa. Suam.
- Suam? - Ya, awak tak tahu apa maksudnya?
- Suam seperti lembap? - Tak, suam seperti suam.
Baik, saya hubungi doktor. Terima kasih kerana datang.
- Awak makan apa? - Jepun dengan awak.
Betul. Berikan tangan awak.
Ia tak dapat dikesan. Duduk.
Dengar sini.
Awak bukan klien saya, jadi saya takkan tipu.
Sukar nak cakap.
Menakjubkan. Jantung awak tak berdegup.
Saya tak faham.
Ia seperti otot jantung awak tak menghasilkan kontraksi.
Adakah ia serius?
Jika awak mati,ia bukan masalah besar, tapi memandangkan awak masih hidup,
ia membimbangkan.
Baring.
Untuk apa?
- Untuk menyedarkan awak. - Saya bergerak.
Saya rela patahkan tulang rusuk awak daripada lihat awak mati.
Tetapi saya tak mati!
- Saya bercakap dengan awak. - Saya tak tahu.
Saya doktor haiwan, bukan pakar kardiologi.
- Saya di sini sebab saya suka awak. - Ada kes seperti saya?
Ya, reriang dikebumikan selama tujuh tahun sebelum hidup semula.
Mengarut. Ia hanya hidup selama empat minggu.
Siapa peduli, Michel?
- Awak dah beritahu Valérie? - Mestilah tidak.
- Dia isteri awak. - Betul.
Ia tegang. Jika saya beritahu dia saya sakit, dia akan lebih berkuasa.
Dia kawal semua. Tidak.
- Dan... - Dia marah.
Tak, dia tak marah.
Tak, saya tak boleh biar awak cakap begitu.
Dia sedang berusaha. Meningkatkan diri.
Dia bermeditasi.
Menjelaskan bau kemenyan itu. Ia sangat toksik.
Awak makan organik hanya untuk meracuni diri dengan kemenyan.
Ya, siapa peduli?
Apa kita nak buat?
- Saya akan bawa awak ke hospital. - Okey.
Apa mereka nak buat?
Saya tak tahu.
Jalankan jantung awak dengan defibrilator.
Awak akan diintubasi, dengan bantuan pernafasan.
Saya sedang bernafas.
Mungkin mereka biar awak dalam koma.
Untuk apa?
Untuk hidupkan awak.
Cakap sesuatu yang normal.
Awak tak normal! Awak dah mati, tapi bergerak.
- Awak rasa itu normal? - Saya tak mati, tak guna!
Saya nampak awak belum mati. Saya tahu, tapi...
Jangan jerit pada saya. Saya tak faham.
Apa yang berlaku?
Kenapa awak menjerit?
Tidak.
Awak menjerit, "Saya tak mati."
Kerana dia tak mati.
Saya takkan menjerit, "Saya mati" jika dah mati. Mengarut.
Biasanya, apabila awak tambah nama saya di hujung ayat, ada yang tak kena.
Awak nak keluar?
- Kami tak keluar. - Tidak?
Awak bergurau?
Kenapa ia di leher awak?
- Apa yang disembunyikan daripada saya? - Tiada apa-apa, Valérie.
Awak tangkap sesuatu?
- Kita patut beritahu dia. - Beritahu apa?
Tiada apa-apa. Tiada apa nak diceritakan. Awak dengar? Tiada apa-apa.
Dia berhak tahu kebenaran.
- Apa dia buat? - Dia marah.
- Awak cakap sebaliknya. - Nak saya mati?
- Saya tak jumpa kunci saya. Buka pintu. - Melainkan awak jelaskan.
- Kita patut pergi. - Berikan saya kunci awak.
Saya merayu, beritahu saya.
Dia mengalami serangan jantung.
- Bila? - Sekarang.
- Apa?
Jantungnya tak berdegup. Mari pergi.
- Jantung awak tak berdegup. - Begitulah.
- Tunjukkan nadi. - Tiada nadi.
- Saya tak boleh tunjuk. - Beri kepada saya.
Awak terkejut.
Maaf?
Tiada degupan jantung.
Saya tak nak bincang.
Awak takut? Kenapa?
Awak bermeditasi dua jam sehari, membelai sayur, bercakap dengan bunga,
awak belajar okarina!
Dah habis?
Dengarkan saya sekali saja. Cuba fikir dengan cara berbeza.
Mungkin ada jawapan lain selain di kawasan Cartesian kecil awak.
Tolonglah, saya tak perlukan ini.
Saya merayu. Gunakannya sebagai peluang untuk selesaikan masalah.
- Dengar kata hati awak. - Maafkan saya.
Mungkin ada banyak kebenaran dalam kata-kata awak,
tapi saya seorang saintis.
Kita mesti bawa dia ke hospital.
Tak, saya cuma nak keluar dari sini!
Awak pergi ke hospital apabila sains tiada jawapan?
- Awak rasa mereka ada jawapan? - Ia misteri.
Pulangkan kunci saya.
Kuncinya ada dalam diri awak.
- Tolonglah. - Awak tinggalkan kunci di pintu.
- Berhenti dengan ayat simbolik awak. - Betul.
Hebatnya! Terlepas cakap! Awak tak boleh abaikan hal ini!
Cakap dengan saya. Beritahu apa ada dalam hati awak.
Setiap hari awak baiki masa lalu orang. Sudah tiba masanya awak jaga diri awak.
Ya?
Saya akan hubungi Margaux. Dia akan jumpa kita.
Bukan Margaux, yang gila itu. Mahaguru awak.
Dia jurulatih hidup holistik, bukan mahaguru.
Saya rasa lebih baik setelah jumpa dia.
- Saya lebih suka hospital. - Supaya diri awak dipasang dengan tiub?
Ini bukan tentang enjin, sayang. Michel.
Okey, begini,
awak pun dah mati,
jadi dari sudut perubatan, awak tak rugi apa-apa.
Paling teruk boleh berlaku ialah jantung awak berdegup semula.
Saya hubungi Margaux.
Sudah tentu.
Bagus awak datang.
Terima kasih kerana berjumpa kami.
Saya kenal awak, En. Bordier.
- Tidak. - Jean-Louis.
Tak apa, Valérie. Saya dah biasa.
Lelaki, terutamanya.
Mereka benci kekeliruan. Mereka mahu ringkas.
Tetapi perkara ringkas tak wujud.
Tangan awak.
- Tangan awak. - Tangan awak.
Tiada nadi. Ia sangat luar biasa.
Sangat luar biasa.
Jantung awak berdegup.
- Tak, itu masalahnya. - Bukan jantung fizikal awak.
Kita ada dua jantung. Jantung fizikal, jantung kosmik.
- Itu. - Valérie.
Maaf.
Jantung kosmik awak berdegup,
tapi ia tak berhubung dengan fizikal.
Secara ringkasnya, tidak lagi.
Ia bukan pemindahan penting daripada karma
kerana jantung awak tak berdegup.
Jantung kosmik awak
ialah tahanan Karunga.
Apa itu?
Karunga mungkin sama dengan purgatori dalam tradisi Judeo-Christian.
Ringkasnya begitu.
Awak di antara dua dunia, berdepan dengan dua jalan keluar.
Awak perlu pilih pintu masuk.
Pintu masuk ke mana? Jantung fizikal awak, pastinya.
Sudah tentu.
Karunga bukan gurauan.
Ia kuasa yang lebih tinggi berbanding semua, termasuk saya.
Karunga boleh sembuh dan bebaskan awak,
juga membunuh.
Saya nak selamatkan awak.
- Baik, mari kita tamatkan. - Awak perlu bantu saya.
Awak mahu?
- Ya. - Valérie.
Maaf.
- Awak nak tolong saya? - Ya. Mari kita pergi.
Ikut saya.
Mari.
- Apa yang awak tunggu? Pergi. - Mari.
Tak sangka.
Mari.
Duduk.
Dalam bulatan?
Ya.
Panggil ia bulatan, jika awak nak.
- Rumah awak cantik. - Terima kasih.
- Valérie. - Maaf.
Piano yang cantik. Awak boleh main. Fauré.
Saya suka.
Sayang mereka tak beri peluang kepada awak.
Valentine.
Apa, Valentine?
Teman wanita awak melukakan awak.
Dia hancurkan hati saya.
Saya menangis selama enam bulan. Saya habiskan tujuh minggu dalam terapi tidur.
Ya.
Tiada gambar keluarga , gambar ibu awak.
- Dia dah mati? - Tak.
Maaf. Awak jarang jumpa dia.
Dia marah awak semasa kakak awak mencuri daripadanya.
Dia salahkan awak.
Dia pukul awak dengan penyambung pembuat yogurt.
Ia biasa pada tahun 70-an...
Pembuat yogurt?
Tidak, memukul anak-anak.
Kali pertama awak alami ketidakadilan.
Tetapi...
Awak menderita.
Ia bukan masalah besar.
Berhenti menahan kesakitan, okey?
Ada masalah dengan wanita?
Dengan cara homoseksual?
Tak.
Dengan cara misogini.
Tak.
- Maksud saya, ya. - Valérie.
Maaf. Tapi, ya.
Ye?
- Tak. - Tidak?
Tak rasa begitu.
Mari.
- Awak okey? - Ya.
Saya akan selamatkan awak.
Bagaimana awak tahu semua ini? Awak beritahu dia?
Saya? Awak tak pernah beritahu.
- Terima kasih kerana percayakan saya. - Valérie.
Maaf.
Awak ada masalah dengan mak awak.
Betul? Saya tak pernah jumpa dia.
Ya. Kenapa?
Kenapa? Tak tahu. Kami memang tak berjumpa.
Apabila ia berlaku, ia rumit. Ia rumit, jadi kami tak jumpa.
Hidup bukan video yang awak boleh padam dan buang.
- Dia maksudkan kerja awak. - Valérie, cukup. Tak guna!
Awak perlu jumpa mak awak semula.
Betul? Kenapa?
Awak perlu kembali bersama dia.
Nak jumpa mak saya?
Sumber ibu awak.
Sumber ibu saya? Apa itu?
Tempat awak keluar.
Saya...
- Saya tak, ya, betul. Dia... - Ya, itu...
Saya lahir macam orang lain. Melalui farajnya.
Saya perlu lihat.
- Faraj dia? - Ya.
Itu mustahil. Saya tak boleh minta begitu.
- Kenapa? - Kenapa? Dia berusia 82 tahun.
Saya tak boleh minta dia tunjukkan...
- Alat kelamin dia. - Ya.
Gambar.
Awak fikir saya ada gambarnya?
Awak perlu ambil gambar.
Awak tak boleh minta begitu.
Saya takkan minta kebenaran mak saya untuk ambil gambar itu.
Awak akan mati. Selamat tinggal.
- Tunggu! - Jangan tinggalkan saya.
Jika kita tak tunjukkan Karunga sumbernya, jantung awak takkan hidup.
Bukankah Karunga boleh buat sendiri?
Ia melalui saya. Saya matanya. Ringkasnya.
Bagaimana saya nak buat begitu?
Dah empat tahun tak jumpa dia. "Mak, saya perlukan gambar kemaluan."
- Bukan digital. - Apa?
Saya nak yang sebenar.
Tolong, awak tak boleh minta begitu.
Awak ada tiga hari. Dalam tiga hari, awak mati.
Tunjukkan sumber, Jean-Louis.
Awak okey?
- Saya mimpi buruk. - Tidak nampak begitu.
Ia nampak berfungsi.
Jantung awak?
Masih tiada.
HARI PERTAMA
Bagaimana dia tahu tentang Valentine?
Kuasa? Tak mungkin awak percaya benda merepek itu?
Dia cakap perkara yang saya tak pernah beritahu sesiapa.
Awak gila. Awak tak rasional.
Jantung saya berhenti berdegup 18 jam lalu. Itu rasional?
Boleh awak jelaskan secara rasional?
- Ia tak masuk akal. - Dah tentu tidak!
Tiada yang masuk akal Perlu cari jawapan di tempat lain. Logik!
Siapa peduli tentang logik?
Bagaimana dia nak mulakan jantung awak?
- Dia nak... - Apa?
Dia nak tengok mak saya...
- Saya tak faham. - Dia nak tengok faraj ibu saya.
Apa? Dia nak tengok faraj ibu awak?
- Faraj ibu awak? - Atau gambarnya.
Gambar faraj ibu awak?
- Awak akan buat? - Sudah tentu.
Awak gila.
Mak awak yang malang. Awak tak boleh minta begitu.
Tak, sudah tentulah tak.
- Saya lega. - Sebab itu saya fikir...
Ya?
- Apa? - Awak.
Apa, saya?
Awak boleh buat.
- Awak hampir gila. - Awak doktor.
Saya doktor haiwan, bukan doktor.
Tepat sekali. Saya tak boleh minta daripada mak saya.
Awak dah gila. Ayuh, Jean-Louis.
- Saya takkan minta. - Awak saling mengenali.
- Saya tak jumpa dia sejak... - Dan?
Buat untuk saya. Selamatkan saya. Tolonglah.
Awak tahu apa yang awak minta? Tak boleh.
Siapa bersama awak ketika Carole pergi?
Siapa pinjamkan duit untuk beli kuda? Siapa bersama awak bertahun-tahun?
- Awak. - Apa awak buat untuk saya?
Saya kawan awak.
Awak tak nak ambil gambar mak saya.
- Jadi? - Dia tak nak buat.
Hei, mari sini.
Kawan baik awak akan mati. Awak takkan selamatkan nyawanya?
Ini mengarut.
- Seorang tukang tilik penipu. - Dia bukan tukang tilik.
Saya bunuh awak kalau awak tak selamatkan dia.
Saya akan bunuh awak. Saya akan kerat. Saya akan potong tekak dan kemaluan awak.
Saya akan rogol awak guna kemaluan awak.
- Dia bergurau? - Tak.
Apa saya patut buat?
Muncul dengan jeli buah, suruh dia buka baju?
Jangan melucah. Kita akan jumpa dia hari ini.
- Di mana? - Rumahnya. Dalam dua jam.
Lihat. Mudah saja.
Awak tak perlu buat apa-apa.
Tekan butang itu.
Lihat!
Di sini. Aktifkan denyar.
- Awak perlukannya. - Awak dah gila.
Saya takkan guna Polaroid.
- Dia tak nak digital. - Bukan itu.
Ayuh.
Awak gila.
- Ya? - Ya. Mak, ini kami.
Awak tak keseorangan.
Tak, saya bersama Valérie.
- Baik. - Baguslah.
- Saya akan buka pintu. - Jumpa nanti.
Helo, mak.
- Helo. - Apa khabar?
Baik, masuklah.
Helo, Brigitte.
Helo, Valérie.
Itu untuk saya?
Ia dari Jean-Louis.
- Terlalu banyak. - Tidak.
- Ia berbau sup. Menyedihkan. - Berhenti.
Duduk.
Ia mengejut, saya tak sempat sediakan apa-apa.
Jadi?
Kenapa awak datang?
Dah empat tahun awak tak telefon.
Mak. Saya ada telefon awak.
- Bila? - Banyak kali.
Awak tiada di rumah.
- Awak patut tinggalkan pesanan suara. - Talian sibuk apabila awak di rumah.
- Ya? - Ya. Selalu sibuk.
Bagaimana kawan awak hubungi awak?
Masih empat tahun tanpa berita.
Kali terakhir kita jumpa...
Saya tak ingat.
Memang benar Valérie lebih tua daripada awak,
tapi awak hanya ada seorang ibu.
Mak, apa yang penting kita saling berjumpa.
- Ya. - Kita jumpa sekarang.
- Ya. - Begitu.
Jadi?
Apa yang boleh saya bantu?
- Saya tak tunggu sesiapa. - Kejutan. Saya buka.
Helo? Ya. Saya akan buka pintu. Tingkat tiga.
Cuma lima tahun.
- Maaf? - Anak awak dan saya, beza lima tahun.
Saya tahu. Kenapa cakap begitu?
Apa yang awak cakap tadi.
Saya tak faham.
Tak apa.
- Maaf? - Ini bukan masalah besar.
Awak akan rasa kelakar, mak.
- Betulkah? - Ya.
Mari.
Tengok itu!
Helo.
Awak ingat Michel?
- Tak. - Michel Verdoux.
Kami sama sekolah dulu. Sekarang dia doktor haiwan.
Michel Verdoux.
Ya, saya ingat.
Michel nak jumpa awak.
Betul.
Nak jumpa.
Ia menyentuh, bukan?
- Betul, Brigitte? - Ya.
Ya.
Kenapa awak nak jumpa saya?
Hari ini hari jadi Michel.
- Betulkah? - Dia berusia 42 tahun.
Selamat hari lahir.
Terima kasih.
Apabila saya tanya apa yang dia nak,
tahu apa dia cakap?
Saya tak tahu.
Dia kata, "Saya nak jumpa mak awak."
- Betulkah? - Ya, betul.
- Begitu. - Ya.
Kenapa awak nak jumpa saya?
Saya sukakan awak.
Terima kasih.
- Saya ada kenangan manis tentang awak. - Baguslah.
Saya nak ke bilik air.
- Jean-Louis, saya... - Saya tunjukkan di mana.
Jangan berdiri saja.
Terima kasih.
Awak pula?
Awak sihat?
Sihat, terima kasih.
Awak dah sediakan makanan.
Tidaklah.
Ia cuma tarama.
Tarama.
Tidak, di Greece, mereka sebut tarama.
Saya tak rasa begitu.
Ya.
Okey.
Awak ada sakit di mana-mana?
Tak.
Belakang saya sakit apabila saya bangun pagi.
Betul.
Belakang awak sakit.
- Waktu pagi. - Jangan ambil mudah.
Tiada masalah. Saya bangun, ia hilang.
Awak tahu masalah belakang ada kaitan dengan ginekologi?
Betulkah?
- Ya. - Tapi awak...
- Awak doktor? - Pakar ginekologi.
Jean-Louis kata awak doktor haiwan.
Saya doktor haiwan dan pakar ginekologi.
Awak maksudkan
pakar ginekologi haiwan?
Betul.
- Ia wujud? - Tentulah.
- Saya akan periksa. - Maafkan saya?
- Saya akan periksa awak. - Tak, terima kasih.
- Ya, awak patut periksa. - Tak apa.
Ini untuk belakang awak.
- Ayuh. Tunjukkan semuanya. - Tunjukkan apa?
Kita buat pemeriksaan. Tanggalkan pakaian.
- Di sini? - Ini tugas saya.
Tetapi saya malu.
Jangan malu. Saya doktor haiwan.
Awak sangat baik tapi saya malu kalau awak sentuh saya.
Saya calit, takkan sentuh.
Ujian calitan pantas. Cuma ambil masa dua minit.
Tolong, jangan paksa.
Tolong buka baju.
- Berhenti. Saya tak nak. - Tanggalkan.
Tidak, tapi, Jean-Louis!
Jean-Louis!
Awak dah gila? Lepaskan saya, gila!
Tolong!
Awak okey, mak?
Lelaki itu gila.
- Apa yang berlaku? - Kawan awak gila. Dia serang saya.
Betulkah? Maafkan saya.
Dia nak buat ujian calitan kerana dia doktor haiwan?
Awak ada buat baru-baru ini?
- Bukan itu. - Ada sakit belakang?
Sudahlah! Jangan cakap macam orang bodoh.
Ia bukan hal besar. Dia bermaksud baik.
Dia serang saya!
Kenapa bawa dia ke sini?
Biar saya bertenang. Kemudian kita makan tengah hari.
- Tak, ia dah selesai. - Betul cakap awak.
Tak apa, mak.
Tiada masalah. Awak patut berehat.
Saya gembira dapat jumpa awak lagi.
Maafkan saya, Jean-Louis.
Tidak, kami minta maaf.
Tak apa, jangan risau. Kita akan cari jalan lain.
Apa maksud awak?
Jangan risau, mak. Okey, berehatlah.
Jaga diri.
Saya nak tidur. Itu buat saya marah.
- Sudah tentu! - Ya.
- Okey. Berehatlah. Maaf. - Selamat tinggal.
- Selamat tinggal, Jean-Louis.
Jaga diri.
- Saya rasa bersalah. - Ya? Kenapa?
Saya tak tahu.
Bodoh betul.
- Jadi? - Jadi? Dia terkejut.
- Ya? - Sudah tentu.
- Kita takkan berjaya. - Maafkan saya.
- Tak penting. - Ya, ia penting.
- Saya kata tak penting. - Ya. Dengar.
Ini nyawa kawan baik saya.
Apa awak buat sekarang?
Saya akan balik. Maaf. Saya sudah cuba.
Tak apa. Kita cari jalan.
- Bagaimana dengan hospital? - Kita dah bincang, Michel.
- Saya ambil kereta. - Kita tersilap.
Sepatutnya saya setuju tentang tarama. Dia serang saya.
- Begitu? - Dia diam mendadak.
Karine dengan Lexus hitam. - DT930 - DY dalam 27 minit.
Dalam 27 minit?
Kereta hibrid peribadi. Jarang ditemui.
- Tak apa. Saya tunggu. Terima kasih. - Selamat tinggal.
- Okey. - Ya.
Kita akan berhubung.
- Selamat tinggal. - ­Baik.
Mimpi ngeri lagi?
Mak.
HARI KEDUA
Apa awak buat?
Awak fikir Margaux gila?
- Dia nampak semuanya. - Lihat.
Itu atau itu?
Tak pasti. Kedua-duanya bagus.
Mungkin yang itu. Zum masuk.
- Saya dah kata. - Tak.
Ini.
Itu nampak lebih tua.
Itu nampak macam mak awak. Tidak?
- Mungkin. - Memang betul.
- Betulkah? - Warna ini sesuai dengan dia.
- Ya. - Ya. Betul?
Itu memang warna dia.
- Positif. - Okey, yang itu.
Dia tak benarkan digital.
- Bagaimana dengan Polaroid awak? - Dia akan perasan perbezaan.
- Awak fikir begitu? - Betulkah? Terima kasih.
Okey. Mari gunakan yang itu. Tak apa.
Awak tak patut menipu Margaux.
Saya tak ada gambar dia. Apa saya nak buat?
Boleh awak buat?
- Helo, cik. - Helo.
Maaf, mesin itu tak cetak pada kertas gambar?
Tak, saya buat untuk awak.
- Ia ada kunci. - Berapa banyak salinan?
Satu saja. Cukuplah.
- Helo, puan. - Helo.
Ada beberapa fail di kunci. Mana satu?
"Latihan Bordier", "Akaun 2018", "Faraj"?
"Faraj."
- Maaf? - "Faraj."
Awak kehilangannya? Adakah ia untuk poster?
- Ya, betul. - Kasihan.
- Awak pasti satu saja? - Ya.
Ia percuma.
Terima kasih, awak baik. Terima kasih banyak.
Sama-sama.
Dua puluh lapan euro.
Ya, betul.
- Saya tiada baki untuk 50. - Tak apa.
- Terima kasih. Selamat tinggal. - Puan.
Mak awak orang Jerman.
Maaf?
Mak awak orang Jerman?
- Personaliti dia? - Tak.
Kewarganegaraan.
Dia dilahirkan di Düsseldorf.
Tak, dia dilahirkan di...
Fechenheim.
Ya, betul. Ia dekat dengan Düsseldorf.
Tak, 200 kilometer.
Bagi saya dekat.
Lebuh raya. Orang pandu laju di Jerman.
Dia dah berumur.
Ya.
Berapa umur awak?
- Apa? - Berapa umur awak?
- Ya. - Berapa umur?
Kenapa awak tanya?
- Awak tak tahu berapa umur awak? - Saya tahu.
Saya berumur 42 tahun.
Jadi, semasa awak dilahirkan, ibu awak...
61 tahun.
Ya. Kenapa?
Faraj ini milik wanita berumur 103 tahun.
- Dia orang Jerman. - Berhenti, Jean-Louis.
- Terima kasih, Valérie. - Sama-sama.
Hidup awak dalam perut ular.
Kenapa ular sawa muntahkan awak?
Saya minta awak jujur dengan hidup awak dan awak bawa ini...
Penipuan.
Memandangkan awak tahu semuanya, beritahu perkara sebenar.
Kebenaran dicari. Tak diberi.
- Betul. - Apa kaitan dengan mak?
Saya tak boleh buat.
Dia tak mahu tanggalkan seluar dalamnya. Saya tak boleh paksa.
Apabila hati sanggup, ia akan cari jalan.
Apabila ia tak mahu , ia akan cari alasan.
Betul.
- Penipuan adalah jalan mudah. - Betul.
- Jalan mudah? - Ya.
Awak fikir itu mudah?
Awak pernah cari di google "faraj tua"? Saya mual. Itu tak mudah.
Mual? Awak ada masalah dengan alat kelamin wanita?
- Kenapa? - Berhenti menyindir.
"Zakar tua" takkan buat saya gembira.
Encik Bordier.
Awak tak percayakan Karunga.
Saya tak peduli.
Ia tak wujud. Ia mengarut.
Apa saya buat di sini? Tak guna!
Jean-Louis.
Apa yang saya dah buat. Tak guna!
Saya tak tahu jika saya hidup atau mati! Adakah saya di neraka? Begitu?
Bertenang, sayang.
Berhenti.
Sentuh jantung awak.
Ia berdegup.
- Ia berdegup. - Margaux, terima kasih!
Terima kasih!
- Margaux, terima kasih! - Ia cuma kelegaan.
Saya tak boleh buat apa-apa lagi.
- Tak. - Tak. Awak tak boleh tinggalkan saya.
Awak tak nak minta mak awak apa yang Karunga perlu.
Tak boleh buat lagi.
Kami akan buat. Saya akan minta dia.
Bagus. Sangat bagus.
Jean-Louis?
Berhenti anggap saya bodoh.
Dia hebat, bukan?
Dia memang hebat.
Nyatakan permintaan.
Telefon.
Senarai kenalan atau dail nombor.
Senarai kenalan.
Nyatakan nama kenalan.
Mak.
Kenalan ini tiada dalam senarai.
Nyatakan nama kenalan.
Mak.
- Kenalan ini tiada... - "Mak" bukan "Mama."
- Sama saja. - Nyatakan nama kenalan.
Mama?
- Kenalan ini tiada dalam senarai. - Mak.
Telefon mak.
Helo. Ini adalah peti mel suara...
Brigitte Bordier.
Saya tiada di rumah.
Sila tinggalkan pesanan , nama dan nombor
juga sebab awak menelefon
dan saya akan hubungi setelah saya kembali.
Sila tinggalkan pesanan selepas nada
dan jangan lupa nyatakan nombor telefon
juga sebab awak menelefon.
Terima kasih. Saya hubungi nanti.
Selamat tinggal.
Mak, ini saya. Ini Jean-Louis.
- Helo? Siapa ini? - Ini Jean-Louis.
- Siapa ini? - Jean-Louis, anak awak.
Ya, saya tahu.
- Saya cuma nak tinggalkan pesanan. - Saya belum dapat dengar lagi.
Tiada masalah.
Saya minta maaf tentang semalam.
Apa berlaku dengan Michel.
Saya tak sangka perjumpaan kita akan jadi begitu.
Tepat sekali. Kita jarang berjumpa. Kita perlu lupakannya.
Mari makan di rumah kami esok.
Esok saya ada temu janji dengan doktor gigi.
Untuk ubah implan.
Aduhai. Buat temu janji lain.
Tak, tak boleh.
Esok tak sesuai untuk saya, tapi saya boleh pada hari Ahad.
Ahad dah terlambat.
Tak, saya perlu cakap sesuatu yang penting.
- Sesuatu yang penting? - Ya.
- Awak buat saya risau. - Tak.
Saya tak nak cakap di sini. Saya perlu minta sesuatu.
Datanglah makan esok jam 1:00 tengah hari.
Baik. Esok. Tapi 1:00 tengah hari agak lewat untuk makan tengah hari.
12:00 tengah hari.
12:30 tengah hari.
- Baik, 12:30 tengah hari. - Baik.
Jumpa esok, mak.
- Jumpa esok. - Jaga diri.
- Selamat tinggal. - ­Baik.
HARI KETIGA
Helo? Ya, mak.
Saya akan buka pintu.
- Bagus dia datang. - Ya.
Itu sesuatu.
Ya?
Ya, dah buka.
Tak, tiada bip. Ia terbuka.
Saya tekan semula.
- Tak apa. - Ya, tak apa.
- Sekarang kenapa pula? - Ya?
Maaf, tingkat dua.
Teruknya!
Ya, mak?
Maaf. Ya, saya belum tekan.
- Menjengkelkan. - Dia berusia 82 tahun.
Ya, itu yang menjengkelkan.
- Helo, Brigitte. - Helo, mak.
- Gembira jumpa awak. - Apa?
Saya kata, "Gembira jumpa awak."
Ya, saya juga.
- Masuklah. - Di sini.
Ini untuk saya?
- Itu sangat manis. - Terima kasih, Brigitte. Saya hargainya.
Ia lebih kecil daripada yang awak beri.
Ia bukan pertandingan.
- Okey. Saya ambil barang awak. - Ya, kenapa tidak?
Bagaimana awak sampai?
Bas 52 berhenti di luar.
Baguslah.
Adakah hujan?
Tak.
Saya ke kedai rambut.
Sayangnya kalau tak hujan.
Seperti restoran India, letak penutup plastik di kerusi.
- Boleh kita ke ruang tamu? - Ya.
Tidak, bukan dia.
Saya nak minta maaf, Puan Bordier.
Saya tak berniat menyerang awak.
Maaf atas apa yang berlaku.
- Dengar... - Okey, cukup.
Mari kita teruskan. Mari duduk. Ayuh.
Saya terlalu letih.
Saya tertekan di klinik, saya tak boleh diganti.
Tak perlu bincangkan.
Duduk, mak.
Kita semua bekerja terlalu banyak.
Awak nak minum?
- Ya, terima kasih! - Sangria?
- Okey. - Baiklah.
- Saya akan duduk di sebelah awak. - Ya.
Mari sini, sayang.
Apa rancangan awak untuk Hari Bastille?
Tiada apa-apa.
- Tiada? - Tak.
Awak akan tonton perarakan?
Ya, mungkin.
Tanah jajahan luar negara akan ditonjolkan tahun ini.
Saya dengar, ya.
Seronok ada tanah jajahan luar negara dalam perarakan.
Ya.
Kali pertama Rejimen Guianese berarak di Champs-Élysées.
Ya, mungkin.
Guiana Perancis cantik.
- Betul, Michel? - Ya, saya suka.
Banyak hutan, banyak...
Ada kereta kebal di Guiana Perancis?
Apa?
Ada kereta kebal di Guiana Perancis? Ada banyak hutan?
Saya tak tahu.
Kalau ada tentera, ada kereta kebal.
Ya, mungkin.
- Mungkin. - Sudah tentu.
Tentera tanpa kereta kebal ibarat tentera tanpa senjata.
- Tapi... - Betul cakap awak.
Itu masuk akal.
Betul. Penghalang bukanlah tentera.
Senjatanya.
Maksud saya,
awak takkan takut dengan lelaki Guiana jika awak jumpa dia di jalanan.
Tapi jika awak jumpa lelaki Guiana dengan kereta kebal...
- Ya. - Maaf, tapi...
- Dah tentu. - Itu perkara lain.
- Itu penghalang. Betul. - Betul.
Awak ingat Tiananmen?
Gambar lelaki di depan kereta kebal itu? Apa yang berlaku kepada dia?
Dia ditahan oleh Perkhidmatan Rahsia. Betul?
- Mereka dah jumpa dia? - Silakan!
Apa...
Sangria. Itu bahasa Sepanyol.
Ya, tapi kenapa awak...
Kenapa?
Kenapa awak semua berbogel?
Ini Hari Jiran.
Jiran? Ada parti di sebelah?
Tak, mak, semua jiran.
- Setiap tahun. - Di seluruh Perancis.
Tiada siapa tanggalkan pakaian.
Sudah tentu.
- Tak di bangunan saya. - Ya, awak hidup di abad ke-15.
Ini kawasan hijau.
Kami kitar semula, makan organik dan ikut musim dan buka baju untuk majlis istimewa.
Jiran-jiran akan tiba. Awak tak boleh jumpa mereka begini.
- Jiran? - Sudah tentu.
- Berbogel? - Ya. Ini Hari Jiran.
- Nah, Brigitte. - Terima kasih.
- Sayang. - Terima kasih, sayang.
Ya, kepada jiran!
Kepada jiran!
Kepada jiran.
- Saya pergi dulu. - Kenapa?
Saya takkan buka baju.
Tanggalkan pakaian. Awak akan kurang panas.
Saya tak panas.
Okey. Dah cukup.
- Mana kot saya? - Ayuh, mak.
Sebentar, Brigitte.
Awak tak boleh buat begitu. Awak tak boleh pergi sekarang.
Minum lagi sangria.
Saya nak pergi sekarang. Okey?
Maaf, kemalangan.
Tetapi...
Gaun awak. Saya akan rendam.
Beri saya span dan air suam.
Jangan bazirkan masa jika nak kesan kotor hilang.
Saya akan buat. Air, span.
Awak perlu rendam.
- Saya kata, saya buat. - Dengar.
Saya buat silap dan rasa bersalah. Saya nak betulkan.
Berikan baju awak. Saya akan rendam.
Lepaskan saya! Tak guna!
Saya dah jemput awak ke rumah saya.
Saya cuba untuk buat awak gembira, aturkan masa dengan anak awak.
Cuba lebih gigih.
Lepaskan saya!
Saya kata, lepaskan saya!
Tak guna!
Apa ini? Awak fikir awak siapa?
Kenapa dengan dia?
Tiada apa-apa. Dia nak tolong. Percayakan dia. Beri gaun awak.
Cukup-cukuplah.
Berikan. Dia akan buang kotoran.
Ayuh. Tak apa.
Apa awak buat?
Saya akan bersihkan baju saya.
- Tak percaya betul! - Saya nak balik.
- Apa awak buat? - Saya tak nak buat.
Tak. Saya kekal mati.
- Saya suka hidup. - Awak tak boleh kecewakan dia.
Kita takkan lakukannya.
- Sudah tentu. - Ya.
Saya tak boleh ambil gambar. Adakah saya perlu hidup dengan trauma?
- Valérie? - Apa, Valérie?
Kenapa bukan awak? Awak wanita.
Dia takkan buat. Pada hari perkahwinan dia kata, "Saya tak pergi jika dia ada."
Usah biar saya di dalam ular sawa.
- Apa? - Awak doktor haiwan. Awak tahu ular sawa.
Awak buat saya marah.
- Bukan masalah saya. - Sudah tentu.
Buat untuk diri awak, untuk berjaya. Berhenti gagal.
Apa yang saya gagal?
Semuanya.
Awak gagal semuanya.
- Ujian memandu, sekolah perubatan. - Perkahwinan.
Mak saya semalam. Semuanya.
- Semuanya. - Berhenti gagal.
Berjaya buat sesuatu. Berhenti gagal.
Gila betul.
Dia gila.
Keluarga memang rumit.
Apa?
Saya kata, "Masalah keluarga sentiasa rumit."
Dia gila.
Di mana mereka?
Mereka beritahu jiran yang awak tak suka Hari Jiran.
- Makan tengah hari dibatalkan. - Saya bukan tak suka.
- Saya takkan berbogel di depan orang. - Tiada masalah.
Kita berempat akan makan tengah hari. Pasti seronok.
Tak mungkin.
Saya takkan tinggal di rumah gila ini lagi.
Ia dikunci?
- Kenapa mereka kurung kita? - Tak pasti.
Ini gila.
Pasti dah biasa mengunci. Pernah terjadi pada saya.
Saya terkunci pembantu selama dua hari.
Gila.
Mereka akan kembali. Jangan risau.
Jadi.
Mari kita duduk sementara menunggu.
Ayuh.
Awak nak tabbouleh?
Tabbouleh?
Sedikit tabbouleh?
Tidak, orang sebut, "tabbouleh."
Betul.
Betul cakap awak.
Tak lapar. Terima kasih.
Awak ambil gambar?
Ya.
- Gambar apa? - Maaf?
Gambar apa?
Erotik.
Gambar telanjang?
Betul.
Ya, wanita bogel.
- Ya, kebanyakannya. - Nasib saya.
Ia seni. Ia gambar artistik.
Gambar seni dengan Polaroid.
Ya. Satu salinan saja.
Pengumpul sukakannya.
Ia nampak vintaj. Seperti gambar keluarga.
Gambar bogel macam gambar keluarga?
Ya.
Awak pamerkan di galeri?
- Dah tentu. - Di mana?
- Maaf? - Di mana awak pamerkan?
Di Algeria.
- Betul? Tapi... - Ya.
Mereka tak terkejut dengan gambar?
- Tidak. - Maksud saya...
Mereka alim. Dengan perkembangan Islamisme...
Ya, tapi sebenarnya tidak. Begini...
Ada dua Algeria. Algeria yang keras.
Algeria tradisional, selatan, Algeria mullah.
Namun, ada Algeria bebas.
Algeria...
Kereta berhud, parti, dadah.
- Apa? - Kelab malam.
Algeria. Sebenarnya...
- Pantai. - Betul. Pantai.
Algeria yang berani.
Masih, gambar erotik.
Tarikan meliputi semua.
Terutamanya untuk wanita.
Awak contohnya.
Apa?
Awak menarik.
Betulkah?
Awak cantik.
Maaf?
Saya nak ambil gambar awak. Berbogel.
Mari cuba. Tanggalkan baju awak.
- Untuk seni. - Tidak sekali lagi.
Saya tak pernah ambil gambar tanpa kebenaran.
Saya doktor haiwan, bukan paparazzo.
Jangan ganggu saya!
- Boleh saya beritahu sesuatu? - Tak.
Saya nak bersendirian.
Jangan ganggu saya.
Saya nak beritahu sesuatu yang sangat peribadi.
Ia bermula...
semasa saya kecil.
Sembilan, sepuluh tahun.
Awak berbeza daripada ibu-ibu lain.
Saya bermimpi tentang awak.
Saya berkhayal tentang awak sehingga saya tak tertarik dengan gadis sebaya.
Saya sentiasa cintakan awak, Brigitte.
Masih cintakan awak.
Maafkan saya.
Awak maafkan saya?
Sudah tentu.
Saya cintakan awak, Brigitte. Saya nak cium awak.
Awak boleh jadi anak saya.
- Saya nak awak. - Diam.
Tak, saya takkan diam.
Dah 30 tahun saya pendam. Awak ada masa?
Bukan itu masalahnya.
Tak suka lelaki?
- Bukan begitu, tapi... - Saya nak cium awak.
Jangan cakap begitu.
Dia akan bersetubuh dengannya?
Bukan di karpet Berber saya.
Ini gila.
Ini semua bukan untuk saya lagi.
- Saya nak awak. - Berhenti, Michel.
Berhenti, Michel.
Awak menaikkan nafsu.
Alihkan tangan.
- Tanggalkan ini. - Tolonglah.
Tolong.
- Tanggalkan baju ini. - Bukan sekarang.
Ya. Hidup sangat singkat. Terutamanya awak.
Tolonglah. Michel, berhenti.
Berhenti.
- Bukan di sini. - Siapa peduli di mana?
Semuanya okey?
Saya sedang bekerja! Tak guna!
Orang di tempat kerja!
- Maaf. - Tiada "maaf", okey?
Ia tindakan bijak!
Bertenang, Michel.
Tak, saya takkan.
Saya bukan satu kegagalan!
Tidak.
Orang menghalang setiap kali saya buat sesuatu yang baik!
Saya bukan satu kegagalan!
Ya!
Siapa kata awak gagal?
- Jadi... - Apa yang berlaku?
Apa? Apa awak buat?
Cuba ambil gambar dia.
Awak tak suka?
Saya tak nak ambil gambar bogel.
Kenapa tidak jika berjaya?
- Tak. - Kami akan ingat awak.
Dia cuba rogol saya.
Tetapi, tak.
Betulkah?
- Awak bergurau? - Awak teruk. Serang wanita tak berdaya.
Saya maafkan awak lagi dan awak serang mak saya?
Awak gila.
Tunggu.
- Awak gila. - Awak bergurau?
Keluar dari sini! Pergi! Tak sangka.
Jangan risau.
Awak tak gagal.
Saya tak patut suruh awak.
Jangan kembali! Keluar dari sini!
Tunggu di dapur.
- Apa? - Pergi.
Betulkah? Awak dah gila?
Awak buat dia marah? Awak mengusik dia?
Tak.
Betul.
Maafkan saya.
Kawan awak gila.
Dia perlukan bantuan. Tak boleh jemput tetamu jika ada orang tiada tamadun.
Saya akan hati-hati. Maaf.
- Selamat tinggal. - Tak makan tengah hari?
Tak, saya penat.
Saya nak awak tunggu. Tolong, mak.
Saya nak balik sekarang.
- Saya perlu minta sesuatu. - Ia nampak penting.
Awak ajak saya makan sekali dalam 15 tahun.
Kali terakhir, awak nak berkahwin.
Kali ini apa pula?
Ia...
- Saya perlu... - Kenapa awak bawa dia semula?
Doktor haiwan.
Saya tahu.
Kakak awak beritahu awak.
Beritahu saya apa?
- Tentang Titi. - Titi? Apa maksud awak?
Saya tak berniat cederakan dia. Dia tak nak menyanyi.
Saya baca dalam Reader's Digest yang kenari buta menyanyi lebih baik
jadi saya ambil jarum jahit, panaskan di atas dapur.
Saya nak elak jangkitan. Kasihan.
Saya cucuk matanya.
Ada "plop" kecil
seperti menusuk telur salmon dengan pisau.
Mungkin saya cucuk terlalu dalam.
Ia mula menggeletar dan mati di tangan saya.
Ia tak terbang untuk jumpa keluarga kenarinya?
Tak.
Awak bunuh dia. Awak bunuh Titi.
Jangan kata begitu.
Saya rasa bersalah dan menyesalinya selama 40 tahun.
Maafkan saya.
Saya terkejut.
Bagaimana awak tahu?
Saya tak tahu.
Apa yang awak nak bincangkan?
Saya...
Valentine?
Apa, Valentine?
Saya malu dengan perbuatan saya.
Apa awak buat?
Ia tak boleh dimaafkan, tapi biar saya jelaskan.
Saya rasa kekok di rumah ibu bapanya.
Mereka jemput kita bertiga untuk makan tengah hari. Ayah juga ada.
Makan tengah hari itu seperti perbicaraan.
Keputusan sama ada keluarga kita setanding mereka.
Pastikan awak cukup bagus.
Rumah mereka, perkakas meja, cara mereka bercakap,
adab meja. Kita tewas.
Apa pendapat awak?
Brigitte?
Maaf?
Apa pendapat awak tentang piramid Louvre?
Piramid.
Mana bilik air?
Di sebelah kiri awak dari ruang tamu.
- Terima kasih. - Sama-sama.
Awak buat apa?
Tak pasti apa yang berlaku.
Saya dirasuk.
Saya rasa teruk, tapi terlambat.
- Malu. - Sudah tentu saya malu.
Tapi, apa boleh buat?
- Saya takkan mengaku. - Mereka agak itu saya.
Dia tinggalkan saya keesokan harinya. Tanpa penjelasan.
Perlu saya hantar bunga, minta maaf?
Ya.
Saya suka mereka. Orang hebat. Sangat terbuka.
- Tak tertutup. Sangat moden. - Moden dalam kota istana.
Itu bodoh.
- Valérie. - Cukup. Awak tak faham.
Latar belakang berbeza. Saya tak boleh bergaul.
Nampaknya ia berjaya.
- Valérie. - Apa?
Adakah semuanya ada kaitan dengan duit? Awak tak boleh kutuk orang kaya.
Saya minta maaf.
Ia bagus untuk awak. Dia mungkin mengahwini Valentine.
Tak tahu yang saya berjaya.
Dungu.
- Awak marah? - Dia ibu awak.
- Itu tak buat dia bijak. - Hei!
Bolehkah saya diberi ruang untuk bertindak balas terhadap kesannya kepada saya?
Beri kesan kepada awak, mengharukan saya.
- Maafkan saya. - Adakah empati awak membantu?
Gembira? Awak buang air besar di katil, dia menjerit kepada saya.
- Awak tak cakap. - Cakap apa?
Awak tak cakap, wanita tua itu sesuatu.
Awak nampak dia?
Siapa?
Valentine. Awak ada jumpa dia?
Tak.
Bila awak tahu apa saya buat?
Saya tak tahu.
Apa awak nak beritahu saya?
Saya tak rasa selesa. Saya perlukan air.
Sudah tentu, sayang.
Saya rasa bersalah.
Apa perasaan awak?
- Saya perlu merokok. - Itu bukan jawapan terbaik.
Berhenti buat keputusan untuk saya.
Maaf, sayang.
Teruskan merokok. Teruskan jika itu buat awak lebih baik.
Siapa wanita ini?
Saya tak nak jumpa dia, dengar tentang dia atau suaranya.
Awak kena pergi semula. Fikirkan gambar itu. Margaux.
- Saya tak boleh buat. - Boleh.
- Awak perlu. - Saya ada idea.
Ambil air.
Masukkan ini.
Campurkan dengan air.
Ia anestetik kuda. Ia akan buat kuda tidur.
Ada rasa?
Saya tak tahu.
Tak apa, tak ada rasa. Tak guna! Saya bodoh!
Tak guna!
Saya habiskan.
Tuhan.
Bodoh betul, tak guna.
Tiada lagi.
Saya sangat malu.
Cakap dengan saya.
Okey.
Awak sakit, bukan?
Saya takkan mampu hadapinya.
Tak normal menghukum mak awak begini.
Tolong diam.
Saya perlu minta perkara paling sukar untuk diminta kepada mak.
Ia...
tentang kelahiran saya.
Bagaimana nak cakap?
Asal usul saya.
Oh, Tuhan.
Awak tahu tentang Encik Gillet.
Apa?
Hidup saya satu sumpahan.
- Saya disumpah. - Kenapa dengan Encik Gillet?
- Sekali! Saya tidur dengan dia sekali. - Sebentar.
Awak tidur dengan Encik Gillet?
Sudah tentu. Awak anak dia!
Tetapi saya sayang awak.
Ayah awak juga sayangkan awak.
Dia sayang seperti anak sendiri.
Sudah tentu, pada mulanya, kami menderita.
Kami anggap awak sebagai anak haram.
Sukar untuk kami lihat awak melepak di rumah.
Kami sangat sayangkan kakak awak.
Kami ambil masa untuk menerima awak.
Awak muncul dalam keluarga, tanpa dijemput.
Tolong fahami kami.
Sebab itulah saya tak pernah pegang awak.
Saya tak boleh cium awak.
Saya jijik dengan Gillet, bukan awak.
Si celaka itu, si khinzir itu.
Maaf, saya tak patut cakap begitu. Dia ayah awak.
Tetapi lelaki itu khinzir.
Dia rosakkan saya dan pergi!
Bayangkan betapa saya derita.
Bayangkan apa yang saya lalui kerana awak.
Mudah untuk menilai saya.
Awak tak boleh hukum orang begitu.
Ketika awak dapat diploma sekolah tinggi, saya sumpah, saya benar-benar suka.
Ayah awak kata...
Maksud saya, suami saya kata,
"Saya suka budak itu."
Dia cakap. Saya sumpah.
Saya juga sayang awak.
Percayalah. Saya sayang awak macam kakak awak.
Saya janji.
Saya maafkan dan sayang awak.
Encik Gillet?
Saya tahu.
Saya tahu suatu hari awak akan minta saya bertanggungjawab.
Sekarang
dah jelas.
Dah dibayar.
Kita akan mula semula, kita berdua, bukan?
Kita akan bina hubungan baik di atas yayasan yang baik.
Di tempat yang kukuh.
Jangan bergerak, mak.
Kenapa?
Ada perkara yang perlu dilakukan dengan aman.
Okey.
Michel.
Tak, saya tak nak jumpa dia lagi!
Saya mesti buat sesuatu yang saya tak suka.
Apa?
Gambar kemaluan awak.
Maaf?
- Gambar kemaluan awak. - Adakah untuk Algeria?
Tak, untuk saya! Tiada pilihan.
Valérie, apa yang berlaku?
Dia mahu hidup, Brigitte.
Awak gila? Awak ambil dadah?
Diam, mak!
Tidak!
Awak nak balas dendam? Awak nak malukan saya?
Begitu? Awak benci saya?
- Seluar dalamnya. - Ia licin.
- Sarung kakinya. - Tak ada.
Di atas seluar dalam.
Saya tahu susunannya.
Kenapa?
Brigitte?
- Brigitte? - Mak?
Puan okey?
Tak. Berhenti sekarang, Brigitte.
Saya tak setuju.
- Langsung tidak. - Puan?
Jantungnya sudah berhenti! Dia nampak mati.
- Awak okey? - Saya tak sihat.
- Apa yang berlaku? - Saya pening sikit.
- Jantung saya rasa berdebar-debar. - Jantung awak?
Ia berdegup.
- Ia berdegup. - Ia berdegup!
Sayangku!
Ia berdegup!
Dia berjaya diselamatkan, nyaris saja.
Kami akan ke hospital. Awak boleh ikut dengan kereta.
Saya pergi beberapa hari lagi.
Ia masih segar.
Saya nak ambil masa.
Seluar dalam dan sarung kaki. Ia di atas lantai.
Betulkah?
Kawan awak okey?
Ya, jangan risau.
Dia ambil terlalu banyak ubat penenang untuk atasi kejutan itu.
- Dia rapat dengan ibu mentua saya. - Bagus. Kami akan bawa dia turun.
Awak rasa kita akan bermula semula?
Saya tak tahu.
Awak mahu?
Saya rasa begitu.
Apa kata kita miliki anak? Mungkin itu yang hilang.
Maaf, sayang, awak tak rasa agak lewat?
Tak mungkin. Ramai lelaki jadi ayah pada usia awak.
Anak, okey. Tak pasti untuk tinggal bersama mak.
Sudah tentu. Itu lebih rumit.
- Terima kasih kerana bersama saya. - Saya akan buat begitu jika berlaku lagi.
Jean-Louis!
Sayang!
Terjemahan sari kata oleh Anne