Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ผลงานภาพยนตร์จาก NETFLIX)
‪(ปี 1881 ประธานาธิบดีเบงกอล ‪ประเทศอินเดีย)
‪นี่ โยนดอกไม้ทิ้งทำไม ‪นั่งลงสิ
‪บูลบูล!
‪แม่สาวน้อยอยู่ที่ไหน
‪จับได้แล้ว!
‪ปีนต้นไม้อีกแล้วนะ!
‪ใครกันเหรอคะ คุณป้า
‪เหม็นสกปรกนิดหน่อย...
‪แต่เราจะดูแลเธอเอง
‪นี่!
‪เขาพูดถูกแล้ว!
‪ป้าต้องไปแต่งตัวให้หนูอีกรอบ
‪คุณป้าคะ ทำไมหนูต้องใส่แหวน ‪ที่นิ้วเท้าด้วยคะ
‪เพราะมันมีเส้นประสาทอยู่ตรงนี้...
‪ถ้าไม่กดมันให้แน่นๆ ละก็ ‪ผู้หญิงก็จะบินหนีไป
‪เหมือนนกเหรอคะ
‪ไม่เหมือนจ้ะ มันจะควบคุมหนู
‪คุณป้า...
‪ควบคุม หมายถึงอะไรคะ
‪คุณป้า!
‪คุณพ่อ คุณป้า!
‪ทำอะไรของเธออยู่
‪เธอคงตกใจนะครับ
‪คุณป้า!
‪เธออยากฟังเรื่องเล่าไหม
‪เป็นเรื่องน่ากลัวหรือเปล่า
‪ใช่!
‪ฟังสิ!
‪เมื่อนานมาแล้ว...
‪มันมีนางแม่มดอยู่ตนหนึ่ง
‪เธออาศัยอยู่บนต้นไม้
‪ในป่าลึกอันมืดมิด...
‪เท้าของเธอสามารถมิดไปมาได้
‪ปีศาจกระหายเลือดตนนั้นเฝ้ารอ...
‪และรอคอยวันที่...
‪เจ้าหญิงจะมา...
‪เพื่อเธอจะได้สวาปาม
‪ตุ๊กตา!
‪มาเฮนดรา!
‪พี่ห้ามไม่ให้นายมาที่นี่ ไม่ใช่เหรอ
‪ตุ๊กตา!
‪บิโนดินิ เธอดูแลสามีตัวเองไม่ได้หรือไง
‪ขออภัยค่ะ ท่าน
‪มาเฮนดรา...
‪น้องชายของฉัน...
‪ทำตัวเหมือนเด็ก
‪เขาอยู่ที่ไหนคะ
‪ใคร
‪สามีของฉัน...
‪ฉันเอง...
‪ไม่ใช่ค่ะ คุณตัวใหญ่มากๆ ‪เขาตัวเล็ก
‪เขาอยู่กับฉันในเสลี่ยง
‪เขาเล่าเรื่องเล่าให้ฉันฟัง
‪เขาชื่อว่า...
‪สัตยาค่ะ
‪เมื่อเธอโตขึ้นกว่านี้ ‪เธอจะรู้ความแตกต่าง
‪ระหว่างสามีกับน้องเขยเอง
‪(20 ปีต่อมา)
‪ช้าๆ หน่อย!
‪ขอโทษครับ คุณสัตยา ทาคูร์!
‪ที่นี่มันไม่ปลอดภัย... ‪มีอันตราย...
‪เธอยังอยูที่นี่...
‪ใครกัน
‪นางแม่มด...
‪ตื่นแล้วเหรอครับ คุณสัตยา
‪นอนต่อได้เลยครับ... ‪ผมจะปลุกคุณต้องที่เราไปถึงคฤหาสน์
‪นายหญิงเข้านอนแล้วเหรอ
‪ครับ
‪- ผมควรจัดอาหารมาให้ไหมครับ ‪- ไม่เป็นไร
‪อย่าอามรณ์เสียเลย นายหญิง
‪สายเกินไปแล้ว
‪ภรรยาคนแรกผู้น่าสงสารของนายจะทำยังไง
‪พวกเขาจะอยู่ด้วยกันอย่างพี่น้อง...
‪ไปให้พ้น!
‪หากเธอมีปัญหาละก็... ‪นายต้องมาตอบคำถามฉันนะ
‪เห็นว่าคุณมีอำนาจเหนือทุกคน
‪หนึ่ง...
‪สอง...
‪สาม...
‪สี่...
‪ห้า...
‪หก...
‪เจ็ด แปด...
‪เก้า...
‪สิบ...
‪สิบเอ็ด สิบสอง...
‪แล้วยังไง
‪- สิบสาม... ‪- แล้วนางแม่มดก็เป่าเทียน
‪ในห้องของเจ้าหญิง...
‪คนโง่!
‪แล้วยังไงต่อ
‪เธอขึ้นมาบนเตียงและ...
‪ลมอะไรหอบมาคะ
‪เออ รู้แล้ว มาเพื่อทรัพย์สมบัติใช่ไหม
‪พี่สะใภ้!
‪ไม่ได้ข่าวนายมาตั้งห้าปี
‪อยู่ๆ จะมาคิดถึงกันไม่ได้หรอก
‪ผมเขียนจดหมายหานายท่าน
‪และถามเรื่องของคุณ
‪เขาไม่ได้ตอบกลับ...
‪ผมอยากมาหาตั้งแต่สามปีที่แล้ว...
‪ตอนที่พี่มาเฮนดรา...
‪ถูกฆ่า
‪เขาพูดกันว่า...
‪นางแม่มดฆ่าเขา
‪คุณเชื่อเรื่องไร้สาระพวกนี้ด้วยเหรอครับ
‪ไม่เลย...
‪บิโนดินิบอกว่าอย่างนั้น
‪มันมีอะไรเกิดขึ้นมากมาย ‪ในช่วงห้าปีหลังที่ผ่านมา
‪ขนาดนายท่านยังออกจากบ้านไป...
‪มันเกิดอะไรขึ้นครับ
‪คุณอยากไปพบบิโนดินิหรือเปล่า
‪พี่บิโนดินิ!
‪น้องชาย!
‪เทพธิดาไม่เข้าข้างพี่เลย...
‪พี่สะใภ้คะ
‪เราจะสวดภาวนาและสาปแช่งเทพพระเจ้า ‪ในเวลาเดียวกันได้ยังไง
‪บทสวดที่ทำให้โศกเศร้า
‪พี่สวดภาวนามาทั้งชีวิต...
‪และเห็นไหม...
‪ว่าพี่ได้อะไรกลับมา...
‪นางแม่มดมันฆ่ามาเฮนดรา ‪ในวันที่พี่สวดภาวนา
‪ตอนนี้ถึงมีคนเสียชีวิต ‪จากการเป็นไข้...
‪คนก็จะโทษนางแม่มดกันหมด
‪นี่!
‪มาเฮนดรามีไข้จริงๆ เหรอ
‪เขานอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น
‪คุณเห็นทุกอย่าง
‪พี่สะใภ้...
‪ฟังดูเหมือนโดนสัตว์ทำร้าย...
‪จำได้ไหมว่าพี่อินทรานิล
‪เคยบอกพวกเราเกี่ยวกับผู้ชายกินคน
‪มันมีรอยเท้าเลือดด้วยนะ...
‪บนพื้น
‪มันเป็นางแม่มด
‪ไร้สาระอีกแล้ว
‪ไม่มีนางแม่มดในดินแดนของเรา
‪อยู่ๆ เธอจะโผล่มาจากไหน
‪จากต้นไม้
‪นี่!
‪แล้วยังไงต่อ
‪เธอขึ้นมาบนเตียงและ...
‪พวกเธอสองคนทำอะไรกันอยู่มืดๆ
‪อะไรคะ พี่สาว...
‪ทำไมพี่ต้องทำให้เสียเรื่องด้วย
‪โอ้ ฉันขอโทษค่ะ
‪ฉันจะมาบอกว่า ‪สามีของคุณเรียกหาค่ะ
‪ทำไมคะ
‪ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‪คิดเสียว่า ฉันเป็นคนดูแลเขา
‪เขาก็ยังต้องการคุณ
‪ไม่รู้ว่าทำไม
‪เขาต้องการบูลบูลของเขา
‪จะไปบอกเขาได้ยังไงว่า
‪ภรรยาของเขาต้องการอยู่กับสัตยาคนเดียว...
‪เธอนอนกลางวัน
‪ออกล่าตอนกลางคืน...
‪จริงสิ...
‪งั้นผมจะออกล่าตอนกลางคืน...
‪ฉันไม่คิดว่าบิโนดินิจะพอใจ ‪จนกว่าท้องนายจะอิ่มและ
‪เอาหัวของนางแม่มดมาติดกำแพง ‪กับถ้วยรางวัลที่มีอยู่
‪เสือ...
‪กวาง...
‪นางแม่มด!
‪นายหญิงที่อ่อนโยน ‪คนที่ผมเคยรู้จักหายไปไหน
‪คุณทำอะไรกับเธอ
‪ฉันสวาปามเธอ...
‪นายหญิงอยู่ที่ไหน
‪ข้างล่าง ตรงระเบียงค่ะ
‪คุณหมกมุ่นกับเท้าของฉัน...
‪ช่างสังเกตจริงๆ
‪ว่าไง นายเจอหมอสุดีบหรือยัง
‪หมอ งั้นเหรอ
‪ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‪ค่ะ...
‪เขาแค่แวะมาหาเฉยๆ
‪เดี๋ยวผมก็จะกลับแล้ว
‪ผมแค่ต้องมาดูแลเธอเฉยๆ
‪เมื่อไหร่อาจารย์คนนั้นจะมาถึง
‪อาจารย์เหรอ ใครครับ
‪อาจารย์ดินการ์...
‪เขาเป็นคนดี
‪กระดูกของภรรยาเขา ‪บอกเราอีกอย่าง...
‪เธอไม่ได้ช่วยอะไรเลย ‪พูดอยู่ตลอดว่า
‪"ฉันตกบันได"
‪อาจจะเป็นความจริงก็ได้
‪มีแค่บ้างหนึ่งหลังเท่านั้น ‪ในระแวกนี้ที่มีบันได
‪นายหญิง
‪บอกกี่ครั้งแล้ว ‪ ว่าอย่าเรียกฉันว่านายหญิง
‪ยังไงก็ได้ นายหญิง!
‪อยากไปออกล่ากับพ่อหนุ่มคนนี้ไหม
‪ผมช่วยชีวิต...
‪พรากชีวิตคนไม่เป็น
‪นายท่าน!
‪ทำไมเขาถึงกวนใจนายนัก
‪ก็คุณไม่รู้จักสงวนตัวเลย
‪ไปเถอะ...
‪นายสายแล้วไม่ใช่เหรอ
‪อาจารย์ดินการ์!
‪ครับ นายท่าน
‪คนมารวมล่าด้วยกัน มีเท่านี้เหรอ
‪- ทุกคนกลัวนางแม่มดกันหมด ‪- หยุดเรื่องไร้สาระได้แล้ว ไปกันเถอะ
‪นายท่านสัตยา
‪พวกเราเตือนท่านแล้ว
‪มันคือนางปีศาจ
‪มันคือนักฆ่า...
‪ฆาตกร...
‪ผู้ชาย...
‪โทรเรียกตำรวจ
‪ครับ นายท่าน
‪บ้านผมอยู่ใกล้ๆ
‪เอาศพไปเก็บไว้ที่นั้นก่อนก็ได้
‪บ้านคุณอยู่ใกล้ป่าจังเลยนะ
‪คุณเคยเห็น...
‪หรือได้ยินอะไรไหม
‪ไม่!
‪ไม่มีเลย
‪ทั้งมนุษย์...
‪หรือสัตว์
‪ไม่มีเลย!
‪การล่าเป็นยังไงบ้าง
‪อาจารย์ดินการ์ถูกฆ่าตาย
‪และมันไม่ใช่ฝีมือของสัตว์
‪มันเป็นฝีมือของผู้ชาย
‪ทำไมล่ะ
‪ทำไมถึงไม่เป็นผู้หญิง
‪ไม่มีผู้หญิงคนไหนโหดเหี้ยมพอ ‪จะทำเรื่องทารุณแบบนี้ได้หรอก
‪นายหญิง...
‪เหมือนวันในอดีตเลยนะ...
‪พวกเธอทั้งสองคน
‪คุยกันไม่หยุด
‪ลมอะไรหอบมาที่นี่คะ
‪โอ้ สัตยาไม่ได้บอกคุณเหรอ
‪เขาบอกให้ฉันมา
‪บอกว่าคุณ
‪อยู่ที่นี่คนเดียว ไม่มีที่พึ่ง
‪ทั้งกลางวันและกลางคืน
‪ใครๆ ก็เข้ามาเอา ‪ผลประโยชน์จากคุณ
‪- นั่นคือเหตุผล ฉัน... ‪- ไม่ใช่
‪ผมแค่คิดว่า
‪มันเป็นวันครบรอบการตายของพี่มาเฮนดรา
‪ผมว่าพวกเราควรจะอยู่ด้วยกัน
‪และคุณต้องการสวดภาวนาให้เขา
‪ไม่ใช่เหรอครับ
‪บอกเขาว่าผมกำลังจะไป
‪ผมอยู่ที่นี่ ‪คุณไม่ต้องทำมันอีกแล้ว
‪ฉันว่าเรายึดติดกับสิ่ง ‪ที่เป็นของเราจะดีกว่านะ
‪คุณเป็นนายหญิงของบ้าน ‪ไม่ใช่เทพพระเจ้า
‪ใช่ไหมคะ
‪ฉันหมายความว่า...
‪ทำไมถึงทำสิ่งที่ไม่จำเป็น ‪มากมายอยู่คนเดียว
‪คุณดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน
‪แล้วก็ผมหงอกพวกนั้น
‪มันดูไม่เข้ากับคุณเลย
‪ไม่ใช่ว่าทุกคนจะโชคดีเหมือนเธอนะ
‪ที่จะดูดีแม้ตอนเป็นแม่ม่าย
‪(พุทโธ่)
‪(คนไร้ยางอาย)
‪(ทำไมคุณถึงเลือกทางนั้น)
‪(เมื่อคุณรู้ว่ามันจะนำทางคุณ ‪ไปหาไอ้คนทรยศ)
‪นายหญิง!
‪มานี่สิ!
‪นั่งลง...
‪มาให้เราใส่น้ำมันที่ผมให้สิ
‪ไว้ทีหลังนะคะ
‪ช่างส่งเครื่องประดับใหม่ๆ มาด้วย...
‪มาดูเร็วสิ!
‪พวกมันสวยงามจริงๆ
‪อย่างน้อยมาเลือกชิ้นเล็กๆ สักสองชิ้น
‪เธอแทบไม่ได้รับของ ‪อะไรจากที่บ้านอยู่แล้วด้วย
‪เธอดูเหมือนสิ่งของน่าเบื่อๆ ‪ที่ไม่มีเครื่องประดับติดตัวเลย
‪ถ้ามีคนพูดว่า
‪ฉันดูเหมือนนายหญิงของบ้านมากกว่าเธอ
‪ฉันไม่สนใจค่ะ
‪เรารู้ว่าเธอไม่สนใจ ‪ว่าใครจะพูดยังไงอยู่แล้ว
‪อย่างน้อยก็มาเอาแหวนนิ้วเท้าใหม่สิ
‪รู้สึกว่าแหวนของเธอมันหลวมไปนะ
‪ฉันจะมาเอาทีหลังค่ะ
‪(พุทโธ่)
‪(คนไร้ยางอาย)
‪(ทำไมถึงโยนคำตักเตือนทิ้งไป)
‪(ทำไมหนอทำไม อย่าสิ!)
‪(ฉันขอร้องคุณ)
‪ขอให้ไปสู่สุขคติ!
‪คุณตำรวจ
‪ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ‪ที่คุณอยู่ในตำแหน่งนี้
‪การฆาตกรรมเกิดขึ้นมากมาย
‪คุณยังไม่มีผู้ต้องสงสัยอีกเหรอ
‪ข้อสงสัยมันไม่นับหรอก
‪กฎหมายอังกฤษของเรา ‪จะต้องมีหลักฐานครับ
‪กำลังรออะไรอยู่ครับ อาจารย์
‪มันคือนักฆ่า...
‪ฆาตกร...
‪ผู้ชาย...
‪บ้านคุณอยู่ใกล้ป่าจังเลยนะ
‪คุณเคยเห็นหรือได้ยินอะไรบ้างไหม
‪จะเอาใบพลูไหม
‪พี่สะใภ้...
‪หมอคนนี้มาอยู่เมืองเมื่อไหร่
‪เขาเหรอ
‪ก่อนที่พี่ชายของนายจะจากไป
‪เขามา...
‪เยี่ยมนายหญิงบ่อยไหม
‪ฉันจะไปรู้ได้ยังไง
‪ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่สักหน่อย...
‪ตอนที่พี่อยู่ที่นี่
‪เขามาเยี่ยมบ่อยไหม
‪พวกเราพึ่งคุยเกี่ยวกับคุณอยู่
‪ผมต้องไปแล้ว
‪ต้องไปพบตำรวจ
‪แล้วพบกันช่วงอาหารค่ำนะครับ
‪เขามาถามคำถามเกี่ยวกับสุดีบ
‪หมอสุดีบ...
‪เป็นผู้ชายที่ดี
‪บางทีมันอาจจะเป็นแค่คำถามทั่วไป
‪และเธอก็บอกข้อมูลเขาไปใช่ไหม
‪ฉันเหรอ
‪ฉันเปล่านะ...
‪นายหญิงรู้จักฉันไม่ใช่เหรอ
‪ฉันไม่เคยสร้างอันตรายใดๆ หรือพูดอะไร ‪ที่ทำให้ทุกคนมีปัญหา
‪ใบพลูไหมคะ
‪เอาสิค่ะ...
‪ใบพูล
‪บูลบูล
‪ไม่นะ...
‪- เล่น... ‪- ปล่อยสิ...
‪- เล่น... ‪- ได้โปรด อย่านะ...
‪มาเฮนดรา!
‪เขาไม่พอใจ
‪สัตยา!
‪พี่ครับ...
‪มาตรงนี้สิ
‪ดีใจหรือยัง
‪ผมบอกให้คนดูแลสวน ‪เก็บมะม่วงมาให้ด้วย
‪คุณมีแผนจะทำของอร่อยๆ ให้ผมกิน
‪หรือว่าคุณจะกินมันคนเดียวทั้งหมด
‪ใบพลูไหมคะ
‪อีกอย่าง
‪ผมได้ซื้อ
‪น้ำหอมมาให้คุณด้วย
‪ท่านได้คิดเรื่องข้อเสนอหรือยังคะ
‪ข้อเสนอเหรอ
‪ข้อเสนอการแต่งงานของสัตยา
‪ฉันบอกท่านแล้ว
‪เจ้าสาวน้อย เธอคิดยังไง
‪เจ้าสาวน้อยเหรอ
‪อุ๊ยตาย!
‪ฉันใส่แยมกุหลาบ ‪มากเกินไปในใบพลู
‪ถึงหลุดปากพูดออกมา
‪ฉัน...
‪ฉันหมายถึงนายหญิง
‪บอกพวกเราสิ นายหญิง
‪เราควรให้สัตยาแต่งงานดีไหม
‪ทำไมถึงต้องถามเธอด้วย
‪คือว่า...
‪เธอมีสิทธิ์ในตัวเขาก่อนใคร
‪เราควรถามเธอก่อนที่ ‪เราจะหาคนอื่นมาให้เขา
‪เราไม่ควรถามสัตยาก่อนเหรอคะ
‪เรื่องอะไร
‪เรื่องข้อเสนอของเขา ‪ที่บิโนดินิได้รับมา...
‪เธอไม่พอใจกับเรื่องนี้ใช่ไหม
‪ตอนที่ผมเขียน ‪เนื้อเรื่องมันก็ตรงไปตรงไปดี
‪แล้วคุณเปลี่ยนมันเป็นเรื่องที่น่ากลัว
‪ผีผู้หญิงตนนี้ เธอโผล่ออกมาจากไหน
‪คุณเป็นคนเขียนตอนนี้ ‪อธิบายให้ผมฟังหน่อยสิ
‪พี่สะใภ้!
‪บ้านในวัยเด็กของคุณ ‪มันเป็นสีฟ้าไม่ใช่เหรอครับ
‪ทำไมเราถึงไม่ทาที่นี่ให้เป็นสีฟ้า
‪มันดูโทรมนิดหน่อย...
‪และมันจะทำให้คุณจะไม่ ‪คิดถึงบ้านเกิดของคุณ
‪ทำไมเราถึงต้องทาสีมันด้วย
‪- มันก็ดูดี! ‪- นี่!
‪เราสองคนนั่งและเขียนอยู่ที่นี่
‪มันไม่ควรจะดูสวยงามเหรอ
‪คุณจะเอาเวลาที่ไหนมาเขียน ‪หลังจากที่แต่งงานไปแล้ว
‪แต่งงานเหรอ
‪บิโนดินิได้รับข้อเสนอแต่งงานของคุณ
‪ผมจะไม่แต่งงาน
‪ทุกคนเขาแต่งงานกันทั้งนั้น
‪ไม่ใช่ นักบวช
‪ไม่ใช่ นักดนตรี
‪นกฮูกก็เหมือนกัน
‪และถ้าพวกคุณบังคับผม
‪ผมจะหนีไปกับพวกยิปซี
‪และร้องเพลงไร้สาระ
‪มันไม่ใช่ความผิดของเขา...
‪ในช่วงนี้
‪เขาใช้เวลาอยู่กับเธอตลอดเวลา
‪มันถูกกำหนดไว้แล้วค่ะ
‪ทำไมเธอไม่ใส่รองเท้าล่ะ
‪มันเหนื่อยนะ เธอไม่เรียนรู้เลย
‪พี่กำลังเตรียมการให้แกไปลอนดอน
‪จริงเหรอครับ
‪พี่บอกบิโนดินิแล้ว
‪ว่าแกแต่งงานทีหลังก็ได้
‪- หลังจากที่แกเรียนจบแล้ว ‪- ลอนดอนเหรอคะ
‪จำไม่ได้เหรอ ผมเคยพูดว่า
‪สัตยาจะไปลอนดอน ‪เพื่อไปเรียนกฎหมาย
‪แต่อย่ามั่วแต่เรียนหนังสืออย่างเดียว
‪ท่องเที่ยว
‪ทำตัวให้สนุก
‪และส่งจดหมายยาวๆ ‪กลับมาเล่าให้พี่ฟังด้วย
‪ผมจะเขียนทุกอาทิตย์ครับ
‪แต่ตอนนี้เหรอคะ
‪- เขาต้องไปตอนนี้เหรอคะ ‪- ไม่ใช่ตอนนี้
‪หลังจากงานเทศกาล
‪เราจะต้องหาเสื้อผ้า ‪ที่ให้ความอบอุ่นกับน้อง
‪พี่ได้ยินว่าที่นั่นมันหนาวมาก
‪มีหิมะด้วยนะ
‪แต่อีกสามเดือนก็ถึงงานเทศกาลแล้ว
‪เราจะจัดการทุกอย่างได้ยังไง
‪- มันเร็วเกินไป... ‪- เธอไม่ต้องจัดการอะไรสักหน่อย
‪ทำไมพี่ไม่ไปด้วยกันล่ะครับ
‪ไม่ใช่ตอนนี้ อาจจะทีหลัง
‪แค่สามเดือนเท่านั้น
‪ผมเขียนส่วนของผมแล้ว...
‪ตอนนี้คุณต้องเขียนส่วนที่เหลือ
‪เราจะเขียนมันเสร็จได้ยังไง
‪ยังมีเวลาอยู่นะ
‪แล้วบ้านหลังนั้นที่อยู่ในป่าล่ะ
‪นายบอกว่าจะทาสีมัน
‪ผมจะทำก่อนที่ผมจะไป
‪คุณจะได้นั่งเขียนที่นั้นได้ไง
‪ฉันกลัวที่จะอยู่ที่นั้นคนเดียว
‪ฉันกลัวที่จะอยู่ที่นี่คนเดียว
‪แล้วใครจะคุยกับฉัน ใครจะ...
‪ผมจะเขียนทุกวัน
‪ผมจะกลับมาเร็วๆ
‪ถ้านายทำไม่ได้ล่ะ
‪จุดไฟในตะเกียงหน่อยสิ
‪เธอซ่อนอะไรอยู่
‪ไม่มีอะไรค่ะ...
‪แล้วทำไมถึงทำตัวผิดปกติล่ะ บูลบูล
‪เปล่าค่ะ
‪มันเป็นแค่...
‪เรื่องส่วนตัวค่ะ
‪สิ่งเดียวที่เป็นเรื่องส่วนตัวในชีวิต ‪ของภรรยาคือสามีไม่ใช่เหรอ
‪ผมจะไปโกลกาตา...
‪กับสัตยา
‪ทำไมคะ
‪ทำไมคุณถึงไปกับสัตยา
‪เขาจะต้องเซ็นเอกสาร ‪การเดินทางด้วยตัวของเขาเอง
‪หนึ่ง...
‪สอง...
‪สาม...
‪สี่...
‪ห้า...
‪หก...
‪เจ็ด แปด...
‪เก้า สิบ สิบเอ็ด สิบสอง ‪สิบสาม สิบสี่...
‪พร้อมหรือยัง ฉันมาแล้วนะ!
‪นายท่านกลับมาแล้ว
‪สัตยา!
‪เราส่งเขาไปลอนดอนแล้ว
‪(สัตยาจิต ทาคูร์ ‪คุณนายบูลบูล โชธารี )
‪ไม่นะ!
‪มาเฮนดราหลับหรือยัง
‪ค่ะ
‪นายหญิงเป็นยังไงบ้างคะ
‪ฉันนี่ไม่รู้อะไรเลย
‪แน่สิ เธอต้องเสียใจแน่ๆ
‪เศร้าโศก
‪(สัตยา บูลบูล)
‪คุณต้องไปจริงๆ เหรอคะ
‪ที่นี่มันไม่มีอะไรสำหรับผม
‪อย่าห่วงไปเลย
‪ผมจะส่งเงินมาให้
‪เธอยังไม่ได้สติเลยครับ
‪ผมรักษาในสิ่งที่จำเป็น
‪แต่...
‪- ขาของเธอ... ‪- เธอตกบันได
‪เธอตกบันไดเหรอครับ
‪จ่ายเงินให้หมอด้วย
‪และให้ของเล็กๆ น้อยๆ ‪สำหรับบริการพิเศษของเขา
‪ผมขอโทษที่มารบกวนแต่เช้าครับ
‪แต่มันมีการฆาตกรรมเกิดขึ้น
‪มีพยานเป็นเด็กผู้หญิง
‪เธอยังตกใจอยู่
‪น่าสงสารจริงๆ
‪เธอพูดว่า...
‪อะไรครับ
‪เทพธิดาเป็นคนฆ่าเขา
‪ผมอยากคุยกับเธอหน่อย
‪เธอถูกทำให้สงบ
‪หมอให้ยาเธอไป
‪หมอคนไหน
‪หมอสุดีบ
‪โชคดีที่เขาอยู่ใกล้ๆ
‪ขโมย!
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪คุณไม่มาหาฉันตั้งหลายวันเลยนะ
‪ผมคิดว่าสัตยาอยู่ที่นี่...
‪และคุุณจะไม่มีเวลา
‪เขาต่างหากที่ไม่มีเวลา
‪ช่วงนี้เขามีงานอดิเรกใหม่ๆ
‪มันเรื่องอะไรนะ ที่คุณเคยอ่าน ‪ให้ฉันฟังเกี่ยวกับนักสืบ
‪ใช่แล้ว เชอร์ล็อก
‪ใช่ค่ะ
‪ช่วงนี้ สัตยากำลังเล่นเป็นเชอร์ล็อก
‪มันไม่ตลกนะ
‪เขาสงสัยตัวคุณ
‪จริงๆ แล้วมันไม่มีมูลความจริงสักนิด ‪ไม่เห็นจะน่ากังวลอะไรเลย
‪ขึ้นอยู่กับว่าเขาสงสัยอะไรในตัวผม
‪ผมคาดอะไรไม่ได้เลย
‪ผมรู้...
‪ว่าคุณอยู่สูงเกินเอื้อม
‪มันเป็นเหตุผลที่ผมสร้างขอบเขตเอาไว้
‪เพื่อให้ตัวผมปลอดภัย
‪ขี้ขลาด!
‪ครับ
‪- รายงานคดีอยู่ตรงนี้เหรอ ‪- ครับ สัตยา ทาคูร์!
‪ลายเซ็นนี้!
‪มันเป็นของหมอสุดีบ
‪เขามาชันสูตรศพที่นี่
‪ลายเซ็นของหมอสุดีบ ‪ในรายงานฆาตกรรมของอาจารย์ดินการ์
‪กระดาษพวกนี้คืออะไร
‪มันคือนิยาย...
‪นิยายน่ากลัว
‪คุณอยากฟังไหมครับ
‪ผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาในเมือง...
‪และอยู่ๆ ผู้คน
‪ก็ถูกฆ่าตาย
‪แต่มันไม่น่ากลัวเลยสักนิด
‪หญิงสาวตกอยู่ในกับดักของเขา
‪เธอลืมตัวตนของเธอ...
‪และเธอลืม
‪ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี
‪เธอละทิ้งความอับอายทั้งหมด...
‪ความดีและความจริง
‪อีกทั้งสามีของเธอ
‪และมีสิ่งที่ไม่ดีได้เกิดขึ้น
‪และสามีของเธอก็ได้ทิ้งเธอไป
‪เป็นเรื่องที่ดีจริงๆ
‪พี่สะใภ้!
‪พอได้แล้ว
‪คุณได้ทำความผิด
‪เราจะถือว่า
‪คุณอยู่คนเดียว
‪โง่เขลา
‪และสุดีบล่วงเกินคุณ
‪พูดออกมาตรงๆ เถอะ ‪ว่าคุณอิจฉาสุดีบ
‪หยุดพูดชื่อเขาได้แล้ว
‪สุดีบ
‪พี่สะใภ้!
‪สุดีบ!
‪คุณเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้ยังไง
‪ผมเขียนถึงสามีของคุณ
‪เพื่อขอคำแนะนำจากเขา
‪ผมไม่คิดว่าเขาอยากได้คุณคืน
‪แต่ไม่แน่
‪เราจะส่งคุณไปหาพ่อของคุณได้
‪คุณมันก็เหมือนกันหมด
‪นายท่านรึคะ
‪ตุ๊กตา!
‪ลุกขึ้น!
‪มาเล่น!
‪ไม่!
‪มาเล่น!
‪ลุกขึ้น!
‪เธอได้แต่งงานกับราชวงศ์
‪ทำไมต้องร้องไห้...
‪เงียบไว้นะ
‪เขาก็แค่...
‪เสียสตินิดหน่อย
‪แต่เขาจะไม่เป็นไรหลังจากแต่งงานแล้ว
‪เขาเสียสตินิดหน่อย
‪แต่
‪เขาเป็นราชวงศ์
‪เงียบไว้นะ
‪เขาเสียสตินิดหน่อย
‪แต่เธอจะมีเครื่องประดับมากมาย
‪เขาเสียสตินิดหน่อยแต่...
‪เธอจะถูกคลุมด้วยผ้าไหม
‪เธอจะได้รับความนับถือ
‪เงียบไว้นะ
‪เขาเสียสตินิดหน่อยแต่...
‪ถ้าไม่ใช่พี่ ก็เป็นน้องของเขา
‪จะดูเธอเอง
‪พวกเราเป็นคนเก็บความลับของบ้าน
‪ดังนั้น เงียบไว้นะ
‪เธอเป็นยังไงบ้างครับ
‪- เธอได้สติแล้วค่ะ ‪- ดีมากครับ
‪ผมบอกทุกคนว่า ‪ไม่ให้แตะต้องเท้าของคุณ
‪ระวังนะครับ
‪พวกเขาเปิดรอยแผลอีก
‪ใครเป็นคนทำครับ
‪ผมเป็นหมอของนายหญิง ‪เชื่อใจผมได้ครับ
‪งั้นก็ทำหน้าที่ของคุณ ‪และกลับไปซะ
‪นายหญิง!
‪ทุกอย่างพร้อมแล้ว ‪ในการประชุมสวดภาวนา
‪ประชุมสวดภาวนา
‪สวดภาวนาครบครอบวันตายของมาเฮนดรา
‪โอ้!
‪ฉันจะลืมได้ยังไง
‪วันจดหมายสีแดงสำหรับเราสองคน
‪กำลังจะไปไหนเหรอครับ
‪ไม่ต้องกังวล
‪ผมจะไม่ตัดสินความด้วยตัวเองหรอก
‪วันแรกที่ผมได้พบกับคุณ
‪ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ‪แต่ผมอยากฆ่าคุณ
‪ตอนนี้ ผมรู้แล้วว่าทำไม
‪ศาลในโกลกาตาจะตัดสินคุณเอง...
‪พ่อของผมไล่แม่ของผม ‪ออกจากบ้านเมื่อคืนนี้
‪ภรรยาคนใหม่เป็นคนสั่งให้ทำ
‪ดูสิว่าแม่ผมทำอะไรลงไป
‪พ่อของนายอยู่ที่ไหน
‪เขาไปกับสัตยา
‪ไปที่ไหน
‪คุณยังไม่กลัวอีกเหรอ
‪กลัวอะไร
‪คุณมีความผิดก่อคดี
‪ผลที่ตามมาคืออะไรล่ะ
‪คิดว่าจะไม่ได้รับการลงโทษสินะ
‪ถ้ามันขึ้นอยู่กับกฎหมาย ‪อย่างนั้นก็ใช่ครับ
‪- ผมสงสัยคุณ ‪- ในเรื่องที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
‪แต่ตั้งใจจะลงโทษผม ‪ในข้อหาอาชญากรรมอื่น
‪แม้ว่าจะมีวิธี
‪คุณจะพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นผู้บริสุทธิ์
‪ถ้านางแม่มดมีอยู่จริงๆ ‪ป่านนี้ก็คงออกมาหาเราแล้ว
‪คนขับ!
‪อย่าขยับนะ ไม่งั้นผมจะยิง
‪คนขับ!
‪แกนอนหลับอยู่เหรอไง
‪ยืดเท้าสิ
‪ไม่งั้นจะหายดีได้ยังไง
‪ฉันหายแล้ว
‪นายหญิง
‪- นายหญิง ‪- หมอ
‪มันคือ...
‪มันคือเธอ!
‪มีนางแม่มด!
‪เราต้องหาเธอ
‪- ไปกันเถอะ ‪- กลับบ้านไป
‪อะไรนะ
‪กลับไปบ้านของคุณ
‪ทำไมล่ะ
‪ผมไม่กลัวเธอหรอก
‪ถ้าคุณกลัวล่ะก็ ‪ผมยินดีให้คุณกลับ
‪อย่างน้อยเราก็รู้
‪ว่าคุณเป็นผู้บริสุทธิ์
‪คุณกลับไปได้
‪- คุณจะทำอะไร ‪- ผมจะตามล่าตัวเธอ
‪หยุด!
‪ทำไมคุณต้องมาห้ามผมด้วย
‪ทำไมคุณพยายามช่วยเหลือเธอ ‪เธอเป็นอะไรกับคุณ
‪เธอเป็นแค่เพื่อนของผมเท่านั้น ‪เธอไม่ได้เป็นทุกอย่างของคุณเหรอ
‪ทำไมถึงชื่นชอบปีศาจขนาดนี้
‪เธอไม่ใช่ปีศาจ
‪เธอคือเทพธิดา
‪มีพยาน
‪เป็นเด็กผู้หญิง
‪เธอบอกว่า ‪เทพธิดาเป็นคนฆ่าเขา
‪อาจารย์จิ เขาเป็นคนดี
‪กระดูกของภรรยาเขา ‪บอกเราอีกอย่าง
‪เทพธิดาไม่เข้าข้างพี่เลย
‪พี่มั่วแต่หมกมุ่นในการสวดภาวนา ‪ตอนที่นางแม่มดฆ่ามาเฮนดรา
‪นายหญิง!
‪คุณทำอะไรลงไป
‪ทำไมคุณพยายามช่วยเหลือเธอ
‪เธอเป็นอะไรกับคุณ
‪เธอเป็นแค่เพื่อนของผมเท่านั้น ‪เธอไม่ได้เป็นทุกอย่างของคุณเหรอ
‪และมันไม่ใช่ฝีมือของสัตว์
‪- มันเป็นฝีมือของผู้ชาย ‪- ทำไมถึงไม่เป็นของผู้หญิง
‪หนึ่ง...
‪สอง...
‪สาม...
‪สี่...
‪ห้า หก...
‪เจ็ด แปด...
‪เก้า สิบ...
‪สิบเอ็ด สิบสอง...
‪สิบสาม สิบสี่...
‪(หนึ่งปีต่อมา)
‪พี่ชายที่รัก
‪ผมคิดอยู่เสมอว่า ‪เมื่อผมโตขึ้น ผมจะเป็นเหมือนพี่
‪แต่ผมจะไปจากบ้านหลังนี้ตลอดไป
‪เพราะผมกลัวว่า...
‪มันจะกลายเป็นเรื่องจริง
‪เพราะผมกลัวว่า
‪มันอาจจะ
‪เกิดขึ้นไปแล้ว
‪เราเกี่ยวข้องทางสายเลือดอย่างแท้จริง
‪มือของเราเปื้อน
‪ด้วยเลือดของพวกเขา
‪ไม่มีอะไรแตกต่างระหว่างเรา
‪นายท่าน!
‪บูลบูลใช่ไหม
‪(คำบรรยายโดย: S)