Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ROK 1881, PREZYDENCJA BENGALU, INDIE
Czemu rzuciłeś kwiaty? Chodź tu!
Bulbbul!
Gdzie ona jest?
Mam cię!
Znów na drzewie!
Kto to jest, ciociu?
Wygląda na urwisa…
ale zadbamy o nią.
Hej!
On ma rację.
Muszę przyszykować cię od nowa.
Ciociu, czemu nosimy pierścionki na stopach?
Ponieważ na palcu jest nerw,
który trzeba uciskać,
inaczej odlecisz.
Jak ptak?
Nie, w ten sposób jesteś kontrolowana.
Ciociu?
Kontrolowana? Co to znaczy?
Ciociu!
Tato! Ciociu!
Co wyprawiasz?
Musiała się przestraszyć.
Ciociu?
Opowiedzieć ci historię?
A jest straszna?
Tak.
Pewnie.
Dawno temu…
była sobie wiedźma.
Mieszkała wśród drzew.
W ciemnym lesie.
Jej stopy były wykręcone do tyłu.
Ten żądny krwi demon czekał…
i czekał na dzień…
w którym pojawi się księżniczka…
by mógł ją pożreć.
Laleczka!
Mahendra!
Zabroniłem ci tu przychodzić.
Binodini.
Czemu go nie pilnujesz?
Przepraszam pana.
Mahendra…
mój brat…
jest jak dziecko.
Gdzie on jest?
Kto?
Mój mąż.
To ja.
Nie, ty jesteś duży, a on mały.
Był ze mną w palankinie.
Opowiedział mi historię.
Nazywa się…
Satya.
Kiedy urośniesz, poznasz różnicę
między mężem a szwagrem.
20 LAT PÓŹNIEJ
Zwolnij!
Przepraszam, panie Satya.
Czyha tu niebezpieczeństwo.
Zło.
Ona tu mieszka.
Kto?
Wiedźma.
Obudził się pan?
Proszę spać dalej. Obudzimy pana na miejscu.
Pani domu już śpi?
Tak.
- Podać jedzenie? - Nie trzeba.
Nie złość się, pani.
Już na to za późno.
Co pocznie twoja biedna pierwsza żona?
Będą żyć razem jak siostry.
Odejdź.
Jeśli spotkają ją trudy, odpowiesz przede mną.
Władasz silną ręką.
Jeden…
dwa…
trzy…
cztery…
pięć…
sześć…
siedem, osiem…
dziewięć…
dziesięć…
jedenaście, dwanaście…
A wtedy?
Wiedźma podeszła do świec w komnacie księżniczki i…
zdmuchnęła je.
Głupia!
A wtedy?
Podeszła do łóżka i…
Co cię sprowadza?
Przyszedłeś zobaczyć, co z twoim spadkiem, tak?
Szwagierko!
Nie odzywałeś się pięć lat.
Nagle zatęskniłeś?
Napisałem do pana domu…
pytając o ciebie.
Nie odpowiedział.
Chciałem tu być trzy lata temu…
gdy nasz brat Mahendra…
został zabity.
Mówią, że…
zabiła go wiedźma.
Wierzysz w te bzdury?
Skąd.
Tak mówi Binodini.
Tyle się wydarzyło przez te pięć lat.
Wyjechał nawet pan domu.
Co się stało?
Chcesz zobaczyć się z Binodini?
Binodini, szwagierko.
Braciszku!
Pokrzywdziła mnie bogini.
Siostro.
Jak możesz bluźnić, trzymając różaniec?
Litania jest niczym lament.
Spędziłam całe życie na modłach.
A oto…
moja nagroda.
Wiedźma zabiła Mahendrę w dzień modlitw.
Teraz nawet gdy ktoś umrze z powodu gorączki,
ludzie winią wiedźmę.
Zaraz.
Gorączka u Mahendry?
Leżał tam we własnej krwi.
Widziałaś.
Szwagierko.
To raczej atak zwierzęcia.
Brat Indranil opowiadał nam…
o ludojadzie.
Były ślady odwróconych stóp…
na podłodze.
To była wiedźma.
Znowu te bzdury.
Jeszcze nigdy nie mieliśmy tu wiedźmy.
Skąd niby przyszła?
Z drzew.
Naprawdę.
A wtedy?
Zbliżyła się do łóżka i…
Co tu robicie po ciemku?
Siostro,
dlaczego wszystko psujesz?
Przepraszam, panienko.
Przyszłam powiedzieć, że mąż szuka panienki.
Dlaczego?
Nie mam pojęcia.
Opiekuję się nim…
lecz wciąż pragnie ciebie.
Nie wiem czemu…
wciąż pragnie swej Bulbbul.
Jak możemy mu powiedzieć,
że jego żona pragnie jedynie Satyi.
Śpi za dnia.
Poluje nocą.
Dobrze.
Więc też będę polował nocą.
Binodini nie będzie usatysfakcjonowana,
póki nie nadziejesz głowy wiedźmy na pal.
Tygrys,
jeleń…
wiedźma!
Gdzie się podziała ta mała niewinna panienka?
Co z nią zrobiłaś?
Pożarłam ją.
Gdzie pani domu?
Na dole, na werandzie.
Masz obsesję na punkcie moich stóp.
Ale spostrzegawcza!
Poznałeś już doktora Sudipa?
Doktora?
Coś ci dolega?
Nic.
Przyszedł tylko w odwiedziny.
Zostawię was.
Zobaczę, co u niej.
Kiedy on wreszcie złagodnieje?
Kto taki?
Pan Dinkar.
To dobry człowiek.
Połamane kości jego żony mówią co innego.
A ona sama mówi tylko zawsze…
„Spadłam ze schodów”.
Może to prawda.
Jest tu tylko jeden dom ze schodami.
Moja pani.
Ile razy powtarzałam, byś tak do mnie nie mówił?
Jak sobie pani życzy.
Chcesz iść na polowanie z paniczem?
Ratuję życie…
nie odbieram go.
Do widzenia panu.
Dlaczego on cię tak złości?
Nie przestrzegasz purdah.
Idź.
Nie spóźnisz się na polowanie?
Panie Dinkarze.
Tak, panie.
To wszyscy na polowanie?
- Inni boją się wiedźmy. - Dość tych bzdur. Idziemy!
Panie Satya!
Ostrzegaliśmy.
To churail.
To zabójca…
morderca…
mężczyzna.
Wezwijcie policję.
Tak jest.
Mieszkam w pobliżu.
Ciało może zostać u mnie na noc.
Mieszkasz tak blisko lasu.
Widziałeś coś?
Albo słyszałeś?
Nie.
Nic.
Ani człowieka…
ani zwierzęcia.
Nic.
Jak poszło polowanie?
Zginął pan Dinkar.
Ale nie zabiło go zwierzę.
To robota mężczyzny.
Dlaczego?
Czemu nie kobiety?
Jak kobieta mogłaby być tak brutalna?
Moja pani.
Jak za dawnych czasów.
Siedzicie razem.
Pochłonięci rozmową.
Co tu robisz?
Satya nie powiedział?
Poprosił, bym przyszła.
Powiedział, że jest pani…
sama, bezbronna.
Dzień i noc.
Każdy może tu wejść i panią wykorzystać.
- Więc… - Nie.
Ja tylko…
Pomyślałem…
że to rocznica śmierci Mahendry.
Możemy być razem.
Możemy się za niego pomodlić.
Prawda?
Powiedz mu, że idę.
Gdy tu jestem, nie musisz nic robić.
Powinnyśmy czynić swą powinność.
Pani domu nie jest panem.
Prawda?
Nie powinna pani…
niepotrzebnie zaprzątać sobie głowy.
Wygląda pani na zmęczoną.
A może po prostu w szarym…
nie jest pani do twarzy.
Nie każdy ma to szczęście co ty…
by wyglądać dobrze nawet w stroju żałobnym.
Niesłychane
Ty bezwstydnico
Dlaczego idziesz ścieżką w ogrodzie
Choć wiesz Że prowadzi do tego drania
Moja pani!
Zapraszamy.
Proszę usiąść.
Namaścimy pani włosy.
Później.
Jubiler przysłał nowe rzeczy.
Proszę zobaczyć.
Coś wspaniałego.
Proszę sobie coś wybrać.
Nie wyniosła pani wiele z domu.
W szatach z wiana wygląda pani ponuro.
Jeszcze ktoś pomyśli,
że to ja jestem tu panią domu.
Trudno.
Nie obchodzi pani zdanie ludzi.
Proszę wziąć chociaż pierścionki na stopy.
Stare chyba się poluzowały.
Potem coś wezmę.
Niesłychane
Ty bezwstydnico
Jesteś taka nieostrożna
Och, dlaczego?
Błagam cię
- Spoczywaj w pokoju! - Spoczywaj w pokoju!
Subhashish.
Do niczego się nie przydajesz.
Było tyle morderstw…
ale żadnych podejrzanych?
Podejrzenia nie mają znaczenia.
Brytyjskie prawo wymaga dowodów.
Na co pan czeka?
To zabójca…
morderca…
mężczyzna.
Mieszkasz tak blisko lasu.
Widziałeś coś? Albo słyszałeś?
Może betelu?
Szwagierko, kiedy pojawił się tu ten doktor?
Ach, on?
Zaraz przed odejściem twojego brata.
Często odwiedza…
panią domu?
Skąd mogę wiedzieć?
Przecież tu nie mieszkam.
Ale gdy tu byłaś…
odwiedzał ją wtedy?
Właśnie o pani rozmawialiśmy.
Pójdę już.
Idę na policję.
Zobaczymy się na obiedzie.
Pytał mnie o Sudipa.
Doktor Sudip to…
dobry człowiek.
Może pytał tylko z ciekawości.
Powiedziałaś mu coś?
Ja?
Nie.
Zna mnie pani.
Nigdy nie chcę nikogo skrzywdzić ani narobić komuś kłopotów.
Betelu?
Tak.
Przyrządź go.
Bulbbul!
Nie.
- Zabawa… - Puść mnie.
- Zabawa. - Proszę, nie…
Mahendra!
Dąsa się?
Satya.
Bracie!
Chodź tu!
Zadowolona?
Poprosiłem ogrodnika, by zerwał nieco mango.
Przyrządzisz mi konfitury?
Czy zjesz sama wszystkie owoce?
Betelu?
Dobrze.
Mam dla ciebie…
perfumy.
Myślał pan o propozycji?
Propozycji?
Małżeństwa dla Satyi.
Mówiłam już.
Jak myślisz, panienko?
„Panienko”?
Ojej!
Musiałam za bardzo doprawić betel.
Przejęzyczyłam się.
Chciałam…
Chciałam powiedzieć „pani”.
Proszę powiedzieć.
Satya powinien się ożenić?
Po co ją pytasz?
Cóż…
miała go pierwsza.
Nie powinniśmy jej spytać, nim znajdziemy mu kogoś innego?
Nie spytamy o zdanie Satyi?
Co?
Ta propozycja…
Od Binodini.
Nie podoba ci się?
Gdy ja piszę tę historię, jest dość prosta,
ale ty dodajesz jej grozy.
Skąd się wziął ten duch dziewczyny?
To twój pomysł, więc wytłumacz mi to.
Szwagierko.
Czy twój dom rodzinny nie był niebieski?
Pomalujmy tu wszystko na niebiesko.
Teraz jest tu ponuro.
Dzięki temu nie będziesz tęsknić za domem rodzinnym.
Nie trzeba nic malować.
- Teraz jest dobrze. - Hej!
Piszemy tu razem.
Mogło by tu być ładniej.
Kiedy znajdziesz czas na pisanie po ślubie?
Ślubie?
Binodini ma dla ciebie propozycję.
Nie wezmę ślubu.
Każdy bierze.
Kapłani nie.
Minstrele też.
Ani sowy.
Jeśli będziecie mnie zmuszać…
ucieknę z cyganami…
i zacznę śpiewać.
Niesłychane, ty bezwstydnico
To nie jego wina.
To taki wiek.
Spędzał z nią tyle czasu.
To było nieuniknione.
Czemu nie nosisz sandałów?
Tracę do ciebie cierpliwość.
Planuję ci podróż do Londynu.
Naprawdę?
Powiedziałem Binodini, że na ślub przyjdzie jeszcze pora.
- Najpierw edukacja. - W Londynie?
Pamiętasz? Powiedziałem,
że Satya pojedzie do Londynu studiować prawo.
Nie tkwij przy książkach.
Podróżuj.
Baw się.
I pisz mi o wszystkim w długich listach.
Będę pisał co tydzień.
Ale teraz?
- Musi jechać teraz? - Nie.
Po festiwalu.
Musimy uszyć ci ciepłe ubrania.
Podobno jest tam zimno.
Pada śnieg.
Ale festiwal jest już za trzy miesiące.
Jak ze wszystkim zdążymy?
- To niedługo… - Ty nie musisz nic robić.
Może się zabierzesz, bracie?
Nie teraz. Może później.
Tylko trzy miesiące.
Napisałem swoją część.
Ty musisz napisać resztę.
Jak możemy dokończyć tę historię?
Wciąż jest czas.
A co z tym domem przy lesie?
Miałeś go pomalować.
Zrobię to przed wyjazdem.
Będziesz mogła w nim pisać.
Boję się być tam sama.
Boję się być sama tutaj.
Kto będzie ze mną rozmawiał?
Będę pisał codziennie.
Niedługo wrócę.
A jeśli nie wrócisz?
Zapal przynajmniej lampę.
Co tam skrywasz?
Nic.
Więc czemu wyglądasz na zdenerwowaną?
Och, nie.
To tylko…
coś osobistego.
Jedyną osobistą sprawą dla żony jest jej mąż.
Udaję się do Kalkuty.
Razem z Satyą.
Dlaczego?
Dlaczego zabierasz Satyę?
Musi podpisać dokumenty przed podróżą.
Jeden…
dwa…
trzy…
cztery…
pięć…
sześć…
siedem, osiem…
dziewięć, dziesięć, jedenaście, dwanaście, trzynaście, czternaście.
Uwaga, szukam!
Mężu, wróciłeś.
Satya!
Wysłaliśmy go do Londynu.
Satyajeet Thakur pani Bulbbul Chaudhary
Nie!
Mahendra spał?
Tak.
Jak radzi sobie pani domu?
Niemądre pytanie.
Musi być zrozpaczona…
w żałobie.
SATYA BULBBUL
Musisz odejść?
Nic tu dla mnie nie zostało.
Nie martw się.
Będę przysyłał pieniądze.
Wciąż jest nieprzytomna.
Zrobiłem, co mogłem,
ale…
- jej stopy… - Spadła ze schodów.
Spadła ze schodów?
Zapłać doktorowi.
Z nawiązką za wszystkie usługi.
Przepraszam za wczesne najście.
Ale było kolejne morderstwo.
Jest świadek. Mała dziewczynka.
Jest w szoku.
Biedactwo.
Mówi…
Co?
Że zabiła go bogini.
Chcę z nią porozmawiać.
Jest odurzona.
Lekarz podał jej środek.
Jaki lekarz?
Doktor Sudip.
Na szczęście był w pobliżu.
Złodziejka.
To kara.
Nie przychodziłeś kilka dni.
Myślałem, że póki jest tu Satya…
będziesz zajęta.
To on jest zajęty.
Ma nowe hobby.
Czytałeś mi takie historie… o detektywie.
Tak, o Sherlocku.
Właśnie.
Satya bawi się w Sherlocka.
Naprawdę.
Podejrzewa ciebie.
Nie ma żadnych podstaw, więc bez obaw.
Zależy o co mnie podejrzewa.
Niczego nie oczekuję.
Wiem…
że jesteś ponad mój stan.
Dlatego wyznaczam granice.
By się chronić.
Tchórz.
Owszem.
- Są tu raporty z miejsca zbrodni? - Tak, panie Satya.
Ten podpis…
Doktora Sudipa.
Przyszedł zbadać ciało.
RAPORT W SPRAWIE MORDERSTWA PANA DINKARA
Co to za papiery?
To historia.
Straszna historia.
Chcesz ją usłyszeć?
W mieście pojawia się człowiek…
i nagle
ludzie zaczynają ginąć.
Ale nie to jest straszne.
Zadurza się w nim młoda kobieta.
Zapomina się.
Przestaje odróżniać…
dobro od zła.
Porzuca wszelki wstyd, wszystko, co było w niej dobre.
Zapomina o mężu.
Wtedy dzieje się coś niesłychanego.
A jej mąż odchodzi z domu.
Ciekawa historia.
Szwagierko.
Dość już.
Popełniłaś błąd.
Założymy…
że byłaś samotna…
naiwna…
a Sudip to wykorzystał.
Po prostu powiedz jasno, że jesteś zazdrosny o Sudipa.
Nie wymawiaj jego imienia.
Sudip.
Szwagierko.
Sudip.
Bardzo się zmieniłaś.
Pisałem do twojego męża…
prosząc o radę.
Raczej cię już nie przyjmie…
ale może moglibyśmy…
wysłać cię do ojca.
Wszyscy jesteście tacy sami.
Mężu, to ty?
Laleczka!
Wstawaj.
Obudź się!
Baw się!
Nie!
Baw się!
Obudź się.
Obudź się!
Wżeniłaś się do rodziny królewskiej.
Skąd te łzy?
Nic nie mów.
On jest nieco…
obłąkany.
Ale po małżeństwie się uspokoi.
Jest nieco obłąkany…
ale…
to arystokrata.
Nic nie mów.
On jest nieco obłąkany…
ale obsypie cię klejnotami.
Jest nieco obłąkany, ale…
będziesz otulona jedwabiem.
Będą cię szanować.
Nic nie mów.
On jest nieco obłąkany, ale…
jeśli nie on, to jego brat…
będzie przy tobie.
Strzeżemy sekretów naszych domów.
Więc nic nie mów.
Co z nią?
- Odzyskała przytomność. - Świetnie!
Mówiłem, że nie wolno dotykać pani stóp.
Ostrożnie.
Szwy się rozeszły.
Kto to zrobił?
Może mi pani zaufać, jestem pani lekarzem.
Więc rób swoje i odejdź.
Moja pani.
Jesteśmy gotowi na modły.
Modły?
Modły w rocznicę śmierci Mahendry.
No tak.
Jak mogłabym zapomnieć?
To ważny dzień dla nas obu.
Wybierasz się gdzieś?
Spokojnie, nie wezmę prawa we własne ręce.
Nie wiedziałem czemu, ale chciałem zabić cię, gdy tylko cię poznałem.
Teraz już wiem czemu.
Osądzą cię w Kalkucie.
Zeszłej nocy ojciec wyrzucił moją matkę z domu.
Przekonała go nowa żona.
I tak to się skończyło.
Gdzie jest twój ojciec?
Zabrał Satyę.
Dokąd?
Wciąż się nie boisz.
Czego?
Popełniałeś zbrodnie.
Będą konsekwencje.
Myślisz, że ci się upiecze.
Jeśli zadecyduje o tym sąd, to tak.
- Podejrzewam cię… - O coś zupełnie innego.
Chcesz ukarać mnie za inną zbrodnię.
Masz szansę.
Udowodnisz swą niewinność…
jeśli zaatakuje nas teraz prawdziwa wiedźma.
Woźnica?
Woźnica!
Nie ruszaj się, bo cię zastrzelę.
Woźnica.
Zasnąłeś?
Proszę wyprostować stopę.
Muszą się zagoić.
Już się zagoiły.
Moja pani!
- Moja pani… - Doktorze!
To była…
To ona!
Wiedźma.
Musimy ją znaleźć.
- Chodźmy. - Wracaj do domu.
Co?
Wracaj do domu.
Dlaczego?
Nie boję się jej.
Sam możesz wracać.
Przynajmniej wiemy…
że jesteś niewinny.
Możesz odejść.
- Co robisz? - Dorwę ją!
Nie!
Czemu próbujesz mnie powstrzymać?
Czemu chcesz ją ratować? Kim dla ciebie jest?
Dla mnie – przyjaciółką, lecz to…
Skąd tyle miłości dla demona?
Ona nie jest demonem.
Jest boginią.
Jest świadek.
Mała dziewczynka.
Mówi, że zabiła go bogini.
- Pan Dinkar. - To dobry człowiek.
Połamane kości jego żony mówią co innego.
Pokrzywdziła mnie bogini.
Wiedźma zabiła Mahendrę w dzień modlitw.
Moja pani!
Co ty zrobiłeś?
Czemu próbujesz ją uratować?
Kim dla ciebie jest?
Dla mnie – przyjaciółką, lecz to żona twojego brata.
Nie zabiło go zwierzę.
- To robota mężczyzny. - Czemu nie kobiety?
Jeden…
dwa…
trzy…
cztery…
Pięć, sześć…
siedem, osiem…
dziewięć, dziesięć…
jedenaście, dwanaście…
trzynaście, czternaście.
ROK PÓŹNIEJ
Drogi bracie,
zawsze myślałem,
że gdy dorosnę, będę taki jak ty.
Ale opuszczam ten dom na zawsze,
ponieważ boję się,
że tak też się stanie.
Boję się,
że to już…
mogło się stać.
Teraz naprawdę wiąże nas krew.
Nasze ręce są splamione
ich krwią.
Nic nas nie różni.
Mój panie...
Bulbbul?
Napisy: Filip Bernard Karbowiak