Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Masz ochotę na opowieść?
JA I CALLIE
Od czego by tu zacząć?
W zeszłym roku oficjalnie otworzyliśmy Winnice Bernet.
Choć nie trzeba już udeptywać winogron na wino,
przekonałam siostrę, że rozgniatanie ich między palcami sprawia ludziom radość.
Mama to uwielbiała.
Weekendami uczyłam się wszystkiego o produkcji mleka,
żeby móc jeszcze więcej pomagać.
Miałam najlepszych nauczycieli.
A właściwie nauczyciela.
Moja siostra Callie nadal prowadzi farmę.
Dzięki dodatkowym pieniądzom za wino
udało nam się zatrudnić więcej parobków.
Mimo to Callie wciąż zajmuje się brudną robotą,
ale nigdy nie wyglądała na szczęśliwszą.
Tędy proszę.
Nie dostał wam się do oczu kurz?
Manny jest nie tylko zarządcą,
ale też cenionym winiarzem i sommelierem.
- Manny. - Tak?
Próbowałeś już tego wina?
Nie znam cię i nigdy nie próbowałem tego wina.
Nacieszcie oczy.
Sok z brzozy.
Wiciokrzew.
Czekolada.
- I mielona kolendra! - Ma dar.
Nie, to kwestia wprawy.
Wiadomo, że mamy są najlepszymi aniołami stróżami.
Wiem, że moja jest tu z nami codziennie,
zwłaszcza dzisiaj.
Hannah. Jesteś gotowa?
Tak.
Chodźmy.
- Wszystko gra? - Tak.
- Poćwiczmy. - Co?
Złapię go!
Wybraliście wyjątkowy dzień,
bo dziś oddajemy hołd
innowacjom historycznych…
Historycznym wynalazkom…
Pamiętając przy tym o wynalazkach winiarskich ostatnich lat.
W samo sedno.
Skoro mowa o wynalazkach, próbujecie nowości.
- Jeszcze jedna degustacja? - Nie!
Musimy dbać o wasze bezpieczeństwo. Nie mogę za dużo pić.
To shiraz. Powinieneś im pokazać…
- Joseph! - Hej!
Jak się macie? W porządku?
Oto Joseph Van Aston, mój chłopak.
Robisz sobie przerwę na wino?
Właśnie tak.
Uwielbia wino.
Dokładnie rok temu trafiłem na tę farmę
i zostałem parobkiem.
Jeszcze tego nie wiedziałem…
ale to najlepsze, co mnie spotkało.
Callie, wiem, jak wygląda życie bez ciebie.
I jak wygląda życie z tobą.
Byłbym zaszczycony…
mogąc spędzić z tobą resztę życia.
Callie Bernet…
wyjdziesz za mnie?
Tak.
Tak jest!
Nie przy ludziach.
Idę spać. Pa.
To miłe, że przerwaliście trasę, żeby tu być.
Gratulacje.
Dzięki.
Też muszę lecieć. Mam randkę.
- Ze mną. - Tak?
Być może ściągnąłem Deep Down Under w wersji VR.
Być może wylądujemy w zbiorniku z rekinami i będziemy walczyć o życie.
To lubię! Ustawię wszystko.
Nie zasiedź się. O świcie czeka cię duża dostawa.
Tak, szefie. Szefowo.
- Zostaniesz na parę dni? - Nie, tylko na jedną noc.
Zbliża się doroczna gala i jest wiele do zrobienia.
Gala? Brzmi elegancko.
Raczej pretensjonalnie i ekstrawagancko.
Nigdy nie słyszałem, żebyś narzekał.
To już nie w moim stylu.
Wolę być tutaj z tobą.
Chcielibyśmy, żebyście przyjechali, oboje.
Spasujemy.
Mogę cię na chwilę prosić, Callie?
Potrzebuję twojej rady.
Pewnie. Zaraz wracam.
Minął ponad rok, szefie. Miasto za tobą tęskni.
Czyżby?
- Ja tęsknię. - Kolego!
Idziesz czy nie?
O co chodzi, kochasiu?
Daj spokój. Tylko się przyjaźnimy.
Potrzebowała managera.
A ja zmiany otoczenia. Sama rozumiesz.
Przyjaciele nie jeżdżą po kraju w małej przyczepie.
Czas na zdjęcie!
Daj. Ja zrobię.
Z pierścionkiem.
Dobra. Prosto w rzepki!
Rekin! Wypuśćcie mnie!
Zabieraj swoją postać z mojego ucha, Leo!
BROŃ - CEL
- Tak jest! - Tak!
Musiało być wspaniale.
Wybacz. O czym chciałeś porozmawiać?
Nieważne. Musimy się zbierać.
- Pa. - Cześć.
Zajrzyj do Josepha na górę.
- Co? - Bawcie się dobrze!
- Kawa gotowa. - Dziękuję.
Od rana na nią czekam.
Ta była dla mnie.
Mam dobre wieści.
Rano przyszło odjechane zamówienie.
Na 30 skrzynek cabernet,
kolejne 30 skrzynek shiraz i 25 noir.
- Co? - Ciekawe, co to za klient.
- Van Aston Enterprises. - To na świąteczną galę.
Tę pretensjonalną ekstrawagancję?
Tak, ale może zapewnić winnicy dobrą reklamę.
W zeszłym roku 50 skrzynek Jensena poszło po 21 dolarów za szklankę.
- To niesamowite. - Moja krew!
Nie podchodź. Nie dotykaj mnie.
- Nie umiesz przegrywać. - Mam lepszy stosunek KD.
Nieważne. Możemy porozmawiać?
Jasne.
- Myślałem, że już wracasz. - Zaspałem.
- Musisz coś wiedzieć. - Co?
Pamiętasz, dokąd twoja matka zabrała w październiku zarząd?
Polecieli na jakąś wyspę, żeby wsadzać sobie…
Oszczędź mi szczegółów.
Jakby to ująć?
Ćwiczy pozycje z seksownym joginem na Tahiti i już nie wróci.
Krótko mówiąc, uciekła z instruktorem jogi.
- Zostawiła firmę w twoich rękach. - Czemu dopiero teraz mi mówisz?
Nie chciałem ci wczoraj psuć dnia.
- Ale spokojnie. Victoria próbuje… - Chyba nie powierzyli firmy Victorii?
Zarząd wybrał ją na tymczasowego prezesa.
- Owinęła ich sobie wokół palca. - Nie zależy jej na firmie.
Była prawą ręką twojej mamy.
Ale wszystko się sypie.
Dostawcy się wycofują.
Wiem, że potrzebowałeś przerwy. Cieszy mnie wasze szczęście.
Ale chodzi o firmę twojego ojca.
Pewnie przewraca się w grobie.
Czemu matka miałaby wszystko porzucać?
Przez ciebie i Callie.
Waszą miłość.
Zainspirowała ją do znalezienia własnej.
Pojadę tam.
Spróbuję zminimalizować straty, ale na krótko.
- Muszę zadzwonić do matki. - Daruj sobie.
Na wyspie nie ma zasięgu.
Zrób sobie przerwę. Wprowadzę cię.
Pompa siódma znów padła. Próbowałem ją naprawić…
Zadzwoń do producenta, niech przyśle nową.
Trzeba wymienić zawór. Sprawdzę poziomy w zbiornikach.
Dziękuję.
Cześć!
Niespodzianka!
- O Boże! - Rety!
Przykro mi, że przegapiłam zaręczyny. Miałam egzamin z anatomii.
To nic. Miałaś przyjechać za parę dni.
Wiem. Nie mogłam się doczekać.
Gdzie on jest? Chcę go wreszcie poznać.
Zapasy są równe.
- Gratulacje! - Co?
Jestem Brandy. Przyjaciółka, druhna,
a teraz i twoja najlepsza przyjaciółka.
Super!
Chodź do nas.
- Mój najlepszy dzień. - Super!
- Co przegapiłem? - Cudownie.
Oto Joseph, mój narzeczony.
Cześć.
Co się dzieje?
A to Manny. Nasz zarządca.
I twój nowy przyjaciel.
- Będziecie współpracować. - Co?
Brandy studiuje weterynarię i musi zaliczyć praktyki.
Zamieszkam tu na kilka miesięcy!
Fiesta!
Opowiedz mi o gali, która wymiotła nasze zimowe zapasy.
W zasadzie jest to
Świąteczna Gala Zrzeszenia Firm Van Aston Enterprises.
Strasznie długa nazwa.
Oczarowujemy udziałowców i potencjalnych inwestorów
wyszukanymi dekoracjami i wykwintnymi daniami,
potem zjawiają się dostawcy,
żeby ich zbajerować, a zarząd…
To fascynujące.
Cal.
Wiesz, że cię kocham? I nasze tutejsze życie.
O co chodzi?
Muszę pojechać do miasta.
- Na jak długo? - Nie wiem.
Miałem nadzieję,
że pojedziesz ze mną do San Francisco. Będziemy mieć czas dla siebie.
Na świętowanie.
Zaplanowanie ślubu.
Nie bez powodu przez cały rok nie mieliśmy wolnego.
Prowadzimy farmę na autopilocie.
Już dawno chciałem zabrać cię do San Francisco.
Możemy zatrudnić więcej osób.
Manny będzie zarządzać farmą i winnicą. A Brandy przypilnuje Hannah.
Wszystko zaplanowałeś, co?
- Mam straszne poczucie winy. - Jak to?
Część mnie starała się go zająć, żebyśmy nie mieli czasu skoczyć do miasta.
Cal.
Boję się, że zatęskni tam za dawnym życiem.
Nie chcę, żeby coś się zmieniło.
Bierzecie ślub. Zmiany są nieuniknione.
Może zakochasz się w jego świecie, tak jak on pokochał twój.
Zasługujesz na to.
Wolno ci się rozchmurzyć.
Co powiedziałaby mama?
Czuję tu jej obecność.
Ja też.
Hannah, o której masz autobus?
- O 7.50. - Czyli teraz! Czekaj.
Chodź do mnie. Będę tęsknić.
Słuchaj Manny'ego i Brandy.
I odrabiaj lekcje bez upominania.
To ostatni dzień przed przerwą świąteczną.
- Już? - Świetnie. Przyda mi się dodatkowa pomoc.
Weterynarz przyjeżdża trzy razy w tygodniu.
Manny, będziesz wtedy sam.
- Brandy będzie się szkolić. - Jasne.
Gdybyś potrzebował pomocy, parobkowie z farmy Drew
chcą sobie dorobić.
- Tu masz numery. - Dobra.
A w niedzielę po 15.00
do każdego zakupu dodajemy butelkę gratis.
Poradzę sobie.
- Jasne. - Nasz transport zaraz tu będzie.
Chwila…
Damy sobie radę. Ruszajcie!
Co?
Do twarzy ci w moich ciuchach.
Musimy lecieć.
- Na razie. - Bawcie się dobrze.
Spokojna głowa.
Manny i Brandy wszystkim się zajmą.
To było nie na miejscu. Wybacz.
O rety!
Witajcie.
Co to jest?
To najświeższe raporty
o dostawcach i oddziałach Van Aston Enterprises.
Miłej lektury.
Zaczyna się.
Cześć, Johnny.
- Jestem Rogelio. - Rogelio. Wiedziałem.
Wystarczająco gorąco?
Ja…
Chyba dobrze się zapowiada.
- Co? - Wspólna opieka nad ranczem.
Minęły dwie godziny.
Dwie wspaniałe godziny.
- Mogę ci jakoś pomóc? - A ja tobie? Nie…
Ogarnąłem swoją część. Pomóc ci w czymś?
Nie. Ja też zajęłam się swoją działką.
Gdybyś czegoś potrzebowała, wrócę sprawdzić, co u ciebie.
- Dobra. - Dobrze.
Na razie, partnerko.
Tędy.
Nie martwcie się o bagaże. Będą w pokoju.
Z przyjemnością.
- Derrica. - Witajcie.
- Cześć! - Jak się miewasz?
Świetnie. Espresso?
- Dziękuję. - Wszystko gotowe na wieczór?
Owszem. Gratulacje.
Dziękuję. Co będzie wieczorem?
Cóż…
- Wybacz. - Wytrę.
Nic się nie stało.
- Przepraszam. - Pomogę.
Tak mi przykro.
Joey!
- O rety! - Wszędzie rozpoznam te pośladki!
Cześć.
- Gdzie zniknąłeś? - Tęskniłyśmy.
- Dobrze wyglądasz. - Joseph Van Aston we własnej osobie.
Słodkie.
Callie. To Tiffany.
Gina i Lily.
Kiedyś się przyjaźniliśmy.
Przyjaźniliśmy? Tak to nazywasz.
Brakowało nam naszej przyjaźni.
Może wszyscy się zaprzyjaźnimy.
- Dobry pomysł. - Niegrzeczny, co?
- O Boże! A to co? - Nie!
- Nie sądziłam, że tego doczekam. - Prawdziwy?
- Jesteśmy podobne. - Ślicznotka.
- Jakbyśmy były… - Joseph.
Do zobaczenia.
Zadzwoń.
Pa, kochana. Urocza jesteś.
- Dobrze cię widzieć, skarbie. - Victoria.
Bez zarostu?
Uroczo.
A ty musisz być przyszłą panią Van Aston.
- Callie. - Wiem, kim jesteś, skarbie.
Dużo o tobie słyszałam.
- Miło cię poznać. - Jesteś prześliczna.
Boska. Jak się czujesz?
Niewielu udaje się zaklepać salę Roosevelta na wesele.
Musisz być wniebowzięta.
Traktuj mnie jak starszą siostrę.
Pisz, jeśli będziesz czegoś potrzebować. Dobrze?
Udanej zabawy wieczorem.
Mamy sporo do omówienia, Jay.
Jesteśmy.
- Masz więcej niespodzianek? - Jedną czy dwie.
To ważny apartament dla tego miasta.
Ma niesamowitą historię. Mieszkało tu wielu prezydentów.
Właśnie to chciałem ci pokazać.
Witaj w San Francisco.
- Wybacz, że nie powiedziałem ci… - O sali?
To nic zobowiązującego.
Od kiedy?
Mama zarezerwowała ją na wieść o oświadczynach.
W ramach prezentu ślubnego. Ale to nie jest taki zły pomysł.
Sala jest piękna. Jest na dole.
A co z datą?
Joseph.
Wigilia.
Wigilia tego roku?
Brzmi jak wariactwo, ale wysłuchaj mnie.
Petaluma jest godzinę drogi stąd. Bliscy przyjadą wieczorem.
Pokoje są już zaklepane.
Wystarczy, że się pojawimy. I mówimy o Wigilii!
Nie wyobrażam sobie lepszego prezentu
niż pobudka u boku mojej żony.
- Zastanowię się. - Tak jest.
Tylko o to proszę.
Moi przyjaciele chcą cię poznać, więc wieczorem wychodzimy.
Pochwalę się tobą.
Wypasione miejsce.
Dokąd dziś idziemy?
Najpierw musisz się przebrać z tego
w to.
- Skąd… - Podziękuj Victorii.
O rety.
Musisz wsunąć rękę aż po bark.
Do samego końca. Dobrze.
Nic się nie dzieje.
Powinnaś wyczuć płód.
Jego głowę albo nogi.
Brandy.
Zbliża się pora obiadu, więc mogę podjechać do delikatesów.
Zjedlibyśmy na zewnątrz.
Poproszę kanapkę z mieloną wołowiną.
Chcesz wołowinę? Ze wszystkich rzeczy wybrałaś…
- Z dodatkowym sosem. - Dodatkowym…
Załatwione. Dodatkowy sos.
Wszystko z nim dobrze?
Raczej nie.
Parobkowie nie powinni chyba brzydzić się takich rzeczy?
Parobkowie?
- Wybacz, zarządco. - Dziękuję.
Nie znudzi mi się to.
Co powiedziała?
Cóż…
Zgodziła się.
Chce kanapkę z mieloną wołowiną i sosem…
Brzmi mi to na randkę, Romeo.
To randka.
Sala jest przepiękna, ale zarezerwowali ją na Wigilię tego roku.
Żartujesz sobie? To za trzy tygodnie.
Odbiło mu?
Wybacz, Joseph.
Nie ma go. Rozmawia w sali konferencyjnej.
Tak, to szaleństwo. Ale czemu by nie?
Z Liamem panowałam ślub, do którego nie doszło.
Myśl, że miałabym znów to robić, przyprawia mnie o dreszcze.
Ślub w Wigilię musi być magiczny.
Prawda?
- Więc… - Więc…
- Zróbmy to? - Tak.
Zróbmy!
Postanowione. Za trzy tygodnie bierzesz ślub.
Kontynuujmy. Włóż sukienkę.
No dobrze.
O nie.
Pamiętasz licealną potańcówkę?
Wyglądasz…
Jakbyś nigdy nie widział mnie w sukience.
- A widziałem? - Cicho bądź.
Zróbmy to.
Pobierzmy się w Wigilię.
Naprawdę?
- To nie za szybko? - Nie.
Sam mówiłeś: „Po co czekać?”.
Nie wyobrażam sobie lepszego prezentu
dla siebie nawzajem
niż my.
No proszę, przerobiłaś sukienkę.
Była trochę przesadzona…
Kosztowała 2200 dolarów.
Wygląda wspaniale, prawda?
Zaczekaj, aż zobaczysz ją w sukni ślubnej.
Czyli muszę potwierdzić rezerwację sali.
Panie Van Aston!
- Z czego jesteś taki znany? - Przyzwyczajaj się.
Takie uroki nazwiska.
Na zdrowie.
Miałam poznać kilkoro twoich przyjaciół.
To właśnie oni.
Wreszcie zaszczyciłeś nas swoją obecnością.
- Kane, dobrze wyglądasz. - Przestań. To Versace.
- Ty pewnie jesteś Callie. - Miło mi.
Zawsze myślałem, że zostaniemy parą.
Może w następnym wcieleniu.
Victoria.
Znasz mandaryński?
No jasne.
Przedstawię cię przyjacielowi.
I jak?
Gump!
Siemano!
Brakowało mi cię, stary! Co słychać?
Gump?
To stary żart. Daj spokój.
To nasz Forrest Gump.
Bo biega od panienki do panienki.
Jest jak króliczek Energizera.
- Nie zatrzymuje się. - Stary.
No co? Tak było do teraz.
To Kirk. Na studiach byliśmy współlokatorami.
A to jest…
To Leslie.
Lindsey.
- Serio? - Lindsey.
Jesteś gotowy wyłożyć kasę?
Nie wiem…
Lata temu założyliśmy się w bractwie.
Pierwszy frajer, który się hajtnie, miał zapłacić reszcie po trzy koła.
A najlepsze, że nikt by nie pomyślał,
że to Gumpy porzuci stan kawalerski jako pierwszy.
Piona, ziomuś.
Mam cię!
Wyślę ci prośbę o przelew.
Gump.
- Bardzo cię przepraszam. - Pójdę po drinka.
- Idę z tobą. - Nie. Gadajcie dalej.
Powiedziałem coś? Miło było poznać, Kaylee.
- Ma na imię Callie. - Pa, Kells.
- Po co wypaliłeś z tym Gumpem? - Wyluzuj! To żart. Napijmy się.
Poradzisz sobie z dwoma ostatnimi karmieniami?
Co on wyprawia?
Potrzebuje trochę prywatności.
Najwyraźniej.
Pamiętaj, że za godzinę masz pierwszą wycieczkę.
Patrz, odbiło mu.
Callie?
Owen.
Co tu robisz? Przyjaźnisz się z narzeczoną Josepha?
To ja jestem tą narzeczoną.
- Jak się poznaliście? - To naprawdę długa historia.
Dopiero co chwaliliście się z Liamem zaręczynami.
Tak.
To było nietaktowne. Przepraszam.
Chciałam zadzwonić.
Wiem, że od pogrzebu Liama minęły wieki…
Nie przejmuj się. Byłem strasznie zajęty.
- Sam mogłem zadzwonić. - Callie. Tu jesteś.
Cześć, stary.
Świat jest mały. Dorastaliśmy razem.
Owen był…
jest starszym bratem Liama.
Przykro mi. Nie wiedziałem.
To nic. Trudne tematy zostawiam poza pracą.
Cieszę się waszym szczęściem.
Owen od lat zajmuje się imprezami Van Aston.
Nadal robisz to świetne, miętowe mojito?
W wolnych chwilach.
- Proszę wybaczyć… - Czyli nigdy.
Nie zmieniłem numeru, zadzwoń. Chętnie się spotkam.
- Jaki ten świat mały. - Wiem.
Jak się czujesz?
Dobrze. Piękne miejsce.
A twoi przyjaciele są mili.
Chodź ze mną.
I bum.
Nic dziwnego, że z nickiem goguś79 grasz jak goguś. Dawaj.
Bolało? Przykro mi, ale to tylko gra.
To nic.
Gracie na Sedze czy co? Ruchy!
Po lewej.
- Tak! - Czy to nowy Unchained?
Muszę spadać z imprezowni. W mojej przyczepie jest samica.
Tak. Zgadza się.
Nie wierzę. Uwielbiam tę grę! Skąd ją masz?
- Nie można jej dorwać… - Od dziewięciu miesięcy.
Chciałabyś…
Chciałabyś zagrać?
Dobra, tylko raz.
- Raz? Spoko. - Tak. Tylko raz.
Zaczynamy.
Zwykle nie ginę tak szybko.
Po prostu jestem głodny. Nie jadłem lunchu, ale się poprawię.
Wróć do punktu spawnu.
- Dokąd idziesz? Skup się. - Jestem tuż za tobą.
Już się skupiam. Niezły strzał.
Dzięki.
Czułeś się tam jak ryba w wodzie.
- Nie widziałam cię takiego. - Co masz na myśli?
Nie wiem, jak wyobrażałam sobie twoje życie,
ale nie spodziewałam się
aż tak wiele.
To, co zobaczyłaś,
to tylko fragment mojego dawnego życia.
To tu przy tobie
jest moje miejsce.
- Dobre. - Taka jest prawda.
Oto sala Roosevelta.
Jeśli potwierdzimy rezerwację, bez presji,
to tutaj zatańczymy nasz pierwszy taniec jako mąż i żona.
Pięknie tu.
Pani Van Aston.
Mogę prosić do tańca?
Powinienem cię ostrzec.
Jako dziecko byłem utalentowanym tancerzem.
Przed czy po tym, jak nauczyłam cię two-stepa?
Przed.
Tak.
Strasznie cię przepraszam.
- To nic. - Wyszedłem z wprawy.
Ostatnia runda. Walczcie.
- Tak! - Nie!
Masz za swoje!
Chyba ty.
Masz tu…
coś we włosach.
Powinnam już iść.
Tak? No dobrze.
- Do zobaczenia jutro? - Do jutra.
Partnerko.
Gracz pierwszy, pokonany.
WITAJ Z POWROTEM W MIEŚCIE, STARY!
DZIĘKI! MIŁO JEST WRÓCIĆ!
Podkochujesz się w kimś ze szkoły?
Nie. Raczej nie.
Jakie zajęcia lubisz najbardziej?
Matematykę.
Brandy.
Cześć.
Chciałem tylko powiedzieć, że wczorajszy wieczór…
Do zobaczenia, Brandy.
Miło spędziłem z tobą czas.
Tak. Było fajnie.
Marzyłam, żeby zdobyć tę grę…
Wpadaj, kiedy chcesz.
- No dobra. - Dobra.
Prawdę mówiąc…
- Chciałam coś zrobić. - Tak?
Jeszcze raz?
ŁĄCZENIE…
- Piękne zdjęcia. - Chwila. Co tam napisali?
„Gwiazdkowe wesele w hotelu Van Aston Standard”.
Skąd o tym wiedzą? Zgodziłam się dopiero wczoraj.
Wyczuwam królewskie wesele.
Potrzebujesz sukni. O rety!
Mam sukienkę mamy, ale czy wystarczy na królewski ślub?
Muszę…
Oddzwonię do ciebie.
Ty zadzwoń.
Pa.
Dobra.
- Cześć. - Cześć.
- Smakowało ci? - Tak.
Mam w ustach smak płynu do szyb.
- A ja kanapki. - Idealne połączenie.
Chcesz gdzieś wyskoczyć?
Chętnie użyłbym mojej tajnej broni.
Dopiero jak znajdziesz mój czuły punkt.
O rety.
MISJA ŚW. HENRIETTY
Cześć, mała.
Witaj.
Nie wyglądasz najlepiej.
Nic dziwnego.
Callie.
- Owen. - Miło cię znów widzieć.
Cześć!
Harry. Dzień dobry.
- Nie spodziewałem się… - Daruj sobie.
Załączyłem ocenę ryzyka każdej niepodpisanej umowy.
Jeśli nic się nie zmieni, straty będą horrendalne.
Do rana oczekuję jakiegoś planu. Wylatuję o 9.00.
Oczywiście. Dziękuję, że wpadłeś.
- Twoja matka by… - Nie ma jej tu.
Bezpiecznego lotu.
Czemu dyrektor finansowy przyleciał z Nowego Jorku,
żeby wręczyć mi kopię korekt, których od miesięcy nie tknęłaś?
Adresatem była twoja matka.
Ale zajmując jej miejsce,
miałaś przejąć też jej obowiązki.
Daj spokój.
Liczy się gala. To na niej muszę się skupić.
- Nie na dokumentach. - A kto się tym zajmie?
Po to tu chyba przyjechałeś.
Nie chodzi tylko o podatki i rachunki. Tracimy dostawców.
Wrócą pędem, gdy tylko dostaną nasz coroczny prezent.
Zwłaszcza że mowę wygłosi w tym roku słynny Joseph Van Aston.
Nie przypominaj mi o tym.
Idą święta.
Wyjdziemy na prostą.
Los firmy zależy od powodzenia gali.
Szczególnie w tym roku.
Tak uważasz?
Wiem to.
Nie może dostawać za dużo naraz.
Że też o tym nie wiedziałem.
Na szczęście osły są dość wytrzymałe.
Nadmiar lucerny nie musi jej zaszkodzić.
Powoduje podenerwowanie i wzdęcia. Dlatego tak hałasuje.
To tak, jakbyśmy jedli babeczki na obiad.
Zaczynamy za 15 minut, mała. Dasz radę?
- Dziękuję. - Pewnie.
Nie spodziewałem się. Liam mówił, że zaklinasz krowy.
- Ale z osłami też sobie radzisz. - Nie powiedziałabym.
Jest twoja?
Nie. Wypożyczam ją od organizacji.
Ale w święta jestem za nią odpowiedzialny.
Ty to wszystko przygotowałeś?
Robię to od czterech lat.
Dobrze wpływa na społeczność.
Osoby ze schroniska mają na co czekać w czasie świąt.
Ale…
właśnie straciliśmy fundusze…
To będzie chyba ostatni rok.
Przykro mi.
Nie wygląda to zbyt imponująco,
ale załatwienie sponsorów czy zbiórka żywności trwają cały rok.
W zeszłym roku mieliśmy trzecią co do wielkości choinkę
w San Francisco.
W zeszłym roku.
Nie zmieściła się w lobby hotelu Van Aston.
- Joseph ją załatwił. - Owen.
Halo.
- Zostaniesz na przedstawieniu? - Czemu nie?
Bij brawo na koniec. Inaczej będę…
Muszę się przebrać. Zaraz wracam.
Niech duch świąt wypełnia nasze serca
do końca naszych dni.
Dziękujemy.
Doceniam to.
- Dziękuję za datek. - Do zobaczenia.
Kto by pomyślał, że taki z ciebie aktor.
Nie jestem aż tak dobry.
- Miło było cię znów zobaczyć. - Ciebie też.
- To Joseph. Muszę iść. - Zabierz go następnym razem.
Pa.
Hej.
Cześć.
Przepraszam, że cię tu ściągnąłem,
ale potrzebuję twojej rady…
- Czemu pachniesz… - Oborą?
Byłam w jadłodajni Owena.
Przechodziłam, usłyszałam osła…
Długo by opowiadać, ale robi coś naprawdę miłego.
Spędziłaś cały dzień w mieście, a i tak znalazłaś zagrodę dla krów?
Dla osłów.
Dolewka.
Rety, co za smród.
Przepraszam. Byłam w jadłodajni.
Biedactwo.
Codziennie o 14.00 serwujemy tu lunch.
Świetnie. Skorzystam następnym razem.
Od roku prowadzimy z Callie dwa udane biznesy,
farmę mleczną i winnicę.
Może mieć dobre pomysły.
Mówiłam, że po gali dostawcy…
To nie jest takie proste.
Matka była twarzą firmy. To ona robiła interesy.
Bez jej koneksji nasi dostawcy padają jak muchy.
Dobrze, naprawmy to.
Musimy wykorzystać świąteczny nastrój
i zbliżyć się do dostawców.
Roztoczmy tu małomiasteczkowy klimat.
Moja rodzina radziła sobie przez tyle lat nie dlatego,
że ludzie szaleli za naszymi wypiekami czy serami.
Chodziło o to, że klienci byli jak rodzina i wierzyli w nas.
Powinniśmy złożyć wszystkim partnerom biznesowym
ustne życzenia świąteczne od Van Aston Enterprises.
Do każdego zdzwonimy.
Podziękujemy za wieloletnią współpracę.
Powiemy, że nie możemy doczekać się spotkania na gali, i złożymy życzenia.
Genialne.
Nie będę rozmawiać z każdym, z kim robimy interesy.
Dobra.
My się tym zajmiemy.
Kocham cię.
Wiem.
Twoja babcia robi to samo?
Wspaniale.
Niedługo prześlemy potwierdzenie.
Rozumiem twoje rozczarowanie, Tim. Ale uwierz, że zostając z nami…
Zostając z nami…
Podpisując umowę przed świętami, będziesz mieć spokojną głowę
i spędzisz czas z dziećmi.
NIE
TAK
CALLIE NIE ODEBRAŁA
Jak tam szwy?
Nie odebrała.
Posłuchaj.
To był długi dzień. Co powiesz na gorącą czekoladę?
Tak?
Oddzwoni i opowiesz jej o wypadku na quadzie.
- Ile chcesz pianek? - Co to za pytanie?
To już wszyscy.
Cieszą się na tę świąteczną galę.
- Nie przypominaj mi. - Czemu?
To jedyny czas w roku, kiedy musimy prosić o pieniądze.
Pokazując, ile ich już macie.
Mylą się, prawda?
Tak.
Mam trzy nieodebrane telefony od Hannah.
Nie dzwoń teraz. Pewnie śpi.
- My też powinniśmy. - Zaczekaj.
Zasłużyliśmy na to.
Znalazłem nowe wino od Ber…
Bernat? Bernet? Nie wiem, jak to wymówić.
Bern… Podobno jest dobre.
Borówki.
I rumianek?
Tak!
Przepraszam. Dobrze ci poszło.
Wszystko gra?
Tak. Nie chodzi o ciebie.
Jestem trochę rozkojarzona.
Callie jest nieosiągalna od kilku dni.
Oby nic jej nie było.
Jest zestresowana.
Każda od czasu do czasu wpada w amok przed ślubem.
- Mówimy o Callie. - Właśnie.
Mówimy o Callie.
Jest dorosła.
- MUSZĘ CI COŚ POWIEDZIEĆ! - ZADZWONIĘ JUTRO.
Akurat.
Dokąd mnie zabierasz?
Myślałam, że idziemy coś przekąsić.
Uważaj.
Pomogę ci.
Callie, poznaj Susan.
Susan, to Callie.
Kim jest Susan?
Nazwałem łódź po babci.
Co to za gest?
Chciałem ci podziękować.
Pomogłaś zatrzymać 80% naszych dostawców.
I dobrze przy tym wyglądasz.
Nie ma za co.
I dziękuję.
Dzięki Victorii wrócę do domu z nową garderobą.
A skoro mowa o Victorii,
to dziwne, że o niej nie wspomniałeś.
Naprawdę? Rzeczywiście.
Na zdrowie.
Zdrowie.
Teraz możemy naprawić całą resztę.
Myślałam, że już to zrobiliśmy, dzwoniąc.
Nie. To było coś, ale mamy jeszcze dużo do zrobienia.
Chętnie pomogę.
Jak ci się podoba to miasto?
Nie sądziłam, że to powiem, ale jestem zachwycona.
Spotykam dwunożne ssaki zamiast czworonożnych
i codziennie mogę próbować latte z innej kawiarni.
Sama nie wiem.
Może powinniśmy spędzić tu więcej czasu.
- Zabawne, że to mówisz… - Byliśmy bardzo zajęci.
Jeszcze nie podpisałem. Wysłałeś mi to wczoraj.
To poważna decyzja. Nie mogę jej podjąć ot tak.
Na wszelki wypadek wydrukowałem kopię.
- Nie powiedziałeś jej? - Nie.
A wczoraj?
Najlepsza jak dotąd.
Mamy salę.
Mamy też garnitur i suknię.
Dobrze, że ją kupiłam?
Myślałam, że na ślub założę sukienkę mamy.
Świat wiele by stracił, gdybyś nie włożyła tej pięknej sukni.
Twoja matka by zrozumiała. Czasem trzeba zmienić plan gry.
Co takiego?
Oglądam sport. Do boju, Niners.
Witajcie, gołąbeczki.
Leo.
Chciałam osobiście podziękować ci za twoją pracę.
Jesteś dla nas idealnym, gwiazdkowym prezencikiem, co?
Cieszę się, że pomogłam.
Radziłam, żeby zaproponował ci pracę, gdy się sprowadzicie.
Sprowadzimy?
Mam dla was cztery mieszkania, każde o powierzchni ponad 280 metrów,
z zabójczymi widokami i perspektywami na powiększenie rodziny.
Dajcie znać, gdy będziecie gotowi je obejrzeć, słodziaki.
Mieszkania?
To chyba moja wina.
Wczoraj podzieliłem się wieściami…
Jakimi wieściami?
Matka na dobre rezygnuje ze stanowiska w Van Aston Enterprises.
Przekaże mi firmę, jeśli podpiszę dokumenty.
- Miałeś już niczego nie ukrywać. - Nie podjąłem decyzji.
- Miałem powiedzieć wczoraj… - Zrób to teraz.
Co z naszym życiem w Petalumie?
Kocham nasze życie.
Ale powinnaś rozumieć, że to firma mojego taty.
Podpiszę papiery albo stracimy wszystko, na co pracował.
Nie możesz mnie tak wykluczać.
Jakbyś chciał się mnie pozbyć.
- Nie, jakoś to ogarniemy. - Sam się ogarnij.
Nie mogę poślubić was dwóch.
Co to miało znaczyć?
Muszę się przewietrzyć.
- Co ci zrobiły te kartki? - Nie chcę ich. Nic nie jest takie samo.
Wszystko się zmienia. Inaczej wciąż nosiłabyś pieluchy.
Nie wiedziała, że miałam szwy.
Już je wyciągnęli, a jej to nie obchodzi. Jakby o nas zapomniała.
To ostatnia niedziela przed Gwiazdką.
Wtedy dekorujemy choinkę.
O tym też pewnie zapomniała.
Twoja siostra planuje wymarzony ślub.
Wychodzi za mąż w Wigilię.
Czy to nie fajnie?
Odpuść jej trochę.
Wiesz co? Kiedy wróci, ukarzemy ją
i damy jej najgorszą robotę, jaką ona zwykle daje nam.
No dobra.
Udekorujmy choinkę tak bogato,
żeby zobaczyli ją aż z San Francisco.
Dobra?
CO SIĘ STAŁO?
MAM SZWY. ALE JUŻ NIE BOLI.
Zapraszamy na jasełka!
Bilety można kupić za datek.
Zyski wesprą lokalnych bezdomnych!
Serwujemy ciepłe posiłki przez całą zimę.
JASEŁKA
Straszny tłok tu dzisiaj.
W weekendy wpadają zwykle ci pracujący.
Jeśli nie zarabiasz fortuny, miasto cię pochłonie.
Zwłaszcza gdy musisz wykarmić rodzinę.
Trudno w to uwierzyć.
Wydaje się, że w tym mieście pieniądze rosną na drzewach.
Tylko dla tych, którzy są na tyle bogaci, by je zasadzić.
Jak Van Astonowie.
Właśnie.
À propos, byłem zaskoczony, że Joseph wstrzymał darowizny,
choć wie, że razem dorastaliśmy.
Van Astonowie finansują jadłodajnię?
Tak. Nie wiedziałaś?
Nie.
- Firma ma problemy… - Nie musisz niczego tłumaczyć.
Mieliśmy szczęście, że tak długo nas wspierali.
Ainsley.
Chcesz pomóc przed występem?
Nie.
To Callie, przyjaciółka z rodzinnych stron.
W tym roku zatrudniliśmy Ainsley do roli Maryi.
Skoro o tym mowa, nie dam rady dzisiaj.
Złapałam robotę…
Za 20 minut zaczynamy.
To nie mój problem.
Jak w ciągu 20 minut znajdę kogoś do roli Matki Boskiej?
Zostawiłam komórkę.
Powodzenia.
Jesteś tego pewna?
Mamy dwa występy. Spędzisz tu cały dzień…
Muszę się przebrać.
- Co to za strój? - Chyba potrzebowałaś wymówki.
Proszę bardzo.
Więcej niż zarobisz w miesiąc.
Nie ma za co.
Nieważne.
Porodziła tego, który zostanie uznany za najcenniejszy dar, jaki otrzymał świat.
Bóg wszechświata przybył do nas pod postacią skromnego niemowlęcia.
Niech duch świąt wypełnia nasze serca
do końca naszych dni.
Dziękujemy. To na razie wszystko.
Zostańcie na kolejny występ, jeśli chcecie.
Pogłaszczcie Hopey. Jest bardzo przyjazna.
Cześć, tu Callie Bernet. Zostaw wiadomość.
Byłaś rewelacyjna.
Urodzona z ciebie Dziewica.
Proszę, nie mów tak więcej.
Może to egoistyczne, ale chciałbym, żebyś została w mieście.
Tęsknię za tobą.
Czuję, jakby to było wczoraj.
Błagaliście z Liamem, żebym podwiózł was do kina.
Życie było wtedy takie proste.
Nie pamiętasz, prawda?
Czego?
Jak żarliście się z Liamem o waszą przyszłość.
Chciał, żebyś wybrała Uniwersytet Kalifornijski.
Ty wolałaś studiować w St. Louis
ekonomię społeczną i rolnictwo jak twój tata.
Co tydzień zmieniał wam się plan.
A potem nie mieliśmy nawet szansy żadnego wybrać.
Dogadalibyście się, bo się kochaliście.
Tak.
W związkach najważniejsze są kompromisy.
Nie utrzymasz Josepha z dala od miasta,
tak jak on nie zmusi cię do opuszczenia farmy.
Dogadacie się z Josephem.
Dokąd idziesz?
Wracam do hotelu. To przecznicę stąd, przejdę się.
Absolutnie.
Waniliowe chai?
Dziękuję.
Jak się czujesz?
Jestem wszystkim trochę zmęczona.
Skarbie.
Poczekaj, aż wielki dzień będzie tuż-tuż. Nie zmrużysz oka.
Ja przed swoim ślubem nie spałam przez 36 godzin.
Długo jesteś mężatką?
Nie doszło do ślubu. Odwołaliśmy go.
A raczej on to zrobił.
Przykro mi.
Na twojej dłoni wygląda znacznie lepiej niż na mojej.
Zawsze uważałam, że mam zbyt podłużne dłonie na szmaragdowy szlif.
Lepiej wygląda na grubszych dłoniach.
Widzisz, jak ten kształt wydłuża nadgarstek?
Bez urazy. Jest przepiękny.
Nie mówił, że byliśmy zaręczeni?
O rety.
Chyba mam za długi język.
- Co ty robisz? - Jadłodajnia Owena straciła fundusze.
Więc o to chodzi?
Musieliśmy dokonać cięć, żeby nie paść.
Mówiłem, że wznowimy finansowanie, jeśli dostawcy się zadeklarują…
Firmę stać na galę, która kosztuje więcej niż ludzie zarabiają w rok,
ale nie na pomoc osobom,
które oddałyby wszystko za ciepły posiłek w święta?
Ile kosztuje sala weselna?
Moglibyśmy wziąć ślub w winnicy za darmo.
Tak jak sobie wyobrażałam.
Ty i ja, kilkoro wyjątkowych gości, moja rodzinna ziemia.
Ale skąd miałbyś to wiedzieć? Nie zapytałeś mnie.
I nie rozumiem, jak możesz tak po prostu stać
i dalej mieć przede mną sekrety po tym, co przeszliśmy!
Jeśli chciałeś dać mi używany pierścionek, mogłeś poprosić o ten od Liama.
Według Victorii bardziej pasuje do moich grubych palców.
Victorii? O czym ty mówisz?
Dobrze, że tu przyjechaliśmy.
Zrozumiałam, że to tu jest twoje miejsce.
Ale nie moje.
Wyrzuć to z siebie.
- Wino? - Nie wino!
Mówiłaś, że chcesz się przejść i pogadać,
więc doszliśmy aż tu, całą drogę gadając.
Bolą mnie łydki i wiem, że coś jeszcze leży ci na sercu.
Nie masz się czego bać…
bo się w tobie zakochuję.
- Co? - Co?
Bo…
zakochuję się w tobie.
Przepraszam.
Nie. Po prostu nie spodziewałam się…
- Rozumiem. To nic. - Dlatego chciałam…
Wybacz.
Chyba też się w tobie zakochuję.
Na pewno.
Zakochuję się w tobie.
Serio?
- Zakochujesz się? - Tak.
Tylko…
Tyle robisz dla Callie
i jej rodziny,
i tej ziemi.
Po prostu…
Chcę wiedzieć, czego pragniesz.
Gdzie siebie widzisz za jakieś pięć, dziesięć lat?
Joseph!
No proszę.
Masz, czego chciałaś.
O czym ty mówisz?
Pozbyłaś się jej,
bo nie przebolałaś, że nam nie wyszło.
Chyba mnie nie obwiniasz za swój brak szczerości?
Wiesz, ile ona dla mnie znaczy.
Nie zrobiłam nic złego.
Sam jesteś sobie winny.
Poza tym
chyba obojgu wam wyjdzie to na dobre.
Co?
Lepiej odwołam rezerwację sali.
Zdjęcie masz na mailu.
- Chcesz pogadać teraz czy później? - Nie!
Miałam rację.
Trzymałam go na farmie, żeby odwlec nieuniknione.
A pierścionek byłej narzeczonej, o której nie wiedziałam?
Może nie znasz całej historii.
To bez znaczenia. Uznał, że porzucę moje życie
i wszystko tak po prostu zostawię?
Co to za mina?
Czy on nie zrobił tego dla ciebie w zeszłym roku?
Nie!
Tak. Ale to nie to samo.
W porządku.
Przynajmniej farma nadal stoi.
Nie puściliśmy jej z dymem!
Jak tam Manny?
Dobrze!
Bardzo dobrze.
Wiem, że nawaliłem na całej linii.
- Znowu. - Tak.
Ale Owen i Callie?
To niemożliwe. Jest bratem jej zmarłego narzeczonego.
Że co?
Pozory mogą mylić. Niech wszystko przycichnie.
Zadzwoń za parę dni.
Jutro masz galę. Na niej się skup.
- Przejdzie jej do ślubu. - Jakiego ślubu?
Pozwól.
Ja to wezmę.
- Masz te dokumenty? - Oczywiście.
W tej niepewnej sytuacji została mi tylko spuścizna taty.
Czuję, że ona nie wróci.
Chyba masz rację.
Sądząc po jej postach, jest
na wyspie.
Co z tobą? Mówiłem o Callie!
Dzięki, tego nie da się odzobaczyć.
Czego tak naprawdę chcesz?
Chcę poślubić Callie.
A ona ciebie.
- Nie może wyjść za mnie dwóch. - A który jest prawdziwy?
No to idę.
Powodzenia.
POKÓJ HANNAH NIE WCHODZIĆ!
- Han? - Nie jestem głodna.
W porządku.
Widziałam choinkę!
Świetna robota. Jak udało wam się zmieścić tyle lampek?
Manny pomógł, bo ciebie tu nie było.
Założyli mi szwy.
Podobno nie mieli na szyciu lepszej pacjentki.
- Nie płakałam. - Nie wątpię.
Gdzie jest Joseph?
Jeszcze nie wrócił.
O rety.
- Madame pozwoli. - Dziękuję.
Hannah do nas nie dołączy?
Nie, dopóki nie zjawi się Joseph.
- Co? - Powiedz jej.
Co mam powiedzieć? Chcesz… Nie powiem jej.
Nie dzisiaj. To nie jest…
Co jest między wami?
- Widziałem to po jej ustach. - Mieliśmy ci powiedzieć.
- Wiedziałem, że chce tego towaru! - Byłaś zajęta.
Chwila, zaczekajcie! Co? Czy wy…
Wy…
Kiedy mnie nie było? Dobrze rozumiem?
- Bardzo się cieszę! - Dziękujemy.
Co jeszcze się działo pod moją nieobecność?
- Nie! - Co?
Nie wierzę, jakie to jest pyszne. Dzięki!
- Pycha. - Bardzo dobre.
- Nie powiesz jej? - Nie.
A ja mogę?
- Dobra! - Wszystko gra?
No dobra.
Dziesięć lat temu,
gdy przeprowadziłem się do Kalifornii, miałem niewiele celów.
Chciałem znaleźć darmowe lokum
i zarabiać tyle, żeby starczyło na gry wideo.
Ale dopiero, gdy zacząłem pracować tutaj, zrozumiałem,
że od początku szukałem rodziny.
Od dawna jestem sam
i po raz pierwszy w życiu czuję, że znalazłem swoje miejsce.
Ty, Hannah, ta ziemia.
Jesteście moją rodziną.
Kocham was. Zrobiłbym dla was wszystko.
Dość się napłakałam przez ostatnią dobę.
- Jeśli nie przestaniesz… - Przejdę do sedna.
Chcę kiedyś założyć własną rodzinę.
Dać im taką samą radość, wsparcie i akceptację,
jakie dostałem od was, ale nie zrobię tego
bez kawałka własnej ziemi.
Przeliczyłam…
Przeliczyłam wszystko i Manny może pracować tu bez zmian,
ale z jego comiesięcznej pensji
15% mogłoby iść na spłatę pięciohektarowej działki.
W pięć lat wykupi ziemię za uczciwą cenę.
Jest tam drzewo dające zarąbisty, popołudniowy cień,
które z chęcią…
- Tak! - Co?
Że też wcześniej na to nie wpadłam.
Sprzedasz mi część swojej ziemi?
Wesołych świąt.
Dziękuję. To wspaniale!
Wszystko w porządku?
- Jest tam Callie? - Tak!
Mogę z nią pogadać?
Pyta… Wiesz co? Chyba jest zajęta.
Ale mam ci wiele do powiedzenia.
Myślałem o przyszłości i gadałem z Callie.
Odsprzeda mi część ziemi. Genialnie, co?
Przepraszam, skarbie.
Powinnam była zapłacić za jej przechowanie.
Jest piękna.
Ty jesteś piękna.
- Co sądzisz? - No nie wiem!
- Przymierz ją! - Mogę?
- Tak! - No dobrze.
O rety!
Kochanie, wyglądasz oszałamiająco.
- Podoba mi się. - Naprawdę?
Marzę…
o takim małżeństwie jak twoje i taty.
Opowiadałam ci historię o niewidzialnym plecaku?
- Nie. - Nie.
Kiedy się rodzimy,
wszyscy mamy „niewidzialny plecak”,
w którym przechowujemy nasze doświadczenia i wspomnienia.
Plecaki niektórych ważą raptem parę kilogramów.
Prawie ich nie zauważają.
Ale inni czują, jakby ciężar całego świata spoczywał na ich barkach.
Czasem dowiadujemy się, co skrywa plecak partnera,
dopiero po wielu latach małżeństwa.
To nic.
Każdy z nas ma jakiś bagaż.
Cząstki siebie, które woli ukrywać…
nawet przed tymi, których kocha najbardziej.
Musisz zaakceptować to, co skrywa plecak twojego partnera,
zanim odkryjesz jego zawartość.
Inaczej czekać was będzie długa i wyboista droga.
Musicie nawzajem dźwigać swoje ciężary.
Mamo, chyba wiem już o Liamie wszystko.
Wiem o tym, skarbie,
ale pewnego dnia możesz dostrzec w nim coś,
co bał ci się pokazać.
Ale znasz jego serce, prawda?
Przebaczenie to prawdziwa supermoc!
- „Siedemdziesiąt siedem razy”. - Tak.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Przepraszam.
To ja cię przepraszam.
Byłam przytłoczona i zajęta. Powinnam była częściej dzwonić.
Bierzecie z Josephem ślub?
Ty i ja jesteśmy drużyną.
Obiecuję, że już nigdy nie będę zbyt zajęta dla siostrzyczki.
- Dobrze. - Wybaczasz mi?
- Tak. - Pokaż mi tę odlotową bliznę!
Auć. Bolało?
Głowa do góry.
Kocham cię, młody.
MISJA ŚW. HENRIETTY
Cześć!
Masz mi coś do powiedzenia?
Nie przejmuj się. Callie mówiła, że macie drobne problemy.
Różnie bywa.
Różnie bywa?
W każdym związku różnie bywa, ale nie trzeba od razu podrywać…
Podrywać?
O czym ty mówisz?
O tobie i Callie. A niby o czym?
Ja mówię o jadłodajni.
Tylko przyjaźnię się z Callie.
Byli z moim bratem parą od liceum.
Nigdy bym się do tego nie posunął.
Tak?
Więc jak to wyjaśnisz?
Zrobiono je podczas ostatnich jasełek.
Spójrz, to ten sam kostium.
Jasełek?
Matka Boska porzuciła mnie na jeden dzień i Callie ją zastąpiła.
Nie powiedziała ci?
Chyba zapomniała o tym wspomnieć.
Mam u niej dług.
Dzieciaki jadą cały dzień autobusem, żeby obejrzeć jasełka,
zobaczyć osła.
Wiesz co?
Nie pakujcie się.
Poszukamy cięć gdzie indziej.
Dziękuję. Zostań na przedstawieniu!
Mama?
Przejdę do sedna, bo zasięg jest tu fatalny!
Według Victorii nici ze ślubu. Co się stało?
Myślałem, że damy sobie radę.
Szkoda, że jej nie widziałaś. Sama dogadała dostawców,
których byśmy nie domknęli.
Nie dziwi mnie to.
A ja wszystko zepsułem.
Ani to.
Jak mogłaś zostawić mi taką decyzję?
Wiedziałam, że podejmiesz tę właściwą.
Skąd?
Pomysł z otwarciem firmy zrodził się w naszej kawalerce.
Choć pojawiły się pieniądze, to nie one były najważniejsze.
Gdyby twój ojciec żył, powiedziałby ci, że nie przepracował ani dnia.
Po jego śmierci, pogubiłam się w tym wszystkim…
W mieście, pieniądzach.
Ty i Callie pokazaliście mi, jak to jest słuchać głosu serca.
Ono mnie tu przywiodło!
Nigdy wam się nie odwdzięczę.
A co ze mną?
Napraw to.
Już raz ci się udało. Uda się i kolejny.
„NASZ ANIOŁ STRÓŻ NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH”
Cześć, mamo.
Boże! Tęsknię za tobą.
Nie jest łatwo.
„Siedemdziesiąt siedem razy”?
To chyba o jeden błąd za dużo.
Ale miałaś rację.
Znam jego serce.
Kocham go.
Wybaczyłabym mu i tysiąc razy, gdybym musiała.
Odbiło mi?
Żałuję, że cię tu nie ma.
Bóg wszechświata przybył do nas pod postacią skromnego niemowlęcia.
Bez czerwonych dywanów, limuzyn,
paparazzi, informacji prasowych,
ale po cichu,
pod osłoną nocy.
O tej porze roku
spoglądamy na zgiełk rozpędzonego świata
i dla odmiany bardziej skupiamy się na ludziach niż rzeczach.
Najważniejsze w życiu
wcale nie są rzeczy.
Niech duch świąt wypełnia nasze serca.
No cóż,
bez wymyślnej garderoby Victorii lepiej nie będzie.
Jesteś idealna!
Na co komu markowe ciuchy z takim ciałem?
Do dzieła.
Tak jest.
GALA ODWOŁANA
Dziękuję.
Joseph, nie możesz tego zrobić!
- Już to zrobiłem. - To samobójstwo!
Co mam powiedzieć zarządowi? Goście będą tu za 20 minut.
Nie wiem. Niech spędzą weekend w jednym z naszych hoteli.
Albo niech zawrócą prywatne odrzutowce i spędzą święta w domach.
Za późno.
Harry.
Panowie,
zaufajcie mi, wszystkim się zajmę.
Joseph nie dostrzega wagi tego wieczoru.
Wesołych świąt.
Co u twojej żony i dzieci?
W porządku.
Ile lat ma twój najmłodszy syn?
Dziewięć? Dziesięć?
Osiem.
O co ci chodzi? Nie mamy czasu.
Widziałem dziś dzieciaka.
Nie miał butów, był w wieku twojego syna.
Jechał czterema autobusami, żeby wypić kubek gorącej zupy.
Boso.
A my będziemy zbierać miliony dolarów, tylko po co?
Gdy tata zaproponował ci posadę dyrektora,
dlaczego ją przyjąłeś?
- Dla rodziny. Moich dzieci. - A jednak jesteś tutaj.
Z dala od rodziny, tuż przed świętami,
pochłonięty pracą.
GALA ODWOŁANA
Na farmie Bernet nauczyłem się, że prostota bywa lepsza.
Mniej czasem znaczy więcej.
Przejmuję obowiązki prezesa
Van Aston Enterprises ze skutkiem natychmiastowym.
W firmie nastąpi zmiana.
Zamiast dbać jedynie o udziałowców, zadbamy też o społeczność.
Może ci się to nie spodobać, ale 10% rocznych zysków
trafi do lokalnych organizacji charytatywnych.
Jakich zysków?
Uważam was wszystkich za rodzinę
i liczę, że to nie zmieni naszych relacji.
Ale jeśli zmieni…
to trudno.
Jeśli jesteście głodni, w jadłodajni obok mają prawdziwą ucztę.
Chętnie coś zjem.
ŚWIĄTECZNY POSIŁEK PO SĄSIEDZKU!
WEŹ BUTELKĘ!
Niezła przemowa.
Każde słowo było szczere.
Przeprosiny nie zmienią faktu, że miałem przed tobą tajemnicę.
Wybaczam ci.
- Tak po prostu? - Tak.
Twoja przemowa?
To Joseph, którego znałam przez ostatni rok,
i za takiego Josepha chciałabym wyjść.
Nadal tego chcesz?
Zrobię wszystko.
Nie potrzebuję miasta. Teraz to wiem…
Nie każę ci rezygnować z życia tutaj.
Coś wymyślimy.
Poza tym masz wiele do zrobienia.
Organizacje charytatywne?
Nie możesz tego robić z Petalumy, prawda?
- A co do ślubu… - Właśnie.
Sala przepadła.
Mam inny pomysł.
Możemy porozmawiać?
Wiesz, że miło wspominam nasze wspólne lata.
Jesteś pracowita i ambitna.
Właśnie taką osobę wielu widziało
jako żonę Josepha Van Astona.
Powinienem był to zrobić już dawno,
ale przepraszam cię
i liczę, że mi wybaczysz.
Jaką miałeś wymówkę?
„Małżeństwo nie jest dla mnie”.
Zawsze myślałam, że to ja poskromię lwa.
Gdy patrzyłam, jak Callie paraduje z pierścionkiem…
Który według twoich słów należał do ciebie?
- Joseph. - Nie chcę się kłócić.
Ale o ile dobrze pamiętam, zachowałaś pierścionek ode mnie.
Przerobiłam go na piękne, brylantowe kolczyki.
Sprawdźmy, czy pasują!
Dlaczego teraz? Po tylu latach?
Zaczynam zdawać sobie sprawę, że skrywanie tajemnic
może kogoś ranić.
Wesołych świąt!
Może jednak się zmieniłeś.
Próbuję to udowodnić.
Tobie,
wszystkim.
- Tamto zdjęcie… - Wiem.
To nic.
Dobrej zabawy.
Joseph nas sobie nie przedstawił.
Jestem Owen.
KAMPANIA CHARYTATYWNA POŁĄCZONA Z OFERTĄ PUBLICZNĄ
TAM DOM TWÓJ, GDZIE SERCE TWOJE
DZIEWIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ…
Joseph!
- Co? - Właśnie…
- Co? - Już czas!
- Na co? - Dziecko się rodzi! Szybko!
- Wezmę wóz! - Nie ma czasu!
- Zaraz zostanę tatą. - Tak, będziesz tatą!
Joseph!
Napisy: Agnieszka Komorowska