Proszę, wpuśćcie mnie!
Proszę, pomocy!
Rick, Jenna, otwórz!
Jenna.
Zaczekaj.
- Żartujesz? - Zaczekaj. Bądźmy rozsądni.
Pomyśl o dziecku.
- Lila może zginąć. - My też.
Spójrz.
Ktoś tam jest
KAMERA 1 – DRZWI FRONTOWE
Mój Boże. Pomocy!
- Musimy, Rick. - Rick, Jenna, wpuśćcie mnie!
- Wypuść mnie. - Proszę!
- No dalej. - Dobrze.
- Nie! - Otworzę bramę
i od razu ją zamknę.
Uważaj.
BLOKADA ZAMKNIĘCIA
Proszę!
- Jenna, Boże. Proszę! - Lila, mój Boże.
Lila!
- Nie! - Lila!
Rick, pomocy!
Lila, podaj mi rękę.
Lila!
Złapię ją.
No dalej!
- Boże. - No dalej!
Cholera.
AKTYWACJA BLOKADY
KAMERA 2 – OGRÓDEK
Dupki.
Pierdol się!
Zwiąż ją mocno.
Drań.
Zostawcie mnie.
Co robisz? Odchodzisz?
Ty tchórzu.
Dzięki za przyjście.
Wiem, że przyjście po południu nie jest łatwe,
ale naprawdę chciałem poznać matkę mojej ulubionej uczennicy.
Nie ma kłopotów?
Ani trochę.
Proszę.
Jane jest świetna we wszystkim,
zwłaszcza matematyce.
Ma do niej dryg.
Pani córka jest wyjątkowa.
Może być pani dumna.
Dostałam się na laboratoria z robotyki?
Byłaś blisko,
ale Brad był nieco lepszy.
To nie moja decyzja,
ale w kolejnym semestrze na pewno się uda.
Jej babcia przypłynęła z Barbados z ośmioma dolarami w kieszeni.
Zrobiła to właśnie dla niej.
Będzie jeszcze szczęśliwsza,
kiedy Jane dostanie się na dobre studia.
Ile to będzie kosztować?
Z zacięciem i ocenami Jane?
Na pewno dostanie stypendium.
Dopilnuję tego.
Zawsze wiedziałam, że jesteś bystra.
Masz to po mnie.
Wiem, mamo.
Ucz się dalej i rób to, co robisz,
a możesz wiele osiągnąć.
Jako pierwsza w rodzinie pójdę na studia.
Owszem.
Kojarzysz konkursy, które robi Candice?
- Można wygrać stypendium. - To nie moja broszka.
Hej.
Powiem ci coś, czego nikt inny ci nie powie,
bo cię tak nie kocha.
Wygląd się liczy
i może być równie ważny, co bystry umysł.
Razem zapewnią ci sukces.
Mamo.
Jeśli ma ci się udać w ich świecie,
musisz zagrać w ich grę.
Jane.
Niepotrzebnie to utrudniasz.
Ja?
Trochę podotykają, trochę pomasują,
ale nic nie na miejscu.
Nie na miejscu? Ty gnoju!
Zrobisz sobie krzywdę, jeśli będziesz walczyć.
Pierdol się.
Kto to?
Nie twoi kumple. Ich poznaję z piętra.
Dziewczyny.
Jak je tu ściągnąłeś?
Co im zrobiłeś?
Nie wiem, jak się tu znalazły.
Zostawiam to Zbieraczom.
Wszystkie przemowy i e-maile
o różnorodności i równości
- to stek bzdur. - Nie.
Wcale nie.
Podziwiam kobiety.
W końcu co tu robimy? Celebrujemy twoją płeć.
Ciebie, Jane.
Jesteś ohydny.
Obrzydzasz mnie.
Drapieżnik.
Tylko w noc, kiedy mogę.
Przez ile nocy o tym myślałeś?
Tyle, ile ty planowałaś moje morderstwo.
Hej.
Trzymaj się.
Anya.
Nie pozwolisz na to, prawda?
Anya?
Anya!
Hej, chodźcie! Mamy zamieszki!
Chodź, szybko.
Poszli. Chodźmy.
Chodź.
No chodź.
Nie.
Dobra.
Przejdziemy.
Dobra.
Szybko, chodźmy.
- Bierz go! - Sabotaż!
Pokaż, kto tu rządzi.
Zara padnie.
Co robisz?
Zawróćmy.
- Brać go! - Chodź.
Troy, wybij mu zęby!
Na co cię stać?
Musimy dostać się do lasu.
Wstawaj.
- Chodź. - Dawaj.
Strzel go.
Tak!
Chodź.
Nic ci nie jest.
Jesteś bezpieczna.
Nic ci nie jest.
Pokaż się.
Jezu, twoja głowa.
Zaczęli strzelać. Nie wiedziałam, czy żyjecie.
Udało nam się.
Boże.
- Czy ten mężczyzna... - On nie żyje, Lila.
Już go nie ma.
Spokojnie, brama jest zamknięta.
Moi rodzice...
To było...
- Mój Boże. - Tobie nic nie jest.
Żyjesz.
To koniec.
Spójrz na mnie.
Już dobrze. Jesteś bezpieczna.
- Umyjmy ją. - Tak.
Chodź.
Dobra, panowie.
Powitajcie na scenie uczestniczkę numer 19,
Jane Barbour.
Jane chodzi do trzeciej klasy
i przewodniczy kółku matematycznemu oraz jest wiceprezesem rady uczniów.
Kiedy nie odrabia lekcji, ogląda filmy ze znajomymi
- i piecze z mamą. - Tak!
- Świetna! - Jej ulubione przedmioty
to fizyka i rachunkowość.
Po studiach chce zostać inżynierem albo biologiem.
- Błyszcz. Dasz radę. - Gorące brawa
dla uczestniczki nr 19, Jane Barbour.
25. REGIONALNY KONKURS PIĘKNOŚCI
Powitajcie na scenie uczestniczkę numer 20,
Shelby Young.
Shelby...
Nie przestawaj się uśmiechać.
Nie chcę tego robić.
Co?
Miałaś się tylko uśmiechać.
Czuję się tam strasznie.
Nie możemy się teraz poddać.
Wygrywałaś.
Jesteśmy blisko poważnych zawodów.
W konkursach stanowych można wygrać wielkie stypendia.
Skoro chodzi o stypendia,
- to po co mi bikini? - Nie ja ustalam zasady.
Musimy ich przestrzegać.
Mamo, proszę.
A teraz strój wieczorowy.
Chodź. Szybko.
Musimy cię przebrać.
Jaka jest różnica między penisem a premią na Święta?
- Co? - Co?
Premią twoja żona się zajmie.
Dobry.
Zostaw mnie.
Jane...
jest niespodziewanym dodatkiem do dzisiejszej kolekcji.
Pracuje przy prawie słuszności?
Tak.
To problem?
Nie, tylko pytam.
Te same zasady?
Tak.
Nie jest tak źle.
Dużo szczekają, ale nie gryzą.
Zabrali mnie tu rok temu.
Nic ci nie zrobią.
Zrobili ci to?
Mogłaś coś zrobić.
Powiadomić zarząd, udziałowców albo prasę.
Kogokolwiek.
To bez znaczenia.
Wiesz, ile takich maili dostają?
Póki firma ma zyski,
nikogo nie obchodzi, jak David świętuje Oczyszczenie.
Mnie obchodzi.
To jest straszne.
Nic ci nie będzie.
Spójrz na mnie. Zagrałam
- i się opłaciło. - Zagrałaś?
Tak.
Zamknij oczy, będzie łatwiej.
Wszystko minie szybciej.
- Też ci się opłaci. - Anya, nie odchodź...
Anya.
W tylnej kieszeni mam kartę. Weź ją
i zadzwoń pod numer na niej.
Proszę.
W kieszeni.
To Święte Położne.
Zadzwoń do nich.
ŚWIĘTE POŁOŻNE
Dobra?
Hej.
Znam miejsce. Dotrzemy tam.
Zostaniemy tam resztę nocy.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Czego chcesz?
Usłyszeć „dziękuję”.
Albo dostać Purpurowe Serce.
Nie prosiłam cię, byś przyjechał.
A czego się spodziewałaś, kiedy wysyłałaś ten list?
Co jest z tobą, u licha?
Nie mów tak. Wiele przeszłam.
Ja też.
Ile osób zabiłeś?
Należę do piechoty morskiej, wykonuję rozkazy.
A dzisiaj?
Zrobiłem to, co musiałem.
Nie dałaś mi wyboru.
- To moja wina? - Nie o to mi chodzi.
Sama sobie radzę, Miguel.
I jak na tym wychodzisz?
Zaczekaj.
Przepraszam.
Nie chciałem.
Po prostu...
Gdyby nie ja,
- wiesz, co by się stało? - Tak.
I nie zrozumiesz, ale chciałam tego.
- Pen, Jezu. - Wierzyłam w wiadomość Tavis.
- Wyprała ci mózg. - Zajęła się mną,
- kiedy nie miałam nikogo. - Wykorzystała cię.
- Gdyby rodzice to słyszeli... - Przestań, dobrze?
Wiem, że mnie nienawidzisz,
ale byłam gotowa.
Chciałam wrócić do domu i zobaczyć ich.
Myślisz, że cię nienawidzę?
Jesteś dla mnie najważniejsza na świecie.
- Zrobię wszystko. - Nie proszę cię o to.
- Wiem, ale muszę. - Nie jestem dzieckiem.
Pen.
Podpalcie go.
Chodź!
Chodź. Chodźmy.
Nie trzeba zakładać szwów. To dobrze.
Świetnie.
Upewnimy się, by nie wdała się infekcja.
Musieli to planować od miesięcy.
Nie wierzę, że Catalina brała w tym udział.
Szukałam cię.
Pukałam. Jak się wydostałaś?
Sypialnia ma bibliotekę.
Chowałam się w niej w liceum, kiedy miałam dość rodziców.
Usłyszałam wybuch...
i ukryłam się.
Zaczęli przeszukiwać sypialnie...
i strzelali do wszystkich...
Już dobrze. Nie mów o tym.
Może lepiej to z siebie wyrzucić.
Jeśli chce.
Wybiegłam.
Wszędzie leżały ciała.
Nie zobaczyli cię?
Byli inni goście.
Był zajęty.
Boże, miałam szczęście.
Nie wiem.
Nie odwracałam się.
Wyszłam przez piwnicę i cały czas biegłam.
Weź prysznic.
To pomoże.
Proszę, przyjacielu.
Jedna dla ciebie.
Bingo.
Będziesz następny.
Zalety bycia szefem.
Oglądanie obrazów w muzeum to jedno,
ale trzymanie ich to zupełnie inna sprawa.
- Niesamowita. - Jesteś gwałcicielem.
Nie przesadzaj.
- Żartujesz. - Zakładam szpilki.
Nie to uzgodniłyśmy.
Ale każdy w finansach je nosi.
Nie ty.
Dalej, zdejmij marynarkę.
Ci ludzie są z innego świata.
Tam liczą się dyplomy.
Oraz rekomendacje, staże.
To przykuwa ich uwagę,
a nie to.
Niech zgadnę, ci ludzie
to mężczyźni?
Tu chodzi
o twoje życie.
Załóż je.
Potrzebujesz tej pracy.
Obie jej potrzebujemy.
Nie zaczynaj.
To błąd.
- Musisz się wybić. - I zrobię to.
Osiągnięciami.
- Wszystko inne to bzdury. - Nie bądź naiwna.
Świat nie zmieni się, bo ty tego chcesz.
Świat się zmienia.
- Chcę być tego częścią. - Posłuchaj.
Zaczekaj, aż będziemy bezpieczne, nim zaczniesz kombinować.
Nie, mamo.
Nie mogę.
Proszę.
Komplikujesz to.
Wiesz, że nigdy się po tym nie pozbieram.
Piękna, młoda dama.
W ostatnie lato zabiłem jelenia.
Wbiłem się w niego. Poszybował przez przednią szybę.
To, co utkwiło mi w pamięci,
to nie tłukące się szkło i bryzgająca krew,
tylko oczy.
Widziałem oczy pełne strachu,
kiedy zrozumiał, że jego życie...
nigdy nie będzie takie samo.
Tak jak twoje teraz.
Nawet Caravaggio by tego nie uchwycił.
Wiesz dlaczego?
Bo strach jest żywy.
Co się dzieje, do cholery?
Zrobi się ostro.
Zamknij się, Spencer.
Nie planowałem tego.
Nick, sprawdź wyłącznik
i upewnij się, że blokada działa.
Uspokójcie się.
Nie strzelaj!
Nikt się nie rusza.
Boże.
Niech nikt się nie rusza.
Nie wiem nawet, czy rodzice chcą być pochowani czy skremowani.
Boże.
Lila.
Nie martw się tym teraz.
Odpocznij.
O reszcie zapomnij.
Wszystko w tym domu...
jest...
Nie mogę tam wrócić.
Nie musisz.
A dokąd pójdę?
Zostaniesz tutaj.
Tyle, ile potrzebujesz.
Dziękuję.
Odpocznij.
W razie potrzeby, zawołaj nas.
O co chodzi?
Chodź.
- Co? - Coś się nie zgadza.
Dobrze.
Lila twierdzi, że grupa ludzi szukała jej w pokoju, prawda?
Tak?
Ale kiedy wybiegła, „patrzył” w drugą stronę.
No i?
Zmieniła historię.
Przeszła piekło.
Chcesz ją teraz maglować? Co za różnica?
Ponieważ...
może celowo o czymś nie mówić.
Niby co?
Może zawarła z nimi umowę.
Z ludźmi, którzy chcieli ją zabić?
Kiedy trzeba, potrafi być przekonywująca.
Mogła pokazać im nasz dom.
Przesadzasz.
Catalina nas wypuściła.
Myślę, że Lila coś ukrywa.
Jezu.
Dobra.
Ross, co, do kurwy?
Miałeś nie parkować przed moim domem.
- Mówiłem ci. - Jezu.
- Przez parkowanie? - Nie.
Chodzi o uprzejmość sąsiedzką.
Tak nazywasz trenowanie psa, żeby srał na naszym trawniku?
To było po tym, jak ściąłeś mój klon.
To był wypadek. Gadaliśmy o tym.
Był na granicy działki i nasz ogrodnik myślał, że...
Pewnie, obwiń ogrodnika. Prawdziwa klasa.
Przebudujemy garaż,
byśmy mogli parkować w nim oba auta.
Problem rozwiązany.
Nie. Teraz tak twierdzisz.
Powinniśmy to zrobić dawno temu.
Racja. Ale finansowo...
było nam ciężko.
Nie rób tego.
Obiecuję, że to zmienimy.
Ale nie robię nic złego.
Nie łamię żadnego prawa.
A co z przyzwoitością?
No właśnie.
Co z nią?
Od 25 lat mieszkałem koło O'Brienów.
- Byli dobrymi ludźmi. - Przestań, Ross. Ona jest w ciąży.
Cieszę się, że wróciłeś...
i nic ci nie jest.
Wiem, że namieszałam.
Nie uważam cię za dziecko,
w porządku? Tata...
kazał mi cię chronić.
To były jego ostatnie słowa.
Chodź. Chodźmy.
Penelope!
Czekaj.
Tutaj. Złap się!
Uciekaj. Ratuj się.
Spokojnie. Poradzimy sobie.
Cholera.
Trzymaj się, uwolnię cię.
Miguel, zbliżają się.
Już prawie.
Pociągnij linę.
Złap ją.
Wytrzymaj.
Puść.
Ma broń.
Chodź. Chodźmy.
Nie podnoś głowy. Szybko!
Mam do tego prawo.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Słyszałem cię w ogrodzie z bratankami.
Nie jesteś taki.
Prawda?
Tak dobrze mnie znasz?
Mieszkacie tu od roku i nawet nas nie zaprosiliście.
Zmienimy to. Zaprosimy was.
- Podaj datę. - Podać datę?
Nie zrobię tego.
Nie powinieneś tu mieszkać,
zadufany, pieprzony dorobkiewiczu.
Wiem, że musisz sobie to wmawiać,
żeby to zrobić, ale to nieprawda.
Popełniliśmy błędy, ale naprawimy je.
Obiecujemy. Nie rób tego.
Naprawmy to.
- Pierdol się. - Proszę, nie.
Jak nie parking, znajdzie się coś innego.
Znam cię.
A tym kraju nie można pozbyć się sąsiada!
Ale za to można oczyścić.
Jenna!
Proszę, nie.
Chodź.
Nie, nie dźwigaj.
Sprzedamy dom.
I damy temu dupkowi to, czego chciał?
Sprzedamy dom.
Mamy dziecko.
Tu miał być jej pokój.
ale to już niemożliwe.
Bo za każdym razem, kiedy będę ją karmić,
kołysać czy śpiewać jej do snu,
będę myśleć tylko o tym,
jak zabiliśmy sąsiada.
A jej maleńkie ciało to wyczuje.
Dobrze.
Tak.
Jeśli chcesz, sprzedamy dom.
Dobrze.
Zabierz go stąd.
Nic ci nie zrobię.
Pomogę ci.
Chodź.
Pospieszmy się.
Anya, rusz się.
Nie ruszaj się.
Hej.
Już dobrze.
Zajmiemy się tym jutro.
Mój tata.
To on mnie uratował.
Dlatego tu jestem.
Byłam w bibliotece.
Prawie się włamali,
kiedy usłyszałam głos ojca.
On...
krzyczał, by odwrócić ich uwagę.
Wrzeszczał, by go zabili.
To ich odciągnęło.
A ja...
wyczołgałam się z pokoju,
zobaczyłam, jak walczy...
z grupą ludzi.
Przeze mnie.
A ja nic nie zrobiłam.
Nie pomogłam mu.
Uciekłam.
Całe moje życie był...
złoczyńcą, a ja byłam dobra.
Wierzyłam w to.
W końcu to ja ratuję świat, nie?
Ale kiedy miałam uratować własną rodzinę,
nawet nie spróbowałam.
Lila, uratowałaś nas.
Zawdzięczamy ci wszystko.
Będzie dobrze, prawda?
Oczywiście.
Wyjdziemy z tego.
Jane.
Nie mam nic więcej do powiedzenia.
Obserwujemy właśnie
- na rynku nieruchomości... - Sprawdziłem wszystkie pokoje.
Nie ma nikogo.
Co teraz?
Zostało kilka godzin.
Przeczekamy to.
- Tak. - Razem.
Chodziło mi...
o później.
Coś wymyślimy.
Na razie,
odpocznijmy.
Spróbuję się zdrzemnąć.
Możesz...
Śpij w pokoju gościnnym.
Ja zostanę na czatach.
Mogę zostać tutaj?
Nie chcę być sama.
Pewnie.
Dziękuję.
PREZYDENT „ZACHWYCONY” REKORDOWĄ LICZBĄ UCZESTNIKÓW
Musimy iść tędy, by tam dotrzeć.
Mają naleśniki.
No dobra, nie wiem tego.
Nieważne. Już obiecałeś.
Tak właściwie, to nie.
Trzeba powiedzieć „obiecuję”, żeby coś obiecać?
Fakt.
Dokąd jedziemy?
W bezpieczne miejsce.
Oczyszczenie to twoja szansa, by powstać
i w końcu odzyskać swoją moc.
Powstań. Zgładź swego gnębiciela.
W Noc Oczyszczenia wykorzystywani, dręczeni
i złamani powstaną razem,
by ramię w ramię maszerować po zwycięstwo.