LICEUM PONEKE
Nie zamierzamy nikogo tu aresztować. Dziś promujemy służbę w policji.
Zdziwicie się może, ale źle wspominam naukę w liceum.
Nie byłem nazbyt lubiany.
Koledzy przepowiadali mi, że zostanę policjantem.
Mnie też.
Nie tyle przepowiadali, co krzyczeli za mną w szkole...
"pies"!
Było jak było,
ale miło będzie pogadać z młodzieżą i zaznać w szkole nieco sympatii.
Pałka stanowi część podstawowego wyposażenia policji nowozelandzkiej.
Używamy jej do obrony i do ataku.
Fajna, nie?
Na koniec, tytułem podsumowania, powiem: Nie zażywajcie narkotyków.
To nic...
Trzeźwość daje najlepszego kopa.
A zdrowy rozsądek daje szacun.
Jesteście dla nas kimś więcej
niż dostarczycielami obciążających dowodów.
Widzimy w was ludzi, interesujące jednostki.
Są jakieś pytania? Proszę.
- Ile zarabiacie? - Eee...
- Mogę obejrzeć taser? - Nie. - Nie.
Jaki pozostawiacie ślad węglowy,
jeżdżąc cały dzień swoim postkolonialnym gratem?
O'Leary, odpowiesz?
- Słyszysz odgłosy sprzeczki? - Owszem.
Rozpoczynam akcję Szafir.
- Tam naprawdę coś się dzieje! - Naprawdę?
Pies!
Nie wolno ci przychodzić w skórze!
To mi ją zdejmij!
- Sprzeczka w toku! - Dyrektorka to załatwi.
Konfiskuję ci kurtkę, frajerze!
POSTERUNKOWA O'LEARY
POSTERUNKOWY MINOGUE
SIERŻANT MAAKA
SEKCJA PARANORMALNA
- Świetnie opanowałeś tę sprzeczkę. - Dzięki, ale to twoja zasługa.
To był wysiłek zespołowy.
Trudna sytuacja, uczeń kontra pedagog.
Otóż to.
Uczeń ubrał się niezgodnie ze statutem.
- Nauczyciel przejął jego strój. - Zgadza się.
Kurtkę skonfiskowaliśmy.
- Leży z tyłu. - Właśnie.
Sprawa załatwiona.
Ładna skóra, serio.
Bardzo ładna.
Przyznaję, ładna.
- To prywatna opinia, nie służbowa. - Jasne.
Patrz na drogę.
Wszystko widzę. Mam boczne lusterka i skupioną uwagę.
Ale chętnie przymierzyłbym tę kurtkę.
Nie za odjazdowa dla ciebie?
- No co? - Trzymaj, przymierzę.
Przecież prowadzisz! Chwyć kierownicę!
Przepraszam.
To był impuls. Uległem mu.
Co cię napadło? Przecież to nie kurtka policyjna.
Mógłbym przypiąć do niej odznakę.
Nie każdy ciuch nada się na mundur, tak jak sandały to nie buty służbowe.
Poza tym prowadzisz.
Co drugi dzień.
Za to ja nie prowadzę.
- To nie mundur! - Tylko przymierzę.
- Zaklepałem ją! - Teraz moja kolej.
- Nie rób tego. Rozpraszasz mnie. - Patrz na drogę.
Patrzę, ale utrudniasz mi koncentrację.
Poza tym masz nie zapięty pas. To wbrew przepisom.
Nie do wiary!
Oblukaj.
- Wygląda spoko. - Dzięki. Wiem.
Leży jak ulał.
Jak wiadomo, młodość to trudny czas dla młodzieży.
Musimy opracować jakieś nowe sposoby dotarcia do nastolatków.
Parker, ty jesteś facetem w typie młodzieżowca, zgadza się?
Ja, szefie?
Przeciwnie.
Już w szkole przepowiadali mi, że pójdę do policji.
Mnie również. Nie doceniali mnie.
Jeśli chcemy przemówić do młodych, winniśmy sięgnąć po dzwonki muzyczne.
- Mów dalej. - Kiedy spotykam się z kumplami,
gramy sobie...
No proszę! Któż to zechciał nas zaszczycić?
Przepraszamy.
Akcje w terenie nie przebiegają według zegarka.
Wyluzujcie.
Co ty powiesz? A w ogóle - co to za strój?
Zdejmij to.
Parker, rozwiń myśl o dzwonkach.
- Chętnie poznam waszą kulturę. - No więc, razem ze swoim zespołem,
Pępkowymi Pięknisiami,
gramy na 12 dzwonkach o różnej wielkości.
Zasada jest taka, że trzeba cały czas trzymać je tak jak rożek z lodami.
Każdy dostaje trzy dzwonki. Każdy dzwonek wydaje inny dźwięk.
Skupiamy się przede wszystkim na...
Siema, frajerzy!
Dla mnie tu jest...
nieklawo.
Minogue, co ty?
Wracaj!
Opiszesz mi w raporcie swoją niesubordynację!
- Pójdę za nim. - Ja pójdę!
Jest taki super, że też bym poszedł.
Nie, Parker! Wszyscy zostają na miejscu.
To zły przykład dla młodzieży.
Zdjęli skórę z niebieskiej krowy, kto wie?
Śledzę partnera.
Nie powinien nosić nieregulaminowego stroju
ani tym bardziej mojej kurtki.
Jeśli chodzi o styl, jestem praworządnym buntownikiem.
Zgrywa się, udaje fajnego gościa,
ale na co dzień ma problemy w kontaktach z ludźmi,
ledwie rozmawia ze mną. To nie ułatwia mu pracy w policji.
Mógłbym być chuliganem, ale jestem kulturalny,
chociaż mam coś z drania.
Minogue, oddaj kurtkę, moja kolej!
- Już nosiłaś. - Chcę się przejrzeć w lustrze.
- Ja też chcę się przejrzeć. - Zabiorę ci ją!
Powodzenia!
Tak to się robi!
Tak nie wolno. To utrudnianie działań policji.
Minogue!
- Fajnie wyglądasz. - Spoko!
- Daj mi ją na 30 sekund. - Dam ci ją na zero!
To koniec.
Game over.
Tak...
Dość tego.
Nikt nie będzie nosił szpanerskiej kurtały, jasne?
Masz na sobie najbardziej stylowy strój:
nowozelandzki mundur policyjny.
Właśnie tak, Minogue.
Jeśli nie nosisz go z dumą, obrażasz swoich kolegów, wiesz?
W tamtej kurtce zyskałem pewność siebie.
Zwykle jej nie czuję.
Rozumiem i dziękuję za szczerość.
Strój może dodawać pewności.
Ale skóry takie jak ta... są bardzo ładne.
Rzeczywiście, ładna.
Pragnę cię!
Tylko granatowa gabardyna daje poczucie mocy.
Szanuj swój mundur.
Co dzień rano, gdy go włożę, staję przed lustrem
i salutuję sam sobie. W ten sposób...
- Kurtka znikła! - Kto tam jest?!
- O'Leary! - Zawiodłaś kolegów!
- Rozbijasz jedność służby! - Przeklęty szyfr...
Nie wpisuj wszędzie jednego PIN-u! Tak mówili! I co?!
- Wystarczy pociągnąć. Zamek otwarty. - O'Leary!
Ścigam partnerkę, która zabrała z depozytu nieregulaminową kurtkę.
Skrócę sobie drogę. Uważajcie, to ryzykowne.
- O'Leary! - Znikam stąd!
Za wolnyś, frajerze!
Posterunkowa używa obelg, co stanowi naruszenie godności
i nie wolno puszczać tego płazem.
Moja partnerka biegnie swobodnie i równie swobodnie się wypowiada.
Ale zaraz drogę zagrodzi jej płot, a płoty są dla niej jak kryptonit.
Zaraz ją zatrzymam.
Siema, frajer!
Widzieliście?!
Nie przejdziecie z kamerą. Ale znam skrót!
Tamtędy!
Macie dobre pomysły.
Ale teraz jestem zajęta. Muszę już iść.
Filmowcy są ze mną. Kręcą o mnie dokument.
Sięgnę, póki jest zajęta gadaniem o sobie.
Chwycę za kurtkę. To szaleństwo musi się skończyć.
Ludzie mnie lubią...
Nawet nie poczułem.
- Wygrałem tę rundę. - Muszę iść!
Nie daruję mu!
Wziął mnie z zaskoczenia. To nie licuje z honorem policji.
Przechwycił inkryminowaną kurtkę i nie zamierza oddać jej do depozytu.
Uprawia teraz breakdance na daszku komendy policji.
Nigdy nie wykazywał takich zdolności.
Ogniste palce!
To zupełnie nie w jego stylu, zresztą tak jak kurtka.
Minogue!
Fajnie było?
Wcześniej, gdy wykonywałem widowiskowy, według widzów, popis,
zarwał się pode mną daszek i spadłem z hukiem na dół.
Zamiast udzielić mi pomocy, O'Leary zabrała mi kurtkę.
To hańba!
O'Leary, zdejmij kurtkę i połóż na ziemi!
Te popisy przekraczają twoje umiejętności.
Postawiła rampę?!
O'Leary nie wie, że zatarasuję jej drogę deskorolką,
co spowoduje jej nagłe zatrzymanie i umożliwi mi odzyskanie kurtki.
oraz dalsze puszenie się w niej do woli.
Siema, frajer!
Niestety, zdołała przejąć deskorolkę
i odjechać popisowo na zmienionym pojeździe.
To przykre, że koleżanka przedkłada fajny wygląd nad bycie lubianą.
Mnie jest przykro.
Brak jej dojrzałości.
To ty?
- To ty jesteś bibojem? - A ty bikerką?
- Pierwszy raz wsiadłam na górala. - Poważnie?
Gorąco mi się zrobiło od nadmiaru ruchu.
Możesz zdjąć kurtkę. Prędzej ochłoniesz.
Słusznie.
Moja kolej!
Minogue!
- Bo cię porażę! - Nie śmiesz!
Wy dwoje! Spokój!
Zachowujecie się jak łobuzy, a nie policjanci!
Natychmiast zgłoście się do celi dla zatrzymanych.
Zakręt.
Znów zakręt.
Ta kurtka ma zły wpływ.
Gdy tylko ją wkładacie, zmieniacie się nie do poznania.
Stajecie się, mówiąc wprost: fajni.
- To co? - Taki już jestem. - Otóż nie!
Spójrz na nią. Patrz jak się rozłożyła!
To jest właśnie pełen luz.
Minogue, włóż tę kurtkę.
Yesss!
Zrób coś.
W domciu!
Robi wrażenie. A teraz spróbuj bez kurtki.
Tak jak podejrzewałem,
wszystko wychodzi wam lepiej, kiedy macie na sobie tę kurtkę.
A trzecia próba?
Sądzę, że kurtka jest opętana przez ducha poprzedniego właściciela.
- Chętnie pożyczę. - Przygarnę ją.
Musimy ustalić, kim był ten człowiek.
Jego duch czegoś się od nas domaga.
Zajmę się tą sprawą,
bo Minogue jest wszystkim znany jako przygłup.
Za to O'Leary jest...
- Brak ci obelżywych słów? - Znajdę obelgę i ci ją wyślę!
Wiecie co? Nie powierzę wam tego.
Sam ponoszę.
Przynajmniej przymierzę.
Nie wciśnie się szef. To kurtka na mnie.
Przepraszam, ale te uwagi są wysoce niestosowne...
Ciut ciasna.
Co ty gadasz, frajerze?
Przepraszam, ale w tej kurtce czuję łobuzerską pewność siebie.
W kieszeni coś jest. Potrzebne mi wsparcie.
Dziękuję.
To karta wypożyczalni wideo,
ważna do sierpnia 1987 roku. Użytkownik: Notoryczny Roland.
Ten ciuch nosił gość, który miał dość pary, żeby wpisać na karcie pseudo.
Dawaj, głupia!
Wybacz. Wypsnęło mi się.
W tej kurtce jest mi świetnie.
Czuję taką lekkość, jakbym był wyrzeźbiony z bezy Pavlova.
- Cześć. - Czego tu, frajerze?
- Słucham? - Cześć, Parker.
Powiecie mi, czym się zajmujecie?
Ta kurtka jest opętana.
- Mogę przymierzyć? - Nic z tego.
Zresztą nosisz inny rozmiar niż ja i O'Leary.
Wiesz co? Sprawdź gościa w bazie danych. Leć!
Musicie się dowiedzieć, czego chce duch.
Poddajcie się władzy kurtki.
Działajcie zespołowo.
Niech nie podzieli was zdrada. Mogę wam zaufać?
- Jasne. - Mnie na pewno.
- W to wątpię. - Dobra.
Zaczekajcie chwilę. Zrobię sobie w niej kilka selfików.
- Niech szef odda kurtkę. - Nie!
- Da szef radę. - Pociągnę za rękaw.
20:04
- Dokąd jedziemy? - Nie wiem. To kurtka kieruje.
Nawet nie patrzę na drogę. Widzisz, że nie patrzę?
- To niebezpieczne. - Ale jedziemy. Bez patrzenia.
- Co jest? - Nie wiem.
- Przyspieszam wbrew swojej woli. - Włączę syrenę.
Dobra robota. Działamy zespołowo.
Tu Maaka.
Już wiem, kto był pierwotnym posiadaczem kurtki.
- Słucham. - Niejaki Notoryczny Roland Smiler.
Miał czary pas karate, był zawodnikiem dance-boxingu,
nosił złotą szarfę tanglang quan i znał kung fu.
Podobno był najlepszym tancerzem w całym Newtown.
Właśnie tam jedziemy, szefie.
Według raportu,
otrzymał upomnienie za wzbudzanie powszechnej zazdrości.
- Jak zmarł? - Jeszcze nie wiem.
Będę informował.
Wniosek z tego taki,
że młodzież może się bawić nawet przy kieliszku bez wina.
Imponujące, przyznam.
- Może zagrasz na balu gwiazdkowym? - Bardzo chętnie.
- Czemu kręcisz kółka? - Bo to fajne.
NEWTOWN, 20:15 - Się jeździ!
Teraz moja kolej!
Do Newtown skierowała nas opętana skórzana kurtka.
Usiłujemy ustalić, czego od nas chce.
Mam poczucie, że powinniśmy biec, ale dostosowuję krok do partnerki.
Mam ochotę otworzyć kłódkę spinką do włosów.
Tyle że nie umiem i nie noszę spinek.
Centrala? Zgłaszam włamanie.
- Zidentyfikuj sprawcę. - To my.
- Co robisz? - Nie wiem.
Złamałam przepis o nazwie kodowej 51-20.
Chodzi o podpalenie.
Raczej włamanie połączone ze zniszczeniem mienia.
Też nic dobrego.
Fajnie ci poszło!
Tak też się czułam.
- Po co nam włam do second-handu? - Nie wiem. Spytaj kurtkę.
Po co nam włam do second-handu?
- To była przenośnia. - Wiem.
- O'Leary! - Co?
- Patrz! - Na co?
- Policyjny. - Super.
- Na co wskazujesz? - Nie wiem.
Widzisz to, co ja?
Tak, to para spodni.
- MC Hammer takie nosił. - Pięć ciastek!
Może to komplet do kurtki?
Może kiedyś były noszone razem i dlatego kurtka nas tu ściągnęła.
Wątpię.
Niebieska skóra, a do tego złote spodnie?
- To nie pasuje. - Jest kontrast.
Ale skóra jest gruba i ciężka, a spodnie cienkie, atłasowe.
Marny zestaw.
Za nimi! Zachowaj ostrożność.
Uwaga, ścigamy spodnie.
Atłasiaki, wiemy, że tu jesteście!
Ręce do... Przecież spodnie nie mają rąk.
Spodnie?
Spodenki!
Są!
- Dobry wieczór... - ...spodnie?
- Posterunkowy Minogue z partnerką... - O'Leary.
Reprezentujemy policję nowozelandzką. Jak mija wieczór?
- Co robisz? Spokojnie! - To nie ja. To kurtka!
- Przestań! - Zdejmij mi kurtkę!
Sama zdejmij. Ja schwytam spodnie.
Spokój!
Nie bardzo wiem, jak je aresztować bez naruszenia ich prywatności.
Kurtka stawia opór.
Teraz się domyślam, czemu kurtka was porzuciła...
Właźcie do środka! Ale już!
Rękawy przy sobie! To jest policyjna twarz!
To jest napaść na policjanta!
Spodnie wciągnęły się na mnie!
Nie każdy udźwignie taką stylówę.
O'Leary?
Kieruję się do wyjścia, mimo że nie zapłaciłem za spodnie.
Zostałem uprowadzony przez spodnie!
- Zmuszają mnie do rozciągania się. - A kurtka mnie! Po co?
- Chcą, byśmy walczyli. - Nie zamierzam.
- I wzajemnie. - Wybacz mi tamto.
- Przepraszam za obelgi. - W końcu ich nie wymówiłeś.
Szykowałem się, by wykrzyczeć je naraz.
Przerwaliście akcję?
- Nie panujemy nad sobą. - Widzę.
Przybyłem wam na odsiecz. Zamierzam przywołać tego ducha.
Duchy są dwa, bojowe.
Ponieważ Notoryczny Roland poległ w boju
podczas tanecznego pojedynku ze swoim arcywrogiem
Edmondem Trzepaczką Egmontem.
Kehua ma!
Ukażcie się, bezcielesne byty!
Najlepiej w nie nazbyt przerażającej postaci, proszę.
Jestem Notoryczny Roland!
Jedyny i wyjątkowy, nie do wyjęcia! Skasuję cię, frajerze!
Jestem Trzepaczka!
Strzepię cię na pianę, jajcarzu!
Notoryczny Rolandzie!
Aresztuję cię za opętanie dwojga funkcjonariuszy.
Dość! Wiem, że czadowo się ruszam,
ale nie podoba mi się to. Dziękuję.
Grzecznie cię proszę!
Nie żyje pan już od ponad 40 lat.
Ale kicha, frajerze!
Ty też nie żyjesz.
Ha! Frajer!
- Ale jak to? - Obaj zginęliście tragicznie
podczas pojedynku tanecznego, popisując się przed sobą nawzajem
i wykonując ryzykowne układy.
Wreszcie wskoczyliście na dach przejeżdżającego radiowozu
i poraził was prąd z rozbitego koguta.
To smutne.
Wiem, że życzyłem ci śmierci, ale teraz...
wiadomość o twojej śmierci strasznie mnie przygnębia.
Przykre, że się zabiłeś.
Słuchajcie, to nie musi być koniec.
Żywiliście urazę przez 40 lat. Porzućcie ją wreszcie.
Inaczej nie wyrwiecie się z zaklętego kręgu.
A przecież cenicie się wzajemnie.
Uważam, że jesteś niezły. Właśnie miałem to powiedzieć.
Nie wyłaniajcie zwycięzcy. Przerwijcie błędne koło.
Skoro jesteście tacy świetni, zróbcie to tańcem!
Zróbcie coś, by już się nie smucić.
Mam dość tego wiecznego strachu.
Ile można trwać w lęku przed piekłem? To trudne.
To coś jak czarna dziura.
Nie wiesz, dokąd cię zaprowadzi i czy w ogóle dokądś wiedzie.
Przestańcie walczyć. Zatańczcie razem.
Myślę, że zdobędziecie popularność w zaświatach.
Ale to dopiero, gdy zdołacie się tam przedostać,
ostatecznie przejść na drugą stronę.
Moglibyście mnie wyzwolić spod czaru?
Jestem wyczerpany.
- Co to za ruchy? - Widziałem je kilka razy.
- Mam dość! - Nie filmujcie go.
Zdołaliśmy przekonać Notorycznego i Trzepaczkę do współpracy.
Porzucili rywalizację.
Bardzo nas cieszy taki rezultat.
Inne duchy uprasza się o nie nawiedzanie ubrań.
Powinny pozostać w użytku, ale nie jako nośnik dawnych uraz.
Znów przekonaliśmy się, że najlepiej jest współdziałać.
- Nie brzmi to przekonująco. - Ale tak jest.
Powtórzmy...
- Współpraca! - Nie zdążyłam.
Gotów? Jeszcze raz.
Współpraca!
Postarajmy się o synchron. Dawaj!
Trzy, cztery!
Współpraca!
- Udało się. - No.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Tomasz Tworkowski