Proszę o podanie nazwisk.
Hank Gillis, pilot.
Arthur Conway, wieża kontroli lotów.
Sądzicie, że stosowany przez nas uszczelniacz
wywołuje negatywne dla zdrowia skutki.
Tak. Dlatego tu jesteśmy.
Byli sygnalistami.
Chcieli ostrzec ludzi przed tym, co robiła Strata.
Tak jak my?
Myślę, że dlatego Strata chciała ich dorwać.
I dlatego ktoś uszkodził samolot Hanka.
Zaraz, myślicie, że zabili tatę Sama?
Robi się gorąco. Zaczynam się pocić. Wy też?
Nie udowodnimy tego.
Mamy tylko poszlaki.
Świetne słowo. Też widzicie gwiazdy? Bo ja tak.
Ale możemy udowodnić, że Strata wiedziała o kadmie.
Wiedzieli, że to niebezpieczne i postanowili to zatuszować.
A teraz ich pracownicy, tacy jak mój dziadek,
chorują i cierpią z ich winy.
To nasz temat.
Masz rację. Wszystko ujawnimy.
Nie mają pojęcia, co ich czeka.
KRONIKA MAGICZNEJ GODZINY PEWNE ŹRÓDŁO INFORMACJI
RELACJA SPECJALNA: NAGRANIE DOWODZI, ŻE STRATA TECH INDUSTRIES
OTRUŁA PRACOWNIKÓW ZAKŁADU
ZAKŁAD PIĄTY
TO NIE KONIEC KTO JESZCZE?
- Dzięki za wizytę. - Hej.
Pewnie też dostałaś ten mail.
Owszem. To nagranie ich obciąża.
Tak. Oby poszli za to prosto do...
- Tato. - No dobra.
- Wystarczy w sądzie? - Usiądźcie.
Możemy na tej podstawie wytoczyć sprawę?
Na to liczymy.
Wszyscy koledzy, z którymi Syl chodził na ryby...
Nie żyją.
- Umarli milczą jak grób. - Tak.
Matt próbuje namierzyć ludzi, którzy pracowali z Sylem.
Jeśli zgłosi się więcej osób,
może zdołamy złożyć pozew zbiorowy.
Strata może nękać nas albo was, ale...
Jeśli wszyscy im się przeciwstawią...
Przegrają.
Terry Weaver opuścił stan kilka lat temu.
Zdobędę jego nowy adres.
Strata zadarła z potężnym wrogiem,
prawda, tato?
Nasza rodzina żyje tu równie długo, co ich rodzina.
Tak.
Ja i Frank pracujemy też nad tym na posterunku.
- Jeśli coś znajdziemy, dam znać. - Dziękuję.
Zajmę się tym.
Muszę odebrać.
NAGRANIE DOWODZI, ŻE STRATA TECH INDUSTRIES
OTRUŁA PRACOWNIKÓW ZAKŁADU
Hej, tato?
Mam dla ciebie niespodziankę.
Jest trochę głupia, ale myślę, że ci się spodoba.
PIERWSZY OFICER
Tato?
No tak.
Tak.
Już dobrze. Wszystko dobrze. Jestem tu.
Jestem przy tobie.
LISKO
KARETKA POGOTOWIA
Tato.
Hej, Hilde. Chodź tu. Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie.
- Dziadek... - Tak.
On odszedł.
- Tak. Odszedł. - Nie.
- Nie! - Rozumiesz? Hilde.
Spójrz na mnie.
Zasnął i spokojnie odszedł, wiesz?
Tak, odszedł.
Już dobrze. Wiem. Wszystko w porządku.
Już dobrze.
Wiem.
Cześć.
To wszystko?
Po prostu... odszedł?
Chodź.
Hej. Chodź tu.
No dobrze. On...
Był szczęśliwy.
I...
Przykro mi.
Kochał cię. Kochał was obie.
Kochał... Strasznie was kochał.
Wiecie?
Miał szansę was pokochać.
I już nie cierpiał. To najlepsze, o co mogliśmy prosić.
Ale nie zdążyłam się pożegnać.
Wiem, kochanie.
Wszystko w porządku. Nie jest sam. Jest w Niebie z Walterem.
Pamiętasz, Hilde?
Tak.
NAGRANIE DOWODZI, ŻE STRATA TECH INDUSTRIES
OTRUŁA PRACOWNIKÓW ZAKŁADU
Wybacz, dziadziusiu.
Już za późno.
Otworzę.
- Dzień dobry. - Państwo
Matthew Lisko i Bridget Jensen?
- Dzień dobry. - Szukam Hilde Lisko.
Można wiedzieć, o co chodzi?
- Wezwanie z sądu. - Boże.
Wezwanie? Żartuje pan? To dziecko.
Pokaż.
„Strata Tech Industries wnosi w trybie pilnym o zakaz
publikacji i rozpowszechniania artykułu Hilde Lisko”. Co do...
Co się dzieje?
Przykro mi, kochanie, ale sąd zakazał publikacji tekstu.
- Co? - Tak, uciszają cię.
Strata nie chce, żeby ktokolwiek zobaczył nagranie sygnalisty.
Nie martw się.
Spotkam się z ich prawnikami.
- Naprawimy to. - Koniec z tekstami o Stracie?
Na razie koniec z tekstami o Stracie.
Oni mogą to zrobić?
- Wiem, kochanie. - Kochanie...
Hej.
Zajmę się tym.
Hilde.
Wszystko w porządku? Nie sądziłem, że zechcesz się teraz spotkać teraz...
Wiesz, przez to, co stało się z twoim dziadkiem.
Nie chcę o tym rozmawiać. Popracujemy?
WSTĘP WZBRONIONY
Nie.
O Boże. Patrzcie.
Strata to zrobiła. Wszystko zniszczyli.
To na pewno oni?
Tak. Nie zamykamy drzwi. Nie udowodnimy tego.
Musisz zrobić zdjęcia telefonem.
Wyślemy maila do wszystkich subskrybentów.
KRONIKA MAGICZNEJ GODZINY
BŁĄD 451 NIEDOSTĘPNE ZE WZGLĘDÓW PRAWNYCH
Co to? Co się dzieje?
Może padło wi-fi.
Nie, to nie wi-fi. Zablokowali naszą stronę.
- Ze względów prawnych. - Przepadło.
Wszystko, na co pracowaliśmy.
Nie warto, odpuśćcie.
Wiem, że nie mogę wszystkiego naprawić, ale mogę naprawić to.
I tak chcieliśmy porządnie tu posprzątać.
Pójdę po worki.
- Są w mojej... - Torbie służbowej. Wiem.
Jak ty mnie rozumiesz.
Matt. Nie musisz tego teraz robić.
Spędził w tym miasteczku całe życie, Bridge.
Czterdzieści lat w tym domu.
Czterdzieści. Dasz wiarę?
- Tak. - Pamiętasz, jak zachorował
i namawialiśmy go, żeby zamieszkał z nami w Nowym Jorku?
A on po prostu odmówił.
Nawet nie brał tego pod uwagę.
Wiesz, on kochał to miasteczko.
A to miasteczko go zatruło, Bridge.
Kochanie.
To miasteczko zabrało mi tatę, kiedy byłem dzieckiem,
a teraz zabrało mi go znowu,
kiedy miał 69 lat. Czy to jest sprawiedliwe?
Nie.
To ta trucizna w uszczelniaczu.
Dlatego raz był zagubiony, a raz myślał klarownie.
Boże, powinien tu nadal być.
Powinien tu być.
Gdyby mieszkańców w ogóle obchodziło,
co wyprawia Strata, wciąż by żył.
- Byłby tu. - Kochanie.
- Tato, już dobrze. - Nie jest dobrze!
Zdecydowanie nie jest dobrze.
Powinienem cię przed nimi ochronić.
Tak. I powinienem ochronić jego!
No chodź.
Przepraszam, kochanie.
Wiele się dzieje.
Myślałam, że napisałam już
najważniejszy artykuł mojego życia,
ale ten był ważniejszy.
Zostałam dziennikarką dzięki tacie.
Nauczył mnie wierzyć w potęgę opowieści.
Wierzę, że gdy dzielimy się opowieściami, zbliżamy się do siebie.
A jeśli mamy szczęście, opowieści mogą zmieniać świat.
Pomagają nam dostrzegać prawdę i pamiętać.
Dzięki nim nie czujemy się samotnie.
Znałam wielkiego człowieka, który martwił się, że jego historia
nie jest warta opowiadania.
Ale jego historia była dla mnie ważna.
Sylvester Lisko był moim dziadkiem.
ROWERY U SYLA
Był mężem, ojcem, przyjacielem
i dbał o swoją społeczność.
Podobno był też niezłym trenerem softballa,
o czym nikt z nas nie wiedział.
Te fakty dotyczą tego, co robił.
Ale nie mówią, jaką osobą postanowił zostać.
Mój dziadek potrafił być uparty.
Chyba mam to po nim. Ale umiał też przyznać się do błędu.
Wiedział, kiedy słuchać, kiedy działać
i jak być przyjacielem dla tych w potrzebie.
Pokazał mi, że rodzina to nie tylko krewni.
To również ludzie, których wybierasz...
ludzie, z którymi idziesz przez życie.
Wybierasz tych ludzi,
ponieważ wierzycie w te same rzeczy
i toczycie te same walki.
Dzięki dziadkowi czułam się odważna.
Dzięki niemu chciałam postępować, jak należy.
Wielu rzeczy o dziadku nie wiedziałam.
Ale kiedy wróciliśmy do domu, zachowywał się, jakbyśmy nie wyjechali.
Może to dlatego, że tracił pamięć, ale...
Mam nadzieję, że wybaczył nam, że tak długo nas nie było.
Tak. Wiem, że tata by się cieszył, że jesteśmy tu wszyscy razem,
więc dziękuję wam za to.
I myślę, że dokładnie tego by pragnął.
Więc jeszcze raz za to dziękuję.
Twoje życie było najważniejsze.
Czy Strata zapłaci za to, co zrobiła?
Nie wiem, kochanie, naprawdę nie wiem.
Ale wiesz, co wiem?
Nie poddamy się bez walki. Dobra?
Nie mogłam uratować dziadka, ale...
chciałam, żeby świat poznał prawdę o tym, co spotkało jego
i innych pracowników Straty.
Chcę dalej to robić. Dla niego.
Tak.
Słuchaj, nadal masz swoją gazetę. Może nie teraz, ale...
wiesz, że nikt nie może zakazać ci pisania, prawda?
Tak, coś wymyślimy.
Jak?
Cóż, tak jak to zwykle robimy. Wspólnie, jak rodzina.
Pamiętasz rodzinne newslettery, które robiłam dla dziadka
i które wysyłaliśmy w Nowy Rok?
Tak, oczywiście.
Długo próbowałaś zrozumieć, jak działają marginesy.
Nie mogę użyć strony internetowej, ale może zrobię newsletter?
Wydanie specjalne, tylko na ten temat.
Cóż, zakaz sądowy dotyczył tylko Kroniki magicznej godziny,
więc o ile nie użyjesz tej nazwy,
to wydruki z twoim artykułem mogą się po prostu zmaterializować.
No co? Jestem twoją współpracownicą.
Znam się na rzeczy.
Stażystką. Ale może powinnam dać ci podwyżkę.
Cóż, mówiłaś, że dziewczyny zaniżają swoją wartość w pracy...
Wiesz co? To dobrze. To prawda.
Naprawdę powinniśmy to zrobić. Hilde, idź po komputer.
Izzy, weźmiesz kartki, długopisy i tak dalej?
Ginny, przyniesiesz swoje kredki?
Włączmy drukarkę. Bierzmy się do roboty.
Zapraszam. Przeczytajcie.
Strata zagraża Erie Harbor, twoja rodzina może być w niebezpieczeństwie.
Na stronie drugiej są horoskopy, jeśli wolicie.
No co? Próbuję zachęcić ludzi.
- Hej. - Hej.
Powinnaś to przeczytać.
I przekaż proszę innym.
Jesteś pewna, że powinnaś je rozdawać?
Czy Strata nie nęka przez to twojej rodziny?
Tak, ale rozmawialiśmy o tym
i martwiliśmy się tylko
o mojego dziadka.
Teraz, kiedy odszedł, wiemy, że właśnie tego by chciał.
- Zasługuje na to. Opowiemy jego historię. - Co?
Rodzice wzięli was na rozmowę
i rozważali walkę ze złą korporacją?
Na to chyba wychodzi.
Żałuję, że nie mam takich rodziców.
I że nie zależy im na robieniu czegoś dla świata.
Tak, cóż,
jeśli Hilde nauczyła mnie czegoś w tym swoim szaleństwie, to tego...
że nie można czekać, aż dorośli coś zrobią.
Daj mi całą stertę. Dziękuję.
To wezwanie to jedynie próba
cenzurowania, zastraszania i uciszania osób krytykujących Stratę.
Tak.
To wezwanie to jedynie próba
cenzurowania, zastraszania i uciszania osób krytykujących Stratę.
Pani Jensen.
Miło mi, jak zwykle.
SZKOŁA ERIE HARBOR
CZYTAŁAŚ ARTYKUŁ LISKÓW? PORĄBANE.
IZZY PLANUJE PROTEST O 14.00 TRZEBA DOŁĄCZYĆ
PEWNIE! DO ZOBACZENIA NA MIEJSCU
Czym są odruchy?
Definiuje się je
jako automatyczne reakcje na bodziec.
MUSIMY IŚĆ DZIŚ NA TEN PROTEST
Więc kiedy wdychacie...
PROTEST PRZECIWKO STRATA TECH INDUSTRIES O 14.00!
- CHODŹMY NA PROTEST O 14.00 - TAK! DO ZOBACZENIA!
IDZIESZ NA PROTEST O 14.00?
JASNE!!! CHODŹMY RAZEM
NOWY SEMESTR
- Oby nie stało się dziś nic złego. - To prawda?
Tak. Strata truła pracowników.
Uważamy, że dziadek zmarł na skutek kontaktu z tymi substancjami.
Ale masakra.
Poprowadzisz protest, prawda?
Izzy Lisko, proszę do gabinetu dyrektorki Collins.
O co chodziło?
Korzysta z wolności słowa. Podaje źródło. Pana.
Dowody znajdują się w nagraniu.
Nagranie zostało wyjęte z kontekstu.
A mimo to pani córka go użyła,
żeby zwiększyć liczbę odsłon swojego małego bloga.
Chcecie powiedzieć, że zamierzacie pozwać moją córkę?
Za co? Zniesławienie? Oszczerstwo?
Chce być traktowana poważnie jako dziennikarka.
Domyśla się pani, dlaczego tu wszyscy jesteśmy.
Chcemy to szybko zakończyć.
Ugoda. Proszę podać cenę. Możemy o wszystkim zapomnieć.
„Wziąć odpowiedzialność”. Nie „wziąść”.
KURIER LISKO
Chodzi o szkolny protest? Mamy kłopoty?
Dzwoniło paru zaniepokojonych rodziców.
Wieści szybko się tu rozchodzą. Usiądź.
Jeśli uczniowie opuszczą lekcję, będę musiała ich ukarać.
Polityka szkoły.
Chodzi o to, że Strata źle przez to wygląda.
Wiele znaczą w tym mieście.
Ludzie są niechętni zmianom. Wolą, żeby zostało tak, jak jest.
Ja po prostu... Nie rozumiem tego.
Powinni pragnąć zmian. To debilne.
To niesłuszne.
Zgadzam się z tobą.
Ale zasady to zasady.
Oczywiście gdyby wielu uczniów wyszło o tej samej porze,
nie zawiesiłabym każdego, prawda?
Dziękuję.
Za co?
Kryzysy finansowe, takie jak panika roku 1873,
prowadziły do gwałtownego spadku cen produktów rolnych.
Rolnicy, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji finansowej,
uznali za konieczne założenie tak zwanej Partii Populistycznej,
broniącej ich interesów.
Otwórzcie podręczniki na stronie 78.
Przekonacie się, że wiele ruchów społecznych
zrodziło się z nierówności ekonomicznych.
Tamtą epokę nazwano nawet „erą postępową”.
Panno Lisko?
Coś jest nie tak?
Dasz radę.
Tak. Coś jest zdecydowanie nie tak.
Chwila.
Zaraz. Co się dzieje? Dokąd idziecie?
Lekcja się nie skończyła. Proszę usiąść.
Serio?
- Powinnaś coś powiedzieć. - Co? Nie.
- Powinnam? - No jasne.
Jest tu cała szkoła. Wyszli ze względu na ciebie.
Hej. Jaką chcesz być kobietą?
Cześć.
No więc dziękuję, że to robicie.
Wiem, że...
Wiem, że ryzykowaliście, wychodząc z lekcji.
- Tak... - Powiesz coś?
- ...wiecie... - Nie. To zadanie Izzy.
...w środku dnia, więc dziękuję.
Dziękowałam już? Tak, więc...
Kto z was ma dość bycia okłamywanym przez dorosłych?
Ja.
Dość protekcjonalnego traktowania, bo jesteśmy niby...
za młodzi, żeby rozumieć?
Kto nie chce już słyszeć, że nie wie, o czym mówi?
Słuchajcie, oni mówią:
„Co wy wiecie o zmianach klimatycznych albo niesprawiedliwości?”.
No więc powiem wam, co wiemy. Wiemy, co widzimy.
Jesteśmy młodzi, ale nie głupi, i zwracamy na to wszystko uwagę.
Tak, Izzy!
Więc weźcie ten artykuł,
napisany i opracowany przez moją bardzo irytującą siostrę Hilde Lisko.
Strata zamknęła im stronę,
ale nie powstrzyma ich przed mówieniem prawdy.
Więc zróbcie coś dla mnie, dobrze?
Weźcie ten artykuł, zróbcie mu zdjęcie
i wyślijcie go rodzicom, sąsiadom i znajomym, dobra?
Strata podjęła dawno temu decyzję,
że zyski są ważniejsze od ludzi.
Narazili mieszkańców tego miasteczka!
Jeśli czegoś nie zrobimy, to się powtórzy.
Koniec z kłamstwami!
- Koniec! - Tak.
Dość!
Koniec z kłamstwami!
Hej.
Cały dzień śledzę człowieka Straty.
Na razie nic obciążającego.
Obserwuj go dalej. Czuję, że to on nękał mojego tatę.
Nie mam tylko dowodów.
Potrzebuję konkretów, żeby móc postawić zarzuty.
To może być nasza jedyna szansa. Kiedy Strata się zorientuje,
zrezygnują z jego usług. Znajdą innych ludzi od brudnej roboty.
Zrozumiano, szeryfko.
Dobrze, że wróciłeś, Frank.
Dobrze jest wrócić, Trip.
Dobra. No dawaj.
Rutherford, ty zdrajco.
Co się stało?
Kiedy Strata zorientowała się, co zrobiłem z komputerem mamy,
powiedzieli jej
i została wyrzucona.
No, zwolniona, ale...
Nie powinienem wysyłać tych plików.
- Iz, mama była taka zdenerwowana. - Ale...
mówiłeś, że nas poprze.
I że, no nie wiem,
ujawnienie prawdy będzie ważniejsze.
Witaj, Izzy.
Bardzo mi przykro, że panią to spotkało.
Są bardzo mili.
Dadzą mi dobre referencje.
Nie, żebym znalazła tu równie dobrą pracę.
No tak, ale nie są mili.
To Strata skrzywdziła ludzi, nie pani czy Ethan.
Wiesz, Izzy, żyję tu od dawna.
Tu nie jest jak w Nowym Jorku. Wiesz?
Nikt nie słyszał o Erie Harbor.
Nie mamy drapaczy chmur. Mamy Stratę.
Dokądkolwiek idziesz, jeśli mówisz: „To firma, dla której pracuję”,
to coś znaczy. Zawsze byłam z tego dumna.
Mamo.
Nie wiem. Nigdy tak o tym nie myślałam.
Rozumiem, dlaczego twoja siostra chciała opublikować artykuł.
Ale Strata zbudowała tę społeczność.
Wielu z nas trudno jest patrzeć,
jak twoja rodzina ich szkaluje.
Ty też tak uważasz?
Nie wiem, Iz. Po prostu...
Martwię się o moją mamę.
Wszystkiego dobrego.
Współpraca z panem była przyjemnością. Wszystkiego dobrego. Pani szeryf.
Słyszała pani pewnie, że złożyłem raport.
Chce go pani zobaczyć?
Bardzo niefortunne.
Może powinna pani posłuchać moich rad.
Pańskich rad?
Jasne, pańskich rad.
Przez ostatni rok byłam na tym stanowisku poddana ściślejszej kontroli
niż mój poprzednik przez ostatnich 35 lat.
A mimo to podołałam zadaniu.
Od początku był pan przeciwko mnie.
Bo czarna kobieta nie może być tu szeryfką.
Chwileczkę. Nigdy nie mówiłem...
Co takiego pan mówił?
Że będzie mi lepiej w innym miejscu,
w bardziej postępowym miasteczku.
Nie chodziło o to, żebym czuła się komfortowo.
Chodziło o to, żeby inni nie czuli się niekomfortowo.
Zamiast próbować mi pomóc wyrugować rasizm z miasteczka,
chciał pan się mnie pozbyć, żebyście wszyscy mieli spokój.
Ale wie pan co?
Nie podoba mi się pański sposób działania.
I myślę, że pańska szefowa, prokuratorka generalna,
zgodzi się ze mną, kiedy to zobaczy.
Niesamowite. Nigdy nie widziałem, żeby Izzy tak się w coś zaangażowała.
Była pewna siebie.
Widziałaś, jak reagowały inne dzieciaki?
Widziałaś? Nie sądziłem, że to możliwe w tym miasteczku.
Nie miałem pojęcia.
Niesamowite. Jest niesamowita.
Co?
Po prostu... martwię się.
Proces, którym grożą Hilde...
Może się to ciągnąć w nieskończoność. Wszystko nam odbiorą.
Tak. Wiem.
O rany. Nie wierzę.
Hej, Hilde?
Co się stało?
Pamiętasz tamtego lotnika, z którym gadałem na pogrzebie?
- Tak. - Znał drugiego sygnalistę
- z nagrania. - Co?
Arthura Conwaya. Razem służyli.
Arthur wyjechał tuż po śmierci Hanka Gillisa.
Był w wieży kontroli lotów w dniu katastrofy.
Spójrz. Zobacz.
Nie było po nim śladów w Internecie, ale...
Arthur Conway, wieża kontroli lotów.
To drugi głos z czarnej skrzynki.
Masz rację.
Myślisz, że nadal żyje?
Nie mam pojęcia. Nie wiem.
Uruchomiłem kontakty w Departamencie ds. Weteranów.
Właśnie się odezwali.
Udało im się znaleźć adres, na który
przychodzi jego emerytura.
Wiemy, gdzie mieszka.
Co się dzieje?
Chyba znalazłem pierwszego naocznego świadka.
Co robisz?
Szukam...
tego.
Paszporty. Lecimy do Kanady.
OTWARTE
- Witam. Bonjour. - Dzień dobry.
- Paszporty? - Tak, proszę.
- Miejsce zamieszkania? - Stan Waszyngton, Erie Harbor.
- Cel podróży? - Vancouver.
Dobrze, dziękuję.
Czekaj. Co to?
Kopie mojego artykułu. Pomyślałam, że odświeży mu to pamięć.
Hilde, wiesz, że poproszę, żebyś została tutaj.
- Chcę iść z tobą. - Znasz zasady.
Wiesz, że muszę się najpierw upewnić, że jest bezpiecznie, prawda?
Nie wiemy, w jakim stanie jest Arthur.
Dobra, pójdę tylko to sprawdzić.
Dobrze.
Ale jeśli to zwykły staruszek, też wchodzę.
Dobra. Jasne.
Cześć. Szukam Arthura Conwaya.
On...
Dziadek zmarł w zeszłym roku.
Bardzo mi przykro.
Mogę zawołać tatę, jeśli pan chce.
Tak, pewnie. Zawołaj go, proszę.
- Może pan poczekać tutaj. - Dobrze. Dzięki.
Tato, ktoś do ciebie przyszedł.
Dzień dobry.
O mój Boże.
Matty... to ty?
Richie?
Jak mnie znalazłeś?
Tato?
INSPIROWANE RELACJAMI MŁODEJ DZIENNIKARKI ŚLEDCZEJ HILDE LYSIAK
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek