O rany.
ROWERY U SYLA
- Cześć. - Nieźle.
- Pięknie. - Wiem. To trochę absurdalne, ale…
Gdzie można pogadać bez dzieci?
- W dziecięcym pokoju zabaw. - Dostrzegam tę ironię.
Wysłałem do laboratorium próbkę wody z wyspy.
Miejmy nadzieję, że wyniki powiedzą nam, czy jest groźna.
Myślisz, że powinniśmy to zgłosić…
Nie.
Musimy zaczekać, aż ustalimy, z czym mamy do czynienia.
- Dobrze. - Nie powinienem jej tam zabierać.
Serio, to było głupie.
- Niebezpieczne. - Hej.
- Nie wiem, co ja sobie myślałem. - Chodź tutaj.
Chodź.
O rany.
Jesteście ulepieni z tej samej gliny.
Dlatego powinienem dawać jej lepszy przykład.
Mówiliśmy, że koniec z Richiem, że to złe dla jej psychiki.
A ja zabieram ją na poszukiwania tajemnicy sprzed 30 lat.
- Powinienem być w domu z tatą. - Nie.
Gdyby coś stało się jemu czy Ginny, nie wybaczyłbym sobie.
Nic złego się nie stało.
Myślę, że żyjesz ostatnio pod dużą presją.
Będzie dobrze?
Tak, Bridge, daj spokój.
Będzie dobrze.
No już. Będzie dobrze.
Chodź. Powinniśmy wracać do środka.
- Ginny! - Co robisz? Nie!
- O Boże. - Nie, to moje.
- Przestań. - Musimy?
Hej, co robisz? Oddawaj to. Przestań!
Proszę, odsuń się od wody.
Może być trująca.
Hilde?
Mówię serio.
Naprawdę? Zatruta?
Na wyspie coś wyciekało do wody.
Myślę, że to dlatego Walter choruje.
Nie możesz mieć z tym kontaktu.
To znaczy, że nie muszę myć zębów?
Zaraz. Tata czeka na wyniki badań,
a na razie ten test powie nam, czy woda jest bezpieczna.
Jeśli te kwadraciki pociemnieją, mamy kłopoty.
Jeśli pozostaną białe, jest w porządku.
A teraz czekasz jeszcze trzy sekundy.
Raz, dwa, trzy.
Hurra!
Możesz teraz umyć zęby.
W takim razie buu.
Mamo? Tato?
Mamo! Ktoś przyszedł.
Co ty tu robisz?
Hilde, przepraszam.
Zabieram cię na posterunek.
Hilde? Kto to? Wszystko w porządku?
TO NIE KONIEC KTO JESZCZE?
Wtargnięcie na teren prywatny.
W niedzielę, kiedy nazajutrz lekcje?
To…
Jak mówią prawnicy, kiedy myślą, że kłamiesz?
- Domysły. - To tylko domysły.
Jeśli musicie robić mi zdjęcie, wybierzcie dobry profil.
Mogę na chwilę przeprosić?
Wyspa, na której byliście, to teren prywatny.
Zastanawiam się tylko, jak tam dotarliście.
Halo? Wiem, że łódź nie płynęła sama.
Mam licencję. Na patent żeglarski wciąż czekam.
Nie tak to działa.
To ja zabrałem tam dzieciaki.
To miała być wycieczka edukacyjna.
Nie mogliśmy wiedzieć, że to teren prywatny.
Niestety właściciele twierdzą inaczej.
To teren Wott Management.
- Och, Trip. - Wiem. Wierz mi.
Ostatnią rzeczą, jakiej pragnę, to bronić ich interesów.
Ale przedstawili nam dowody waszego wtargnięcia.
Każde z dzieci otrzyma mandat.
Matt, ponieważ jesteś dorosły,
mogą wnieść zarzuty.
Zaraz. Jakie niby mają dowody?
Ten dron.
Widzę go pierwszy raz w życiu.
- Skąd wzięliście dron? - To mój dron?
WŁASNOŚĆ MICHAELA DAVISA
Mówiłem, że go znajdziemy.
- To nasz dron. - To dowód w sprawie.
Na razie go wam nie zwrócę.
Wziąłeś dron i nagrałeś, jak łamiecie prawo?
Kochanie.
Wybacz, że nie mogliśmy posiedzieć u mnie w pokoju.
Chciałam pogadać na osobności,
a w moim domu to po prostu niemożliwe.
W porządku. Co się dzieje? Wydawałaś się zdenerwowana.
Emma powiedziała, że mnie lubi.
W sensie, że „lubi” lubi?
A ty co odpowiedziałaś?
No, nie wiem. Nic. Nie wiedziałam, co powiedzieć.
A potem okazało się, że dziadek zniknął…
Czyli co? Czy ty ze mną zrywasz?
Co? Nie. To znaczy, ja po prostu… nie wiem, co robić.
Powiedz, że jesteś moją dziewczyną i że nie lubisz jej w taki sposób.
Nie chcę jej zranić. To moja przyjaciółka.
Nieprawda.
Chce z tobą być. Nie chce się przyjaźnić.
Czyli gdybyśmy nie byli parą,
- nie chciałbyś się przyjaźnić? - Nie.
Mam wrażenie, że każesz mi wybierać między wami.
No wiesz, podobasz jej się.
Więc chyba…
tak właśnie jest.
I oni nie…
Pomogę ci podważyć zasadność mandatu.
Byłem już w tej sytuacji jako dziennikarz.
To się rozchodzi po kościach.
Zaraz. Byłeś już w tej sytuacji?
Następnym razem nie wciągaj w to mojego syna.
Przepraszam.
Nie martwcie się. To nas nie zatrzyma.
Słucham?
Nie słyszałaś, co mówili? Nie odzyskam drona.
- Wlepili nam mandaty. - Tata mnie zabije.
Co powiem mamie? Wzięła już dziś podwójny dyżur.
- Mogę coś zrobić? - Nie.
Dobra, wy dwoje, chodźcie.
- Przepraszam. Nie chciałem… - W porządku.
Porozmawiamy o tym w domu.
Izzy się nie odzywa. Napisała tylko: „Niedługo będę w domu”.
O rany.
Wybrała kiepski wieczór na taki numer.
Wiem.
Dobrze, że Kim mogła się zająć Ginny.
Prosiłaś, żeby nie mówiła o tym Frankowi?
To dobrze.
Chyba nie wiedzą, że tam był.
Hilde? Przyjdziesz tu?
Trip zdołała przekonać Wott, żeby wycofali zarzuty.
Zrobią to, jeśli obiecasz, że nic o tym nie napiszesz.
Tato, nie. Próbują kupić nasze milczenie.
- Hilde… - Zrobiłam, co mogłam.
Ale jestem stróżem prawa, a wy złamaliście prawo.
Jesteś szeryfką, a nie zwykłym stróżem prawa.
Czemu im pomagasz?
Myślisz, że mam na to ochotę?
Że chcę pomóc jakiejś okropnej firmie ukarać moją przyjaciółkę?
Chciałabym móc przymknąć na to oko,
ale nie tak funkcjonuje ten wydział. Już nie.
Nie chcę, żebyś przestała zadawać pytania i szukać prawdy,
ale popełniłaś wykroczenie.
Czy ci się to podoba, czy nie, są pewne konsekwencje.
Rozumiem.
Tak, zapłacimy mandat.
Nie zrezygnuję z dziennikarstwa.
Izzy nie odpisała.
Piszę już dziesiąty SMS.
Musimy powstrzymać Hilde przed publikacją tekstu o wyspie, nie?
Cokolwiek robią, nie chcą tego nagłaśniać.
Piętnaście lat temu wolałbym spędzić noc w areszcie,
niż porzucić taki temat.
Nie wiemy, do czego są zdolni.
Musimy być ostrożni.
Hej! Przepraszam bardzo. Wiesz, która jest godzina?
Gdzieś ty się podziewała?
Twoją siostrę ściągnięto na posterunek.
Nie wiedzieliśmy, gdzie jesteś.
No super. Dobrze rozumiem?
Aresztowano ją, ale ja mam kłopoty, bo późno wróciłam?
- Nie masz kłopotów przez nią. - To był straszny wieczór.
Nie mam tu prywatności i nie mogę z nikim porozmawiać!
Nie macie pojęcia, z czym się zmagam!
Chcemy wiedzieć, z czym się zmagasz.
Martwiliśmy się.
Przepraszam, ale nie mogłam was znaleźć,
wiedziałam, że idę na krótko
i musiałam spotkać się z Ethanem…
Już dobrze. Po prostu… Cieszymy się, że nic ci nie jest.
Już dobrze?
- Tak. - Martwiliśmy się.
Wszystko w porządku. Wiesz co…
Pogadamy o tym rano, dobrze?
Dobrze.
Myślicie, że mogę przenieść się na strych?
Proszę? Wiem, że się teraz gniewacie,
ale nie jestem już dzieckiem
i naprawdę potrzebuję odrobiny prywatności.
Co robisz?
- Rodzice pozwolili mi spać na górze. - Dziś?
Nie. Na stałe.
Słuchaj, Hilde. Jestem teraz w liceum. Będzie inaczej.
Nie chcę, żeby było inaczej.
Wiem, że uważasz, że moja praca bywa irytująca,
ale nie umiałabym tego robić bez ciebie.
Dobrzy dziennikarze patrzą na sprawy z różnych stron
i biorą pod uwagę uczucia innych ludzi.
Czasem zapominam tego robić.
Ale ty nie.
Szeryfko, sprawdziłem ponownie nagranie z drona.
Oczywiście.
Znalazłem coś, co chyba pani przegapiła.
Na wyspie był ktoś jeszcze.
Cholera, Frank.
Nie był na służbie, nie miał nakazu. To wtargnięcie.
Muszę to powiedzieć: z boku wydaje się,
że jest on ciężarem dla wydziału.
Z całym szacunkiem, nie zna go pan.
Ma pani rację…
dlatego lepiej to ocenię.
Któryś raz wykazuje się niesubordynacją i brakiem profesjonalizmu.
Chciałem to napisać w raporcie, ale po tym zdarzeniu musi go pani zwolnić.
Chwileczkę.
Ta praca to całe jego życie.
Może w tym przypadku tego nie widać,
ale to dobry policjant.
Zna tę społeczność lepiej niż ktokolwiek.
Były między nami nieporozumienia, ale rozwiązaliśmy je.
Nie mogę go zwolnić.
Wiem, że chce pani mieć poczucie kontroli nad sytuacją.
Proszę mi wierzyć, dobrze pani życzę.
Po prostu musi pani zrobić, co trzeba.
W przeciwnym razie
wyjdzie pani na równie skorumpowaną co pani poprzednik.
Mówię ci.
Dowiaduje się o wszystkim, co robię. Nie mogę niczego ukryć.
Wszystko wie. Kupuję jej prezent i już wie.
Nie, wszystko sprawdza.
W kółko grzebie mi w rzeczach.
Dobra. Niektórzy z nas mają tu coś do roboty.
Na razie.
Kiedy robię notatki, podświadomie rysuję trójkąty.
Widziałem w sklepie długopis,
- który skanuje litery… - Jak z przyszłości.
…i kopiuje je na innej stronie.
Wiem, że wczoraj było ciężko.
Owszem. Dzięki, że to mówisz.
Myślę, że możemy dalej badać temat, nie wpadając w tarapaty.
Mówisz poważnie?
- Mówi poważnie. - Jasne, że mówi poważnie.
Musimy skłonić ludzi do używania moich zestawów do badania wody.
- Będziemy mogli… - Idę na układ.
Co?
Muszę tylko wykonać prace społeczne
i nie pisać więcej o Wott Management.
Na tym się skończy.
Też idę na układ. Więzienie to nie dla mnie.
Jestem raczej typem wrażliwca, artysty.
Nie mogą nas powstrzymać. Przecież to prawda.
Przykro mi. Odpadam.
Ja też.
Czemu pozwalacie, żeby nam to robili?
Jesteśmy zespołem.
Wracajmy do pracy.
Co ci wyszło w siódemce?
ZATRAĆ SIĘ W KSIĄŻCE
Niezły ruch, Lisko.
Hej.
Nie gryzę, wiesz?
Hej.
Ja…
Bardzo cię lubię, wiesz? Ale…
Po prostu…
Nie wiem, czy w taki sposób.
Ale…
jesteś chyba
jedną z najfajniejszych dziewczyn, jakie widziałam.
Gdybyś poprosiła, żebym ścięła włosy,
zafarbowała je na fioletowo i zrobiła tatuaż na twarzy,
pewnie bym się zgodziła.
I…
Nie chcę, żebyś mnie znienawidziła
albo uznała mnie za frajerkę,
bo mam wrażenie, że lubię…
tę siebie, którą jestem przy tobie.
A nigdy się tak nie czuję.
W każdym razie bardzo rzadko.
Przepraszam. Po prostu…
Wściekłam się na Ethana, bo myślałam, że mówi,
że nie chciałby się przyjaźnić, gdybyśmy nie byli parą.
Ale uświadomiłam sobie…
że tego bałam się w twoim przypadku.
Izzy, chcę się z tobą przyjaźnić niezależnie od sytuacji.
- Czyli mnie nie nienawidzisz? - Jasne, że nie.
To znaczy…
oczywiście jestem trochę rozczarowana.
Myślę, że masz swoją ulubioną wersję siebie.
I czekasz, aż pozwolę ci się nią stać.
Masz moją zgodę. Ba.
Zestaw testowy. Nie pozwólcie, by zatruwali miasteczko.
Weźcie zestaw. Nie pozwólcie, by zatruwali miasteczko.
Cześć. Weź zestaw testowy.
Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale w górach są beczki,
których zawartość wycieka do tego jeziora.
Wszystko, czego dotyka woda, umiera, więc musi być toksyczna.
To kwestia czasu, zanim woda do nas dotrze.
Jeśli nie dowiemy się, co ukrywają,
mieszkańcy będą w niebezpieczeństwie.
Weźcie zestaw. Nie pozwólcie, by zatruwali miasteczko.
Hilde, nie możesz rozstawiać tu stoisk.
Pan O'Hara wie, że wzięłaś to z biblioteki?
Ludzie mają prawo wiedzieć,
- że coś może im zaszkodzić. - Naszej wodzie nic nie dolega.
Nie rozumie pani.
Ściągnęli nas na posterunek, wlepili nam mandaty,
a porucznika Briggsa zwolniono za to, że nam pomagał.
Co?
Frank nic pani nie mówił?
Następnym razem muszę wydać zgodę,
zanim zawłaszczysz sobie szkolne korytarze.
Ja…
Zanim podejmiesz działania, musisz myśleć o konsekwencjach.
Dziękuję.
Odnieś to do biblioteki.
CZY WODA JEST TOKSYCZNA?
Dzień dobry.
Jak mogę ci pomóc?
Przepraszam za to, co powiedziałam.
Dziękuję. Doceniam to.
Próbowałam zachęcić mieszkańców do sprawdzania,
- czy woda jest toksyczna… - O nie.
Hilde, proszę cię, nie siej paniki w miasteczku. Boże!
Ale Trip, wiem, co widziałam.
Coś tam wyrzucają, nie wiem tylko, co to takiego.
To teren prywatny. Równie dobrze mogli tam coś budować.
Nie mogę nikogo oskarżać bez dowodów.
Posłuchałam cię w sprawie piwnicy w Woodruff, pamiętasz?
Nie przyniosło mi to niczego poza wstydem.
Więc zdobądźmy dowód.
To dla twojego taty. Mieszka najbliżej wyspy.
Jeśli coś jest w tej wodzie,
- do niego dotrze to najszybciej. - Hilde.
Mój tata ma już dość zmartwień.
Nie chcę stresować go czymś,
co może nie być prawdą.
Wiem, że nie możesz już być moją informatorką.
A przyjaźń ze mną oznacza dla ciebie konflikt interesów.
Ale zawsze będzie mi zależało na odkryciu prawdy.
I na tobie.
Nie chcę, żeby tobie i twojemu tacie coś się stało.
- Cześć. - Hej.
Wszystko w porządku?
Niespecjalnie.
Tak teraz będziemy funkcjonować?
Utrzymywać tajemnice?
Czemu mi nie powiedziałeś?
Musiałam dowiedzieć się od Hilde.
Wiesz, jak trudno zachować kamienną twarz
przy najmłodszej agentce CIA na świecie?
Wiedziałem, że kiedy ci powiem, to się stanie realne. Nie byłem gotów.
Wiem, schrzaniłem to.
Przykro mi.
Przykro ci? Dlaczego?
Bo zasługujesz na więcej.
Powinnaś być z kimś, na kim możesz polegać,
z kogo możesz być dumna,
a nie z gościem zwolnionym z pierwszej pracy, jaką miał.
Nie jesteś jakimś tam gościem.
- Jesteś moim narzeczonym. - Tym gorzej.
Dawno temu byłeś Marudnym Frankiem.
Najsmutniejszym pierwszoklasistą na świecie,
który płakał, ilekroć mama przywoziła go do szkoły.
To ma mi pomóc?
Przyjaźnimy się od ponad 30 lat.
Znałam każdą wersję ciebie
i kochałam je wszystkie…
nawet Marudnego Frankiego.
Możesz stracić dziesięć innych posad. Nigdy nie będę się ciebie wstydziła.
Wszystko w porządku?
W porządku.
Po prostu… Jak ludzie mogą nie chcieć poznać prawdy?
Odkryliśmy tę wielką aferę, a oni nawet nie chcą o tym słyszeć.
Tak, jakby nie chcieli wiedzieć, że dzieje się coś złego.
Tak. Wiesz, chyba masz rację.
Złe wieści sprawiają,
że ludzie czują się bezsilni.
Nie mają poczucia, że mogą cokolwiek zmienić.
Więc wolą nie wiedzieć.
Dlatego nie chciałeś pomóc mi ustalić, dlaczego dziadek zachorował?
Tak. Może tak.
Myślę, że masz rację.
Chyba bałem się, że niezależnie od odpowiedzi,
nie zdołałbym mu pomóc.
Tak. Bałem się choćby brać to pod uwagę,
zadawać pytania. Ty nie.
Żałuję, że nie możemy po prostu zapytać o to dziadka.
Tak.
Cofnąć się z nim w czasie.
Czuję, że zna odpowiedź. Po prostu nie może się nią podzielić.
Wiem, że to głupi pomysł.
Nie. To absolutnie nie jest głupi pomysł.
- Tato, co się dzieje? - Hilde, patrz, co zrobiłam.
Książeczka z obrazkami. O tym, jak chodziliśmy z dziadkiem po mieście.
Ładna. Dobra robota.
GINNY DZIADZIUŚ
Co jest?
Szukam artykułu, który napisałem wiele lat temu w Nowym Jorku.
Dziadek wtedy nie chorował, więc tego nie połączyłem, ale…
Dotyczył tak zwanej terapii reminiscencyjnej.
Pomaga ludziom z demencją przypominać sobie przeszłość.
Jest.
Tak, spójrz.
REMINISCENCJA OD NOWA:
LECZENIE DEMENCJI SKUPIONE NA PRZESZŁOŚCI
W pewnym domu opieki w San Diego
zbudowano dla pacjentów całe miasteczko z lat 50.
Dzięki odtworzeniu przeszłości mogą zanurzyć się we wspomnieniach.
Myślę, że powinniśmy zrobić coś takiego dla dziadka.
- Jakiego wspomnienia użyjemy? - Nie wiem. Jak myślisz?
Był w sklepie rowerowym wiele razy.
Jest zbyt przyzwyczajony do tego miejsca. Jak uważasz?
Ginny!
Przynieś tu swoją książeczkę!
Ginny zrobiła książeczkę o tym, gdzie byli wtedy z dziadkiem.
Mogę ją jeszcze raz obejrzeć?
Nie. To też nie. Byliście na plaży?
A co to jest?
Restauracja. Dziadek tam chodził.
Pokaż. Czekaj, czy to jest…
czy to Scoglio's?
Tak. To Scoglio's. To ten czerwony kraciasty obrus.
Dziadek w kółko mnie tam zabierał, kiedy byłem dzieckiem. O rany.
Dziadkowi by pomogło, gdybyśmy ją odtworzyli?
Nie wiem, kochanie, ale… Warto spróbować.
Powiem mamie i Izzy. Dobra robota, Ginny.
Tak, wiesz…
dobra robota, kochanie, naprawdę.
Dobra robota.
Dobrze. Wyżej.
Zgodnie z artykułem taty musimy oddać mu kontrolę, zobaczyć,
dokąd poprowadzi rozmowa.
Zgadza się. Nie ma sensu naciskać. Dobra.
Pora na kąpiel, mała principesso.
Co jeszcze?
- Wiem. - Weź makaron.
- Dobra. - Ktoś sprawdził makaron?
Nie sprawdziłeś… O Boże.
Co ty tu robisz?
Ktoś mógł wspomnieć, że potrzebujesz pianisty.
- Tym kimś była Hilde. - Tak, domyśliłam się.
Bardzo przepraszam, że zachowałem się jak palant. Po prostu…
Byłem zazdrosny.
Nie powinieneś kontrolować, z kim się przyjaźnię.
Wiem. Nie chciałem.
Po prostu poczułem się zagrożony.
Ale nie powinienem kazać ci wybierać.
Masz szczęście, Emma świetnie to przyjęła.
Wygląda na to…
że nadal możesz być moim chłopakiem.
Na pewno nadal chcesz, czy…
- Naprawdę to wypożyczyłeś? - Co? Nie.
A właściwie tak.
Uznałem, że to podkręci klimat „Billy Joel, włoska knajpa”,
ale wyglądam jak wujek Sal wystrojony na śniadanie wielkanocne.
O rany. Jakbym przeniósł się w czasie.
O to nam chodziło.
Dobra.
Jakie twój dziadek lubił wtedy piosenki?
Nie wiem.
Dobra.
Oto i on! Witamy w Scoglio's, najlepszej włoskiej knajpie.
- O rany. - Usiądzie pan?
Chwileczkę. Nie.
Podam do tego łyżkę.
- Signore. - O mój Boże.
- O rany. - Moje ulubione.
O rany.
Chleba i masła?
Nie, dziękuję.
Czemu nigdy nas tu nie zabrałeś? Jest świetnie.
O rany. Co za miejsce.
Przepraszam za spóźnienie. Pięknie.
Często bywałeś tu z Jane?
Wiesz, z Jane, twoją żoną.
Z początku moja Jane nie znosiła tego miejsca.
Mówiła, że przypomina jej to kluby towarzyskie
z West Side w Chicago.
Ale i tak ją tu ciągnąłem…
bo mają najlepsze kotlety cielęce w Erie Harbor.
Zawsze tak pięknie wyglądała w świetle świec.
Nie rozumiem. Czemu chłopaki się spóźniają?
Akurat dzisiaj.
Po prostu się nie zjawią?
O co chodzi? Co jest dzisiaj, tato?
Pożegnanie ze Stratą.
Chłopcy z Zakładu Piątego idą naprzód.
- Więc odchodzisz z fabryki, Syl? - O tak.
- Dali mi hojną odprawę. - Naprawdę?
Dadzą je wszystkim pracownikom, bo zamykają cały nasz dział.
Czy to chłopcy z Zakładu Piątego?
Tak, plus Junior.
Nie pracował w Stracie, ale znał najlepsze miejscówki na ryby.
Och, naprawdę?
Strata dała wam wszystkim pieniądze?
Tak. Są hojni, bo pozbawiają nas pracy.
Tak pewnie będzie lepiej.
Nie znosiłem tego sprayu. Kaszlałem od niego jak szalony.
Zaraz. Jakiego sprayu, tato?
Uszczelniacza. Spryskiwaliśmy nim samoloty.
- Przez niego zachorowaliście? - Nie.
Zbadał nas lekarz ze Straty.
Powiedział, że bóle głowy mam na pewno przez alergię
na pył unoszący się w zakładzie.
Uwierzyłeś mu?
To już bez znaczenia.
Użyję pieniędzy z odprawy,
żeby otworzyć sklep rowerowy.
„Rowery u Syla”.
Co myślisz, Matty?
Myślę, że to świetny pomysł, tato.
Musisz go pokochać.
Ten sklep jest dla ciebie, Matty.
Pewnego dnia to wszystko będzie twoje.
Tak, cóż, kocham to miejsce, tato.
Naprawdę, kocham je.
- Kochasz? - Tak, naprawdę.
Jeśli dziadek miał rację, to Strata prawdopodobnie wiedziała,
że uszczelniacz stosowany w Zakładzie Piątym jest groźny.
Ciężko dowieść tego w sądzie.
- Tak. - Czemu?
Bo próbujesz oprzeć argumentację na czymś,
co zdarzyło się prawie 50 lat temu.
Właśnie. To, że Strata przekazała im duże odprawy,
nie dowodzi, że chodziło o problemy zdrowotne.
To dlaczego mieliby to zrobić?
Co podpowiada mi intuicja?
Chcieli, żeby pracownicy Zakładu Piątego byli im wdzięczni.
Wtedy nie zadawaliby pytań.
Racja.
Coś jest nie tak z Walterem.
IDŹ NAPRZÓD SKLEP Z BUTAMI
Miłości moja Pewnego dnia umrzesz
Lecz będę tuż za tobą
Ruszę za tobą w mrok
Dziękuję, że przyszliście.
Bez oślepiającego światła
I tuneli wiodących ku bramom bieli
Tylko nasze ciasno splecione dłonie
Czekające na nadejście iskry
Jeśli Niebo i Piekło zdecydują
Że obu im wystarczy już
Kiedy cię poznałam, obiecałam, że wszystko będzie dobrze.
Naprawdę próbowałam.
Robiłam, co tylko mogłam,
ale to nie wystarczyło.
W ciemność
Jeśli Niebo i Piekło zdecydują
Przepraszam.
Że obu im wystarczy już
Żegnaj.
I rozświetlą swoje tabliczki
O braku wolnych miejsc
Żegnaj, Walter.
Jeśli nikogo przy tobie nie będzie Gdy twoja dusza wyruszy
W porządku?
Ruszę za tobą w mrok
W porządku. To tylko ptak.
Ruszę za tobą w mrok
Hej, Skautko.
- Co to jest? - Wyniki badań.
Muszę ustalić, co było w tym uszczelniaczu,
z którym dziadek miał kontakt w Stracie.
Pozwolisz mi to na chwilę przejąć?
PRACA Z KADMEM
Wiem, że to dla ciebie ważne, ale…
Wydaje mi się, że Ginny potrzebuje teraz starszej siostry.
Co?
Myślisz, że Walter jest w Niebie?
Nie wiem, Ginny.
Czasem martwię się, że Niebo to coś, co wymyślili dorośli,
żebyśmy się tak nie bali.
Tak naprawdę myślę, że Walter jest w Niebie.
Myślę, że ćwierka sobie ze swoją małą ptasią rodziną
i je ptasie lody na małej ptasiej plaży.
Więc owszem.
Myślę, że Walter jest w Niebie.
Jestem ci winna przeprosiny.
Za co?
Próbowałaś mi coś powiedzieć, a ja cię ciągle ignorowałam.
Myślałam, że to, co robię, jest ważniejsze,
że wiem lepiej.
Ludzie robią mi to cały czas.
Nie znoszę tego.
Obiecuję, że nigdy więcej ci tego nie zrobię.
Co się stało?
Przyszły wyniki badań.
W tych beczkach jest kadm.
Kadm to… metal ciężki. Wiesz, sprawdziłem to i…
ma związek…
z demencją.
Już wiemy, dlaczego czasem myśli klarownie.
To nie tylko utrata pamięci.
Hilde?
Co się dzieje?
Tato, słuchaj.
Kadm to jedna z substancji używanych przez Stratę.
Twierdzili, że zrezygnowali w latach 70. i bezpiecznie się jej pozbyli,
ale co, jeśli kłamali?
To by znaczyło, że to oni odpowiadają
za beczki na wyspie.
Gdyby to była prawda,
gdyby ukrywali to od lat, a nawet dziesięcioleci, to by znaczyło,
że od początku stała za tym Strata.
Od dziesięcioleci Erie Harbor uchodziło za bezpieczną przystań,
miasteczko z dostępem do przyrody, świeżego powietrza i czystej wody,
miejsce, w którym ludzie chcą zakładać rodziny.
Ale Kronika ustaliła, że istnieje problem z wodą w miasteczku.
W przynajmniej jednym domu odkryto w niej metale ciężkie…
WODA ŹRÓDLANA PACIFIC DOSTAWA
…a wiele innych może być na to narażonych.
Nie wiemy na razie, kto odpowiada za toksyczne substancje,
ale odkryto powiązania z największą firmą w mieście,
Strata Tech Industries.
Mieszkańcy Erie Harbor muszą zadać sobie pytanie…
„Co jeszcze ukrywają?”
Kochanie, jeśli dziadek rozchorował się przez kadm,
to chyba nie możemy tego cofnąć.
W takim razie muszą za to zapłacić.
INSPIROWANE RELACJAMI MŁODEJ DZIENNIKARKI ŚLEDCZEJ HILDE LYSIAK
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK