Nie wiem, co jest dziwniejsze.
Stado martwych ptaków czy pominięcie tego w wiadomościach.
Czy to, że Jessica jest dla mnie miła.
Zachorowały jednocześnie i spadły z nieba?
A ta straszna piwnica? Ma z tym związek?
To dziwne.
Jest w przedostatniej klasie. Powinna trzymać się ze starszymi.
Ma własny samochód.
Pojawiła się błyskawica.
I ta dziwna pogoda w Erie Harbor, a do tego
huragan Donny'ego w Irlandii.
Kto dostaje auto na szesnaste urodziny?
Myślałam, że to tylko w filmach.
Nie wierzę, że dobrze się bawiłam.
„Ile ptaków może zabić jeden piorun?”
O nie.
O rany…
Możemy przynajmniej użyć twojego laptopa jako lampki.
Potrzebuję go, szukam czegoś.
No i padło wifi.
Hej. Już dobrze, Ginny.
Boję się.
Wiem, kochanie. Wszystko dobrze.
Mamo! Tato!
- Boże. - Tato!
- Rozbiło okno. - Wiadra.
- Tato? - Co jest?
Wszystko w porządku. Nie bójcie się.
Mamy drzewo w salonie. Co ty…
Dziewczynki, wracajcie na górę,
odłamki szkła są wszędzie.
Tato, wszystko w porządku. Nie martw się.
- Posprzątam to. - Dobra.
Hilde…
Słyszysz?
Czekaj.
Co to?
Hilde, nie.
Ostrożnie,
- tam jest szkło. Uważaj. - Dobrze.
Hej, mały. Mam cię.
Już dobrze. Mam cię.
Jesteś bezpieczny. Nie skrzywdzę cię.
Przykro mi, że runęło drzewo.
Nie martw się. Nic ci nie grozi.
Obiecuję.
TO NIE KONIEC KTO JESZCZE?
- Musimy dziś iść do szkoły? - Tak.
- Ptaszek nie dał mi spać. - No tak.
Wiesz, co przeżywałam, kiedy byłyście małe.
Mogę dać mu trochę mleka?
Ptasie mamy nie karmią małych mlekiem.
Wymiotują im do dziobów.
Muszę zapytać Ptakotypa, co mogło zabić wszystkie te ptaki.
Może pomoże mi z Walterem.
- Walterem? - Cronkitem.
Był dziennikarzem telewizyjnym.
Najbardziej zaufanym człowiekiem w Ameryce.
Może sprawdzimy, czy tata nie potrzebuje pomocy?
- Tata ma się za złotą rączkę. - Myli się.
Zrobił dziurę na strychu i ją zostawił.
Kochanie, znam twoje zdanie o prawdzie,
ale to nie zawsze najlepsze rozwiązanie.
Z mężczyznami trzeba czasem…
To chyba puszka Pandory.
Czy możemy po prostu…
- Dobra robota. - Brawo.
- Tato! - Super!
Jak ci idzie z Wott Management?
Napisz artykuł o durnym drzewie,
które runęło na nasz dom razem z durnym ptakiem.
Mamo, wiesz,
że Wott Management nazwano na cześć faceta z XIX wieku?
- Nie. - Założył Erie Harbor
i wykupił tutejsze lasy.
Żeby je wyciąć.
Przypadkiem nazwali tak firmę?
Raczej nie.
Właściciel musiał wybrać tę nazwę celowo.
Może sprawia, że wydają się bardziej autentyczni.
Nie mogę skłonić tego ptaszka do jedzenia.
Muszę go zabrać do Ptakotypa.
Dobrze, ale pamiętaj, że on się nie nazywa Ptakotyp.
To pan Wergeles.
Dobra, wesoła gromado, zbierajmy się.
Wkładajcie kurtki i buty.
- Hilde, dokąd idziesz? - Jadę rowerem.
Mogę użyć ładowarki?
- Nie. Potrzebuję jej. - Mamo.
Co? Nie wiem, ile będziemy bez prądu
i czy mam telefon w pracy,
gdzie zarabiam, żebyś miała co jeść.
To potrwa minutę.
Muszę tylko zadzwonić do Ethana.
To dlatego na mnie krzyczysz.
Nie krzyczę na ciebie.
Irytuje mnie ten brak prądu.
Nie wytrzymasz dnia bez rozmowy?
Już wytrzymałam.
Iz.
Umówiliśmy się, że przed lekcjami
będziemy sobie życzyli miłego dnia.
To taki zwyczaj.
Nasza tradycja.
To głupie.
Zrób coś dla mnie. Spróbuj odpocząć od urządzeń
przez jeden dzień. Albo chociaż parę minut.
Co się dzieje?
Nie mamy na to wpływu.
To klęska żywiołowa.
Odwołujemy lekcje
do czasu, aż usuniemy drzewo i odzyskamy zasilanie.
Spróbujmy udawać, że nas to smuci.
- Chaos. - Zaraz,
nie wiedziała pani o tym?
- Nie było maili. - Przepraszam.
Jak państwo to opanują?
Proszę nie przechodzić przez barierkę. To niebezpieczne.
Hej.
- Słyszałaś, że odwołali lekcje? - Super.
Co będziesz robić?
Pewnie pokręcę się po nabrzeżu.
Fajnie.
Chcesz iść ze mną?
- Tak. - Hej.
Chcecie iść na nabrzeże?
- Totalnie. - Super.
Moja przyjaciółka Emma. Właśnie się przeniosła.
- Hej. - Hej. Izzy.
Przeprowadziliśmy się z Brooklynu rok temu.
My mieszkaliśmy w Wirginii, Mamę przenieśli z pracy.
Masz już tylu przyjaciół, ekstra.
Do zobaczenia na nabrzeżu.
- Cześć, Izzy. - Pa.
- Podrzucić cię? - Tak.
Powiem tylko mamie, dokąd idę.
Jasne, czasem zapominam, że masz 14 lat.
Chodzisz na lekcje starszych klas.
Nie, to miał być komplement.
Wiesz co, po prostu do niej napiszę.
- Dobra. - Spoko.
IDĘ NA NABRZEŻE
- Dobra. - Fajnie. Tędy.
Musimy sprawdzić, jak zaopiekować się tym ptakiem.
Mam.
Nie rozumiem, czemu najmniejsza osoba
robi za stołek, ale niech będzie.
Aha, sprytnie.
Kiedy ruszą lekcje?
Gorsza od matki!
Chaos!
Z moich podatków.
Wiem, że to kłopot,
- nie mogę nic zrobić. - Trzymaj.
Gdzie teraz zabiorę dzieci?
- Co za niekompetencja. - Wybacz, mogę?
Jeśli ktoś ma pytania lub skargi, tak jak panie z petycją, zgłaszajcie je
prawniczce pani dyrektor.
Czyli mnie. Na razie moja klientka nie udziela komentarzy.
Dziękuję. Miłego dnia.
Oczywiście nie musisz mnie zatrudniać.
To miasteczko…
Chyba… przyzwyczajam się do takiego traktowania.
Ale doceniam twoje wsparcie.
Wiem, jak to jest, kiedy budzi się powszechną niechęć.
Pomogę ci to zakończyć,
- jeśli się zgodzisz. - Mamo.
Jezu…
Przepraszam.
Po trzecim dzieci zaczynają same siebie wychowywać.
Przypomnę ci, kiedy postanowi zdawać na studia.
Dzięki. Chodźmy.
Odezwę się. Dobrze?
Dziękuję.
Szkoła zamknięta. Jak się tu… dostaliście?
Dyrektorka kazała mi nadrobić zaległości.
To, że lekcje odwołane, nie znaczy, że nauka może poczekać.
Rozmawialiście z dyrektor Collins?
Tak, chwaliła bibliotekę i porządek na regałach.
Wyglądają jak alejki w drogich delikatesach.
Posegregowałem grzbiety i…
Mój tata tak robi. Chyba ma niezdiagnozowaną nerwicę.
Martwię się, że to genetyczne.
Lepiej to sprawdź.
Ma pan książki o karmieniu piskląt?
Albo o chorobach ptaków?
Albo o tym, dlaczego spadają z nieba i giną?
Może, ale to biblioteka szkolna.
Mamy ograniczone zasoby…
Nie szkodzi, jest komputer.
Szkodzi, bo nie ma prądu.
Dlatego uczniów nie powinno tu być.
To ma sens. Tak.
Chyba że coś wiecie.
Skoro dyrektorka mówiła, że możecie tu być…
W porządku. I tak musimy iść.
Dzięki, Tony.
Proszę, nie nazywajcie mnie tak. Ale…
BIBLIOTEKA NOWOJORSKA
- Pa. - Pa.
- Nie biegajcie. - Dzięki, Tony.
Panie O'Hara.
Szukałem miejscówki, odkąd zalało domek.
Dziadek pokazał mi to.
Trzymał tu sprzęt wędkarski.
Rustykalna elegancja. Pasuje mi to.
Mówiłem, że coś wykombinuję.
Nie zdołałam skontaktować się z Wott Management.
Czy twój tata rozmawiał z nimi osobiście?
Albo korespondował…
BRIDGET JENSEN KANCELARIA
…pod inną nazwą?
Nic o tym nie wiem, ale zapytam.
Halo?
Po prostu… Hej.
Halo? Jesteś tam?
Tak. Drzwi do mojego biura były otwarte,
chociaż je zamykałam.
- W porządku? - Tak.
Zostań tu, dobrze?
Spotykałaś się z sytuacją,
kiedy ktoś się gdzieś włamuje, ale niczego nie kradnie?
O nie. Kiepsko to brzmi.
Może stamtąd wyjdziesz?
Przyjedziesz tu?
Zaraz będę. Chodźmy.
Nie kradniesz, gdy zwracasz.
Wypożyczasz. Do tego służy biblioteka.
No i zostawiłam kartę biblioteczną.
Mamy karty biblioteczne?
Niezupełnie.
Dobra, nie.
Zrobiłam ją, kiedy bawiłam się w bibliotekę z Izzy.
Bawiłaś się w bibliotekę?
- Jak każdy, nie? - Nie.
No wiecie, wypożyczanie książek, wypełnianie druczków?
- Nie? - Nie.
Walter, musisz coś zjeść.
Dałaś mu na imię Walter?
- Na cześć Cronkite'a. - Waltera Cronkite'a.
No nie wiem.
Nadal nie je, a ty ozdobiłaś mu pudełko i nadałaś mu imię.
Ten ptak na pewno umrze.
O rany.
Nie wiem, czy jestem gotowy na takie emocje.
Karmiliśmy go nie tym, co trzeba.
Musimy mu zrobić ptasie smoothie.
Kocham smoothie.
Składa się
z robaków, ptasiej kupy i wody.
Na pewno wieczorem zamknęłaś i włączyłaś alarm?
- Tak. Zawsze to robię. - Dobrze, chodź.
Dobrze, że przyszłaś.
To było bardzo nieprzyjemne. Po prostu…
Może brak zasilania uszkodził alarm,
- a może burza otworzyła drzwi… - Tak.
- …chociaż sporo tych „może”. - Tak.
Czy ktoś miał do ciebie o coś żal?
Do wyboru, do koloru. Ktoś mógł być…
wściekły, że reprezentuję Sama.
Przyjęłam nową sprawę. Może ma z tym coś wspólnego.
Świetnie.
Porucznik Briggs.
- Wypełniłeś ewaluację? - Jeszcze nie.
Zajmuję się potencjalnym włamaniem na rogu Pierwszej i Main.
To pani Lisko, a to Paul Rutherford.
Jensen. Zachowałam nazwisko.
Racja. Wiedziałem o tym. Przepraszam.
Nie szkodzi. Miło pana poznać.
Jestem oficerem śledczym.
Prokurator generalny zlecił mi audyt.
Po tym, co stało się z…
Moim tatą?
Tak. Super.
Prokurator generalny? Władze stanowe traktują to poważnie.
Stan Waszyngton niechętnie przyjmuje
uszczuplanie funduszu na rzecz niesłusznie skazanych, więc…
- owszem. - Pan Rutherford
ma poinformować prokuratora, czy zostaniemy zwolnieni.
Coś takiego. Mogę usiąść?
Proszę.
Oczywiście.
Czy możesz opisać, jak wyglądało biuro?
Tak.
- Martwimy się. - Dobrze, że go przywieźliście.
Nic mu nie będzie?
To na pewno pomoże.
Zginęła masa ptaków. Całe stado.
To było straszne.
Martwimy się, że ten maluch może chorować na to samo.
Masa ptaków? To znaczy ile?
Nie wiem, setki.
Co?
Niemożliwe. Dowiedziałbym się o tym.
Właśnie. Dziwne, że nikt o tym nie mówi.
W nocy w rezydencji Woodruff.
- Martwe ptaki leżały na trawniku. - To było przerażające.
Po prostu spadły z nieba.
Tego dnia straciliśmy wiele ptaków.
Kazali wychodzić tylnymi drzwiami, żeby goście nie publikowali zdjęć.
Miałam o tym napisać, ale padło zasilanie.
Tam go znaleźliście?
W czasie burzy runęło drzewo.
Rozbiło nam okno i tak trafił do nas ten maluch.
Dlatego go przywieźliśmy. Jest pan ekspertem.
Panie Wergeles?
Czy to możliwe,
że cierpi na tę samą chorobę, która zabiła pozostałe ptaki?
Musiałbym zobaczyć martwe stado. Możecie mnie tam zabrać?
Uwaga. Trzymasz?
Dobra.
To na pewno tutaj?
Może zatrudnili kogoś do sprzątania.
Jeśli było tu tyle martwych ptaków,
trzeba by przeprowadzić śledztwo.
Mogę wezwać ekopatrol i spróbować ustalić przyczyny.
Czekaj.
Tak.
Proszę.
Gdybym miał ptaka,
łatwiej byłoby ustalić przyczynę śmierci.
Ale pióro jest lepsze niż nic.
Widzę tam następne.
Czekaj. Proszę.
Dwie dla ciebie. Proszę.
I dwie dla ciebie.
- Proszę. - Dziękuję.
Nie ma za co. Im więcej ich znajdziemy, tym lepiej.
A ty trzymaj Waltera w ciepłym miejscu.
I nadal próbuj go nakarmić, dobrze? Jeśli nie zje, cóż…
Nie pomoże mu nic, co tu znajdziemy.
- Dobrze? - Dobrze.
Dobra. Wezmę torebkę.
Jak tam? Znaleźliście kolejne?
- Tak, mamy dwa. - Świetnie.
Tak.
Specyficzny facet.
Jak się dowie, że prowadzę sprawę niesłusznego skazania Sama…
Mogę prosić o przysługę?
Zajrzę wieczorem do biura i się rozejrzę.
Nie. To znaczy tak. Dziękuję.
Ale chodziło mi o coś innego. O Matta.
Wszystko okej?
Czy mógłbyś wpaść i naprawić parę rzeczy?
Zbiła się szyba, a Matt… jest w takich sprawach fatalny.
Nie chcę go zranić.
- Ale też nie chcę nie mieć okna. - Jest w tym beznadziejny.
- Prawda? - Przyjdę po pracy
- i wymyślę coś, żeby mu pomóc. - Dzięki.
Dobrze robisz.
Rozładowałyśmy baterię w wiertarce,
żeby się nie zranił.
Sprytne. Naprawdę sprytne.
To pomysł Ginny…
- Dobra, idziemy? Zmarzłaś? - Hej.
- Będę o 20.00. - Dobra. Do zobaczenia.
Chodź, jedziemy.
Okręg udzieli ci wsparcia.
Czego potrzebujesz?
Gdybym sądziła, że pomoże parę generatorów, dałabym znać,
ale musimy to chyba przeczekać.
Jasne.
Kim, jak wiesz,
mamy sporo telefonów od zatroskanych rodziców.
Są bardzo, jak by to powiedzieć… Zdeterminowani.
Wiem.
W trudnych sytuacjach ludzie się stresują.
Nie chodzi o zasilanie. Powinnaś być przygotowana.
Rodzice są żądni krwi.
Rano chyba paru takich spotkałam.
Próbowali oskarżyć mnie o to,
że w miasteczku nie ma prądu.
Nie są zbyt racjonalni,
ale płacą podatki i głosują.
Zbierają podpisy pod petycją. Chcą, żeby cię zweryfikować.
Zwolnić?
Możesz wypowiedzieć to słowo.
Tak, na to by wychodziło.
Jeśli zbiorą dość podpisów, będzie trzeba spełnić ich żądania.
Dzięki, że mówisz mi to osobiście.
Wiemy, że nie odpowiadasz za matkę,
ale rozumiesz, o co chodzi.
Muszę lecieć. Niebawem pogadamy.
- Hej. - Hej.
Gdzie byłeś?
Podrzuciłem tatę do Franka.
Ma własny generator.
- Farciarz z tego Franka. - Prawda?
Dawniej cieszyliśmy się z braku prądu.
Pamiętasz? To było całkiem sexy…
- Pamiętasz? - O tak, pamiętam.
Teraz mamy gnijące jedzenie.
I patrzenie, jak Ginny podłącza sprzęty elektryczne…
…które się nie uruchomią.
- O tak. - Mogę spać u Jessiki?
- Nie. Nie możesz. - Dlaczego nie?
Dlatego, że jutro masz lekcje.
Jessica nie dręczyła cię przez cały zeszły rok?
Teraz jest miła. Ludzie się zmieniają.
Zawsze mówiłaś, że przebaczenie to cnota…
Kiedy siostra cię bije,
a nie kiedy śmiertelny wróg z jakiegoś powodu chce cię sobie zjednać.
Jesteś jak Hilde. Jessica chce się przyjaźnić.
A ponieważ nie mam przyjaciół, chcę do niej iść. Proszę.
Nie.
Mam prawie piętnaście lat. Nie jestem dzieckiem.
Według prawa jesteś, dopóki nie skończysz 18 lat.
Wiesz, co mam na myśli.
Dobrze. Umówmy się tak: jeśli wróci zasilanie,
masz rano wrócić przed szkołą do domu
i nie chcę słyszeć, że jesteś zmęczona
- albo się nie wyspałaś. - Boże! Dobrze. Umowa stoi.
Umowa stoi.
Lepiej idź, zanim zmienimy zdanie.
- Tak. Dzięki. - Idź.
- Dziękuję. - Idź.
- Leć. - Dobra.
Dokąd idziesz?
Nocuję u Jessiki.
Dobra.
Fajnie.
Baw się dobrze.
Będę tęsknić.
TARG ERIE HARBOR
OTWARTE MIMO BRAKU PRĄDU TYLKO GOTÓWKA!!
Hej, Kim. Cześć.
Cześć. Robisz zapasy wody i jedzenia?
Zgadłaś. Tak.
Mam coś dla ciebie.
Proszę.
To wezwanie do zaprzestania działań, które trafi do wszystkich
mieszkańców z widłami i członków rady szkolnej.
Nawet nakleiłaś znaczki.
Tak. Zagroziłam, że ich pozwiemy,
jeśli nie zostawią cię w spokoju.
Ta petycja, żeby cię zwolnić, to wina twojej mamy.
Nie twoja.
Chcę raz na zawsze zamknąć tę sprawę.
Nie miej do mnie żalu…
Nie mam żalu.
- Uwielbiam cię. - Serio?
- Dziękuję. - Tak.
- No tak. Dzień pełen wrażeń. - Do zobaczenia.
- Pa.
Bardzo ładnie.
Powiedz, że znalazłeś coś o Wott Management.
- Hilde… - Jak mam pracować,
jeśli nie ma Internetu, a ty mi nic nie mówisz?
Nie masz pracować.
Powtarzam po raz setny,
masz skupić się na nauce.
Co u twojego ptaka? Jak się miewa Walter?
Co?
No co? Nie próbuję zmienić tematu.
Pijesz trzecią kawę
i piszesz od 40 minut bez przerwy.
Ewidentnie coś znalazłeś. Po prostu mi powiedz.
Dobra, słuchaj, ja…
Namierzyłem dokumentację finansową Wott
i sprawdzam ich transakcje, więc…
Wiesz, dlaczego chcą odkupić farmę od taty Trip?
Nie wiem.
To może mieć związek z Richiem?
Boże, przestaniesz wreszcie?
Wybacz, kochanie, ale musisz porzucić sprawę Richiego Fife'a.
Przykro mi.
Pamiętasz, jak mówiłeś, że dziadek ci nie wierzył
i się od siebie oddaliliście?
Tak.
Proszę, nie rób mi tego.
Nie chcę się od ciebie oddalać.
- Hej, stary. - Hej, Frank.
Zajrzałem, żeby…
się przywitać.
Chcesz wejść?
- Tak. - Jasne, wchodź, stary.
Co tu się wydarzyło?
Drzewo przebiło się przez okno.
- O rany. - Dzięki.
- Była tu masa szkła… - Cóż…
- Chcesz, żebym na to zerknął? - Tak. Chodź.
Na całej podłodze.
Nie wierzę, że nadal nie ma prądu.
No dobrze, drogie panie. Idę na górę.
Jeśli chcecie jeść lub pić,
znajdziecie wszystko w kuchni, dobra?
- Dziękujemy. - Dzięki.
Bawcie się dobrze.
Mała łobuziaro.
- Dobranoc. - Dziękujemy.
Słyszałyście, co mówiła moja mama.
Jeśli chcemy pić, powinnyśmy się obsłużyć.
Tak!
Kto zaczyna?
- Ja! - O rany.
Mocna zawodniczka. Dostaje najwięcej.
- Tak, potrzebuje tego. - Dwa, trzy.
- Jeszcze? - Dobra.
Boże! Jesteś szalona.
Dzięki.
Zdrowie.
Dzięki, że przyjąłeś do siebie mojego tatę.
Do czasu, aż odzyskamy zasilanie.
Nie ma sprawy. Dobrze go zobaczyć.
A jak twój tata?
Nie widziałem go jakiś czas. Co właściwie porabia, odkąd…
Zwolnili go przez Hilde?
Co ty. To nie tak.
Nie, spokojnie. Żartowałem.
Pracuje gdzieś w ochronie.
Mocno przeżył śmierć burmistrza Fife'a.
Odszedł pierwszy z jego rówieśników.
Tak myślisz?
Sam nie wiem.
Ponoć chciał kandydować na burmistrza,
ale znaleźli tymczasowe zastępstwo
i więcej o tym nie słyszałem.
Poza tym ostatnio rzadko rozmawiamy…
Wiem, jak to jest.
Nie pozwól, żeby to się długo ciągnęło. Nie warto.
Chodź.
Dobra. Czas cię nakarmić.
Nakarmię cię. Jesteś głodny?
Pan Wergeles mówił, żeby karmić cię co godzinę.
Zaczniesz od wody?
Wszystko w porządku?
Słyszałem głosy, a wiem, że Izzy wyszła.
Gadałam z Walterem.
Jasne. Co u niego?
Wszystko w porządku?
Tak.
Na pewno masz na to siłę?
Jeśli chcesz, mogę go parę razy nakarmić.
Mogłabyś przespać ciągiem ze trzy godziny.
Robiłem to, kiedy byłaś mała,
razem z mamą.
Dzięki, ale chcę to robić.
I tak bym sprawdzała, czy nic mu nie jest.
Twoja mama też tak mówiła.
Słuchaj, ja…
Chcę cię przeprosić
i powiedzieć, że ci wierzę.
Co?
Jeśli czujesz, że ktoś cię obserwuje,
to ci wierzę.
A jeśli myślisz, że to może być Richie…
cóż, też ci wierzę.
Chyba bałem się z tobą o nim rozmawiać…
bo czasem też mam wrażenie, że go widzę.
Ale to niemożliwe. To nie może być prawda.
Nadchodzę.
Chodź tu.
Wybaczam ci.
- Tak? - Tak.
Dziękuję.
Tato…
dziękuję, że tak ze mną rozmawiasz.
Kiedyś myślałam, że wszyscy są tacy jak ty i mama.
Potem zrozumiałam, że większość rodziców nie traktuje dzieci poważnie.
Powinno być więcej takich rodziców.
- Tak? - Tak.
Też jesteś dość niesamowita.
Naprawdę?
A co byłoby jeszcze lepsze?
- Chcę pomówić z Walterem. - Najlepsze na świecie?
Walter śpi. Też musisz spać.
Śpij. Kocham cię.
Dobranoc, kochanie.
Na pewno nie chcesz, żebym…
Nie.
- Dziękuję. - Dobra.
Idź spać.
Zaraz, jesteś z Jessicą Fife?
U niej w domu?
No wiem.
To strasznie dziwne, ale jednocześnie wcale nie dziwne.
Kiedy was ostatnio widziałem, uderzyłaś ją w twarz.
Wiem, ale teraz jest inaczej.
Wszyscy tutaj piją. To znaczy ja nie, ale…
To fajnie.
Niespecjalnie.
Mówiłem o tym, że nie pijesz.
Tak, chyba tak.
Chciałabym, żebyś tu był.
Nie tutaj, u Jess, ale wiesz…
Tak, ja też.
Słuchaj…
San Francisco to świetne miasto, ale nie podoba mi się tu.
Bo nie ma tu ciebie.
Naprawdę za tobą tęsknię, Iz.
To takie słodkie. Szczenięca miłość.
Tak. Słuchaj.
Chyba powinnam już iść.
Dobra. Baw się dobrze i uważaj na siebie.
- Dobrze. Pa. - Pa.
- Związek na odległość? - Co?
Nie zwracaj uwagi. Co z oczu, to z serca.
Ethan taki nie jest…
Powiedział, że cię kocha?
Co? Nie…
A ty nie powiedziałaś, że kochasz jego,
bo boisz się, że on tego nie zrobi.
Ja po prostu…
Szkoda, że nie został w Erie Harbor.
Iz.
Boże, co za wstyd.
- Nieprawda. - Już dobrze.
Przepraszam.
Przepraszam. Wiecie co?
Co?
Muszę się napić.
- Napić się? - Tak.
- Dobra. - Dobra.
Jesteś w pierwszej klasie, nie?
Ona nie potrzebuje drinków.
Co? Nie, chcę drinka. W porządku.
- Jesteś pewna? - Tak.
Tak, jestem pewna.
Dobra.
Jeśli nie wie, co ma, to jego strata.
Zdrowie.
Boże!
Nie pasuje do gorącej czekolady.
Ani do niczego innego.
- Tak. - Kocham ten kawałek.
Nie znają twojego chłopaka. Ty go znasz.
Nie pozwól, żeby namieszały ci w głowie.
Dziewczyny są…
Tak. Totalnie. Dzięki.
Kto jest gotów na drugą kolejkę?
- Zwalam to na sok - Sok
Nie moja wina Że tam odpływam
Spójrz i się przekonaj
Wszystko zwalę na gorzałę
Zwalam to na sok
TAWERNA
Widzisz? Mówiłam, że będzie dobrze.
Cześć, Walter.
Idziesz ze mną do pracy?
Dobra.
Co dziś robimy? Piszemy artykuł czy pracujemy nad notatkami?
Od tego chyba powinniśmy zacząć. To rozsądniejsze.
Dobre wieści. Wróciło zasilanie,
szkoła jest dziś czynna.
Już słyszałam, już to opisałam.
Znalazłem adres Wott Management.
Nie mieli nic wspólnego z włamaniem
do mojego biura, co?
- Oto i ona. - Jak wróciłaś do domu?
- Szłam. - Szłaś?
- Co… - Fajnie było?
- Tak. - Czy ty… Czekaj.
Wszystko okej?
Tak. Kiepsko się czuję.
Jesteś chora?
- Nic mi nie jest. - Źle wyglądasz.
Chyba zaraz zwymiotuje.
Jakby co, zachowaj wymioty, dam je Walterowi.
Iz, co się dzieje? Cuchniesz jak gorzelnia.
Kochanie.
Idź na górę i przygotuj się do szkoły.
Ginny, pójdziesz z nią?
Dzięki.
Chcę się tylko położyć, dobrze?
Nie. Niedobrze.
Piłaś?
- Nie. - Serio?
- Wiemy, że piłaś. - Izzy?
Proszę, muszę się położyć.
Nie położysz się.
Masz dziś szkołę i coś mi obiecałaś.
Pójdziesz na górę i przygotujesz się do wyjścia.
Dobra.
Napij się tego. Kiedy skończysz, dolej sobie,
a potem wypij jeszcze jedną.
To nie koniec tej rozmowy. To dopiero początek.
Chcę z tobą o tym pogadać po szkole.
Chcemy o tym pogadać. Kiedy lepiej się poczujesz.
Dobra.
Nie zapytam o nic wprost,
- chcę tylko wybadać sytuację. - Dobra.
Nie wiem, czemu, ale coś tu nie gra.
Spróbujemy tam?
NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
Mam alergię tylko na jedno.
Na określony gatunek sitowia.
Występuje w jednym miejscu w Erie Harbor.
O Boże!
Najpierw ptaki, teraz ryby?
Halo!
- Tylko… - Do kogo dzwonisz?
Do Wott Management.
- Coś się dzieje. - Chyba masz rację.
Znajomy z ekopatrolu mówił,
że w Woodruff niczego nie zgłaszano,
- ale to nie ma sensu. - To też nie.
Widzieliście to?
Co?
Nic.
Co to może oznaczać?
To, że muszę was stąd zabrać. Chodźcie. Idziemy.
Chodź, Hilde.
INSPIROWANE RELACJAMI MŁODEJ DZIENNIKARKI ŚLEDCZEJ HILDE LYSIAK
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK