W POPRZEDNICH ODCINKACH...
Gdy umarł mój tata,
nie mogłam myśleć o życiu bez niego.
Felix zaprosił mnie na ich najbliższe koncerty.
-W jakiej roli? -Członka zespołu.
Co to? To Uniwersytecie Waszyngtonu.
-Dostałam się. -Naprawdę?
Ty i mój ojciec, rok temu...
Tak!
No bez jaj, nie tutaj!
Faktycznie, byłeś z ojcem i...
Clyde. To twój brat – Sam.
Jak widzisz, przydałaby nam się pomoc twojego ojca.
Odłożyłem trochę pieniędzy na awaryjne sytuacje,
typu włam do domu.
Przykro mi, jeśli uważasz,
że byłem marnym ojcem, ale pogódź się z tym,
bo bez wehikułu czasu
i tak nic na to nie poradzę.
Wszystko gra, Loudermilk?
Mój tata nie żyje.
Durna pało!
Co to ma być?
Gościu, umiesz pukać?
Ty mi tu nie gościuj, bo to ja jestem gościem.
Przecież mówię. Gościu.
-Czyje to? -Moje.
Nie kłam.
Gdybym miał kłamać, to czemu w taki sposób?
Nie mędrkuj, mędrku.
Co ty sobie myślisz?
Myślę, że muszę to lepiej schować.
Sammy, aż tak z tobą źle, że zacząłeś brać?
Tato, to tylko trochę zioła.
To tylko zioło?
Specem nie jestem, ale jedno wiem o narkotykach:
ci, co zaczynają od dżointów,
rzadko kiedy dobrze kończą.
Ale pierdolenie.
Nie klnij mi tu.
Stać się na więcej, Sammy.
Wiem, że ostatnio nie miałeś lekko,
zwłaszcza przez sytuację między matką, mną
-oraz... -Twoją dziewczyną?
Nie, Heidi nie ma z tym nic wspólnego.
No, może trochę ma.
Daj spokój, Sammy.
Chodzi mi o to,
że jak dopadnie cię depresja,
ale taka naprawdę mocna,
i będziesz chciał pogadać,
to w szkole mają ludzi,
którzy się na tym znają.
Wiem, panie ze stołówki
zawsze chętnie porapują.
No i proszę.
Jeszcze jedno.
Jeśli znowu cię z tym przyłapię,
będziesz musiał się wyprowadzić.
Koniec pieśni. Rozumiemy się?
-Tak. -To dobrze.
W domu Loudermilków
nie pali się tego szajsu.
U nas się pije.
Tak to wygląda.
Odmalujemy jeszcze ściany i kupimy dywan.
Trzeba zapłacić za dwa miesiące z góry.
Media są wliczone.
Sąsiedzi są cisi,
okolica niekoniecznie.
Co sądzisz?
OŚRODEK KULTURY NIEPOKALANEGO SERCA
Myślałeś już o ceremonii?
Sam nie wiem, Mike. Chyba polecimy standardem.
„Proszę wstać”. „Czy ktoś zgłasza sprzeciw?”.
Ty wiesz najlepiej.
Coś wymyślę.
Czy ojciec upodobał sobie jakieś teksty?
Z piosenek?
Z Biblii.
Nie.
A z piosenek?
Nie.
Ale raz powiedział, że Alone Again Naturally
to jedyny kawałek, który jakoś znosi.
Zakładam, że wygłosisz parę słów?
Nie, ja nie.
-Dlaczego? -To twoja działka.
Owszem, ale to twój ojciec.
Nie.
W porządku, to twoja decyzja.
Właśnie.
I jestem na nie.
Dobrze, ale przemyśl to jeszcze.
Już przemyślałem.
Zanim odmówiłem.
Oczywiście.
To trudny sprawdzian dla ducha.
Spoko.
Czyli wszystko ustalone.
Dobra.
Dzięki, Mike. Doceniam to.
Została kwestia opłat.
Akceptujemy wszystko:
gotówkę, czeki, karty kredytowe,
PayPala, Venmo.
Jesteście katolicką wersją Etsy?
Myślałem, że robisz to, bo ci mnie żal.
Współczuję ci, Sam,
ale nie za darmo.
Wypiszę ci czek.
A Pan rzekł: „Ograb ich, póki możesz”.
WYJĄTKOWA DWÓJKA
Jak leci?
Raczej dobrze.
Jest ciężko?
Zawsze to coś.
Opuściłaś ostatnio dużo spotkań.
Co jest grane?
Nic.
Jak na nałogowca, słabo kłamiesz.
Dobra.
Trochę tu już mieszkam, nie?
Nie da się nie zauważyć.
I wrócił do nas Ben.
Pomyślałam więc, że dobrze by było znaleźć własne mieszkanie.
Nie od razu,
może za kilka tygodni.
Sądzisz, że to dobry pomysł?
To znaczy?
Nadal jesteś na odwyku.
Ty też.
Ja się nie wyprowadzam.
Czyli zachowuję trzeźwość, bo mieszkam z tobą?
Ja mieszkam z tobą, to działa w dwie strony.
A więc to ja trzymam cię w ryzach?
Nie, ni chuja.
Nie chcę się kłócić.
Próbuję tylko zauważyć,
że wyprowadzka
utrudni zachowanie trzeźwości.
Mam pracę.
Gram w zespole.
Chodzę do szkoły.
Pora się wyprowadzić.
Niech ci będzie.
Ale jak coś się spieprzy,
nie mów, że cię nie ostrzegałem.
Zawsze musisz być takim dupkiem?
Mówiłem, że nie chcę się kłócić.
Będzie mi jej brakowało.
Idę wymierzyć zasłony.
Cześć. Wybacz spóźnienie.
Zawsze się spóźniasz.
Za to nie przeproszę.
Jarasz się występem?
Jest nerwówka, ale nie mogę się go doczekać.
A ty?
Jestem dziwnie spokojny,
przez co się denerwuję.
Thurston Moore i Kim Gordon mieli pewien rytuał.
-Tak? -Po każdym występie Sonic Youth omawiali,
co poszło dobrze, a co nie.
Dlatego byli tacy zgrani.
Ma to sens. Czyli co, obgadasz występ z Sigiem?
Wolałbym z tobą.
Ze mną? Przecież to Sig jest gitarzystą prowadzącym.
Razem piszecie wszystkie teksty.
Dlatego potrzebuję niezależnej opinii.
Sprawiłeś, że jest dziwnie.
-Wcale nie. -Super dziwnie.
Serio, nie.
Myślałem, że zależy ci na zespole.
Bo zależy, ale traktujesz mnie jak jakąś głupią blondi,
a i bez twoich zalotów mam już za dużo na głowie.
Bez obrazy, ale związki to ostatnie, czego teraz potrzebuję.
Nie wierzę ci.
Daj spokój.
Czy to nie oczywiste, że nie jesteśmy sobie pisani?
Nasze dusze są kompatybilne.
To słodkie, co mówisz,
ale to tekst na piosenkę, który nie sprawdzi się w życiu.
Najlepsze teksty to te prawdziwe.
I znowu to robisz.
Dobra, miejmy to już z głowy.
Tak, mój tata umarł.
Nie, nie chcę o tym mówić.
Nie chcę się wyżalić i przytulać.
Cloud.
Klasyczna technika – unikanie.
Boże, znowu czytasz ten podręcznik?
Cały już zapamiętałam.
Sama mogłabym prowadzić taką sesję.
Mnie możesz uczyć, kiedy zechcesz.
Lekcja pierwsza – jesteś obleśny.
Mogę?
Jeśli skończyliście już omawiać swoje kompleksy tatusia,
to chciałbym się czymś podzielić.
Tak, dziękuję. Mów.
Widząc, jak ciężko pracuję, żeby zachować trzeźwość,
moja była zgodziła się,
żeby dzieci wpadły do mnie na weekend.
-Tak jest! -Super.
Chwila. Cała dziewiątka?
Dziesiątka.
Mówiłeś, że masz dziewięcioro dzieci.
Pomyliłem się.
-Co takiego? -Źle je przeliczyłem.
Czy to czyni mnie złym ojcem?
Tak.
Mój średniak, Callum,
obchodzi ósme urodziny,
ale wszystkie dzieciaki chcą prezenty, a ja jestem spłukany.
Czemu wszystkie liczą na prezenty?
Taki nakaz sądowy.
Od lat niczego im nie dawałem
i przyszła pora nadrobić zaległości.
Co takiego? Nakaz sądowy?
A co ich obchodzi,
czy dajesz dzieciom prezenty?
Jeb się, mały zjebie.
Mam dużo rachunków i zero hajsu.
Sam się jeb!
Właśnie straciłeś prawo do podpisu na moim gipsie.
Walić tych rozpuszczonych Millenialsów.
Ja nigdy nie dostałem prezentu,
a wyrosłem na ludzi.
Chryste.
Może coś gdzieś wyżebram.
Może nie będą chciały prezentów,
bo wolą spędzić trochę czasu z ojcem?
To urocze i w ogóle,
ale będą chciały fanty.
Wiadomo, i to konkretne.
Potrzebujesz góry towaru,
masz sporo czasu do odkupienia.
Inaczej cię oleją.
Dzieciaki szybko stają się wredne.
Wiesz co? Chyba mogę ci pomóc.
Mój kuzyn pracuje w Hasbro.
Poproszę go, żeby coś ci podesłał.
Powaga? To tak można?
Na luzie. Sprawa załatwiona.
Na pewno nie pójdziesz?
No wiesz, dla wsparcia.
Nie lubię pogrzebów, Ben.
Są zbyt przygnębiające.
Naprawdę?
Nigdy bym nie pomyślał.
Toć to nie festiwal.
Wiem, ale to ceremonia śmierci.
Jak chcesz. Jest i on.
Claire nie idzie na pogrzeb.
Nie oczekiwałem, że pójdzie.
-Nie? -Nie.
Poszłabym, ale...
to ten sam kościół, w którym był pogrzeb taty,
a ja...
Nie przejmuj się, serio.
Powinniśmy się zbierać.
Chodźmy.
Bardzo dziękuję.
Cześć.
Wyrazy współczucia.
Dziękuję.
Był cudownym człowiekiem.
To prawda.
Bardzo miłym, szczerym i...
Jakim?
-Zmysłowym. -No tak.
Powinieneś wiedzieć, że twój ojciec był entuzjastycznym kochankiem.
Bynajmniej.
Większość mężczyzn w jego wieku nie robi już takich rzeczy.
Czyli jakich?
Pogrzeb to chyba nie miejsce, żeby mówić o...
Mnie to pasuje.
Powspominamy zmarłego i w ogóle.
Kpisz sobie? Chodź no tu.
Pomagam pani w żałobie.
Rób to z dala ode mnie, dobra?
Twój tata był bardzo otwarty w kwestiach cielesnych.
Robi się kolejka, więc może...
Było tak, jakby mówił w jakimś tajemnym języku.
Waginalnym?
-Ale zgrywus. Jak ci na imię? -Edward.
Cześć. Dzięki za przybycie.
Tak mi przykro.
Dziękuję.
Co do ojca...
Szkoda, że Clyde nigdy go nie pozna.
Z czasem pewnie zacznie myśleć,
że to ty jesteś jego tatą.
Będzie wiedział, że jestem jego bratem.
Ale po pewnym czasie
może wziąć cię za ojca.
Jasno określę naszą relację.
Małym dzieciom często się miesza.
Zajmę się tym.
Zebraliśmy się tu, by uczcić
życie Johna Davida Loudermilka,
dla przyjaciół Jacka.
Nie znałem go zbyt dobrze.
Prawdę mówiąc, spotkałem go tylko raz.
Wiem jednak, że nie był fanem rocka.
Tolerował tylko jeden utwór.
Cytując słowa Gilberta O'Sulivana:
„W niedalekiej przy”...
Dobra, dość.
Ja to zrobię.
Pozwól.
Nie żebym siedział całą noc,
próbując coś sklecić.
Czemu by nie?
Syn Jacka, Samuel, chciałby coś powiedzieć.
Dziękuję, że przyszliście.
To znaczy dla mnie więcej, niż przypuszczałem.
Po prostu to powiem:
mój ojciec był dupkiem.
Był samolubny,
bezmyślny i nieodpowiedzialny.
Za dużo gadał,
a za mało słuchał. O ile w ogóle słuchał.
Ale każdy, kto znał go za młodu,
zawsze powtarza,
że był szlachetnym i odpowiedzialnym dzieckiem.
Był ministrantem i rozwoził gazety.
Był skautem i miał same piątki w szkole.
Ja byłem inny,
czym bardzo go rozczarowałem.
Nie trafiłem na listę honorową
i nie byłem dobrym skautem.
Niszczyłem wszystko, co dobre,
aż do 40. roku życia.
W ogólnym rozrachunku...
Jack i ja byliśmy identycznymi gnojami,
tyle że w innych etapach życia.
Miałem o tyle dobrze, że wcześnie zacząłem nawalać.
Widziałem więc ból, jaki sprawiam ludziom,
ale miałem czas, żeby coś zmienić.
Z kolei mój ojciec...
Wiecie, był dzieckiem, które nikogo nie rozczarowało,
więc niczego się nie nauczył.
Dlatego w dorosłym życiu
Jack poszedł w drugą stronę.
A muszę wam powiedzieć,
że łatwiej być złym niż dobrym.
I zabawniej.
Gdy widziałem go ostatni raz, sprawiał wrażenie, że się zmienia.
Chyba próbował znów stać się
dobrym chłopcem.
Widzę przed sobą ludzi,
którzy wspierają mnie tak samo, jak ja wspieram ich.
Może nie zawsze się lubimy
i nie zawsze się znosimy,
ale jednak się kochamy.
Mówi o mnie.
Nałgałeś, że to twój ojciec umarł.
Tak?
To ważne, by pamiętać,
że to z tego powodu się tu znaleźliśmy.
By kochać i wspierać bliskich nam ludzi.
Choćby nie wiem co.
Dobrze, Cloud. Dawaj.
Dobrze.
Już dobrze.
No, już.
Wszystko będzie dobrze.
Dzięki.
Sam, to chyba twoje.
Co mam z tym zrobić?
Zwykle ludzie rozsypują prochy
w miejscu bliskim sercu zmarłego.
Znasz tu jakieś kluby ze striptizem?
Twoje dzisiejsze słowa
były bardzo głębokie,
choć nieco dosadne.
Dzięki.
Zamkniesz salkę? Ja mam tu coś do skończenia.
Nie ma problemu.
Przy 5. ulicy masz klub Maloneya.
Maloney przy piątej. Jasne.
To towar z głównej siedzimy Hasbro.
Dzieciaki go pokochają.
Nie wiem, jak ci dziękować.
-To nic takiego. -Jak mawia Loudermilk,
-musimy się wspierać. -Właśnie.
Boże, ale wypas!
Trzymaj.
Nie może być!
Dzieciaki będą zachwycone.
To nie żart?
Tylko spójrzcie.
Rety!
Co, do...
Gdzie fanty?
Jakie fanty?
Zabawki.
Nic tu nie ma, tylko folia.
Folia jest zabawką.
Folia bąbelkowa jest zabawką?
Dzieci ją uwielbiają.
Mogą nią strzelać godzinami.
Jaja sobie robisz?
Twój kuzyn pracuje w Hasbro i stać go tylko na tyle?
Robi przy wysyłce.
Nie mógł dorzucić zabawki?
Miał okraść firmę?
Masz go za złodzieja?
No ja pierdolę!
Nic mi po tych śmieciach!
Oddawaj!
-To dla dzieciaków. -Dobra.
Nigdy nie zapytałeś, jak to się skończyło.
Z Memphis.
Zgadza się.
Chodzi o to,
że było nam razem dobrze,
o ile piliśmy, braliśmy albo...
Aż w końcu nie mogłeś za nią nadążyć.
Tyle już sam odkryłem.
Nie, wcale tak nie było.
Nadążałbym, póki by mnie to nie zabiło.
Zrobiłbym wszystko, żeby ją zatrzymać.
I zrobiłem.
To co się stało?
Cóż...
Jednego dnia obudziłem się,
a ona płakała. Zapytałem, co się stało,
ale nie chciała mi powiedzieć.
Tego dnia nie piliśmy.
Następnego dnia również.
Przy trzecim dniu,
znów w trzeźwości, poczułem,
że jesteśmy normalnymi ludźmi
i tworzymy prawdziwy związek.
Pomyślałem sobie, że to jest to,
że może mamy jakąś szansę.
Wtedy powiedziała mi,
że zakochała się w kimś innym.
Kurna.
W tobie.
Nie.
Nie ma bata.
Nie ogarnę tego, nie dziś.
Sam!
To idealny dzień, żeby ogarnąć poważne sprawy.
Poważniej już się nie da.
Co ty pieprzysz? To ma być poważne?
Niby w jaki sposób?
Ja i Memphis?
To koniec.
Nie mogę znowu z nią być.
Dlaczego?
Bo wzięliście ślub, a nie bzyknę żony najlepszego kumpla.
Byłej żony.
Jest alkoholiczką.
Podobnie jak ty.
Ja nad tym pracuję.
Ona też.
Trzy dni trzeźwości to żadna praca.
Sam...
Powiedziała mi,
że pozwalając ci odejść, popełniła największy błąd życia.
O mój Boże.
Później poszła na odwyk.
Jest czysta od ośmiu miesięcy.
Memphis tyle wytrzymała?
Tak.
Świetnie sobie radzi.
Słuchaj.
Przyszedłem prosić cię, żebyś mi wybaczył.
To było bardzo samolubne.
Powinienem poprosić, żebyś wybaczył jej.
Dzięki, że tam przyszłaś.
To nic takiego.
Cieszę się, że to zrobiłam.
Ty byłeś przy mnie,
więc ja powinnam być przy tobie.
Zaraz rozsadzi mi nerwy.
Świetnie sobie poradzisz.
Czyżby? Nie czuję rytmu.
Wiem, ale mówiłem o mieszkaniu.
Masz rację z tą wyprowadzką. Jesteś już gotowa.
Dzięki, Loudermilk.
Pamiętaj:
raz, dwa, trzy, cztery.
Raz, dwa, trzy.
Skoro Linda McCartney mogła, to i ty zapamiętasz.
-Kim jest Linda McCartney? -Raz...
-Powodzenia. -No co?
Jesteśmy kapelą Bena Rogersa, a to nasza muzyka.
Dzieci, wracajcie do łóżek!
Bawimy się naszą zabawką!
No weźcie!
Dajcie mi pospać jeszcze z dziesięć minut!
Dzięki, tato, jesteś najlepszy!
-Moja kolej! -A nie, bo moja!
Moja!
Nie wystrzelajcie wszystkiego!
Zostawcie coś dla mnie!
Wiecie, jak się parzy kawę?
Wczoraj nie było okazji, żeby pogratulować ci występu.
Dzięki, stary.
-No. -Dobra.
To ja znikam.
A, Loudermilk.
Chciałam dać ci coś za twoją pomoc.
Co?
Zamówiłam to już jakiś czas temu.
Nie trzeba było.
Żeton za dziewiąty miesiąc.
Czułam, że wytrwasz.
Znowu.
Jestem z ciebie dumna.
A ja z ciebie.
Koniec przytulania.
Wystarczy.
Do zobaczenia.
-Odezwij się czasem. -Da się zrobić.
Czy...
Ben, otworzysz?
Sram!
O, cześć.
-Nie mogę. -Czego?
Nie mogę, dłużej nie dam rady.
Albo ty, albo straż pożarna.
Nie, zaczekaj!
Twój wybór!
Przykro mi.
-Dzieci, idziemy. -Pa, Clyde.
Chodź.
Ja pierdolę.
Tłumaczenie napisów: Marcin Kędzierski