Dobra. Orzeł, żyje. Reszka, ginie.
Kim jesteś?
– Dziękuję. – Za co?
Za uratowanie mi życia.
Nie jesteś tu zbyt długo, ale mam u ciebie spory dług.
Przyjrzyjmy się bliżej tym oczom.
– Ojcze, to ja. – Cait? Cait! – Jestem tu.
Wczoraj wysłałem posła do twojego ojca. Wie chociaż, że tu jesteś?
Formacja!
Wyskoczyli znikąd, otoczyli nas.
– Ilu? – Dwa tuziny, może więcej.
Ilu poległo?
– Nie sądzę, żeby ktoś przeżył. – Oprócz ciebie.
To moje. Nie ruszaj.
Te teksty są zakazane. To dzieło demonów.
To nasz ojciec w to wierzy, nie ty!
Gdyby wiedział, co właśnie mi powiedziałaś, zrobiłby mi to samo, co naszej matce.
– Teraz druidzi zadecydują o twoim losie. – Czyli rzuciłeś mnie na wiatr.
Wiedz jedno. Jesteś dla mnie martwa.
– Twoja córka, Kerra. Obawiam się... – Czego?
– Ona ma przed tobą tajemnice. – Jakie tajemnice?
Druidzi są oczami bogów.
Zapewne zechcą to zobaczyć.
>>> RebelSubTeam <<< facebook.com/RebelSubTeam
Brytania [1x04] Tłumaczenie i napisy: Spowler
Umyłam go.
Mam ci dziękować? Nawet nie powinnaś go dotykać.
Odzyskałeś go, prawda?
Czemu mu nie powiedziałaś, że jego córka nie żyje?
Żeby mógł zasnąć.
A kiedy wstanie?
Myślałam, że masz misję. Obóz jest w tę stronę.
– Moje plany... uległy zmianie. – Od kiedy?
Odkąd zobaczyłem generała. Odkąd spojrzałem mu w oczy.
I?
Ujrzałem coś.
– Co takiego? – Nie wiem!
Nie jest człowiekiem.
Jest kimś... innym, kimś... o wiele potężniejszym.
Więc co zamierzasz zrobić?
Muszę pomyśleć.
Wczoraj wiedziałeś wszystko. Dzisiaj - nic.
Na pewno jesteś odpowiedni do tej misji?
Nie bądź śmieszna. Pewnie, że tak, ale nigdy nie mówiłem, że będzie łatwa.
Na waszym miejscu poszedłbym ścieżką na zachód.
Do Crugdunon. Król Pellenor was ochroni.
Masz.
– Co to? – Wymieszaj z garścią wody.
Myj skarpety raz dziennie, to może da radę dojść do twierdzy.
Trzymaj się, śmierdziuchu.
– Czy to ty, córko? – Tak, ojcze.
– Gdzie jestem? – Jesteśmy bezpieczni, ale musimy iść.
Możesz stać?
Oczywiście, że tak. Nie jestem aż tak stary.
Jak się czujesz?
Nie będę kłamał. W tej chwili nie jest dobrze.
Gdzie ona jest?
Spotkała się z Rzymianami,
układała się z nimi w tajemnicy, gdy tego zabroniłem.
Czemu do nich pojechałaś?
Aby przerwać ukrzyżowania.
Czego zażądali w zamian?
Czy może to była przysługa dla ciebie?
Przyrzekłam, że spróbuję przekonać ojca, aby z nimi porozmawiał.
Czym jest dla ciebie Rzym? Komu służysz?
Jestem lojalna mojemu klanowi.
Twoja matka użyła tych samych słów.
– Jestem lojalna tylko mojemu klanowi. – Kłamie.
Co to jest?
Rzymskie artefakty z poprzedniej inwazji, ukryte w jej komnacie.
Matka mi je dała... tej nocy, gdy ją zabrałeś.
– Była ofiarą dla bogów. – Więc to twoja decyzja.
Ona wie, że pismo jest zakazane.
Tylko bogowie mają moc pisania prawdy.
Więc nie potrafisz ich odczytać.
Tak jak run, wyrysowanych na twarzy mego ojca.
– Boisz się bogów? – Bogowie znają moje serce.
– Boisz się bogów?! – Tak.
Ale jeśli rozgniewała ich moja miłość do matki, to nie są moimi bogami.
Właśnie podjęłaś ważną decyzję. Teraz bogowie podejmą własną.
Trzymanie go przy życiu źle wpływa na morale.
Od kiedy wybaczamy buntownikom?
Draniom, zabijającym towarzyszy?
Odkąd byli w miejscach, o których muszę wiedzieć.
Wtedy są „szpiegami.”
Poczekaj.
Nie do końca wróciłeś, prawda?
Ale gdy wrócisz...
chcę wiedzieć wszystko.
Gdy byliśmy mali, to często nie spaliśmy w nocy.
Pamiętasz, co mi mówiłeś?
Że prędzej umrzesz, zanim pozwolisz mnie skrzywdzić.
Złożyłeś przysięgę...
książęcą przysięgę.
Byłam pod wrażeniem. Miałam tylko 6-7 lat.
Mieć takiego poważnego, dorosłego brata w swojej obronie...
Zwalniam cię z tej przysięgi.
– Mój los jest w moich rękach. – Uważasz mnie za słabeusza.
Nie.
Obiecaj mi coś.
Gdy zostaniesz królem, podejmuj własne decyzje.
Nie ulegaj woli druidów.
Nie możesz pozwolić, aby zniszczyli nas oboje. Obiecaj!
Wiesz, jak stąd uciec.
Do rana bylibyśmy na wybrzeżu.
Po dwóch nocach żeglugi bylibyśmy w Galii.
I na jakie powitanie moglibyśmy tam liczyć?
Nie będę tak długo czekać.
Byłem bardzo daleko.
Głosy mówiły wyraźnie.
Jesteście gotowi wypełnić wolę bogów?
Jesteśmy gotowi.
Bogowie zadecydowali,
że to ty zostaniesz złożony w ofierze, królu Pellenorze.
Poddaj się wyrokowi bogów.
Nie!
Akceptujesz osąd bogów?
Tak.
Zawsze wiedziałem, że jego ostatni dech jako król będzie moim pierwszym...
Ale nie jestem gotów...
Nie jestem gotów, aby pozwolić mu odejść.
Siostro.
Gratuluję.
Wygląda na to, że bogowie byli litościwi... dla niektórych.
Wybacz.
– Rozmawiałeś już nimi? – Z kim?
Jak to z kim?
Z druidami. Potrzebujesz ich błogosławieństwa.
Jesteś potworem.
Wiem, czemu boisz się z nimi rozmawiać...
Ponieważ w głębi serca wiesz, że jesteś zbyt słaby, aby nam przewodzić.
Udowodnij, że się mylę.
Spójrz mi w oczy i pokaż mi, że się nie boisz.
Gdy na ciebie patrzę, to faktycznie ogarnia mnie strach.
Boję się, że bogowie oszaleli, łącząc nas w parę.
Jeśli ty z nimi nie porozmawiasz, to ja to zrobię.
Wysłałem posłańców do waszego generała
z prośbą o bezpieczny przejazd na nasze cmentarze,
w zamian za twoje życie.
Najstraszniejsza rzecz jaką możesz mi powiedzieć?
Jaka jest najgorsza rzecz, której powinienem się bać?
Wiele Legionów przypłynęło do waszych wysp.
Ale mój Legion,
9.,
jest najgorszym, z czym można się zmierzyć.
Mamy tego generała.
Ten...
Ten człowiek...
Jego bronią nie jest stal.
Ty nią jesteś.
Użyje twojej prawej ręki do walki z lewą, a twoje lewe oko będzie podejrzewać prawe,
i zanim się spostrzeżesz...
będziesz miał wykłute oczy...
i wyprute jebane serce.
Twój najgorszy koszmar...
nazywa się Aulus Plaucjusz.
Generale!
Zarżnęli jeden z naszych patroli, a teraz chcą bezpiecznego przejścia?
Dokąd?
Ich świętego cmentarzyska. Nazywa się Bursztynowy Pałac.
W tym momencie, stary Aulus rozkazałby ukrzyżować posłańca.
Mają Wita. Jest ich więźniem.
– Wymienią go za bezpieczne przejście. – Wit to tylko jeden człowiek.
Który był w ich twierdzy, i chcę wiedzieć to, co on.
– W porządku? – Tak.
Nic mi nie jest. Ja tylko... Chyba muszę...
Wiedziałeś o tym.
Wiedziałeś, że poświęcą ich króla, prawda?
– Umożliwiłeś to. – Nie ja. Bogowie.
Bogowie przemówili.
Przekaż swoim ludziom, że mają bezpieczne przejście za naszego optio.
– W imieniu Cantii, dziękuję. – Teraz zejdź mi z oczu.
Śledźcie go. Weź czterech ludzi. Zachowajcie dystans.
Chcę wiedzieć wszystko, co się da o tym Bursztynowym Pałacu.
Moja zaufana starszyzno.
Król został oczyszczony. Tylko my możemy go teraz dotknąć.
Gdy druidzi odczytają mi te runy, i dowiem się jak bogowie mnie widzą...
Ufam, że będę zadowolony.
Mam nadzieję, że powiedzą mi, że zrobiłem, co mogłem,
a Cantii będą się rozwijać...
długo po tym jak wszyscy przejdziemy na drugą stronę.
Tam się zobaczymy, bracia...
i siostro.
Świeci słońce.
Czuję je na twarzy.
To prawda.
Odpocznijmy chwilę.
– Do Crugdunon daleka droga. – Nie idziemy tam. Tylko do domu.
Islene na nas czeka.
Ojcze.
Okłamałam cię. Islene...
Islene nie żyje.
Przepraszam. Nie wiedziałam, co powiedzieć.
– Przykro mi. – Odejdź ode mnie! Zostaw mnie!
Islene!
Mogę z tobą pomówić?
Rzymianie przyjdą do Crugdunon. Prędzej czy później, ale przyjdą.
Aby nasz klan przetrwał, Cantii potrzebują króla,
który umie przeciwstawić się Rzymianom, silnego króla.
Czy twój mąż, Phelan, nie jest silny?
– To naturalny następca. – To prawda, mam silnego męża...
ale to nie Phelan.
To Lindon z Galii...
– Mężczyzna, którego dla mnie wybrałeś. – Którego bogowie wybrali.
Bogowie wiedzą, że Phelan jest słaby. Dlatego dali mi Lindona.
Bogowie pragnęli, abyś miała dzieci. Czy jest tu jakiś problem?
Lindon i ja będziemy mieć wiele dzieci.
Razem możemy przeprowadzić nasz klan przez tą ciemność.
Dlatego przyszłam do ciebie...
Do tego, który przemawia w imieniu bogów.
Ty, który jesteś jak plagi,
fale,
głód,
słońce.
Gdybyś wiedziała, kim byłem, nie byłoby cię tutaj.
Wybacz mi.
– Mówię z głębi mojego serca. – Znasz je chociaż? Widziałaś je?
Poznałbym twe serce, gdybym potrzymał je w dłoniach,
dotykał je tymi palcami.
Ciepłe... wciąż bijące...
Wtedy bym cię znał, Ameno z Cantii.
Proś o deszcz. Proś, aby jastrząb oszczędził mysz.
Proś, a przekonasz się, że to, co się tutaj dzieje nas przerasta.
Zawsze tak było.
Jest piękne.
Nie bój się.
On cię lubi.
Idź do jego namiotu.
Obciągnij mu.
Może wtedy bogowie się do ciebie uśmiechną.
Legionisto!
Za...
– Za co, sir? – Męstwo.
Za odwagę w walce.
Jesteś zbyt wzruszony, aby mi dziękować. Rozumiem.
Brutusie Mariuszu...
Medal Brytanii.
Mam dla ciebie zadanie.
Gdy zacznie mówić, to po mnie przyjdź.
– Zrozumiałeś? – Tak jest, generale.
Może pomóc pobudzić jego pamięć.
Pierdolone piekło...
Królowej też dałeś jagody.
Powinieneś je wszystkie zjeść.
Nie zniszcz gniazda. Potrzebujemy jajek.
Idealnie. Jakieś kości?
Potrzebujemy jeszcze kilku, i większe, jeśli możesz.
– I pióra. – Robimy strzały?
– Jak ugotujemy kości? Nie mamy garnka. – Nie robimy strzał.
Wnyki, tak? Potrzebujemy przynęty.
Idź. Znajdź kości. Bądź ostrożna.
– Tyle na pewno wystarczy. – Nie. Tak rozkazali bogowie.
Sprawdzałeś stoiska z ziarnem?
– Sprawdzę je jutro. – Pamiętaj, żeby to zrobić.
Wojownicy muszą być najedzeni, bo inaczej nie będą się przykładać.
– Nie chcę tego w ten sposób. – To droga króli.
Jesteśmy wzywani, aby służyć, aby zadowalać bogów.
Utrudniłem ci życie...
decyzjami, jakie podjąłem.
Kiedyś kochałem twoją matkę...
Ale gdy bogowie powiedzieli, że musi umrzeć...
Powinienem był się zawahać?
Powinienem był się sprzeciwić?
Nie, nie, nie.
Modlę się, abyś dobrze służył naszemu klanowi.
Tylko tego pragnę, ojcze.
Nie chce mnie widzieć.
Przykro mi.
Myślałam, że poprzednia noc była moją ostatnią.
I?
Gdy mój brat zostanie królem... wciąż będziesz mężem jego królowej.
Nasz klan potrzebuje zjednoczonej rodziny, Lindonie.
Nie. Gdy wiesz, czego chcesz, bierzesz to.
Żaden mężczyzna nie będzie mnie ograniczać.
Nie jest za późno.
Pomów z córką. Przebacz jej. Błagam.
Nie... nie...
Nie.
Gdy byłem w twoim wieku jeden ze starszych złamał kręgosłup,
a jego żona wezwała druidów.
Druid, który przybył użył gniazda wróbli, kości królika, kruczych piór,
i poruszał nad nimi dłońmi, a kiedy skończył,
stary Ruggan wyszedł z chaty jakby nic się nie stało.
Czas odwrócił bieg, cofając wszystko tak jak było.
Błagał słońce, a słońce zawracało na niebie, i cofnął się dzień, który nadszedł.
Cofnął się dzień, który nadszedł. W ten sposób tego dokonał...
Moja Islene przybędzie, idąc wśród tych drzew
jakby nic się nie stało. Teraz rozumiesz?
– Rozumiesz, co tu robimy? – Tak, ojcze.
Dzisiaj przewozisz króla.
– Zadowolony? – Jedź z resztą. Będziemy tam o zmierzchu.
Wy druidzi... myślicie, że jesteście jak wiatr...
Jak trzęsienia ziemi...
ale to nieprawda, czyż nie? Jak możecie być?
Widzisz teraz wyraźnie.
Bogowie dali ci dobre oczy.
Obserwuj bardzo uważnie.
Ujrzyjcie potęgę Rzymu!
Ujrzyjcie... potęgę Rzymu!
Błagam Sulisie.
Usłysz mą prośbę, zawróć dla mnie dłonie czasu.
Dostarcz ją bezpieczenie.
Dostarcz ją wolną.
Błagam Sulisie, usłysz mą prośbę.
Ziemio, przygotuj się na przyjęcie naszego brata.
Powracamy do ciebie jako dzieci.
Wolni od doczesnych trosk,
pozbawieni dumy oraz smutku.
Powiedz mi, co tam jest napisane.
Byłeś Pellenorem, królem Cantii, wybrańcem bogów.
Zabrali oni twą ukochaną żonę.
Twe serce się sprzeciwiało, ale okazałeś posłuszeństwo bogom.
Wstąpił w ciebie mrok.
Mrok, który rzuciłeś na swe dzieci, i poczułeś się zniszczony.
– Załamany ojciec. Niepewny król. – Spełniłem wolę bogów!
Co jeszcze mówią runy? Co jeszcze mówią?
– To już wszystko. – Nie!
– Byłem kimś więcej! Znacznie więcej! – Tylko to zabierasz na drugą stronę.
Nie!
Kerra!
Przebacz mi.
Nie wiem jak...
ale jeśli twoja wiara jest prawdziwa, to spotkamy się w następnym świecie.
Zatrzymało się, prawda? Bogowie zatrzymali słońce.
– Islene! Jestem tu! Chodź! – Proszę, przestań.
Słyszę ją! Jest blisko! Sulisie. Sulisie, błagam.
Usłysz mnie, zawróć dłonie czasu.
– Dostarcz ją bezpieczenie. – Nie, nie...
Gdzie jesteście, bogowie? Gdzie... są... moi... bogowie...?
Na kolana.
Od tej nocy... jesteś królową Kerrą z Cantii.
Twe oczy będą nas od teraz prowadzić. Co widzą?
Gdy marzłam, ogrzałeś mnie.
Gdy płakałam, pocieszałeś mnie.
Dzięki tobie... tu przynależę.
Gdy znów będziesz dzieckiem... słabym, bezbronnym...
ochronię cię.
Ja cię ochronię.
Tłumaczenie i napisy: Spowler
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.