Przychodzimy na świat tak bezradni
I słońce posyła nam swój dar
I z każdym dniem nowy spełnia się sen
Z każdym snem życie nabiera barw
I każdy z nas już czuje zew
Z każdą chwilą i ze wszystkich stron
Przybywamy na znak
Wiemy, że właśnie tak
Wiruje w nas wieczny życia krąg
To początek i kres
Miłość, żal i gniew
Jeden mają rytm
Jak noc i dzień
Tutaj każdy z nas
Swe odnajdzie miejsce
A krąg życia
Krąg życia niech trwa!
To początek i kres
Miłość, żal i gniew
Jeden mają rytm
Jak noc i dzień
Tutaj każdy z nas
Swe odnajdzie miejsce
A krąg życia
Krąg życia niech trwa!
KRÓL LEW
Życie nie jest sprawiedliwe.
Zgodzisz się, moja maleńka?
Jedni jedzą do syta,
a inni zawsze pozostają w cieniu, żebrząc o resztki.
W pewnym sensie
ty i ja jesteśmy tacy sami.
Oboje chcielibyśmy się wyrwać.
Uwaga, król nadchodzi!
To nie są ćwiczenia.
Jego Wysokość przyjdzie z wizytą.
Gdy wejdzie, wstaniesz i oddasz mu pokłon.
Zazu...
Właśnie spłoszyłeś mój obiad.
Wytłumaczysz się, czemu nie byłeś na ceremonii.
Mufasa mi nie rozkazuje.
Skaza? Skaza... Skaza!
Nie. Przestań tak na mnie patrzeć.
Jesteś głodny, Zazu?
Bo ja chętnie sobie coś przegryzę.
Nie zjesz mnie!
Protokół zakazuje spożywania członków królewskiej świty!
Nie, proszę! Przestań!
Skaza!
Patrzcie, kto zaszczycił pospólstwo...
Sarabi i ja liczyliśmy, że przyjdziesz powitać Simbę.
To było dzisiaj?
Wypadło mi z głowy.
Inaczej nie śmiałbym zawieść Waszej Wysokości ani Sarabi.
Jak wiesz, darzę królową ogromnym szacunkiem.
Jako brat króla powinieneś być pierwszy w kolejce.
I byłem pierwszy.
Nie pamiętasz?
Ale potem pojawił się nasz kochany królewicz.
Nie waż się odwracać do mnie tyłem.
O nie, Mufasa, to ty lepiej nie odwracaj się tyłem do mnie.
Rzucasz mi wyzwanie?
Tego błędu więcej nie popełnię.
Bardzo rozsądnie.
Jego Wysokość starłby cię na pył.
Jeśli chodzi o siłę umysłu, mnie przypadła lwia część.
Ale gdy w grę wchodzi siła mięśni, to niestety mój starszy brat
będzie zawsze rządzić.
Nie zawsze, Skaza.
Przyjdzie dzień, kiedy tron obejmie mój syn.
I Simba będzie twoim królem.
A więc niech żyje król.
I co ja mam z nim zrobić?
Powinieneś był go przepędzić z królestwa już dawno temu.
To jednak mój brat, Zazu. Tutaj ma swój dom.
I dopóki jestem królem, to się nie zmieni.
W każdej rodzinie taki jest.
Mój kuzyn twierdził, że jest dzięciołem.
Walił głową w drzewa, a nasze dzioby do tego nie służą.
Ciągle miał wstrząs mózgu. I... poszedł sobie.
Tak, panie, śpieszę już!
Simba.
Tato! Śpisz?
Tata! Obudź się!
Tata!
Tata! Tata! Tata!
Twój syn się obudził.
Przed świtem to jest twój syn.
Wstawaj, tato! Idziemy!
Obiecałeś, że jutro zrobimy obchód. I właśnie jest jutro!
Obiecałeś! Wstajesz?
Do roboty!
- Do roboty. - Co najpierw?
Urządzisz wielkie łowy? Przepędzisz intruzów?
Tato! Idziesz nie w tę stronę.
Tato?
Przecież mi nie wolno tu wchodzić.
Patrz, Simba.
To, co teraz widzisz, to nasze królestwo.
Jesteś królem tego wszystkiego?
Tak.
Ale czas rządów króla
ma swój początek i kres.
Pewnego dnia, Simba,
słońce zajdzie nad moim panowaniem,
a gdy wzejdzie, ty będziesz władcą.
Ta cała ziemia będzie moja?
Nie jest niczyją własnością. Ale to ty będziesz jej bronił.
A to wielka odpowiedzialność.
Wszystko, co stąd widać?
Wszystkie drzewa? I wodopój też?
I ta góra?
I tam, gdzie te cienie?
Tam nie wolno ci chodzić, Simba.
Myślałem, że król robi, co chce.
I bierze, co zechce.
Gdy inni myślą o tym, żeby brać,
dobry władca chce przede wszystkim dawać.
Wszystko, co widzisz wokół, istnieje w kruchej równowadze.
Jako król masz obowiązek to rozumieć
i szanować wszystkie stworzenia.
Od maleńkiej mrówki po rącze antylopy.
Ale tata, przecież antylopy się zjada.
Tak, Simba. Pozwól, że ci wyjaśnię.
Po śmierci nasze ciała zmieniają się w trawę.
A antylopy jedzą trawę.
Wszyscy jesteśmy złączeni w wielkim kręgu życia.
- Panie. - Dzień dobry, Zazu.
Już czas na poranny raport?
Tak jest!
Dziesięć flamingów wycięło orła.
Żyrafa utknęła na zebrze.
Pszczoły brzęczą...
Chodź, zrobimy mu kawał.
Ptaki świergoczą od świtu.
Mówię im: „Stulcie dzioby”.
Trzymaj się nisko na łapach.
Jasne.
Idź pod wiatr. Uważaj na cień.
Wybierz właściwy moment.
Pawiany dostały małpiego rozumu,
a lampart się lampi.
Dobre? To taki żart. Powtórzę.
Lampart się...
Jak można? To ważne wiadomości!
Spisałeś się!
Królu!
Hieny wkroczyły na Lwią Ziemię. Ruszyły na łowy!
- A gdzie Sarabi? - Kieruje obroną.
Weź Simbę do domu.
Idę z tobą. Pomogę ci!
Nie, synku. Zostajesz z resztą maluchów.
Nie jestem maluchem.
No już.
Wracajmy do domu.
Jesteśmy na miejscu.
Idź, pobaw się resztą dzieciarni.
Super.
Jeśli chcesz coś upolować,
naucz się skradać pod wiatr.
Umiem polować, stryjku Skazo.
Oby nigdy nie napadły nas chrząszcze.
Wracaj do reszty dzieci, Simba. Nie niańczę bobasów.
Bobasów? Niedługo będę królem Lwiej Skały.
Tata pokazał mi całe królestwo.
Powiedział, że będę nim rządzić.
Coś takiego.
Ale śmiesznie!
Jak zostanę królem, będę ci rozkazywać.
A ty będziesz się słuchał.
Dziwne, co nie?
Dziwne aż strach.
Czyli ojciec pokazał ci całe królestwo?
A widziałeś też cienie za północną granicą?
Nie. Zabronił mi tam chodzić.
I ma absolutną rację.
Cmentarzysko słoni to nie miejsce dla następcy tronu.
Tam jest cmentarzysko słoni?
Ojej. Wygadałem się.
Ale i tak byś się dowiedział,
w końcu jesteś następcą i tak dalej.
A ty tam byłeś?
Każdy z nas tam był. To nie miejsce dla malców.
Te stosy gnijących kości...
cuchnące opary i trujące błota...
Gnijące kości? Trujące błota?
Obiecaj, że będziesz się trzymał z daleka.
A teraz uciekaj.
I pamiętaj...
to nasza tajemnica,
Wasza Wysokość.
Nala! Idziemy! Chodź, szybko!
- Gdzie? - Do wodopoju.
Widzisz, że teraz się kąpie.
Tobie też się przyda.
Ale mamo!
Sam się potrafię umyć.
Nie wierć się.
Poczochrasz mi grzywę!
No już. I za uszami.
No weź, mama!
Widzisz? Już czyste! Możemy iść?
Hien już nie ma. Wszystkie przegoniliście.
Ale tylko do wodopoju, ani kroku dalej.
I trzymajcie się pod wiatr.
Aha, jeszcze jeden drobiazg.
Zazu poleci z wami.
Zazu?
Albo z nim,
albo wcale.
Proszę tędy. Za mną. Grupa, nie rozchodzić się.
Proszę dobrać się w pary.
Gdzie tak naprawdę idziemy?
A ty skąd wiesz?
Nie znosisz wody!
Słyszałem, że jest takie jedno miejsce. Niesamowite, obłędne...
Powiedz wreszcie.
Cmentarzysko słoni.
A jak to daleko?
Niedaleko. Tam, gdzie cienie.
Ale spokojnie. Wszyscy tam chodzą.
Tak daleko jeszcze nie byliśmy.
- A jak się zgubimy? - Co ty?
Dzisiaj rano tata pokazał mi calutkie królestwo.
Nie ma się czego bać.
Może poza jednym.
Uwaga, zagrożenie! Ktoś się zbliża!
A nie, wróć, to tylko mój cień.
To jak spławimy tego ćwira?
Łatwizna. Patrz i się ucz.
Zaraz będziemy wolni.
Co za rozkosz dla oczu!
Następca tronu ze swą przyszłą królową.
Wzruszenie ściska mi wole.
Jaką znów królową?
Mam na myśli, że kiedyś wstąpicie w związek.
Na kobiercu. Stworzycie stadło.
Mówisz po ptasiemu?
Małżeństwo!
Chodzi mi o to, że się pobierzecie!
Ze sobą!
- Nic z tego nie będzie. - W życiu.
Tylko się kolegujemy.
I weź, ona się boi nosorożców!
- A on jeszcze nie jadł impali. - Raz próbowałem.
Nigdy nie będę jego żoną!
Chcesz podeptać tradycję?
Przykro mi, ale z takim podejściem kiepski będzie z ciebie król.
Nikt mi nie będzie mówił, gdzie chodzić, co robić
i z kim się ożenić.
Będę królem innym niż wszyscy.
Nie uciekniesz przed przeznaczeniem.
To się okaże!
Potężnym królem będę, więc
Ostrzegam: bój się lwa
Ejże! Kto to widział króla zwierząt Z grzywą niczym pchła?
Poćwiczyć jeszcze muszę tylko Mój królewski szyk
Dostojny krok i władcze oko, I ten złowieszczy ryk!
Na razie nie ma czym tu chwalić się
Strasznie już być tym królem chcę!
Przed tobą daleka droga, paniczu.
Jeśli sądzisz, że...
Nikt nie powie: „Zrób to!”
Chciałem przez to powiedzieć...
Nikt nie powie: „Zmykaj!”
Chodziło o to...
Nikt nie powie: „Przestań!”
Nikt nie powie: „Czekaj!”
Czekaj!
Wreszcie mogę iść, gdzie chcę
O, kochany, co to, to nie.
Wreszcie nikt nie wtrąca się
Już czas, żebyśmy pogadali Jak ze ssakiem ptak
Rad płynących z dzioba król Nie słucha tak czy siak
Oj, chyba antymonarchistą Stanę się od dziś
Żegnaj, służbo! Żegnaj, Afryko!
Bo precz stąd czas mi iść
Ten smarkacz bardzo szarogęsi się
Simba!
Strasznie już być tym królem chcę!
Simba!
Straciłem cię z oczu!
A mam cię mieć na oku!
Gdzie on się podział?
Nie ze mną te numery!
A dokąd to?
Proszę do mnie!
Przede mną nie uciekniesz!
Dałem słowo, że cię nie odstąpię!
Słyszysz, co do ciebie mówię?!
Przepraszam, że tak państwu trzepoczę,
ale szukam młodego lwa.
Jest mały, ale uroczy.
Ruszaj się, kto stoi
Stawaj, kto gdzieś pędzi
Zawsze mnie zobaczysz
Tutaj, tam i wszędzie
Czekaj!
Niech wieść się niesie wobec oraz wszem
Powtórzcie dziobem, pyskiem, piórem, kłem
Widzę was! Czujcie się zobaczeni!
Król Simba będzie panem naszych ziem
Strasznie już być tym królem chcę!
Simba!
Strasznie on już być królem chce
Strasznie już być chce
On strasznie chce
Królem być!
I przepadł!
Mufasa każe mnie wypchać!
To się tragicznie skończy.
Naprawdę mamy go z głowy.
Wiem, co myślisz.
„Przyszły król to geniusz”.
Chyba żartujesz.
Nie zgubiłbyś go bez swojej królowej.
Nie zapomniałaś o czymś?
Nie jesteś moją królową.
I nie będę.
Prędzej wyjdę za mrówkojada.
Ciekawe, czy jakiś cię zechce.
Ciekawe, czy zaraz dostaniesz.
Pokaż, co umiesz!
Przegrałeś!
Teraz przeproś.
Nigdy!
Przegrałeś. Drugi raz!
Nala, czekaj!
Co to za dźwięk?
Nie nabierzesz mnie.
Wiem, że nic tam nie...
To tutaj!
Chodź!
To chyba już nie jest Lwia Ziemia.
Znaleźliśmy je! Wiesz, co to znaczy?
Że można wracać do domu.
Że nie będą nas już traktowali jak dzieci.
Nie wchodź tam! To niebezpieczne.
Niebezpieczne?
Kicham na niebezpieczeństwo.
Super!
Słyszałaś, Nala?
Chodźmy stąd.
Pokazałeś, że jesteś dzielny.
Ale niedługo będzie ciemno, a ja nie chcę tu tkwić jak...
Kogóż to widzą moje oczka.
Nie spodziewaliśmy się dzisiaj gości.
Jak rozumiem, postanowiliście...
wpaść na obiad?
Właśnie, zostańcie na obiad.
Będzie z was dobra przekąska!
- Co mi się tu pakujesz? - Chciałem pomóc.
Mówiłem sto razy.
Wychodzę solo,
zagaduję, a wy zachodzicie od tyłu.
No tak, wiem. Wybacz.
Nie przepraszaj. Rób, co mówię.
Na taki posiłek czekałam całe swoje życie.
Prawdziwy rarytas. Królewski syn na naszym stole.
Chwila, syn króla? W sensie tego, co wiesz?
Co rządzi wiesz kim?
Mufasa nigdy nie będzie moim królem!
Nie możesz mi nic zrobić!
Jestem następcą tronu!
Jak się rządzi, słyszycie?
Widać od razu, czyja to krew.
Ciekawe,
jak smakuje taka odwaga.
Ani się waż, Shenzi!
Popełnili błąd, niewybaczalny błąd!
Ale jeśli ich tkniesz, wywołasz wojnę z samym Mufasą!
Hieny i lwy wojują ze sobą od niepamiętnych czasów.
Ale ród Mufasy dzisiaj wygaśnie!
W nogi!
Nie pozwólcie im uciec!
Szybko!
Słyszeliście?
Następca tronu!
Litości, panie!
Jeszcze raz!
Jeśli znów zbliżysz się do mojego syna...
Nie, Mufasa. Nigdy.
To się nie powtórzy.
To moje ostatnie ostrzeżenie.
Byłeś naprawdę odważny.
Zazu?
Odprowadź Nalę do Lwiej Skały.
Tak jest.
Nie karz go, proszę, zbyt surowo.
Znałem kiedyś małego, upartego lwa,
który nieźle rozrabiał,
ale w końcu całkiem daleko zaszedł, prawda, mój panie?
Mój syn musi wyciągnąć z tego naukę.
Nala. Proszę ze mną.
Simba?
Rozmyślnie złamałeś mój zakaz.
Wiem, tato.
O mało nie zginąłeś.
A co gorsza, naraziłeś Nalę.
Czy rozumiesz, czym to groziło?
Wystawiłeś na szwank przyszłość całego stada.
Chciałem ci tylko pokazać, na co mnie stać.
Że jestem odważny, jak ty.
Jestem odważny, kiedy muszę, gdy nie ma innego wyjścia.
Ale przecież ty się nigdy nie boisz.
Dziś bałem się bardzo.
Naprawdę?
Tak. Bałem się, że cię stracę.
Czyli nawet król wie, co to strach?
Lepiej niż ktokolwiek inny.
- Ale wiesz co? - Co?
Te hieny bały się jeszcze bardziej.
Lepiej nie drażnić twojego staruszka.
Chodź tu.
Tato?
- Jesteśmy kumple, tak? - Tak.
I już zawsze będziemy razem,
tak?
Powtórzę ci coś, co mi powiedział mój ojciec.
Spójrz w niebo.
Wielcy władcy minionych wieków
patrzą na nas z tych gwiazd.
- Naprawdę? - Tak.
Jeśli poczujesz się kiedyś samotny,
pamiętaj, że dawni królowie
będą zawsze wskazywać ci drogę.
A ja wśród nich.
Ale ja nikogo nie widzę.
Patrz dalej, synu.
Patrz dalej.
Mufasa to mocarz.
Nie mamy z nim szans.
- Zabieraj się stąd. - Co?
Idź się walnąć gdzie indziej.
- Gdzie? - Naruszasz moją strefę komfortu.
- Jasne? - Jasne.
Ja nie krytykuję. Byłeś ekstra.
Ale on...
Robisz mi to specjalnie.
Jaki dzielny. Silny, pełen energii...
- Złośliwiec. - I ta sylwetka.
Jak znów spotkam Mufasę,
to mu wytnę taki numer, że popamięta.
Świetnie się składa. Stoi za tobą.
Mufasa?
To nie jest król.
Głupcy, wytłukliście na swych ziemiach wszystko, co żywe.
Ale jak wam dałem te dwa szczeniaki na tacy,
wypuściliście je żywe.
Teraz będziemy musieli zjeść ciebie.
Czym jest jeden posiłek
wobec uczty, która trwa całe życie?
Masz dla nas jakąś propozycję?
Dam wam miejsce, gdzie je się do woli.
Gdzie będziecie panami życia i śmierci.
Lwia Ziemia nie należy do ciebie.
To król decyduje, kto może tam polować.
I dlatego go zabijemy.
Nigdy nie pojmę, po co ustanowił
te głupie prawa łowieckie.
Gdy obejmę władzę,
silnych nie będą krępować zakazy.
Bo hiena ma żołądek bez dna.
Nie miałbyś szans w walce z Mufasą.
Mufasa odchodzi już w przeszłość
Z reżimem, co czystym był złem
By słońce wolności nam wzeszło
Od dziś żyjmy innym snem
Nadchodzi tu czas dobrej zmiany
Więc hieny niech zmienią się też
Boja dość ambitne mam plany
I dla was też miejsce w nich jest
Lada dzień będzie pucz tysiąclecia
Dam znak i zrobicie tu dym
Szczegóły mam wszystkie
Gotowe, i bliskie
Są dni, gdy po latach Gnębienia przez brata
To mnie w majestacie
Hołd razem oddacie
Bo wart jestem tronu jak nikt
Tak, mam kły i na władzę mam smak
Dam wam znak
- Da nam znak - Dam wam znak
- Da nam znak
Dam wam znak
Tak, mam kły i na władzę mam smak
Dam wam znak!
Tata był na mnie okropnie zły.
Stąd ta wycieczka, Simba.
Znam świetny sposób, jak możesz go przeprosić.
Prezent, dzięki któremu puści wszystko w niepamięć.
Przecież jest królem. Co ja mogę mu dać?
Swój ryk.
Mój ryk?
Tak!
Słyszysz to echo?
To tutaj, do tego wąwozu, lwy przychodzą ćwiczyć swój ryk.
Wszystkie?
Tata też tu był?
Nawet Mufasa tu przyszedł, gdy był w twoim wieku.
Powiedział, że zostanie,
póki jego ryku nie będzie słychać tam na górze.
Aż tak daleko?
Dobry ryk musi być donośny.
Wystarczy, że poćwiczysz,
a nigdy więcej nie nazwą cię maluchem.
No to słuchaj.
W końcu ci się uda.
Nie poddawaj się.
Zajrzę do ciebie później.
Tata będzie ze mnie dumny, prawda?
Nigdy nie zapomni tego daru.
Mufasa! Szybko!
Stado gnu się spłoszyło!
Simba jest na ich drodze!
Simba?
Zaraz go znajdę!
Zazu!
Wytrzymaj! Pomoc już nadciąga!
Tam jest! Na drzewie!
Idę po ciebie! Trzymaj się!
Ja mu pomogę, Zazu! Ty sprowadź stado!
Leć!
Tato!
Simba!
Chodź do mnie, synku!
Skacz!
Tato!
Skaza!
Pomóż mi.
Niech żyje król!
Nie!
Tato?
Wstawaj, obudź się.
Ratunku! Na pomoc!
Simba!
Coś ty zrobił?
Antylopy się spłoszyły.
On chciał mnie ratować.
To był wypadek.
- Nie chciałem, żeby coś mu się... - Oczywiście.
Nikt nie chce, żeby wydarzyła się tragedia.
Ale nasz król zginął.
A gdyby nie ty,
wciąż by żył.
Twój ojciec tak na ciebie liczył.
Tyle razy przymykał oko.
A ty tak mu odpłaciłeś?
Nie wiedziałem. Nie wiedziałem...
Co powie twoja matka?
Gdy się dowie, że jesteś winien śmierci ojca.
Że jej syn zabił króla.
Co ja mam teraz zrobić?
Uciekaj.
Uciekaj stąd, Simba.
Uciekaj i nigdy nie wracaj!
Zabić go.
Zejdźcie tam i sprawdźcie, czy zginął.
Poważnie?
Wybacz.
- I bliżej nie trzeba. - Dobrze.
Nikt by nie przeżył takiego upadku.
Słuchaj, powiemy Shenzi,
żeśmy tam zeszli i go zjedli.
Super. Zdycham z głodu.
Wcale go nie zjemy!
Simba nie żyje.
Tej wersji będziemy się trzymać.
I też fajnie.
Śmierć Mufasy to straszliwa tragedia.
Na zawsze odszedł największy z naszych królów.
Stracić brata...
to dla mnie wielki osobisty cios.
A jeszcze mały Simba, co dopiero wkraczał w życie.
To on miał być przyszłością stada.
Przygniata mnie cierpienie.
Żałuję, że nie dotarłem na czas do wąwozu,
by ich ocalić.
Lecz choć serce mi krwawi,
zmuszony jestem objąć władzę.
Mufasa i Simba odeszli,
więc teraz to ja jestem waszym królem.
Wyznam jednak,
że to zadanie ponad moje siły.
Potrzebna będzie mi pomoc,
by zapewnić stadu bezpieczeństwo.
Nala. Nie oddalaj się.
Wierzę, że ta niewyobrażalna tragedia
stanie się początkiem nowej ery.
Przed nami wspaniała,
świetlana przyszłość!
O jej.
No i pudło!
Jeszcze któregoś dorwę!
Zobaczysz.
Nie wiem, co ci tak zależy.
Coś czuję, że mi to dobrze zrobi.
O nie, to mały lew!
- Jaki ci lew, no gdzie! - Sam se zobacz.
Nie żaden lew, tylko ptak włochaty.
Wygląda jak lew!
Sam jesteś lew. Niech się przyjrzę.
No dobrze, co my tu właściwie mamy...
To lew!
- Chodu, Pumba! - Czekaj. Hej, Timon.
Timon, chwila, on jest mały!
Urośnie!
Przygarniamy? Możemy!
Będę go wyprowadzał, słowo!
I będę zbierał kupy!
Siebie będziesz zbierał!
Pożre cię, a ze mnie zrobi wykałaczkę!
Ale kiedyś, jak urośnie duży i silny, będzie nas bronił!
Czekaj. Kiedyś będzie nas bronił.
Nie przerywaj!
Krwiożerczy potwór za kumpla w sumie ma swoje zalety!
To co, przygarniamy?
No proste, że tak!
Nie wiem, co ty byś beze mnie zrobił!
Nazwiemy go Pimpek!
Kim jesteście?
Tymi, co ci ocalili życie.
Z narażeniem własnego! Odpędziliśmy sępy!
Całe stada! Tabuny!
Pumba jestem.
- A to Timon. - Ocaliliśmy ci życie, wspominałem?
Wszystko mi jedno.
Co on, w depresji? Wszystko mu jedno?
Słuchaj, mam dość własnych zmartwień.
I teraz on na dokładkę?
Trzeba mu pomóc. Wyciągnąć pomocną łapę.
Co z tobą? Tak w dużym skrócie?
Zrobiłem coś okropnego.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Ej, młody! Każdy czasem coś skopie.
Na pewno da się coś zrobić, nie?
Musielibyście zmienić przeszłość.
Z tym to raczej ciężko.
Wiesz, tak między nami.
Jak się mleko rozlało, to koniec.
Nie da się tego zmienić.
Ale wiesz, co można?
Przyszłość. To nasza specjalność.
Tym się zajmujemy.
Jak zmienić coś, czego jeszcze nie było?
Zmieniasz, co będzie, jak zrozumiesz, że co było, minęło.
I to bardzo.
Zdarza się coś złego i nic na to nie możesz poradzić, tak?
Tak.
Nie! Jeżeli świat ma cię w nosie,
ty też go miej w nosie!
Myśl tylko o tym, co będzie!
Nie wzruszaj się, wzrusz ramionami.
Uczyli mnie czegoś innego.
No to może zmień nauczycieli.
Powtarzaj za mną: hakuna matata.
- Co? - Hakuna matata.
Hakuna matata.
Na ogół publika reaguje bardziej żywiołowo...
- No w każdym razie. Hakuna matata. - Niektórzy klaszczą.
To znaczy „nie martw się”. I raz, i...
Ja tu liczę.
- Chcę liczyć! - No to może razem?
- Okej. Ty to masz łeb. - To już.
I raz, i dwa, i...
Hakuna matata
Jak cudownie to brzmi
Hakuna matata
To nie byle bzik
I już się nie martw Aż do końca twych dni
Naucz się tych dwóch
Radosnych słów
Hakuna matata!
- Hakuna matata? - To nasza zasada.
- Jaka zasada? - Taka zasada, że mucha nie siada!
- Dobre! - A jak!
Te dwa słowa rozwiążą wszystkie problemy.
Tak. Weźmy takiego Pumbę.
Otóż, gdy był z niego mały wieprz...
Gdy był ze mnie mały wieprz...
- Trzymasz się? - To trudne wspomnienia.
Woń przykrą rozsiewał, kiedy kończył jeść
Innym jego kąpanie ciężko było znieść
Mówią o mnie, żem cham, A jam subtelny gość
Przykre, że przy mnie ktoś Wciąż zatykał nos
Ja nie zatykałem i do dziś mam koszmary.
- Och! Co za wstyd! - Tak, było mu wstyd
Cały świat aż mi zbrzydł
Po nocach wciąż wył
Och, żal mnie powala,
Kiedy puszczam bengala!
Może byś mnie powstrzymał?
Nie mam zamiaru! Ty obleśny świniaku!
Hakuna matata
Jak cudownie to brzmi
Hakuna matata
To nie byle bzik
I już się nie martw Aż do końca twych dni
Tak, śpiewaj, mały!
Naucz się tych dwóch
Radosnych słów
Hakuna matata!
Witaj w naszej skromnej siedzibie.
To tu mieszkacie?
Mieszkamy, gdzie chcemy.
Jak nam się podoba.
Ale pięknie!
Przyjemna miejscówa, nie?
Moi drodzy, przedstawiam Simbę.
To jest lew, bez dwóch zdań.
A jedzenie? Czym go nakarmisz?
Właśnie, jeść! Zjadłbym zebrę z kopytami.
Zaczyna się.
Nie, młody. Zebra akurat wyszła.
A jakaś antylopka?
- Ojoj. - Nie, słuchaj, młody.
Chcesz z nami mieszkać, jesz to, co my.
Ale najważniejsze, żeby nie nas!
Tu by się znalazła jakaś wałówka.
- Tak! - Pychota!
Ja też poproszę!
Co to jest?
Trochę żylasty.
Te mają orzechowy posmak.
Normalnie nie ma to jak umami.
- Kleiste, ale sycące. - I mocno chrupciate.
- Wolny wybieg. - Naprawdę?
Prosto z pniaka.
Wierz mi, tylko tak warto żyć.
Zero reguł,
żadnych obowiązków...
Te mają taki krem w środku, uwielbiam je!
- Są pycha. Najlepsze. - Klasa.
- Dasz wyssać główkę? - No i?
No dobra...
Hakuna matata.
Kleiste...
ale... sycące.
- I tak trzymać! - Mówiliśmy!
Jaja! Znalazłam jaja!
Hakuna matata, Hakuna matata,
I już się nie martw Aż do końca twych dni
Naucz się tych dwóch
Radosnych słów
- Hakuna matata - Hakuna matata, hakuna matata
I już się nie martw
Aż do końca twych dni
Naucz się tych dwóch
Radosnych słów
Hakuna matata!
I jeszcze raz.
- Na dziś starczy. - Ile tych bisów?
- Dopiero podłapaliśmy klimat. - Niech mają niedosyt.
Przybyło ci z 200 kg...
A ja jestem chudziak jak dawniej.
I już się nie martw...
- Weź go wyłącz! - To było nie zaczynać!
- Ja? A kto chciał odliczać? - To nasz popisowy numer,
nie może się oklepać.
Może w ogóle go nie śpiewajmy.
Niech on przestanie.
I już się nie martw...
Nie, teraz wariacje... Ja zwariuję.
W zasadzie brzmi coraz lepiej!
Nala.
Chodź.
Siądź koło nas.
Zazu. Co tak długo?
Przepraszam. Wcześniej nie mogłem wrócić.
Poproszę o raport, Zazu.
Lwia Ziemia jest w ogromnym niebezpieczeństwie.
Hieny przegnały już prawie całą zwierzynę.
Ptaszek wrócił!
Za nim!
Następnym razem wylądujesz u mnie w brzuchu!
Musimy coś zrobić, Sarabi. Trzeba walczyć.
Skaza jest naszym królem.
A ty jesteś królową!
Trzeba uciekać, nim będzie za późno.
Musimy trzymać się razem i troszczyć się o Lwią Ziemię.
To jest nasz dom. Nie wolno nam go porzucić.
Nie w takim domu się wychowałam.
Jeszcze wybije nasza godzina.
Cierpliwości.
Sarabi.
Twój król chce z tobą mówić.
Nie idź.
Nie boję się go.
Przekąsisz coś, Sarabi?
Dla ciebie też wystarczy.
Jesteś zbyt zachłanny.
Jestem po prostu skuteczny.
Dzięki mojej armii.
Niedługo zabraknie zwierzyny.
Nie rozumiesz? Już nikt mi się nie przeciwstawi.
Możemy wreszcie brać, co tylko chcemy.
My?
Swego czasu wybrałaś Mufasę, a mnie odtrąciłaś.
Ale teraz masz nowego króla.
Przestań myśleć tylko o sobie.
To ty myślisz tylko o sobie.
Reszta stada cię słucha.
Póki mi się opierasz, nie będą mnie szanować.
Zajmij miejsce u mego boku. Będziemy ucztować razem.
Nigdy nie zostanę twoją królową!
Więc od tej chwili
lwy będą jadły po hienach.
A one zostawiają niewiele.
Co ty knujesz po nocy, moja panno?
Zostaw mnie, Zazu.
Idę sprowadzić pomoc.
Prędzej trupem padnę.
Ślubowałem cię chronić, więc surowo nakazuję: wracaj spać!
Nie musisz mnie już chronić.
Skaza! Co za przemiłe spotkanie.
Wybacz, że tak nachodzę!
Mówiłem ci już o moim kuzynie, który twierdził, że jest dzięciołem?
Nala...
Zaraz cię złapię!
I ciebie też! Mam cię!
Simba! To ty!
Widziałeś? Miałem go w garści.
Prawie go złapałem.
Myślałem, że to lew! No wiesz, taki inny lew.
Wiesz, taki prawdziwy.
Znaczy, nie żebyś ty nie był. Ale mówię o takim, co je...
To ja będę leciał.
A ty dokąd?
Skoczymy razem na larwy?
A tego co ugryzło?
Simba...
Jak by to ładnie ująć...
- On jest mięso. - Tak.
Więc nie w smak mu igraszki z mięsożercą.
Nie, nie poigracie.
Ale dlaczego?
Bo widzisz, cała natura to taki delikatny układ.
A, tak. Ten krąg życia, wiem.
Nie, nie, nie. Nie wiem,
skąd wytrzasnąłeś ten krąg.
- Żaden tam krąg. - Nie, nie ma kręgu.
Wręcz przeciwnie.
To raczej linia.
Życie to taka jakby długa prosta donikąd.
I wszyscy zasuwamy w stronę końca.
Aż w końcu któregoś dnia się to kończy, i wtedy koniec.
- Finito. - Koniec trasy.
- Nic. - Wysiadka.
Dlatego najlepiej
robić swoje i się martwić o siebie,
bo twoja linia sobie, a inne sobie.
Jesteś, a potem cię nie ma. Jak on.
Naprawdę nie ma kręgu?
Serio nic nas nie łączy?
To by znaczyło, że jesteśmy powiązani.
Że to, co robię, wpływa na niego,
- wpływa na nią, na tego tam. - Tak nie może być.
Bo wtedy robienie, co chcemy, jest średnio fajne.
Ujmę to prosto.
Życie jest bez sensu.
Dlatego trzeba dbać o siebie.
Liczysz się tylko ty.
Tak, Simba, w ramach testu
możesz opracować plan na dzisiaj.
Ważny moment. Wykorzystaj całą wiedzę.
Co zamierzasz dziś osiągnąć?
Kompletnie nic.
Prawidłowo! Zrozumiał!
Brawo!
Z drogi! Z drogi!
- Chrupciate! - Wyżerka!
No cześć!
Ładnie, Simba!
Dzięki. To chyba te termity.
Albo świerszcze.
A ty pytasz, czemu wolę spać pod ziemią.
Timon?
Zastanawiasz się czasem, co to za błyszczące kropki na górze?
Oj, Pumba. Nie muszę. Gdyż wiem.
Serio? To co to są?
Świetliki.
Świetliki, co się złapały w to wielkie czarne takie.
Tak, ma to sens.
Ja zawsze myślałem, że to kule gazu płonące miliony lat świetlnych stąd.
U ciebie wszystko się sprowadza do gazów.
No fakt.
Ty jak myślisz, Simba?
Sam nie wiem.
Ale ktoś powiedział mi kiedyś,
że to wielcy królowie z przeszłości
i że czuwają nad nami.
A to dobre! Ten jak coś powie!
Ale przywalił!
Dawno umarli, ale świecą i patrzą!
Żeby tylko stamtąd nie spadli!
Trzymaj się pan, panie władca!
Jak zlecisz, będzie plama!
Simba, zastanów się.
Po co mieliby nad nami czuwać królowie?
- Jesteśmy wyrzutki. - Guziec Pierwszy Wonny!
Nie wydolę. Nie wydolę.
Nie. Ty wydalasz. A ja nie!
Tak... Tak.
No.
To głupie.
Skoczę zjeść larwę czy coś.
- I widzisz, co żeś narobił? - Nie wiem, co?
Jak tylko zacząłeś, pomyślałem: „To się źle skończy”.
- A ty się prujesz jak dziki! - A ty to nie?
Nie! W życiu!
Ale nawaliłem.
Simba.
Simba żyje!
W środku dżungli, potężnej dżungli
Lew stary mocno śpi
W środku dżungli, potężnej dżungli
Lew stary mocno śpi
Obok wioski, spokojnej wioski
Lew stary mocno śpi
Obok wioski, zacisznej wioski
Lew stary mocno śpi
O matko! Pumba!
Ratuj słoninę!
Gazu, Pumba, gazu!
Timon, pomocy!
Pumba!
Pumba?
Już po mnie!
Idę, Pumba! Trzymaj się!
Chodu! Chodu! Chodu!
Nie!
O nie! O nie!
Nie!
Nala?
Simba?
To naprawdę ty?
Tak.
To ja, Simba!
- Skąd ty tutaj? - Nie wierzę!
Ale urosłaś!
Pumba...
Twoja słonina jeszcze pożyje.
Gdzieś ty się podziewał?!
Myślałam, że nie żyjesz!
Że on nie żyje?! A ja myślałem, że ja!
Chciałaś mnie pożreć!
Kupa śmiechu!
No dobra, to teraz pytanko. Skąd wy się w ogóle znacie?
Timon, Pumba...
Moja najlepsza przyjaciółka, Nala.
„Najlepsza”? To bolało.
Nala, spodoba ci się u nas.
To miejsce nie z tej ziemi. Niczego nam nie brakuje.
Trzeba wracać do domu.
Skaza z hienami przejęli władzę.
Musisz zająć swoje miejsce na tronie.
Na tronie? Simba?
Padamy na kolana, o najwielmożniejszy.
Pumba, przestań. To pomyłka.
- Kotku, coś ci się pokićkało. - Dobre!
To, że żyjesz... Nie rozumiesz, jak wiele to dla nas znaczy.
Ile to znaczy dla mnie.
Wróć do domu.
To jest mój dom.
Zostań ze mną.
Tu jest niesamowicie.
Wiem, że ci się spodoba.
Nie mogę.
No weź!
Przynajmniej cię trochę oprowadzę.
A ty dokąd?
Simba, jak tu pięknie!
Czuję, co się święci
To nie ja, weź...
Opętał ich zły duch
Ale kogo?
Dam głowę, że w tym naszym trio
Zostanie tylko dwóch
A, o to chodzi.
Ta noc karesom sprzyja
No.
Miłosny tchnęła czar
Ale tchnęła.
W przeromantycznej sytuacji tej
Co będzie, strach się bać
Miłość rośnie wokół nas
W spokojną, jasną noc
Nareszcie świat zaczyna w zgodzie żyć
Magiczną czując moc
Jak mam jej wyznać miłość?
Jak wytłumaczyć mam? Kim jestem, co się stało?
Nie wiem
Co robić, nie wiem sam
Jest tak zamknięty w sobie
Lecz nie uwierzę, że
Nie będzie królem, skoro ma
Królewski ton i gest.
Miłość rośnie wokół nas
W spokojną, jasną noc
Nareszcie świat zaczyna w zgodzie żyć
Magiczną czując moc
Miłość rośnie wokół nas
Jej zapach jest tuż, tuż
Kochać to pokonać troski swe
Przetrwać pośród burz
Jeżeli on zakocha się,
Nasze sielskie dni
Odchodzą w dal i nie ma rady
Już po nim, czas na łzy
No widzisz. Przecież to obłędne miejsce.
Nie chcesz zostać tu na zawsze?
Tak, pięknie tu.
Ale jednego nie potrafię zrozumieć.
Skoro nie zginąłeś,
dlaczego nie wróciłeś do domu?
Jesteś nam bardzo potrzebny.
Dacie radę.
Nikt mnie nie potrzebuje.
Jesteś królem.
Nie, to Skaza jest królem.
Simba, on zamienił Lwią Ziemię w pustynię.
Brakuje żywności, wody...
Nic na to nie poradzę.
Pomyśl chociaż o matce.
Nie możesz jej tak zostawić.
Rzuć wyzwanie Skazie.
Nie wrócę. Nigdy.
Czemu?
Przez to, co stało się w wąwozie?
Skaza twierdzi, że...
Nic nie rozumiesz.
Nieważne, jasne?
Hakuna matata.
Że jak?
Tego się tutaj nauczyłem.
Czasem zdarza się coś złego, ale przeszłości nie zmienisz.
Więc po co się martwić?
Po co?
Co się z tobą stało?
Mój Simba na pewno by się nie poddał.
Tamtego Simby już nie ma. I co, zadowolona?
Nie, zawiedziona.
Gadasz jak mój ojciec.
Przynajmniej jedno z nas mówi z sensem.
Nie masz pojęcia, co ja przeżyłem!
Myślałam, że nam pomożesz.
Ale bardzo się pomyliłam.
Żegnaj, Simba.
Zawiedziona?
Mam wracać do domu?
Tu jest mój dom.
Ładna mi przyjaciółka.
Nie chcę przyjaciół. Nikogo nie chcę.
Na co to komu.
Uciekaj.
Kto ucieka, nigdy nie znajduje odpowiedzi.
Jakiej odpowiedzi? Kim ty w ogóle jesteś?
Kimś, kto wie, kim jest.
Pytanie, kim jesteś ty.
Jestem nikim. Daj mi spokój.
Każdy jest kimś. Nawet jeśli jest nikim.
Coś ci się pokręciło.
Na pewno mi?
To ty nie wiesz, kim jesteś.
A ty niby to wiesz?
Trzymałem w rękach syna Mufasy.
Znałeś mojego ojca?
Poprawka.
Wciąż go znam.
Zginął dawno temu.
On żyje!
Zaprowadzę cię do niego.
Chodź ze mną. Pokażę ci!
Hej, czekaj!
Jeśli nadążysz!
Czekaj!
Tędy, za mną!
Szybko, szybko. Ruszaj się!
Zwolnij trochę!
Nie ociągaj się!
Zaczekaj. Idę, idę!
Tędy.
Twój ojciec czeka na ciebie.
Widzisz go?
Niczego nie widzę.
Patrz uważnie.
A teraz?
Ojciec żyje w tobie.
Simba.
Tata?
Simba.
Musisz zająć miejsce w wielkim kręgu życia.
Nie potrafię.
Nie wolno ci zapomnieć, kim jesteś.
Prawowitym następcą tronu.
Przepraszam.
Nigdy nie będę taki jak ty.
Wiesz, z czego byłem najbardziej dumny jako król?
Że mam takiego syna jak ty.
Ale to było dawno temu.
Nie, Simba. To się nigdy nie zmieni.
Proszę!
Nie możesz znowu odejść.
Wcale nie odszedłem.
Jestem zawsze przy tobie.
Pamiętaj, kim jesteś.
Pamiętaj.
No dobrze. To spytam jeszcze raz.
Kim jesteś?
Jestem Simba.
Syn Mufasy.
O, zobacz
Duch otwiera niebo
Słuchaj
Bo to duch cię woła
Simba?
Chodź! Na co czekasz?
Wracamy do domu!
Zobacz
Duch otwiera niebo
Już przeznaczenie jest o krok
Walcz tak jak lew
To znak, to zew, to wola gwiazd
Więc idź, znajdź to, co wieczne w nas
Naprawdę nie chciałem ci wierzyć.
I co zamierzasz zrobić?
Ojciec powiedział, że jestem odpowiedzialny za tę krainę.
Kto inny ma o nią walczyć?
Ja.
To bardzo niebezpieczne.
Niebezpieczne?
Kicham na niebezpieczeństwo.
Niemożliwe!
Cześć, Zazu.
Wasza Wysokość.
Witamy w domu.
- To my! - Spokój, wszyscy. Jesteśmy już.
Nadciągła kawaleria!
Co wy tu w ogóle robicie?
- Nie martwiliśmy się! - Co to, to nie my.
- Zero zmartwień. - Hakuna matata.
- Ale niepokoiliśmy się, bo... - No wiesz...
Jesteśmy kumple.
A wasze długie linie donikąd?
Przemyśleliśmy to
i może gdzieś tam się przecinają.
Umiemy się przyznać do błędu Pumby,
- i to jest jeden z nich. - To nie ja!
Sam to wymyśliłeś.
Nieważne.
Przepraszam, o to chcesz wojować?
Tak, Timon. To jest mój dom.
Za tą tam łysą skałą?
Jakiś remont się nie kroi?
W sumie ładne miejsce, tylko te truchła niepotrzebne.
Zobacz, ptak!
Timon, Pumba, to jest Zazu.
Weź zrób jajko.
Urocze.
Simba, będziemy z tobą aż do końca.
Możesz na nas liczyć, mój panie.
Ruszamy.
Wszędzie pełno hien.
Liczę na szybką śmierć. Nie chcę czuć, że mnie żują.
Wiesz, jak się pozbyć tej zaślinionej hordy?
Żywa przynęta.
Pomysł pierwsza klasa.
Żadna hiena mięsu się nie oprze.
Wystarczy tylko znaleźć kogoś, kto jest duży,
tłusty i soczysty.
Nie wiem, jakieś gnu?
Co wszyscy się tak patrzą?
Z niekłamaną dumą i radością
nasz zespół kulinarny
zaprasza na kolację.
Gościem bą...
Świetnie nam idzie!
Witaj, stary przyjacielu.
Sarabi, czemu utrudniasz sobie życie?
Wystarczy, że zostaniesz moją królową.
W imię czego się męczysz?
Garstki wyblakłych wspomnień?
Miłości do byłego króla?
Dlaczego nie chcesz dostrzec, jak wielkim jestem władcą?
Wielkiego władcę poznasz po tym, że jest miłosierny.
Jestem dziesięć razy lepszy od Mufasy!
Jesteś zerem w porównaniu z Mufasą!
Mufasa?
Niemożliwe.
Łapy precz od mojej matki!
Simba.
Ty żyjesz?
Jak to możliwe?
Wróciłem, mamo.
Już na zawsze.
Simba...
Jak wspaniale cię widzieć.
Żywego.
Podaj choć jeden powód, dla którego miałbym cię nie rozszarpać.
Jest ich o wiele więcej.
Widzisz,
dla nich to ja jestem królem.
Ale nie dla nas.
To koniec twoich rządów, Skaza.
Simba jest prawowitym królem!
Jeśli chcesz go pokonać, musisz też zwyciężyć nas.
Czy stado się ze mną zgadza?
No, Skaza, wybieraj! Ustępujesz czy walczysz?
Czy musi się skończyć przemocą?
Bo nie chciałbym mieć na sumieniu kogoś z własnej rodziny.
Czuć ten palący wstyd,
że zabiłem kogoś, kogo kochałem.
Dla mnie to przeszłość.
A dla reszty? To też przeszłość?
Twoi poddani wiedzą, co zrobiłeś?
O czym on właściwie mówi?
A więc nie zdradziłeś im jeszcze swojej tajemnicy?
Dalej, Simba.
Masz okazję się przyznać.
Powiedz im, kto odpowiada za śmierć Mufasy.
To moja wina.
Nie wierzę.
To nie może być prawda.
Niestety, przykro mi.
A więc się przyznał!
Morderca!
Nie... To był wypadek.
Gdyby nie ty, król by nie zginął!
To twoja wina! Zaprzeczysz?
Nie jestem mordercą.
Mamy wierzyć słowu syna, który zabił ojca?
Syna, który okazał się królobójcą?
Syna, który porzucił matkę?
Nie, jestem...
Kim jesteś?! Powiedz! Jesteś królem?
Nie! Nie. Jestem...
- Jesteś królem? - Nie, jestem...
- Kim? Mów! - Jestem...
Jestem nikim.
Więc pokłoń się królowi!
Simba!
Coś mi to przypomina.
Widziałem gdzieś taki obrazek.
Tak, już pamiętam.
Tak wyglądał Mufasa na chwilę przed śmiercią.
Patrzyłem na niego
i widziałem strach w jego oczach.
A teraz zdradzę ci tajemnicę.
To ja zabiłem Mufasę.
Nie!
Mojego ojca!
Własnego brata!
Jak mogłeś?!
Najpierw zamordował Mufasę!
A teraz chce zabić mnie!
Ty go zabiłeś!
Powiedz im prawdę!
Nie wierzcie mu!
Skaza...
Mówiłeś, że nie dotarłeś do wąwozu na czas.
Zgadza się!
Więc skąd wiesz, jak wyglądał Mufasa przed śmiercią?
Morderca!
Zabijcie wszystkich!
Lwice! Do ataku!
Simba!
- Chyba je zgubiliśmy. - To było straszne.
Burczy ci w brzuchu?
A na kolację będzie prosiak.
Pyszny i spasiony.
Spasiony?
Czy ja słyszałem „spasiony”?
Dałbym głowę, że ktoś powiedział „spasiony”.
A to jest gruby błąd.
Nieładnie naśmiewać się z czyjegoś wyglądu!
O mamo.
Przed hienami mogę uciekać.
Ale chamstwa znosił nie będę!
- To ci poprawiło humor? - Oj tak.
- Wyrzuciłeś to z siebie? - Tak.
Na taki posiłek czekałam całe swoje życie.
Ja też czekałam.
I teraz jestem dorosła!
Za króla i ojczyznę!
To ten ptak!
Mam go! Mam go!
Naprzód!
Nie! On ma mnie!
On ma mnie!
Dorwać ten drób!
Proszę! Porozmawiajmy.
To mi się nigdy nie znudzi!
To koniec, Skaza.
Miej litość. Błagam cię.
Litość?
Po tym, co zrobiłeś?
Wszystko przez hieny!
Ci wstrętni padlinożercy mnie zmusili.
Zamierzałem się ich wszystkich pozbyć.
Więc i hieny oszukałeś?
Tak jak oszukałeś mnie!
Simba...
Nie zabijesz chyba własnego stryja.
Nie, Skaza.
Nie jestem taki jak ty.
Simba...
Jesteś szlachetnym władcą.
Odkupię wszystkie winy.
Powiedz tylko słowo.
Wykonam każdy twój rozkaz.
Uciekaj.
Uciekaj, Skaza.
Uciekaj i nigdy nie wracaj!
Tak.
Oczywiście.
Jak sobie życzysz,
Wasza Wysokość!
Wiesz, że nie wygrasz!
To moje królestwo!
Moje przeznaczenie!
Przyjaciele!
To może trochę potrwać, ale wspólnie odbudujemy naszą armię.
„Przyjaciele”?
A gdzie się nagle podziali „wstrętni padlinożercy”?
Właśnie! Których zamierzałeś się pozbyć?
Nie.
Wszystko wyjaśnię.
Chciałem go wywieść w pole.
Będziemy rządzić razem!
Raz tylko zdarzyło ci się powiedzieć coś z sensem.
To prawda, że hiena
ma żołądek bez dna.
Nie!
Wasza Wysokość.
Pamiętaj.
Tutaj każdy z nas
Swe odnajdzie miejsce
A krąg życia
Krąg życia niech trwa!
Życia krąg trwa!
KRÓL LEW
Tekst - Marcin Bartkiewicz