Już.
Przegrywasz.
Dobra. Przegrywam. Nieważne. Ja…
- Następny wejdzie lepiej. Rozgrzewam się. - Rozluźnij się i otwórz gardło.
Bardziej bym się rozluźnił, gdybyś nie przystawił mi broni do głowy.
- Dobry dowcip, co? - Odpłacę się.
Nie wiem jak. Może wsunę ci granat pod poduszkę.
Dobrze. Budujemy więź.
- Ta sama praca, inni szefowie. - Tak.
Od kiedy wiedzieliście, że was śledzę?
Od kiedy wsiadłeś na rower.
Jezu. To wcale nie jest żenujące, co?
Nie martw się. Też zajmujemy się bezpieczeństwem.
Mamy za zadanie zauważać ludzi.
- Ta sama praca, ale jesteśmy lepsi. - Tak.
Wiem, dlaczego nie chcieliście ujawnić, że się tu zatrzymaliście.
- Dlaczego? - Bo to jakaś dziura.
Tak, dziura.
Ale w porównaniu z moim mieszkaniem w Moskwie to pałac.
Mówisz teraz dużo lepiej po angielsku.
- Kolejny toast. - Dobra.
- Za tajne spotkania. - Jasne. Prawda!
- Kto to? - Przyjaciel.
Niech do nas dołączy.
Nie pije.
To nie jest prawdziwym mężczyzną.
Co tam?
Nasz przyjaciel jest zmęczony.
Pora kończyć.
Ostatni na szczęście.
Prawda.
Jest. Świetnie.
- W porządku, dziękuję. - Na pewno?
Tak, tak. Dostałem chrzczoną wódkę.
- Nieprawda. - Tak.
To była wódka chrzczona wódką.
- Dobra. - Uważaj na siebie.
Rozglądaj się, zanim skręcisz.
Dobra, mamo. Dzięki.
Wezwać ci taksówkę?
Nie. Będzie dobrze, kiedy już ruszę.
Proszę.
Co podać?
Chciałem się tylko zameldować na noc.
Johnnie Walker?
Tak.
Wybacz, zaskoczyłaś mnie.
Jestem Jonathon albo Jon. Nie Johnnie.
- Często to słyszysz? - Tak, głównie w pubach.
Świetnie.
Chodź.
Co sprowadza cię do Upshott?
Jestem dziennikarzem.
Piszę artykuł o życiu na prowincji,
a Upshott wydawało się idealnym miejscem na początek.
Dla kogo piszesz? Dla Tygodnika Bezsenności?
Nie, dla Timesa.
Bardzo miło.
Mogę ci wszystko streścić.
Poza lokalnym pubem i sklepem nic się tu, kurwa, nie dzieje.
Tam, gdzie są ludzie, są też historie.
Nudne historie.
Jeśli zadasz odpowiednie pytania, znajdziesz zwykle coś ciekawego.
Każdy ma tajemnice.
Cóż, nie zadawaj zbyt wielu pytań.
Składamy kłopotliwych nieznajomych w ofierze Zielonemu Człowiekowi.
Muszę przynieść ręczniki.
Wracam teraz na dół, ale zostawię ci je później pod drzwiami.
- Dobrze. - Proszę.
Coś jeszcze?
Nie. Wszystko okej. Dzięki.
Do zobaczenia, Johnnie Walker.
Po prostu Jon.
Myślisz, że River jest bezpieczny?
Pojechał do Cotswolds, Standish, nie do prowincji Helmand.
Wiem, że zabójca Dickiego nie przebywa w Upshott,
ale musi mieć tam kontakt.
Swoją Cykadę.
Właśnie ją mam nadzieję wykurzyć.
Zabójca prawdopodobnie ma na nazwisko Czernicki.
Nic mi to nie mówi.
Czemu miałoby mówić?
Pamiętasz, czym się wcześniej zajmowałam?
Tak, piłaś za Anglię.
Miałam dostęp do operacji i tajnych danych.
Mówię tylko… że nie spotkałam się z nazwiskiem Czernicki.
Park ma na niego teczkę.
Albo, o zgrozo, nie jesteś taka ważna, jaką udajesz,
albo pamięć cię zawodzi.
Pewnie jedno i drugie.
Co wynika z teczki?
Informacje są niespójne. Ma kilka pseudonimów.
Przekazałem je Ho.
Shirley sprawdza monitoring Heathrow z lotów do Estonii.
Jeśli go zauważy,
powiążemy go z paszportem, którego używa i sprawdzimy, gdzie się pojawi.
Jeśli w Upshott jest Cykada,
zaalarmuje pozostałych, a Czernicki się tam pojawi.
River nie wie, że jest przynętą, co?
Jasne, że wie.
Uważasz mnie za potwora?
Lamb.
Jeden z twoich agentów nie żyje.
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI MARTWE LWY MICKA HERRONA
Kulawe konie
- Tak? - To się stało nagle,
a ja po prostu…
Musi pani złożyć zeznania.
Techników jeszcze nie było.
- Możesz zaczekać… - Mój agent? Nie mogę.
Kto powie Louisie?
Jedyne wytłumaczenie jest takie, że pił.
Boże, pokłóciliśmy się. Dlatego był pijany.
- Nie możesz się obwiniać. - Mogę.
Wiem, jak to jest, gdy tracisz bliskiego kolegę
- i czujesz, że to twoja wina… - Charles Partner się zabił.
I nie byliśmy tylko kolegami, Catherine.
- Nie mogę powiedzieć nic, co… - Nie możesz.
- Chcesz, żebym została? - Nie chcę. Dziękuję.
Możesz wyjść?
Hej, tato.
Wyszedłem na spacer. Odprowadzić cię?
- Kto zatrzymał się w pokoju gościnnym? - Dziennikarz.
Pisze artykuł o życiu na prowincji.
To prawdziwy dziennikarz?
Mówi, że pracuje dla Timesa.
Nie ma ucieczki.
- Dzień dobry. - Cześć.
Spędziłaś tu całą noc?
Nie. Przychodzę wcześniej, żeby przygotować bar.
Trochę dorobić.
I…
Zamykam drzwi, żeby lokalni alkoholicy,
czyli mieszkańcy, nie wpadli tu i nie domagali się porannej imprezy.
Jasne.
A mówiłaś, że życie jest tu nudne…
To nie brzmi nudno.
Co dziś planujesz?
Jeszcze nie wiem.
Może pokręcę się po miasteczku.
- Będę chłonął atmosferę. - Iść z tobą?
Oprowadzę cię.
- Tak. Byłoby świetnie. - Tak?
Mam wolną chwilę.
A potem…
Masz budżet na lot prywatnym samolotem?
Tak. A kto pilotuje?
Ja.
Od dawna tu mieszkasz?
Całe życie.
Oprócz trzech lat na uczelni.
Potem wróciłam tu, żeby pomyśleć nad przyszłością
i myślę do dzisiaj.
A twoi rodzice? Też tu dorastali?
Nie. Przenieśli się tu.
Przeprowadzili się z Londynu przed moimi narodzinami.
Dlaczego?
Standard. Zamienili zgiełk i przestępczość na spokojne życie.
Mój tata wciągnął się w latanie.
Więc… Hobby stało się jego pracą.
Czyli jest pilotem?
Jest właścicielem klubu lotniczego.
No tak, jasne.
Widzisz… to wszystko.
Chcesz zobaczyć widok z góry?
Masz.
Zhakuj go.
Chcę wiedzieć, gdzie spędził ostatnie 24 godziny.
Jest na nim krew. Czyj to zegarek?
Harpera.
Wiedziałeś, co?
Tak.
Szkoda. Był okej jak na przeciętniaka.
Ja pierdolę.
Obyś nie pisał mojego nekrologu.
Wejdź wreszcie, do kurwy nędzy.
- Usiądź. - Nie, wszystko okej.
Nie jest okej.
Dobra.
Jeśli chcesz z kimś porozmawiać…
Rozmawiam z tobą.
Chyba oboje wiemy,
że takie rozmowy nie są moją mocną stroną.
Nie będę rozmawiać z jakimś psychologiem z Park,
jeśli to sugerujesz.
No proszę, już gniew?
Nie powinnaś przechodzić przez wyparcie?
Jak to było? Wyparcie, gniew, picie, hmm?
Więcej picia.
Jest coś jeszcze. Gdzieś musi się pojawić pogodzenie.
Pogodziłam się z tym. Był idiotą, skoro po pijaku jeździł na rowerze.
Chcę, żebyś poręczył za mnie u Webba.
Nie mam nic wspólnego z Webbem.
Dobra, to u Taverner. Chcę wykonać to zadanie.
Nie będę siedzieć w domu i gapić się w sufit.
Zresztą potrzebują mnie. Tylko mnie ufają Rosjanie.
Naprawdę czujesz się na siłach?
Traciłeś bliskich, prawda?
Pewnie od razu wracałeś do pracy.
Tylko o to proszę. Pozwól mi zrobić to samo.
Dobrze.
Przekaz protestujących jest prosty:
MARSZ W LONDYNIE
Potrzeby obywateli są ważniejsze od potrzeb udziałowców.
Gniew protestujących koncentruje się
na ministrze spraw wewnętrznych, Peterze Juddzie.
Chodzi o jego uwikłanie finansowe…
Jak pamiętamy, wątpliwości budziły jego…
Szacujemy, że jest już ponad 10 000 osób.
Judd ma przemawiać w południe w siedzibie Royal Exchange.
Odbieramy go o 10.00 po śniadaniu w klubie w Whitehall.
KONWÓJ JUDDA
Obstawa z przodu i z tyłu, policyjne motocykle, pojazdy służb.
Jadę z Juddem w aucie ministerstwa.
Szczęściarz.
LONDYN – NA ŻYWO
Protest kieruje się w stronę giełdy przez Gresham Street.
Mieliśmy odciągać stamtąd protestujących.
Prosiliśmy o to.
Ministerstwo odpowiedziało,
że to nie może wyglądać tak, jakby uciekał.
- Więc tworzy punkt zapalny. - W razie ataków
mamy plany awaryjne. Przewieziemy go przez London Bridge,
z dala od trasy protestu.
Niechętnie przyjęte.
- Wprowadźcie ich. - Proszę pani.
Była mała wpadka.
- Harper? - Słyszała pani?
Jestem wicedyrektorką.
Kiedy tracimy agenta, jestem raczej informowana.
To nie jest drobna wpadka.
Duffy przyjął chyba, że to tylko wypadek.
Nie ma sensu przekładać spotkania w Glasshouse.
Kulawe konie. Nie potrafią nawet dojechać do domu na rowerze.
Czy Slough House nie ma ich skłonić do odejścia?
W pewnym sensie śmierć Harpera to sukces.
Chryste, Webb.
To kolega po fachu. Pracowałeś z nim, pamiętasz?
- Cóż… Niezbyt blisko. - Wstań.
Zanim zaczniesz się martwić
o wpływ jego śmierci na twoje perspektywy zawodowe,
- rozważ, jaki to ma wpływ… - Wielka strata,
- poinformowano rodzinę… - …na moje perspektywy zawodowe.
Jeśli coś pójdzie nie tak z Paszkinem, wina spadnie na mnie.
Jeśli pójdzie dobrze, będzie pani mogła nawiązać relację
z kimś, kto jest może przyszłym liderem Rosji.
Jeśli Duffy jest pewien, że śmierć Harpera jest czysta,
- nie musimy przekładać spotkania. - Muszę znaleźć kogoś zamiast Harpera.
I Guy. Chyba byli ze sobą związani.
Lamb już dzwonił. Chce, żebyś zostawił Guy
i oferuje jednego z Koni.
Chcemy, by Lamb się w to mieszał?
Mogłeś o tym pomyśleć, zanim zacząłeś podbierać mu ludzi.
Możemy mu ufać?
Jasne, że nie. Ale nie ufam też tobie.
A ty nie powinieneś ufać mnie.
Pomóż mi go odsłonić i możemy ruszać.
Czy jest tu toaleta?
Jasne, z tyłu.
Dobra. Świetnie.
Co ty robisz?
Wybacz. Choroba zawodowa.
Nie masz nic przeciwko, co? To fantastyczne.
Jasne. Włóż telefon, klucze i portfel do szafki.
- Czemu? - Bo mogą wypaść.
Jasne.
Wiesz, jak to działa?
Czy wiem, jak działają pralki?
Zakładam, że przyjmują pieniądze. Cztery funty?
Tak.
I proszek do prania.
Jezu, Lamb. Nigdy nie byłeś w pralni?
To podstawy szpiegostwa.
Miałem innego rodzaju przykrywkę.
Kasyna, Krug, pięciogwiazdkowe hotele. Za pranie odpowiadała obsługa hotelowa.
A ja latałem do pracy z plecakiem odrzutowym.
Nie wsypujesz proszku?
Nie, wystarczy je przepłukać.
Gotowe.
Masz coś?
Nie mogłeś tego zlecić w pracy?
Nie ufam gnojom.
Może niektórym ufam,
ale nie w przypadku solidnej roboty.
Wiedziałem, że wszystko padnie, gdy mnie wykopali.
Duffy wciąż kieruje wewnętrznym?
Och, tak.
W tej sprawie mnie wyprzedził.
Mam taką nadzieję. Przejechała jednego z moich agentów.
Sprawdził ją. Niczego podejrzanego nie znalazł.
Bo jest czysta?
Bo to spartaczył.
Powinien był dokładnie przetrzepać całe jej życie.
Rozwiniesz to?
Cóż… Powiedzmy,
że trochę zwiedzała Moskwę w towarzystwie miejscowych o kiepskiej reputacji.
Całą resztę znajdziesz w kopercie.
Adres, miejsce pracy, pojebaną historię życia.
Żetony.
Do suszarki.
To ta bez wody.
Wydajesz się zdenerwowany.
Co? Nie.
W dużych samolotach nic mi nie dolega. Ale coś w…
w takim naprawdę małym sprawia… Okej.
- Zrobiłaś to celowo? - Nie.
To kieszeń powietrzna.
Ale to już jest specjalnie.
O Boże. Jezu.
Rozluźnij się. To jak kolejka górska.
Tak. Nie znoszę ich.
O tak.
Okej.
Boże. Jezu.
Okej. Już nie.
Drzewa. Dużo drzew. Jezu.
Okej. Było blisko.
O nie.
O mój Boże.
Rozbijemy się!
Tak.
Jak ci idzie sprawdzanie komórki Czernickiego?
Telefon jest wyłączony.
Gdy się włączy, będę musiał zrobić masę rzeczy, których nie rozumiesz.
- Okazuję zainteresowanie. - Jasne. Odpuść.
Na pewno warto przeglądać godziny materiału z monitoringu?
Poleciał do Estonii,
więc musiał być przy stanowisku odprawy.
- Szukam osoby pasującej do opisu. - Twoja twarz, moja dupa.
Nie zwracasz uwagi na twarze ludzi, co?
Patrzysz im tuż nad czoło.
- Nieprawda. - Okej.
W przypadku Louisy patrzysz na tyłek.
Czemu nie. Teraz kiedy Min Harper jest w kostnicy, mam szansę.
- O rany. - Co?
Za wcześnie?
Pomóc ci?
Nie, w porządku.
- Kto to? - Mój tata.
Bez obaw, zawsze tak wygląda.
Nie wiedziałam, że się zamieniamy. Nie oglądaj pornosów.
Wybacz. Wciąż nie dostałem stanowiska.
Jesteś tu od miesięcy.
Ho miał się tym zająć.
Odmawia współpracy, dopóki nie uklęknę i nie nazwę go Cesarzem Elektropięścią
czy coś takiego.
Nie musisz klękać. Wystarczy ukłon.
Arkadij Paszkin.
Sprawdzam go, ale niewiele mogę znaleźć.
Jest sporo o jego szefie.
NASZ PREZES
Po co to wszystko?
Spider mówił, że chodzi o spotkanie Newskiego z Taverner,
rzekomo na temat bezpieczeństwa energetycznego.
Poznam prawdę na miejscu.
Oddaję ci stanowisko.
Palant. Policz mu za użytkowanie danych.
Nie, dzisiaj. Odbiorę je w drodze powrotnej.
Dzięki.
Dziękuję.
Co?
Miałeś rację. Ma mnie na celowniku.
- Jesteś pewien? - Tak.
Kiedy latałem z jego córką samolotem,
przeglądał mój telefon i portfel.
Zrobił to nieudolnie.
Sam nie wiem… Albo mam wiedzieć, że mnie obserwuje,
albo wyszedł z wprawy.
Masz dobrą przykrywkę, więc niczego nie znajdzie.
Będzie chciał się zbliżyć.
Myślisz, że córka cię zabrała, żeby mógł się rozejrzeć?
Nie sądzę, ale nie wiem. Może.
Przeleciałeś ją?
Nie. Zresztą to nie twoja sprawa.
Gdybyś dostał zielone światło,
nie spal przykrywki. Idź na całość.
Musisz sobie odświeżyć cały zbiór zasad etycznych.
W dniu, w którym wprowadzą etykę do naszego zawodu,
równie dobrze możemy się pakować.
Coś jeszcze?
Chwileczkę.
Muszę już iść.
- Harper nie żyje. - Co?
Miał wypadek na rowerze. Był pijany.
Wierzę w to tak, jak w przypadkową śmierć Dickiego Bowa.
Uważaj na siebie.
Są niebezpieczni.
Wtorek to dobry moment.
Kto tam?
Wybacz. Wołałeś?
Tak.
Chwyciłeś lampę? W razie gdybym była zabójczynią?
Nie. Po prostu… Zrzuciłem ją, podchodząc do drzwi.
Nie słyszałam.
Miałaś słuchawki.
I złapałem ją w locie. Dzięki Bogu.
- O co chodzi? - Tak. Wybacz. Zaproszenie na kolację.
Nie ekscytuj się. Nie ode mnie, od mojej mamy.
Dowiedziała się, że piszesz artykuł i chce zadbać o wizerunek miasteczka.
Uważa się chyba za burmistrzynię.
Ostrzegam, że mój tata bywa drażliwy.
Co? Przeze mnie czy…
Nie. On… Uważa, że moja mama zaprasza zbyt wielu gości
i stresuje go, że musi się dobrze zachowywać.
No tak.
Po prostu zjem w milczeniu i wyjdę. Bez obaw.
Świetny plan. Na pewno wszyscy się rozluźnią.
- Hej. - Cześć.
- Przykro mi z powodu… - Tak, tak. Jasne.
Wiem, że się nie znamy,
a to, że jestem ze Slough House mnie naznacza…
Mnie też.
Chcę po prostu wykonać zadanie.
Nikt cię nie zatrzymuje.
Czytałem teczkę od Webba. Muszę wiedzieć coś jeszcze?
Min im nie ufał, ty też nie powinieneś.
- I są uzbrojeni. - Jasne.
Robisz notatki czy jesteś niegrzeczny?
Robię notatki.
Witam ponownie.
Przykro mi w związku z pani kolegą. Moje kondolencje.
To niczego nie zmieni.
Marcus Longridge. Zastąpię pana Harpera.
Dobrze. Ruszamy?
- Tak. - Tak.
Diano.
Panie ministrze.
Dostałem raport na temat bezpieczeństwa.
Jesteś tam?
Tak.
Zamilkłaś.
Nie wiedziałam, że mam wydać jakiś odgłos.
Sądziłem, że spodziewasz się tego telefonu.
I że będziesz gotowa na to, co zamierzam powiedzieć.
Postanowiłeś przenieść przemówienie albo zmienić trasę marszu?
Dlaczego miałbym to robić?
Mam prawo przemawiać, a oni mają prawo maszerować.
Wygłaszasz przemówienie w dniu,
w którym zorganizowali antykapitalistyczny marsz
w proteście przeciw ludziom takim jak ty.
Takim jak ja?
Uważaj, Diano, bo naślę na ciebie HR.
Taki język jest dla wielu obraźliwy.
Wygłaszasz przemówienie w Glasshouse,
korporacyjnej świątyni w samym centrum miasta,
co niektórzy mogą uznać za obraźliwe.
Zmiana lokalizacji mogłaby sugerować, że mam coś do ukrycia. A to nieprawda.
Śledztwo parlamentarne jasno to wykazało.
Peter, mogę powiedzieć coś nieoficjalnie?
Jako wicedyrektorka mam sporo na głowie.
Jeśli ten niezapowiedziany telefon ma coś na celu, chętnie się dowiem.
Jestem ministrem spraw wewnętrznych. Mogę dzwonić, kiedy, kurwa, chcę.
Mogę ci też kazać robić, co tylko, kurwa, chcę.
I nie chcę dzielić tylnego siedzenia z Nickiem Duffym.
Chcę, żebyś ty ze mną jechała.
Mogę zapytać, czemu uważasz to za konieczne?
Chcę mieć pewność, że wszystko pójdzie gładko.
Ingrid Tearney jest niedostępna, to mój drugi wybór. Jasne?
Absolutnie. Oczywiście pojadę z tobą.
Tak.
- Chętnie posłucham przemowy. - Dzięki. Zrób się na bóstwo.
Johnnie?
Tutaj.
Przepraszam.
- Nie mogłem… - Wybacz.
- Jestem… Alex. - A ja Jon.
Miło cię poznać.
To dla ciebie.
Piękne.
Najmniejsze róże, jakie widziałem, ale są ładne.
Przepraszam.
Wołałam Kelly, ale nie wiem, gdzie zniknęła.
Chyba jest na górze.
Kelly!
Wejdź, zapraszam.
Napijesz się czegoś?
Wino, piwo, gin z tonikiem?
Gin z tonikiem, chętnie. Dziękuję.
Widzę, że się dogadamy.
Niestety nie mam toniku.
Przyniósłbyś go z szopy w ogrodzie?
Jasne.
- Na końcu? - Tak. Dzięki.
Świetnie.
Dzień dobry.
Przepraszam, zostałem przysłany po tonik.
- Duncan. - Jon.
Chyba widzieliśmy się w klubie lotniczym.
Piszesz artykuł o życiu na prowincji?
Tak. Owszem.
Zareklamujesz mój klub lotniczy?
Oczywiście.
Chociaż pilotka może nie dostać najlepszej recenzji.
- Trochę cię sponiewierała, co? - Odrobinę.
Zawsze była odważna.
Tonik jest tam.
Świetnie.
Przekaż jej, że zaraz przyjdę.
Dobrze.
Johnnie Walker.
Przepraszam, muszę odebrać.
Halo?
- Wszystko w porządku? - Tak. To na pewno rutynowa sprawa.
Wszystko w porządku.
Cholera. Nieźle, co?
- Panno Guy. - Pan Paszkin. Miło pana poznać.
- Panie... - Longridge.
Arkadij Paszkin. Proszę usiąść.
Napije się pani czegoś?
- Nie, dziękuję. - Dziękuję.
Przepraszam. Jet lag rozbudza mój apetyt.
Proszę zacząć.
Pokonaliśmy trasę,
którą przejdziemy jutro na spotkanie.
Weszliśmy do budynku przez podziemny obszar załadunkowy,
który możemy kontrolować.
Jest sześć wind. Żadnych kamer.
To szkło, ale z zewnątrz jest odblaskowe.
Trzy windy dojeżdżają na 30. piętro. Pozostałe trzy na 47. piętro.
Jak Newski dotrze niezauważony na kolejne spotkania?
Wysiedliśmy na 42. piętrze,
żeby sprawdzić potencjalną trasę z jego biura.
Przy kolejnych spotkaniach wyłączylibyśmy kamery pod jego biurem.
Dołączyłby do nas w windzie towarowej.
Są cztery kamery we foyer na 47. piętrze
prowadzącym do sali konferencyjnej. Są obecnie wyłączone.
Podobno z sali jest niezły widok.
To tylko pięć pięter wyżej niż biuro Newskiego.
Na pewno był pan tam wiele razy?
Rzadko go odwiedzam.
Jestem raczej wędrownym dyrektorem operacyjnym
i nadzoruję dla pana Newskiego specjalne projekty.
Nie zajmuję się codziennym zarządzaniem jego firmami.
Proszę kontynuować.
Sala konferencyjna jest dźwiękoszczelna, sprawdziliśmy podsłuchy.
- Było coś? - Nie.
Zapieczętowaliśmy salę. Nikt tam nie wejdzie do rana.
Jest pani zadowolona?
Owszem.
Zatem ja również.
- Do jutra. - Tak.
Na pewno niczego się pani nie napije?
Nie. Widzimy się rano.
Świetnie. Do jutra.
Kupujesz tę historyjkę o bezpieczeństwie energetycznym?
Tak twierdzą. Nie płacą mi za spekulacje.
- W którą stronę idziesz? - Tam.
Pasuje mi.
Telefon, który odebrałeś… Lamb mnie sprawdzał?
Nie.
Więc to Taverner albo Spider?
Nie. Słuchaj…
Uprawiam hazard. To wszystko.
Co takiego?
Obstawiam karty, konie, liczbę zapałek w pudełku.
Wskaż coś, a ja to obstawię.
Przenieśli mnie do Slough House, bo jestem hazardzistą,
a nie przegrywem.
Chryste. Wcześniej, kiedy robiłeś notatki,
- obstawiałeś… - Zakład? Tak.
Tamten telefon to bukmacher. Dał znać, że przegrałem,
więc nie robiłem już notatek.
Szczęście jest jak fala. Przychodzi i odchodzi.
A twoja rodzina?
Mam zaskakująco udane życie prywatne.
Żona, dzieci, psy.
Masz szczęście.
- Przepraszam, nie chciałem… - Słuchaj.
Koniec z hazardem w pracy. Nie spierdol tego.
To nie wpływa na moją pracę.
Zatrzymałeś nas, żeby obstawić zakład.
Koniec z hazardem.
Czemu chcesz napisać o Upshott, Jon?
Miasteczko ma szczególną, prowincjonalną tożsamość.
Ma swoją tożsamość, ale jest blisko Londynu.
Ludzie przyjeżdżają tu na weekend albo dojeżdżają do pracy.
Interesują mnie punkty, w których ścierają się te dwie kultury.
Owszem, ścierają się.
Tato, masz dwa samoloty.
I co?
Mamy własne starcie kultur przy tym stole.
Wy się tu przenieśliście. Nie jesteście stąd?
To pytanie? Wygląda na to, że już wiesz.
Przepraszam, Kelly mi mówiła.
Czemu czuję się jak kapuś?
Bo twój ojciec traktuje rozmowy
jak przesłuchania.
Obawiam się, że jesteśmy dość stereotypowi.
Chcieliśmy uciec od wyścigu szczurów.
Byliście studentami-radykałami.
Wybacz, ja nie byłam. To twój ojciec i Leo.
Leo jest kochany, ale… Gdy napije się whiskey…
Boże, ulewa mu się.
Jest o krok od hasła „wieszać bogaczy”.
Przynieść jeszcze jedną butelkę wina?
Tak.
Chyba pozostał studentem, a wy dorośliście.
Albo się sprzedali.
Gdyby byli w moim wieku, poszliby na marsz antykapitalistyczny.
A ty, Duncan? Co sądzisz o marszu?
Twoje poglądy polityczne zmieniły się po przeprowadzce na prowincję…
Zajmiemy się jedzeniem?
Tak. Przepraszam.
Jestem dziennikarzem i wiecznie zadaję pytania.
Ciągle to powtarzasz.
PROSZĘ ZAMYKAĆ DRZWI FRONTOWE.
Nie radzę.
Nie chcielibyśmy dzwonić w tej sprawie na policję.
Śledzenie cię to ciężka robota.
- Chyba go mamy. - Telefon się włączył.
Co to, kurwa, jest?
Możesz sprawdzić, czy zespoły muzyczne…
indie i folkowe, sądząc po wyglądzie, mają trasy w Estonii?
Jasne, że mogę.
Pytanie, po co miałbym to robić.
Do kurwy nędzy.
Okej. „Brytyjski zespół Folklaw…”, pisane „L-A-W”, Jezu…
„…ma obecnie trasę po Estonii”.
Znaleźliście go?
Chyba jest w strasznym zespole folkowym.
Wrzucił telefon do ich torby.
Pewnie go teraz włączyli i zastanawiają się, do kogo należy.
Telefon poleciał do Estonii, ale Czernicki…
Nie poleciał.
Na liście pasażerów figuruje jako Philip Jones.
Odprawił się na lot ES 217 do Estonii,
ale Philip Jones nie wsiadł do tego samolotu.
Dlaczego został w kraju?
Chodzi z szerokim uśmiechem na tej łysolskiej twarzy.
Po prostu opowiedz, jak go uderzyłaś.
Pojawił się znienacka na rowerze, tuż przed moją maską.
To była jego wina. Nie moja.
- Nazywał się Min Harper. - Wiem. Mówili mi.
Miał rodzinę, dzieci, życie.
Nie sądzisz, że należy im się wyjaśnienie?
Mnie też się coś należy. Odszkodowanie.
Myślisz, że chcę mieć śmierć na sumieniu?
Wynoś się z mojego mieszkania, zanim ściągnę prawników.
Proszę, śmiało. Wezwij prawników.
Trochę mówię po rosyjsku, gdybyś potrzebowała tłumacza.
Ale chwila. Przecież mówisz płynnie po rosyjsku.
Wiem o tobie wszystko, Rebecco.
Byłaś dość trudnym dzieckiem.
Rodzice musieli się zamartwiać,
kiedy uciekłaś do Władywostoku.
Pewnie wydawało ci się to romantyczne.
Mieszkałaś z niezłymi czarusiami,
którzy załatwili ci… Co to było?
Hej? Pracę w firmie cateringowej.
Szkoda, że zniknęli.
Spójrz na mnie.
Wiem, że to nie wszystko.
Wiem, że cały ten wypadek został upozorowany.
Wiem też, że nie jesteś bezpieczna.
Mogę cię ochronić,
jeśli powiesz mi, co wiesz.
Nie zrobiłam nic złego.
Nie lubię zaglądać ludziom do torebek…
Ale czasem robię wyjątki.
No proszę, dostałaś niezłą premię w gotówce.
Pytanie za co.
- Mów! - Nie mogę.
Och, Rebecco.
Dowiedzą się, że tu byłem, prawda?
Założą, że zaczęłaś mówić, więc możesz to zrobić.
Jak mówiłem, mogę ci pomóc…
Ale musisz powiedzieć, co wiesz.
Dobrze?
To nie ja prowadziłam.
I to nie samochód go zabił.
Jeśli spodoba ci się na tyle, że postanowisz się przeprowadzić,
mogę być twoją agentką nieruchomości za niewielką prowizję.
Ona nie żartuje.
Zobaczmy, co o nas napisze,
zanim go tu zaprosimy.
Jon na pewno przedstawi nas w korzystnym świetle.
Jezu. Tylko nie kolejni goście.
Proszę, Duncan.
To Sam. Mówił, że podrzuci bażanta.
Jest tu tajna sieć kłusowników.
W razie czego zmień nazwiska.
Boże. Leo!
Duncan! Przyjechał Leo.
Naprawdę? Nie wierzę.
- Muszę odebrać. Wybacz. - Jasne.
Hej.
River, właśnie odkryliśmy,
że zabójca Dickiego Bowa, Andriej Czernicki…
Nie jest w Estonii.
Nie wyjechał z Anglii.
- Nie wiemy, gdzie jest… - Jon?
…ani co planuje…
- Z kim rozmawia? - Muszę lecieć.
River?
Przepraszam. Redaktor.
Nie ma sprawy. Chciałam ci przedstawić przyjaciela.
Leo, to Jon. Jon, to Leo.
Pojawił się znienacka. Wspaniale, prawda?
Miło mi.
Mnie również.
Może wejdziemy do środka? Robi się chłodno.
- Hej, Kelly. - Hej.
Tak. Otwórzmy…
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK