Dlaczego przywracanie systemu trwa tak długo?
Poznamy powody.
Straszny defetyzm.
Powinniśmy być nie do zdobycia.
Mam trzy pytania.
Jak, dlaczego i co, do kurwy nędzy, będzie następne? I żadnych odpowiedzi.
Będą musiały polecieć głowy.
Kurwa.
Co to za odliczanie?
Właśnie się pojawiło. Nie wiemy dlaczego. To kiepska odpowiedź.
To żadna odpowiedź.
Nie ma jakiegoś… oprogramowania antywirusowego,
którego moglibyście użyć? Albo załatać lukę w zabezpieczeniach?
Wykrzykiwanie przypadkowych słów
znalezionych u dołu mejli, raczej nie pomoże.
Dzięki.
Dobra. Duncan. A co z rebootem?
Mielibyśmy wyłączyć i włączyć system?
Nie.
Chyba że to by zadziałało. Czy to by jakkolwiek pomogło?
Nie da się go wyłączyć. Chwilowo nic nie mogą zrobić.
Claude, dajmy im trochę przestrzeni.
Nie powinnaś była wpisywać kodu, który ci podała.
A ty wypuścić jej z budynku.
Chciałem powstrzymać libijskich terrorystów
przed zniszczeniem jebanej stolicy.
Chciała, żebyś ją wypuścił.
O czym ty mówisz? Ona… była przerażona.
Musiałem ją przekonywać. Ja…
Kiedy Ho zapewnił jej dostęp do bazy danych,
wykradła twoje akta, Claude.
Rozegrała cię. Zostałeś sprofilowany. Złapałeś przynętę.
Rozumiem cię, stary.
Nie miałeś szans.
To moja żeńska wersja. Dlatego się zakochałem.
Mam dobrą i złą wiadomość.
Da się cofnąć to, co zrobili…
Świetnie.
…ale nie przed końcem odliczania.
Ale mi za ciebie wstyd.
- Sir. - Tak?
Dzwoni ambasador Libii.
Nie spieszył się. Kurwa, dzwoniłem wiele godzin temu.
Dziękuję.
- Panie ambasadorze. - Panie Whelan.
Proszę przyjąć przeprosiny od rządu libijskiego.
Zostałem poinformowany, że dysydencka grupa agentów służb bezpieczeństwa
odpowiada za straszne wydarzenia
z ostatnich kilku dni.
No cóż, ufam,
że zrobicie wszystko, by pomóc nam ich odnaleźć.
Może pan pomówić z jedną z tych osób.
Słucham?
Tu bezbronna kobieta, z którą wcześniej rozmawiałeś.
Pamiętasz? Miałeś rację.
Jestem silniejsza, niż sądziłam
i mam pokłady siły, których istnienia nawet nie podejrzewałam.
Kim jesteś, do diabła?
Kimś, kto dorastał w kraju zrujnowanym przez waszą arogancką interwencję.
Zostawiliście nam koszmar na lata.
Nic nie usprawiedliwia wymordowania jedenastu osób.
Chcę rozmawiać z kimś, kto ma realną władzę.
Wyobraź sobie, że rozmawiasz z szefem MI5.
Tak, wiem.
Powtarzałeś to, kiedy byłam przerażoną dziewczynką,
której chciałeś zaimponować.
A potem wyłączyliśmy wam system
i skompromitowaliśmy wasze dowództwo.
Chyba możemy powiedzieć, że oślepiliśmy wrogów.
Daj Dianę Taverner do telefonu.
Taverner.
Jeśli nie spełnicie naszych żądań,
kiedy skończy się odliczanie na waszych ekranach,
ostatni punkt strategii destabilizacji…
Wiesz, ten opracowany przez was i stosowany w wielu waszych koloniach…
zostanie zrealizowany.
Jakie są wasze żądania?
Sto milionów funtów.
Zadośćuczynienie za lata utraconych dochodów z ropy,
które wpłacicie na konto Albion Holdings, funduszu powierniczego na Kajmanach.
To ułamek tego, co nam się należy.
Zadzwoń, kiedy zdobędziesz pieniądze.
Spokojnie. Wyjdziesz, kiedy nam zapłacą.
Pa.
Chcą stu milionów do zakończenia odliczania.
W przeciwnym razie zrealizują ostatni punkt z listy.
I co to za punkt?
Zaatakować miejsce kultu.
No tak. Ale… jest niedziela rano.
Ja pierdolę. Jak my ją znajdziemy?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI „LONDYŃSKIE ZASADY”
KULAWE KONIE
UDZIAŁ W INTERWENCJI W LIBII
Diana.
Zgubiliśmy Tarę.
Wiedziałeś, że rozegra Whelana, co?
Miałem pewne podejrzenia.
Które potwierdziłem po przeczytaniu jego akt.
Jego profil psychologiczny aż krzyczy: „syndrom tatusia-zbawiciela”.
Zadzwoniłbym, ale pomyślałem, że sprawi ci przyjemność patrzenie,
jak robi z siebie kompletnego debila.
Przedstawili już żądania?
Właśnie dzwoniła z ambasady.
Swobodny wyjazd i sto milionów za straty z przychodów z ropy.
Może i mają rację co do naszych poczynań,
ale większość dochodów z ropy sobie zostawili,
a resztę wydali na trzymanie rodaków w ryzach.
Zhakowali nasz system i dali nam godzinę. Czas kończy się o 10.06.
Potem zaatakują miejsce kultu.
No tak, niedziela rano.
Dobrze to sobie zaplanowali.
Chyba po prostu będziesz musiała zapłacić.
Proszę pani.
W Londynie jest około 2000 kościołów.
Jeśli dodać meczety, synagogi, świątynie i ośrodki wielowyznaniowe,
mamy ponad pięć tysięcy potencjalnych celów.
Tak, ale muzułmanie nie modlą się w niedzielę.
Mam rację, prawda?
Cóż… jestem sikhem.
Załóżmy, że chodzi o kościoły, dobrze?
Ważne cele. Katedra św. Pawła, Opactwo Westminsterskie.
Są już chronione.
Jeśli skupimy się na katedrze, a do ataku dojdzie gdzie indziej,
będzie to wyglądało tak, jakbyśmy chronili zabytki, a nie ludzi.
To zamknijmy wszystkie.
Jak skłonimy ludzi, by trzymali się z daleka od londyńskich kościołów
w ciągu najbliższych 40 minut? Zapanuje kompletny chaos.
Wezwijmy na pomoc policję.
Nie wystarczy nam mundurowych.
Dobra, to wezwijmy wojsko.
W czterdzieści minut?
Ministerstwo Finansów zweryfikowało
fundusz na Kajmanach, na który mamy wpłacić pieniądze.
Jest powiązany z tą firmą.
Chryste. Dobrze. Ściągnijcie go.
- Jest w drodze. - Bądźcie dyskretni.
Czemu sprawdzamy, gdzie przelać pieniądze?
Nie zapłacimy.
Powinniśmy mieć tę opcję.
Musisz zadzwonić do premiera. Uzyskać jego zgodę.
Ulec terrorowi? Nie zgodzi się na to.
W przeciwnym razie czeka nas drugie Abbotsfield.
Wyślij Psy do libijskiej ambasady.
Jeśli uda się bez rozlewu krwi, odeskortujemy ją i jej grupę na lotnisko.
W przeciwnym razie mają być gotowi do szturmu na budynek.
Nie powinniśmy czegoś robić?
Na przykład namierzać Libijczyków albo dziewczynę Roddy'ego?
Jest w ambasadzie Libii.
Więc to była oficjalna operacja?
Wątpię.
Wdarła się tam, bo wie,
że nie wyciągniemy jej siłą.
DZIADEK
To dziadek?
Nie. Tak. Skąd wiedziałeś?
Gdyby to miało znaczenie operacyjne, odebrałbyś.
Nie masz życia osobistego, więc to musi być on.
Jak on się miewa?
Nieszczególnie.
Śledzi wiadomości i wie, co się dzieje,
ale trochę mu się miesza.
- Nic nie mów. - O czym?
O tym, że jest zdezorientowany.
Wiem, że mieliście różnice zdań, ale odpuść sobie.
Był najbardziej błyskotliwy. Zaraz po mnie.
A teraz powiesz o nim coś okropnego.
Coś skrajnie podłego o tym,
że jest żałosnym cieniem dawnego siebie.
Nie muszę. Powiedziałeś to za mnie.
- To nie pomaga. - Ja…
Co zrobimy?
I nie mów, że nic.
Nie możemy nic zrobić.
Ci ludzie są świetni i w chuj bezwzględni.
Park nie ochroni każdego kościoła w Londynie.
W takim razie będą musieli zapłacić.
- A jeśli tego nie zrobią? - Dojdzie do masakry.
W przypadkowym kościele w Londynie?
- Koszmar. - Może nie przypadkowym.
Przychodzi mi do głowy jedno miejsce kultu.
Chociaż przyszłoby do głowy tylko kompletnemu zjebowi i psychopacie.
Myślisz, że wie, który to kościół?
Cholera.
Czekaj, dokąd oni jadą?
Abbotsfield.
Przecież już był atak na Abbotsfield.
Który niebawem upamiętniają w ośrodku wielowyznaniowym.
Nie możesz mówić takich rzeczy, a potem bezczynnie sobie siedzieć.
Nie siedzę bezczynnie. Wysyłam swoich najlepszych agentów.
I ciebie.
Dlaczego mnie tu wezwano
i kazano mi czekać na schodach jak członkowi personelu?
Kiedy mnie ostatnio odwiedziłeś,
wspomniałeś o grupie Libijczyków, którzy chcą zadośćuczynienia
za straty poniesione w handlu ropą.
Mamy 25 minut na zapłacenie stu milionów grupie Libijczyków,
żeby powstrzymać ich przed atakiem na kościół.
Nic o tym nie wiem.
To szalenie rozbity kraj,
a z tego, co mi wiadomo, każdy zjeb bierze tam w łapę.
Ludzie, z którymi masz do czynienia, mogą należeć do zupełnie innej grupy.
Płatność ma trafić do funduszu, którego jesteś dyrektorem.
W takim razie kurwa, cholera, dupa. Wygląda na to, że to ci sami.
Koniec interesów na Bliskim Wschodzie.
Kochają się targować
i mają skłonność do kompletnego odpinania wrotek.
Skąd mają twoje dane?
Istnieją dwa konta.
Jedno służy do przekazania im funduszy, gdy już nadejdą. Minus moja prowizja.
Na tym oczywiście nic chwilowo nie ma.
A drugie?
Wnieśli symboliczną opłatę za ostatnie trzy lata.
Ostatnio zasugerowali, że za mało robię,
- stąd moja wizyta. - A ta „symboliczna opłata”…
W sumie… koło dwustu tysięcy.
Które w stosownym czasie zgłoszę. Czemu wciągają mnie w to szaleństwo?
Wyglądam przez to tragicznie.
Wziąłeś od nich pieniądze i nic nie zrobiłeś,
a oni chcą pokazać skalę korupcji tego kraju.
Płatność za pośrednictwem byłego ministra spraw wewnętrznych
to całkiem dobra metoda.
Kiedy to się wyda, wszyscy wypadniemy fatalnie.
Panie premierze,
szanse, że uda się zapobiec atakowi bez płacenia, są bardzo małe.
Nie. Jestem równie mocno rozczarowany.
Dwanaście minut, sir.
Taverner nie pozostawiła nam wyboru.
Nie dali nam godziny na to, by zapobiec masakrze.
Mamy godzinę na znalezienie pieniędzy.
Zostaliśmy ograni.
Zapłacimy. Ale daj mi słowo, że atak zostanie odwołany.
A ty daj mi słowo, że pozwolicie nam opuścić kraj.
Zaraz podstawimy samochody. Zawiozą was na lotnisko RAF Northolt.
Ale gwarantujemy wam bezpieczeństwo, tylko jeśli cała twoja grupa wyjedzie
i nie będzie kolejnych aktów przemocy.
No i nikt nie może się o tym dowiedzieć.
Na pewno czujesz się upokorzona.
To nieprzyjemne, prawda?
Przyjmujesz nasze warunki?
Odwołam ich i niedługo wrócą do ambasady.
Jakakolwiek przemoc, a ludzie w samochodach
nie zawiozą was na lotnisko.
Zawiozą was na cmentarz.
Nie będzie więcej przemocy.
Przelew wykonany.
OTRZYMANE ŚRODKI: 100 000 000.
Widzę.
Zapłacili. Udało się.
Wracajcie do ambasady. Zapewnią nam samolot.
Za bardzo uwierzyłaś w swoją rolę.
Jesteś rekrutką.
To nie ty wydajesz rozkazy.
O czym ty mówisz?
To koniec.
Nie dla nas.
Posłuchaj.
Jeśli cokolwiek zrobicie, zaczną szturmować budynek.
Przygotujcie się.
Zapłacili?
I co z tego?
Czemu miałoby to nas powstrzymać?
A to?
Co z tym?
Niech zapłacą własną krwią
za krew, która została przelana.
Zniszczyli nasz kraj i wrócili do swoich spraw,
a nam zostawili koszmar wojny. Muszą doświadczyć tego koszmaru.
Może następnym razem zastanowią się, zanim rozpętają wojnę i się ulotnią.
- Dokąd się, kurwa, wybierasz? - Słuchaj.
Ty wybierz swój cel, a ja wybiorę swój.
Zginęło już dość niewinnych ludzi.
Ostatni cios należy zadać tym, którzy rozpętali wojnę.
Przeleję tylko krew winnych.
Żeby pomścić moją rodzinę.
A co z tobą?
Chodź, bracie.
Nie wiem, jak możesz w takiej chwili jeść.
To jest wegańskie?
Nie, prosiłam o mięsny.
Mięso byłoby jasnoróżowe.
Paszteciki z mięsem mają…
Dobra, niech będzie.
Gdybyś chciała wyjść z tamtego budynku i zgubić Psy,
dokąd byś poszła?
Myślisz, że Tara spróbuje uciec?
Odpowiedz na pytanie.
W lewo. Tamtą uliczką.
Mówiłeś, że pozwolą im opuścić kraj,
jeśli ona odwoła atak.
Jest tylko dzieciakiem.
Nie wierzę, że to ona rozdaje karty.
Jej ludzie powinni już byli wrócić.
Nie sądzę, żeby wrócili.
Myślę, że siedzi tam i zaczyna rozumieć,
że nigdy nie kontrolowała tej swojej bandy psycholi.
Mówiłeś, że im zapłacimy.
Pomyśl, co ci ludzie odwalili przez ostatnich parę dni.
Nie sądzę, żeby pieniądze ukoiły ich gniew.
Wkraczają Psy.
W tej strzelaninie mogą zginąć niewinni ludzie.
Więcej grozi im ze strony naszych mięśniaków o krótkich lontach
niż z jej strony.
Nie możemy tu bezczynnie siedzieć.
- No to idź. - Co?
Idź i zapukaj do drzwi.
Co? Ja?
Wczoraj dokonałaś fizycznej napaści na burmistrza.
Nie wiem, dlaczego robisz taką aferę ze zwykłego zapukania do drzwi.
- Wczoraj nie miałam wyboru. - Bzdura.
Kręci cię bycie w centrum akcji.
Pewnie przypomina ci to adrenalinę, którą czułaś,
kiedy bywałaś kompletnie nawalona.
Co mam zrobić po tym, jak zapukam?
Powiedz jej, żeby szła za tobą.
Chyba że chce, by strzelili jej w głowę.
Nie strzelą do niej tutaj, kiedy będzie nieuzbrojona na ulicy.
Co innego, jeśli wkroczą do budynku.
I tak jak mówiłaś,
- mogą zginąć niewinni ludzie. - Istotnie tak mówiłam.
Tak jest. Nie zwrócą uwagi na nieszkodliwą staruszkę.
Ekstra.
- Przepraszam. Ambasada zamknięta. - W porządku. Jestem umówiona.
- Nie wolno pani tu przebywać. - Kim jesteś?
Jestem z MI5. Wpuść mnie.
Proszę odsunąć się od budynku.
Wpuść mnie, bo wkroczą tu uzbrojeni ludzie.
Muszę panią stąd usunąć.
To jak dokładnie możesz mi pomóc?
Będziesz bezpieczna, jeśli odłożysz broń i pójdziesz ze mną.
Dlaczego mam ci wierzyć?
Nie masz wyboru,
bo jeśli tu zostaniesz, mogą cię skrzywdzić.
W takim razie otwieraj drzwi. Już.
Zaktualizujcie listę zakładników. Ktoś właśnie wszedł.
- Uwaga! - Do tyłu!
- Nie? - Odłóż broń!
- Mogłaś ze mną po prostu wyjść.
- Odłóż broń! - I co? Wrócić do Regent's Park?
Niby po co?
Odłóż broń!
Kazałam wam się cofnąć!
- Stój! - Zabiją cię.
- Opuść broń! Już! - Będę strzelać!
Nie żartuję, będę strzelać!
Opuść broń!
Déjà vu.
No już, ręce do góry. Za głowę.
No weź. Rozchmurz się.
Wolałbym więzienie od spotykania się z Roddym Ho.
Pierdol się!
Lima, golf 5-7 do centrali. Zatrzymaliśmy podejrzaną.
Wieziemy ją. Odbiór.
Wiedziałeś, że to się wydarzy, prawda?
Tak.
I tak jak mówiłem, to tylko dzieciak.
Nie strzeliłaby do ciebie.
Nie miałam takiej pewności.
No chodź.
Postawię ci lemoniadę.
Trochę się rozluźnisz.
Zginie więcej osób niż w pierwszym ataku.
Wszyscy zginą.
Czas się kończy. Musimy wyprowadzić ludzi.
Byle spokojnie. Nie chcemy paniki.
Mogą już być w środku, przebrani za żałobników.
Ja bym tak zrobił.
Wciąż nie mam broni.
Bez obaw. My wciąż mamy.
I jak to pomogło Gimballowi?
Aż zbudujemy Jerozolimę
W sielskiej i zielonej Angielskiej krainie
William Blake napisał tę obietnicę ponad dwieście lat temu,
ale słowa te inspirują i pocieszają po dziś dzień.
Współcześniejszą mądrość,
która przyniesie ukojenie młodszym żałobnikom,
zaczerpnę od Dominica Toretto z Szybkich i wściekłych 7.
„Mówią, że żyć w sercach tych, których zostawiamy, to nie umierać”.
Nauka, którą czerpię od tych dwóch mędrców,
których dzielą całe stulecia,
jest taka, że choć Londyn nie jest dziś może londowity,
jutro może stać się londowity, o ile…
Jasne. Dobra, wstawać.
Muszą państwo jak najszybciej opuścić budynek.
- Co się dzieje? - Jesteśmy z MI5.
- Pokażesz im odznakę? - Cofnąć się.
Może trzeba było najpierw wziąć ich na bok.
Pojawiły się informacje, z których wynika,
że powinni państwo natychmiast wyjść.
Proszę skorzystać z tylnego wyjścia.
Nie ma powodów do paniki. Proszę spokojnie opuścić budynek.
Proszę wychodzić!
Poważnie! Proszę wychodzić!
Bardzo proszę!
Kurwa, co ze „spokojnie”?
Co tu się, do cholery, dzieje? Dopiero zacząłem.
Przepraszamy. Musi pan natychmiast opuścić budynek.
- Dobra. - Czekaj. To pożar?
- Nie. - To czemu on włączył alarm?
- Dobre pytanie. - To zagrożenie bezpieczeństwa.
- Pojawiło się zagrożenie. - Jakiego typu?
Libijscy agenci żądają od rządu stu milionów funtów.
Nie słyszę.
Czy ktoś może to gówno wyłączyć?
W ciągu niecałej minuty musimy zapłacić sto milionów,
w przeciwnym razie zaatakują miejsce kultu.
Mamy powody, by sądzić, że właśnie to. Proszę mi uwierzyć…
Dzięki Bogu. Słyszał pan?
Tak. Sądzicie, że mogą zaatakować to miejsce.
- Więc proszę opuścić budynek. - Nie macie pewności?
Dane wywiadowcze nigdy nie są w stu procentach pewne.
A na ile ta informacja jest pewna?
- To istotne? - Jestem burmistrzem.
W razie dużego zagrożenia powinienem zostać poinformowany.
DZIADEK
Kurwa. Nie teraz.
Nie czas spierać się o protokół.
- Łącz z Whelanem. - Musi natychmiast wyjść.
Możemy zaatakować na zewnątrz.
Burmistrz wciąż tu jest.
Przedtem nie zdołałem go zabić.
- Dorwijmy go najpierw. - Dobra.
Zajmij jego ochroniarzy.
Jak się nazywasz?
- River Cartwright. - River?
Tak.
Claude, niejaki River Cartwright
wpadł na nabożeństwo żałobne i bełkocze coś o libijskim ataku,
o którym nie wie żaden z moich agentów.
Rozumiem.
Po pierwsze przepraszam, Zafar. Przyjmij moje przeprosiny.
…powinieneś był zostać poinformowany,
choć na naszą obronę mam to, że sytuacja jest dynamiczna.
Planowali atak na nabożeństwo czy nie?
- Tak. - Cicho.
Szczerze mówiąc, nie mieliśmy danych,
potwierdzających, że coś ci grozi.
Oczywiście gdybyśmy otrzymali takie informacje,
- interweniowalibyśmy. - Chwila.
Interweniowaliście. Mam tu całą grupę waszych agentów.
Czy mógłbyś dać Cartwrighta do telefonu?
Chce z tobą rozmawiać.
- Sir. - Co ty odpierdalasz?
Myśleliśmy, że zaatakują Abbotsfield.
Cóż, zapłaciliśmy im.
Nie będzie żadnego ataku. A na pewno nie na Abbotsfield.
Idziemy!
Kiedykolwiek tego używałeś?
Miałaś lepszy kąt.
Jest pan cały?
Kurwa.
Cholera.
- Ile ci zostało? - Dość.
Cholera.
Dajcie mu to, czego chce. Do kurwy nędzy, zróbcie to.
Chcę wyjechać z kraju.
- Umowa jest aktualna. - Umowa?
Z MI5. Bezpieczny wyjazd.
Żartujesz sobie? Nie puścimy cię.
Zerwałeś umowę, kiedy otworzyłeś ogień.
- Nie mów mu tego. - Nie będę kłamał.
Wolałbym, żebyś skłamał.
Pozwólcie mi wyjść, bo zastrzelę burmistrza!
- Nie ma mowy. - Jest, inaczej go zastrzeli.
Nie celuj w jego szyję. Wiemy już, że fatalnie strzelasz.
Mogę celować w inne części.
Wyjdę stąd i zabiorę go ze sobą.
- Nie możemy na to pozwolić. - Możemy.
Przestaniesz, kurwa, zaprzeczać?
Jeśli ty przestaniesz eskalować groźną sytuację.
- Wiem, co robię. - Mamy tu szaleńca,
który ma zakładnika na muszce. Róbmy, czego chce.
Dlatego nigdy nie wydostaniesz się ze Slough House.
O cholera. Cholera.
Skąd… Skąd się wziąłeś?
Zbliżyłem się do niego bardzo, bardzo cicho.
Wy dwoje… Odegraliście kłótnię, żeby pozwolić mu się zbliżyć.
Rozumiem. Wszystko już rozumiem.
Kurwa.
Tak.
To niekonwencjonalne, fakt.
Ale czasem trzeba myśleć nieszablonowo.
Prawda?
Tak.
Mamy wszystkich Libijczyków.
Dwóch zastrzelono w Abbotsfield, a Lamb zatrzymał Tarę.
Co on tam robił?
Nie wiem.
My płacimy, a oni i tak atakują. Co za burdel.
Nie miała pani wyboru.
Kiedy to przeanalizują, zostanie pani uniewinniona.
Wdrożą londyńskie zasady.
To znaczy?
Gdybyś była ze służb, znałabyś je. Moskiewskie zasady: zachowaj czujność.
Londyńskie zasady: kryj własną dupę.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Claude Whelan. Mówi Peter Judd.
Wygląda na to, że obaj mamy problem natury PR-owej
związany z naszym udziałem w zeszłotygodniowych wydarzeniach.
Chciałbym zaproponować obopólnie korzystne rozwiązanie.
Cześć. To ja. River.
Mój chłopak.
- Wszystko w porządku? - Jesteś.
Tak.
Tak się cieszę.
Ja też.
Przepraszam za ten wczorajszy telefon.
Chyba plotłem trzy po trzy.
- W porządku. - Raczej ci nie pomogłem.
Nie szkodzi.
Kto to był? Ruscy z ich starymi sztuczkami?
Nie…
To Libijczycy.
Libijczycy.
To był chaos.
Tak.
Chyba chcieli go wprowadzić.
Żeby nas zaszantażować.
I udało się, bo…
Cóż… zapłaciliśmy im, ale oni i tak nas zaatakowali.
To wygląda jak absolutny chaos,
ale jeśli się przyjrzysz, dostrzeżesz metodę.
- Tak. - Lubię obserwować pojedynczo.
Libijczyków?
Co?
Pszczoły.
Pracowite pszczółki.
Pszczoły.
Pszczółki mają silną etykę pracy.
Żądło w odwłoku.
To próbowałem sobie wczoraj przypomnieć.
Tracę rozum.
- Niepisana zasada. - Jaka?
Destabilizacja.
Widzisz, ilekroć mieliśmy do czynienia z wyjątkowo trudnymi gnojkami…
uderzaliśmy w nich, kiedy myśleli, że już po wszystkim.
Właśnie to nazywamy ukrytym żądłem.
- Niech wiedzą, kto tu rządzi. - No tak.
Właśnie dlatego zaatakowali.
Nie zawsze dobrze postępowaliśmy, River.
Wiesz?
Ale niektóre kolonie, gdyby je pozostawić, zwróciłyby się ku komunizmowi.
Grunt, że wszystkich złapaliście.
Tak się cieszę, że przyjechałeś.
Musisz mi powiedzieć, co chciałbyś dostać na urodziny.
Wiem, że to mało eleganckie, ale… nie pójdę sam do sklepu,
a nie radzę sobie z tym komputerem, który mi dałeś.
Dałbym ci pieniądze, gdybym mógł pójść do banku.
Muszę zadzwonić.
Jasne, oczywiście.
Będzie żądło w odwłoku.
Użyli go, gdy zaatakowali centrum wielowyznaniowe.
Jeśli nie zakładasz, że są teraz jebanymi zombie,
nie widzę sensu tego telefonu.
Shirley ma zdjęcie trzech par wojskowych butów z tyłu furgonetki,
ale to oznacza, że z kierowcą jest ich czterech.
Ty i Shirley dorwaliście jednego po ataku na Roddy'ego,
a my dwóch w Abbotsfield.
To znaczy, że jeden został.
- Lamb? - Jestem.
Spotykała się z Ho, żeby zdobyć pewne akta.
Czytałem je.
Jak sądzisz, kto zasługuje na karę większą niż skrajne upokorzenie?
To było niezłe.
Trochę przewietrzyłem głowę.
Pozbyłem się stresu.
I wiesz, co dziś zrobię?
Umilę sobie wieczór.
Otworzę butelkę Chalk Hills.
Masz jakieś plany, Jim?
Jim?
Jim, czy ty…
O kurwa.
O kurwa. Ja jebię.
Kurwa.
Wybacz, Jim.
No dawaj.
Co?
NIE ZNALEZIONO
Gdzie są jebane kluczyki?
Mówi Claude Whelan.
Kto? Dyrektor.
- Jestem dyrektorem, idioto. - Wyrzuć go!
Wiesz, kim jestem?
- Nie. - Kimś, kto wiele wycierpiał.
Przez decyzję, którą podjąłeś.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz…
Zalitan, 2011 rok.
Jasne. Tak.
Porzuciliście nas na pastwę gangów i bojówek, nie uzbroiliście nas.
Słuchaj, mnie zapłacono tylko za wydawanie opinii, to wszystko.
Twoja długoterminowa prognoza brzmiała tak:
nie warto inwestować w Libię.
Bo czy państwo przetrwa, czy upadnie,
nie wpłynie to na bezpieczeństwo Wielkiej Brytanii.
Twoja opinia…
Stała się oficjalną polityką.
Jak się z nią teraz czujesz?
Kiepsko.
Posłuchaj.
Widzę, że jesteś wściekły.
Ale ja…
Ja…
Proszę.
Pomyśl…
- o mojej żonie. - Myślę.
Poczuje to, co ja.
- Przynajmniej będzie mogła cię pochować. - Pip!
Ja nie znalazłem ojca.
Chodź, Pip.
Przepraszam.
Jest bardzo przyja…
O Boże!
Kurwa.
Nie żyje?
- Tak, potrafię wykonywać swoją pracę. - Kurwa, dzięki Bogu.
Kurwa.
Dobra robota.
Jak mnie znalazłeś?
Pojechałem do ciebie, a twoja żona powiedziała mi, że będziesz tu biegał.
- Poznałeś moją żonę? - Tak.
I co mówiła?
- Że będziesz tu biegał. - No tak.
Słuchaj, dziękuję. Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Chodź tu. Dziękuję.
Bardzo, bardzo dziękuję.
Nie zapomnę o tym.
Wiesz, ja tylko…
Muszę się czegoś napić.
Nowe szczegóły wczorajszej strzelaniny
w parku Primrose Hill.
Policja nie ujawniła tożsamości strzelca, a incydent nie miał związku z narkotykami.
Czeka w twoim gabinecie.
Dlatego jestem tutaj.
Jest dyrektorem, Lamb.
A to duży triumf Slough House.
Chcesz go wkurwić i to zmarnować?
Udzielasz mi porad zawodowych?
Akurat wykonywałem pracę, w którą ty się bawisz.
Mówię tylko…
że uratowałem mu życie.
- I co? - To okazja.
- Dla kogo? - Dla wszystkich.
Myślisz, że wracasz do Regent's Park, co?
Rozkoszne.
Nie chcesz mnie tu, a ja nie chcę tu być.
Obu nam to pasuje.
Możesz odejść, kiedy tylko zechcesz. Na tym polega Slough House.
Nie wiem, jak to przegapiłeś.
Nie odejdę ze służb.
Ale nie powinienem być w Slough House.
Bo jestem zajebiście dobry.
A ty o tym wiesz.
To nie nadzieja cię zabija, Cartwright.
Zabija cię świadomość, że nadzieja cię zabija.
Beppe, on płaci.
Ja zapłacę, a ty go zapytasz?
Jeśli temat wypłynie.
Mówi Louisa. Zostaw wiadomość.
Hej. To… To ja.
Wiem, że miałem dać ci przestrzeń, ale…
Nie mam do kogo innego zadzwonić.
Bo…
Chyba też odchodzę ze Slough House.
Witaj. Nie wiedziałem, że tu jesteś.
- Owszem, wiedziałeś. - Wiedziałem.
Musimy naprawić tę jebaną windę.
- Sprawia ci to przyjemność, co? - Nieszczególnie.
Ale śmiało. Mów, co masz do powiedzenia. Przypuszczam, że wszystko przygotowałeś.
Ćwiczyłeś przed lustrem,
czy ciężko ci w nie patrzeć?
Przepraszam… Czy mógłbyś nie…
Mógłbyś tu nie palić, proszę?
To jednak własność MI5.
Jebać MI5. Moja dziupla, moje zasady.
Skoro o tym mowa.
Obawiam się, że już nie.
Czyżby?
To już nie jest, jak mówisz, twoja dziupla.
To już przeszłość. Dosłownie.
Rozumiem, że pozwolono ci kierować tym miejscem
ze względu na…
Ze względu na to, co zrobiłeś dla MI5.
Ale wiesz, że są jakieś granice.
I obaj wiemy, że je przekroczyłeś.
Pamiętasz wczorajszy dzień?
Kiedy mój człowiek uratował ci życie.
Zaczynam żałować, że dałem mu cynk.
Byłem w niebezpieczeństwie,
- bo inny członek twojej szajki… - Do listy spraw,
których Slough House nie zjebał,
a przyznaję, że nie jest ona zbyt długa,
warto dodać fakt, że zatrzymałem femme fatale,
która stała za tą jebaną jatką i chaosem,
tak że twoje zbiry nie urządziły strzelaniny w ambasadzie.
Ale to pewnie dlatego?
Chcesz ukryć fakt…
że zatrzepotała rzęsami, a ty pozwoliłeś jej opuścić budynek
i jednocześnie rozjebać serwer MI5.
Wiesz, to zabawne. Mam…
zupełnie inną opowieść.
Nie wątpię.
Niech zgadnę.
Judd zatrzyma swoją prowizję ze stu milionów, a w zamian powie…
że ostrzegał mnie przed Libijczykami i związkiem Tary z Ho,
a ja nic nie zrobiłem.
Zwalisz wszystko na Slough House i zachowasz posadę.
Prawda?
Szach-mat, kolego.
Wygląda na to, że mam przejebane.
Nie lubię używać tego słowa, ale owszem. Masz przejebane.
Wszyscy macie totalnie przejebane.
Przejebane. Poza Cartwrightem, bo on jest obiecujący,
- i uważam, że zasługuje na drugą szansę. - Wszystko spierdoli.
No dobrze. Trafię do drzwi.
A tak poza tym, wpadnie dziś ekipa, która…
Trochę tu posprząta.
Zostawisz po sobie niezłą plamę.
Ale wszystko wywabimy.
Róbcie mi dalej problemy,
a zadbam o to, by służby bezpieczeństwa zniszczyły was
i wasze ohydne źródła utrzymania.
Przepraszam, co to było?
Co takiego?
- To… Słyszałem… - Ach, to.
No tak. To byłeś ty, grożący politykowi
na kilka godzin przed jego śmiercią.
Jeśli chcesz, puszczę ci inne fragmenty,
w których jego żona mówi o twojej utrzymance…
a ty szantażujesz go tureckim ojcem.
W razie, gdybyś zapomniał.
To całkiem możliwe.
Miałeś intensywny tydzień.
Wiesz…
Chyba trochę się pospieszyłem.
Kiedy powiedziałem: „Szach-mat”, chodziło raczej o „szach”.
Ja wykonuję ruch, a ty…
Czego chcesz?
Tego, co zawsze.
Żebyście zostawili mnie, kurwa, w spokoju.
Dobrze.
Slough House zostaje.
Molly Doran też.
Uwielbiam Molly. Jest świetna.
- To nie była moja decyzja. - I wraca Ho.
Ho? Ten facet to jebana kula u nogi.
- W żadnym wypadku. - Ho wraca.
Tylko on umie obsłużyć moje konto na Deliveroo.
Dobrze. Jeśli on… Okej.
To co proponujesz? Komu… to przylepimy?
Przylepimy to jebanemu tumanowi, który zasługuje na to, żeby wylecieć.
- Tobie. - Mnie?
Nie. Nie ma mowy.
Nie, nie. Ja… nigdzie się nie wybieram.
Zapłaciłeś dziewczynie,
którą przy okazji dymałeś.
Jeśli nie zrezygnujesz ze stanowiska w ciągu godziny,
wyślę to każdemu gryzipiórkowi, którego znam z alkoholowych przelotów.
Wiesz, że to wyrządzi niewyobrażalne szkody służbom.
Chuj mnie to obchodzi.
Spójrz, co służby mi zrobiły.
Nie zamykaj za sobą drzwi.
Lubię przeciągi.
Na pewno się jeszcze spotkamy.
Wątpię.
Nie korzystam z usług prostytutek.
Nie była prostytutką.
Nie była…
Nie była… O kurwa.
Nie wiem, skąd to wszyscy bierzecie.
Ona była… To była…
Dziewczyna do towarzystwa.
Roddy Ho już do ciebie jedzie.
Nie przyjmę Cartwrighta.
W porządku.
I tak brakuje mi ludzi.
Chcesz go zatrzymać?
Nigdy nie wiadomo.
Może przyda mi się… nowa wątroba.
W każdym razie to ja ustaliłem, że Whelan jest celem…
Nie mów, że chcesz wrócić do Regent's Park.
Spierdalaj.
Miło pogawędzić, ale właśnie zmieniam gabinety…
Mam nadzieję, że jako dyrektorka
nie zapomnisz o maluczkich.
Zawsze możesz wpaść na kawę i pogawędkę.
Czyżbym słyszała nutę sarkazmu?
Zdecydowanie.
Nie chcę już mieć do czynienia ani tobą, ani z kimkolwiek z Park.
Ten układ odpowiada nam obojgu, Jacksonie.
W KOLEJNYM SEZONIE
Odpierdolicie się?
Nam też miło cię widzieć.
Jego tata wykradł akta…
…z nazwiskami Kulawych Koni.
Teraz nie żyje, a ktoś ściga moich agentów.
Slough House kompletnie zniknęło.
Już nie istniejemy.
Przeciek, którego nie powstydziłby się Julian Assange.
Nasze bezpieczeństwo…
…w tych rękach.
- Kończy nam się czas. - Słucham?
To rzeźnia.
- Jeśli masz kłopoty… - Jak śmiesz?
- Jestem osobą… - Za kogo się, kurwa, masz?
…która umie spierdolić komuś dzień.
Co ty tu robisz?
Interesy.
Nikt nie może wiecznie uciekać od odpowiedzialności.
Nikt.
Musimy zająć się pięcioma „K”.
Kto kurwa, co kurwa, gdzie kurwa i dlaczego… kurwa?
To razem cztery.
Spierdalać kurwa. To już pięć.
KULAWE KONIE
No już. Wypierdalać.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK