Z drogi! Ruchy.
Co jest, kurwa?
River, rób dokładnie to, co mówię.
- Masz Catherine? - Nie wiem nic o Catherine.
Jeśli ją skrzywdzisz, zabiję cię.
Kazano mi przyjść tu i przekazać ci wiadomość.
- Co za brednia. - Proszę.
Przysłali mi zdjęcie mojej siostry i jej dzieci na huśtawce.
- Niby kto? - Kurwa, nie wiem.
Ale mam robić, co każą, bo zabiją dzieciaki na oczach matki.
To źli ludzie. Proszę.
Jestem gnojkiem i kutasem,
nie winię cię za to, że mnie nienawidzisz, ale to dzieci.
Zabiją dzieci.
Zabiją też Catherine. Kim oni są?
Ile razy... Nie wiem. Nie jestem w MI5. Ty mi powiedz.
Chcą, żebyś to zdobył. Zapisałem.
Teczka premiera? Wiesz, gdzie ona jest, prawda?
Jasne, że wiem.
To wiesz, że nie mogę jej zdobyć.
- Musisz. - To niemożliwe.
Nikt nie wchodzi do tej części Regent's Park.
- Musisz ją zdobyć. - Nawet gdybym wszedł...
Masz czas do południa.
Mam godzinę?
Inaczej moi siostrzeńcy, moja siostra i Catherine zginą.
- To za mało czasu. - Musisz spróbować!
- Proszę... - Okej.
- Komu mam ją dać? - Nie wiem.
Nie wiem.
Powiedzieli, że odezwą się w południe.
- Dlaczego tobie tego nie zlecili? - Nie jestem już w MI5.
Wiesz o tym.
A ja jestem w Slough House, o czym kochasz mi przypominać.
Ale nie pasujesz tam. Wszyscy o tym wiedzą.
Może oni też.
Może cię chcą, bo jesteś... Do kurwy nędzy...
Bo jesteś wyjątkowy.
Jesteś jedyną osobą, która może to zrobić.
Co? Czemu tak na mnie patrzysz?
Jezu. O Boże.
O Jezu.
River, proszę, biegnij. Już.
Nie pozwól, żeby mnie zabili.
Kurwa. Dobra, w porządku.
Proszę.
Co ty... Co ty robisz?
Co ty robisz? River!
O kurwa.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MICKA HERRONA „PRAWDZIWE TYGRYSY”
KULAWE KONIE
Proszę zachować ostrożność.
Ruchy, ruchy!
Dziękuję. Przepraszam.
Z drogi. Przepraszam. Dziękuję.
- Proszę... - Co się tak spieszysz?
Przepraszam.
Z drogi!
Wpuśćcie mnie. No już.
No już. Szybciej.
Muszę rozmawiać z szefem ochrony.
Jest kolejka.
Dzwoń do niego. Już.
Z tym nie można nawet wejść do budynku.
Boże, tęskniłem.
Wyłącz telefon.
JESZCZE 25 MINUT
Wyłącz go!
Chwila.
Wyłącz.
Już jest, sir.
Dzięki.
Robisz mnie w chuja?
- Nie. - Więc to nie ściema?
- Jesteś gdzieś umówiony, River? - Nie.
Nie, to nie ściema. I nie mam innych planów.
Nie siedź tu dłużej, niż musisz. Przynosisz pecha.
Jasne.
Ten fotel jest dla wykurwistych, dorosłych szpiegów.
Takich, którzy nie rozpierdalają Stansted i nie mylą się z Kodem Wrzesień.
Odnoszę czasem wrażenie, że mnie nie lubisz.
Chciałbym patrzeć, jak zżerają cię świnie.
Masz zróżnicowaną listę marzeń.
Ale to nie ściema.
Masz diament?
Nie ma za co. Na razie.
Czekaj.
- Skąd go masz? - Co?
Na dachu były tylko trzy osoby.
Standish, Longridge, Guy. Ty nie.
Osoba, która go zabrała,
działała impulsywnie i zaczęła tego żałować.
- Które z nich? - Nie wiem, Duffy.
Znalazłem go na biurku, z notką, żeby ci go zwrócić.
Przyniosłeś tę notkę?
Nie. Notka i tak nic by ci nie dała.
Tobie by nie dała.
Odzyskałeś diament. To najważniejsze.
Czekaj.
Pójdźmy sprawdzić, czy jest prawdziwy.
- Czemu miałby nie być? - Nie wiem. Ty mi powiedz.
- Przekazano mi go... - Tak.
A ja przekazałem go tobie. Tyle wiem.
W takim razie chodźmy to sprawdzić.
Muszę iść z tobą? Czemu?
Mówiłeś, że nie masz planów.
Dobra, chodźmy.
River, jeśli lecisz w chuja,
przypierdolę ci tak mocno, że wysrasz zęby.
Standish nie pojawiła się ani w kostnicach, ani w szpitalach.
Ktoś ją porwał.
Kontaktowała się z Cartwrightem. Tak mówił, zanim się zawinął.
- Gdzie on jest? - Nie mam pojęcia.
- Dzwoń do niego. - Próbowałem.
Ma wyłączony telefon, więc nie mogę go namierzyć.
Chryste, jesteście równie przydatni co papierowy kondom.
A gdzie Flip i Flap?
- Wiesz, co w tym jest? - Tak.
Lody, polewa, bita śmietana, pianki. Dlatego to kupiłam.
Masz tam dość kalorii na tydzień.
Spalam je. Wiem, że trudniej utrzymać wagę w twoim wieku.
Słuchaj, może nie jesteśmy zbyt kompatybilni,
ale nie mamy wyboru.
Dzielimy pokój, to tyle.
Tak, a River i Louisa dzielą drugi.
Ho to osobna historia.
A Lamb i Standish są od siebie dziwacznie współuzależnieni.
Więc może powinniśmy zawrzeć sojusz.
Po co?
Żeby uciec ze Slough House. Chyba że chcesz zostać tam na zawsze.
W przeciwieństwie do ciebie mam czas, by to przemyśleć.
Jestem tylko pięć lat starszy.
Lamb.
Standish odzywała się do ciebie albo Shirley?
Nie. Dalibyśmy znać.
Nie jestem przekonany, biorąc pod uwagę,
że urwaliście się na lody.
Wracajcie tu. Została porwana.
- Powiedział, że została porwana. - Przez kogo? Czego chcą?
Nie mówił. Mamy natychmiast wracać.
Skąd wiedział, że tu jesteśmy?
Jasne, na tym się skupmy.
Standish została porwana, a ty przetworzyłeś to i zamknąłeś temat?
Chodź. Wie, że tu jesteśmy,
więc pewnie wie, że jeszcze nie ruszyliśmy.
Dostaniemy potrójny opierdol.
Ho pewnie namierzył nasze telefony służbowe.
Pewnie ma też kamery w naszych kiblach.
Musisz mu znowu przywalić.
- Długo to potrwa? - Mówiłeś, że nie masz planów.
Chodziło mi o plany służbowe.
- Cartwright? - Tak jest.
Co ty tu robisz?
Twierdzi, że zwraca zaginiony diament.
Nie pytałam ciebie. Pytałam jego.
Zwróciłem zaginiony diament.
A ja idę z nim sprawdzić diament.
Możesz zrobić to sam. Muszę pomówić z Cartwrightem.
Formalnie rzecz biorąc, nie ma już pani nadzoru nade mną i nad Wewnętrznym.
Ale wciąż nadzoruję Kulawe Konie. Szczęściara ze mnie.
Chodź, Cartwright.
Wróć, kiedy z tobą skończy.
Jeśli będę musiał cię szukać, zrobi się nieprzyjemnie.
Ależ oczywiście.
Nie chcę cię tu widzieć.
Jesteś moją zmorą.
Kiedy się pojawiasz, z nieba zaczynają spadać żaby,
a z kranów leci krew.
- Zwróciłem diament. - Nie obchodzi mnie diament.
Dzięki niemu Duffy wychodził na idiotę,
co całkiem mnie bawiło.
Ale zepsułeś to, tak jak wszystko inne.
- Niczego nie chciałem zepsuć. - Zamknij się.
Przez twoje ciągłe wtopy
powierzono mi nadzór nad przestawianiem pudeł.
A ty i pozostałe półgłówki ze Slough House
nawet to utrudniacie.
- Tych pudeł jest całkiem sporo. - Nie chcę wymówek.
Chcę, żebyś nigdy nie zaistniał.
- Chyba powinienem już iść. - Tak.
Nie zatrzymuj się, aż dotrzesz do morza.
A wtedy idź dalej z otwartymi ustami.
Trafisz do wyjścia.
Hej.
- Hej? - To dziwne, nie?
Tak.
- Nie wiem, czemu się zatrzymałem. - Ja też nie.
- Chcesz się czegoś napić? - Nie, dziękuję.
Jasne. Rozumiem. Cóż, do zobaczenia.
Nie sądzę.
Chyba że podam ci swój numer.
Pamiętasz, że wykopałam cię z mieszkania?
Chyba liczyłem na to, że pożegnamy się w lepszej atmosferze.
Wiem, że masz mnie za palanta. Fakt, jestem palantem.
Ale chyba nie aż takim, jak myślisz.
Słuchaj, jestem chwilowo w kiepskiej formie,
więc mogłam trochę przesadzić...
Hej!
Przepraszam, dokąd to zabieracie?
Nie wolno tu parkować. To twoje auto?
- Nie. - W takim razie nie twoja sprawa.
Owszem, moja.
- Sama ją sobie zrobiłaś? - Jestem z MI5. Muszę zajrzeć do środka.
No jasne.
Tępa dzida.
Co ty, kurwa, wyprawiasz?
Spokojnie.
Popierdolona.
Odpowiesz za to.
Następnym razem rób, co ci każą.
BIAŁKO
- Została porwana? - Tak twierdzi Lamb.
Przez kogo? Czego chcą?
Pytajcie Cartwrighta.
Dostał wiadomość, rzekomo od Standish,
a potem wyleciał stąd jak whippet z chili w dupie.
- Co Lamb robi w tej sprawie? - Więcej niż wasza dwójka.
Obserwowałem, jak wchodziliście, w razie gdyby was śledzono.
- Wyręczyłem was. - Zorientowalibyśmy się.
Tak się składa, że nikt was nie śledził, ale ci ludzie są dobrzy.
Wydaje mi się, że tam są. Zadzwońcie na policję.
Podajcie im adres i powiedzcie, że jakiś typ na ulicy
macha fiutem na przechodniów.
Śledzili Standish, kiedy szła stąd na spotkanie AA.
I wiedzieli, że Cartwright tu będzie, kiedy się z nim skontaktowali.
Prawdopodobnie obserwują cały budynek
i podsłuchują nam telefony.
Idźcie tam i śledźcie każdego, kto przejdzie z kawiarni na przystanek
po naszym telefonie na policję.
Jak długo mamy ich śledzić?
Aż ustalimy, kim są i czego chcą.
Utrzymujcie dystans.
Halo? Policja? Jestem przy Aldersgate Street 152.
Jakiś typ trzyma w jednej ręce fiuta, a w drugiej broń
i krzyczy, że Bóg kazał mu zabijać.
Szybciej przyjadą.
W żadnym wypadku.
Tu Duffy. Czy Cartwright wciąż jest w budynku?
Kurwa!
Proszę.
Pani dyrektor.
Dokąd poszedł Cartwright po waszej rozmowie?
Nie wiem. Wyszedł z budynku.
Nie opuścił budynku. Nie wiemy, gdzie jest.
Niedobrze.
Kto go wpuścił?
Ja.
Ojej.
A diament?
Do widzenia.
Boże, co za młyn. Zapomniałam o rocznicy ślubu moich rodziców.
O Boże.
Na szczęście mój brat powiedział, że złożymy się na prezent.
Jebany River Cartwright.
Ostatnio przy windzie przypierdoliłeś mi w twarz gaśnicą.
Przykro mi.
Próbowałeś dorwać mnie za coś, z czym nie miałem nic wspólnego.
Dobre.
Uczciwa gra, stary. Zdobyłeś przewagę.
Szanuję to, nie?
Tak.
To co tu, kurwa, robisz? Wciąż jesteś Kulawym Koniem?
Wciąż jebiesz jak zdechły koń pełen końskiego łajna?
Tak, cóż... W sumie dlatego tu jestem.
Prowadzę wykład dla nowych rekrutów o tym, jak nie skończyć w Slough House.
Nie bądź ciulem.
Nie to, że ci nie wierzę.
Po prostu twój wykład o tym, jak nie skończyć w Slough House,
powinien polegać na powtarzaniu „Nie bądź ciulem”
przez godzinę.
Jasne. Chociaż pewnie trochę to rozwinę.
Ale jeśli cię to pocieszy, z grubsza o to chodzi.
Dobrze, że nie chowasz urazy.
Nie, stary. Ty jesteś tam, ja jestem tu
i wolałbym utonąć w swoich szczynach, niż się z tobą zamienić.
Dokładnie.
Wiesz co?
Muszę popatrzeć, jak przez bitą godzinę mówisz rekrutom, jaki z ciebie zjeb.
W porządku?
Jak mógłbym odmówić?
Kutas w bejsbolówce. Przystanek autobusowy.
Nie spłoszcie ich. Mogą doprowadzić nas do Standish.
Co ty odpierdalasz?
Śledzę ich od przodu. To dużo dyskretniejsze.
Kurwa, nie dzwoń do mnie.
A ty, kurwa, nie odbieraj, jak nie chcesz gadać.
Kur...
- Nie zgub go. Spróbuję odciąć mu drogę. - Dobra. Kurwa.
Stój, skurwielu.
Kurwa.
- Do kurwy nędzy. - Pięknie.
Kurwa.
Kur...
Kurwa.
Mówiłem, żebyście zachowali dystans, a nie spłoszyli go jak gołębia.
Mam tablice.
Lamb.
Muszę zrobić pranie.
Tak. A więc...
O której zaczyna się wykład?
Za dziesięć minut. Tak.
Czekaj. Zaraz.
Zaczyna się o 13.00, a nie o 12.00.
- O, jaka szkoda. - Tak.
O 13.00 jestem umówiony.
Cóż, mam nadzieję, że ktoś nagra wykład...
Mam nadzieję.
Muszę mieć się nad czym brandzlować.
No tak. Chyba po prostu tu zostanę.
Zbiorę myśli.
Spróbuję zapomnieć o tym, co powiedziałeś.
Dobra, stary. Zrób tak.
Zanim pójdę...
Pokażesz przepustkę?
Przepustkę? Wiesz, że jestem z MI5.
Nie. Jesteś jebanym Kulawym Koniem,
co oznacza, że potrzebujesz przepustki, żeby tu być.
Tak, tak. Dali mi przepustkę.
To przepustka dla gości. Można z nią przejść przez recepcję,
ale żeby dotrzeć tak daleko, potrzebna jest prawdziwa przepustka.
Tak.
- Pokaż. Tak. - Chcesz zobaczyć? Okej.
Sprawdziłeś blachy?
Podrobione.
Dlatego Lamb je olał.
To gdzie zniknął?
- Nie ma żadnych tropów. - Da się ustalić, kto podrobił blachy?
W dark webie z 500 osób oferuje taką usługę.
I nie będą wiedzieli, kto ją kupił.
Czemu muszę to tłumaczyć?
Tak musiał czuć się Jezus, otoczony przez zjebów.
Jasne, słynął z tego, że wszyscy go nienawidzili.
Wypożyczone auto stało pod kawiarnią, spod której porwano Catherine.
To dane typa, który je wynajął.
Myślisz, że porywacz podał prawdziwe nazwisko i adres?
Sean Donovan.
Zawsze to jakiś początek, nie?
To nic nie da, złotko.
To furgonetka?
Skończ z tą jebaną furgonetką.
Powinieneś ją namierzać.
Namierzam.
Ale po tym, jak ich spłoszyliście, na pewno wymienili blachy.
Co to za powiadomienie?
Cartwright. Włączył telefon.
- Gdzie jest? - W Regent's Park.
Kurwa, stary. Nie masz przepustki, prawda?
Mam. Po prostu... Miałem otwartych kilka zakładek, które powinienem zamknąć.
Tu jest. Proszę.
Ty jebany gnoju!
- Cartwright jest w Regent's Park. - Co on tam, kurwa, robi?
Jest tam równie mile widziany co klocek w jacuzzi.
Mnie nie pytaj.
Zgłosił się?
Tak. A teraz zniknął w budynku.
Nazwisko i adres się zgadzają.
- Jasne. - Sprawdźmy, kto to jest.
- Poobserwujemy to miejsce. - Tak.
- Chwila, to mój trop. - To nie trop.
Nie zostawiajcie mnie z Ho.
Wciąż uważasz, że to fałszywe dane?
STARSZY OFICER OPERACYJNY
Popełniłem błąd.
Mam słabości.
Nie.
Aż tak źle?
Mają Standish.
- Tego mi nie mówiłeś. - Nic ci nie mówiłem.
Podłożyli nam podsłuchy.
- Śledzili cię? - Nie, zgubiłem ich.
Czemu gadasz ze mną, nie z Wewnętrznym?
Skontaktowali się z moim człowiekiem, który pojawił się nagle w Regent's Park.
Pewnie kazali mu coś zrobić, grożąc, że poszatkują Standish.
Wolałbym nie przyspieszać tego procesu.
- Co możesz mi powiedzieć? - To byli wojskowi.
Poznajesz po wyglądzie?
Poruszają się, jakby mieli bagnet w dupie
i spędzali trzy godziny dziennie na siłce, przez co nie mieszczą się w ciuchy.
- Najemnicy? - Nie. Najemnicy są pojebani.
Ci ludzie są zorganizowani i opanowani.
Prywatna firma ochroniarska?
Kto jest na tyle duży, by próbować dostać się do siedziby MI5?
Trzy firmy byłyby w stanie zmontować taką akcję.
Stormbreak i Strike Force...
Chryste. Co za pojebane nazwy. Czemu nie nazwą się Twardymi Kutasami?
Typy ze Stormbreak zajmują się teraz Syrią.
I wiem, że Strike Force mają lada chwila zdjąć watażkę z Liberii.
Bo?
Ogarniam logistykę.
A trzecia opcja?
Chieftain. Nowe kutasy na dzielni.
Dowodzi nimi niejaki Sly Monteith.
Nie lubię oceniać po nazwisku,
ale brzmi jak totalna ciota.
Uczył się w Eton, ma koneksje, chodził do szkoły z połową Gabinetu.
Moja ocena się nie zmienia.
Spełnia swój mokry sen o własnej, prywatnej armii.
Porywanie i szantażowanie agentów MI5 to śmiały ruch.
Kto miałby mu za to płacić?
Oprócz wrogiego państwa,
bo to wpędziłoby go tu w poważny syf.
Ktoś mi przychodzi do głowy.
Do kurwy nędzy.
Tak.
Cartwright na wschodnich schodach.
Kurwa, jestem tam, a on kieruje się do jebanej piwnicy.
Nawet o tym nie myśl.
Ruchy!
Kurwa.
O kurwa.
Ty gnoju.
- Otwieraj jebane drzwi. - Halo?
Cartwright, mówię poważnie.
- Otwieraj jebane drzwi! - Halo?
Jak nie otworzysz jebanych drzwi,
- rozpierdolę cię. - Halo?
Duffy, tu Hobbs.
Cartwright jest w piwnicy. On...
Zaatakował mnie i zabrał przepustkę. Nie mogę wejść do pomieszczenia.
Nie, jebany troll mnie nie wpuszcza.
- Jesteś z Wewnętrznego? - Nie. Jeden z nich jest za tymi drzwiami.
- Niech tam siedzi. - Nie mam nic przeciwko.
Muszę to dostać. W tej chwili. Inaczej ktoś zginie.
Cartwright Junior, prawda?
- Tak. - Jesteś podobny do dziadka.
Potrzebuję tego.
Nie mogę ci tego dać.
Musisz... Bo jeśli nie...
Widzisz tę kobietę? Ona zginie. Rozumiesz?
W takim razie niestety zginie.
Co? Czy ty kur... Jest z MI5. Oni ją, kurwa, zabiją.
Nie przepadałam za twoim dziadkiem.
Ale wolę go od ludzi z Wewnętrznego.
Jeśli wypuszczę cię stąd z tą teczką,
Psy z Wewnętrznego zmasakrują cię tak, że skończysz na wózku,
a ona pewnie i tak zginie.
Ale zadzwonię do kogoś, kto może zdoła ci pomóc.
Ktokolwiek to jest, ma trzy i pół minuty, żeby mi pomóc.
Kurwa. Nie mam na to czasu.
Po prostu... Daj mi teczkę. Kurwa, sam ją znajdę.
O cholera, ona już nie żyje.
Kurwa. Och, Catherine.
Cartwright. Do telefonu, już.
Co...
Co?
Spierdalaj stamtąd. Już.
Co? Dlaczego? Lamb, posłuchaj.
Ktoś ma Standish. Muszę zdobyć teczkę,
- inaczej ją zabiją. - To ty mnie posłuchaj.
Masz się za ważniaka, Cartwright, ale gówno znaczysz.
Lamb, słyszałeś, co mówiłem? Standish zginie.
Nie. A teraz spierdalaj stamtąd, zanim wszystkich nas wjebiesz na minę.
Co? Co to znaczy? Co mam robić? Co mam, kurwa, robić?
- To, co kazał Lamb. - Kazał mi spierdalać.
Na tyłach jest właz serwisowy. Prowadzi na parking.
Psy nie wlezą tak łatwo na moje piętro, więc masz trochę czasu.
A jeśli się myli?
To byłby pierwszy raz.
O kurwa.
Kurwa.
Ostatnio przyłożyłeś mi broń do głowy.
Teraz oferujesz mi obsługę hotelową?
Zdjęcie musiało wyglądać autentycznie.
Do kogo je wysłałeś? Do Lamba?
Jeśli próbujesz go tak szantażować,
- może się nie udać. - Musimy cię przenieść.
Masz ze 20 minut, żeby to zjeść.
Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała.
Chciałabym wrócić do domu.
Nie wiedziałam, czy jesteś wegetarianką, więc jedna jest z szynką, druga z serem.
A co to za miejsce?
Kryjówki są zwykle puste, bezosobowe. Ten dom wygląda na zamieszkany.
Możesz je też połączyć. Szynkę i ser.
Odholowano wypożyczony samochód spod kawiarni, z której porwano Catherine.
Dokumenty auta wystawiono na Seana Donovana,
- który pracuje dla Ch... - Chieftain. Coś jeszcze?
Nie gap się!
Marcus i Shirley obserwują jego dom.
Jeszcze nie załapali, o co tu chodzi?
O co?
To wielka ściema. I tyle.
Jak to?
Chieftain robi to tylko dla jaj?
Nie, dla kasy.
Jedź do ich biura.
Jeśli do tego czasu się nie połapiesz, możesz nie wracać.
- Mogę już otworzyć oczy? - Nie.
Charakterna.
Nie chce otworzyć.
Pani Doran!
Tu Duffy!
Wchodzę!
Spierdalaj.
Skoro nie mogę wejść, może pani wysłać do mnie Rivera Cartwrighta?
Nie wiem, kto to jest.
Nikogo tu nie ma.
Zaprosiłabym was do środka, ale...
Nie wpuszcza pani Psów na swoje piętro.
Tak, ale muszę złamać tę zasadę, jeśli ukrywa pani intruza.
Dobrze, proszę.
Ale podajcie swoje dane, zwłaszcza ten, który nazwał mnie trollem.
Potrzebuję jego nazwiska do skargi, którą złożę do działu HR.
Hobbs!
- Po prostu go tam zostawimy? - Nie ma go tam.
To ich złota rocznica ślubu.
Nie wykupię im vouchera
na dostawy bekonu.
Nieważne, jak dobry jest ten bekon.
Wiem, że o tym marzy tata, ale co z mamą?
Kiedy powtarza: „Nieważne. Nie chcę robić zamieszania”...
Zawsze kłamie.
Okej, dobra.
Ty im to załatw, a ja kupię im porządny prezent.
Żeby mama nie marudziła przez cały weekend.
Okej.
Wcześniej kończysz?
Nie... Wciąż pracuję.
- Spotkanie na komendzie głównej. - Podyktujesz im trudne słówka?
Spotykałam się kiedyś z policjantem.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Zawiesili go, bo poraził się paralizatorem w stopę.
To jedna z trzech przyczyn naszego rozstania...
Rany.
Okej.
- Trzymaj się. - Na razie.
Wyszedłem.
Nie myśl, że dostaniesz medal.
Włamałem się do Regent's Park. To coś znaczy.
Cofam to. Dziękuję ci za Słońce, które świeci ci z dupy.
Powiesz mi, dlaczego mnie wycofałeś?
Bo w ogóle nie powinno cię tam być.
Myślałem, że Standish grozi śmierć.
Nie, w ogóle nie myślałeś.
To co się, kurwa, dzieje? Kto ją porwał?
Oddział Tygrysów.
O cholera...
River! Nie wierzę, że wyszedłeś bez pożegnania.
- Hej, kutafonie. Patrz tutaj. - Słuchaj. Nie...
Zabawa dopiero się zaczyna.
Pakujcie go do wozu!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK