Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Historia tego jegomościa jest wyjątkowa
to prawdziwy, pierzasty cud natury, jedyny w swoim rodzaju.
Niezwykłości naszej opowieści dodaje fakt,
że rozgrywa się w otoczeniu tak nieprzyjaznym,
że nikt poza naszym bohaterem
nie wytrzymałby tu dłużej niż kilka godzin.
Nasz bohater przyszedł na świat
Czterdzieści lat temu w Oamock.
To ustronna zatoczka
na skraju Antarktydy.
O świcie ptak bez przeszkód
dotarł do Oamock,
gdzie od zawsze
gromadzą się jego ziomkowie.
Za każdym razem gdy nasz pingwinek wraca na ląd
ma ten sam problem:
odszukać swoje pisklę.
Prawdziwa igła w stogu siana
- wszystkie maluchy są jednakowe.
Co kilka kroków
nawołuje swoją pociechę.
Każda mijająca minuta
zmniejsza szanse na rodzinne spotkanie.
Czyżby miało się nie udać?
A przecież był już tak blisko celu!
Pingwin czuje,
że to może być jego ostatnia zima.
On i wybranka miesiącami robili wszystko
by upilnować maluszka.
Ich wysiłki rozpoczęły się
pięć miesięcy temu.
Samiczka złożyła dorodne jajo.
Chce jak najszybciej
powierzyć je wybrankowi,
by ruszyć do morza
i najeść się do syta.
Ale dzielił ich pas lodu.
Nie mieli wyjścia,
musieli przetoczyć jajo.
Jeśli potrwałoby to dłużej niż dwadzieścia sekund,
pisklę mogłoby się nigdy nie wykluć.
Ufff. W samą porę.
Już przed urodzeniem,
otoczony cienką skorupką ptaszek
przeszedł ciężką próbę.
Wróćmy do pana pingwina,
który nadal szuka swojego dziecka.
Nagle znajome odgłosy
każą mu się zatrzymać.
Odnalazł dziecko i,
ku swojemu zaskoczeniu,
również swoją towarzyszkę.
Cała trójka wiele razem przeszła.
Patrząc na nich teraz,
aż trudno uwierzyć w przygody, które przeżyli.
Najtrudniejszy w ich wędrówce
był moment, kiedy kilka miesięcy temu,
temperatura spadła do -40°C.
Pingwiny zbiły się w gromadkę, ogrzewając się wzajemnie.
Nasz bohater nie jadł od czterech miesięcy,
ale jest bardzo dzielny
- lada chwila wykluje się młode.
Dzielny tata nie utracił swego skarbu.
Ale nie wszystkim się to udało.
Stał niewzruszenie,
opierając się podmuchom wichury.
Pisklę po wykluciu jest bardzo głodne.
Jego tata też był u kresu sił.
Co gorsza, matka spóźniała się,
a to ona ma nakarmić dziecko.
W dodatku od wielu dni
nie padał śnieg.
Nasz bohater i jego towarzysze zaczęli być również spragnieni.
Bardzo zmęczeni
kręcili się po Oamack,
szukając mniej zmrożonego śniegu,
którego można się napić.
Cierpliwie czekają
na wyklucie się swoich pociech.
Nie wszystkim wystarczyło cierpliwości.
Bohater nie raz słyszał wewnętrzny głos,
który każe odejść i zostawić młode.
Intuicja kazała mu zmusić się do ostatniego wysiłku.
Będąc prawdziwym supertatą oddał pisklęciu swój ostatni posiłek.
Chociaż sam nieborak
nie jadł od czterech miesięcy.
Na szczęście wróciła mama.
Co za radość. Znowu razem!
Ona wystrojona, cała w śnieżnobiałych piórach,
i jej ukochany - nielicho zapuszczony i ledwie żywy
po tygodniach na lodzie.
Bardzo ostrożnie przekazali sobie pisklę.
Ich maluszek przeszedł
prawdziwą szkołę przetrwania.
Na razie ich pociecha jest pełna życia,
nieco ociężała z przejedzenia.
Para wielokrotnie się rozstaje,
by napełnić brzuszek
pierzastego głodomora.
Jak to się dzieje, że są idealnie zgrani,
mimo tygodni rozłąki?
By poznać ich tajemnicę,
cofnijmy się o dziewięć miesięcy,
kiedy parka jeszcze się nie znała.
Oamock był wówczas cichą, pustą zatoczką.
I nagle, jakby wiedzione tajemnym nakazem,
pingwiny ruszyły do Oamock.
Podróż trwała pięć dni.
Ponad siedem tysięcy wystrojonych we fraki ptaków
pomaszerowało w jednym kierunku.
Oamock. Wszystkie zbierają się
na małym skrawku lodu.
To rodzaj oazy, osłoniętej długim lodowcem,
dzięki czemu zimno i wiatr są mniej dolegliwe.
Nawet ja nie wiem, czemu on i ona
wybrali właśnie siebie spośród tysięcy innych kandydatów.
W każdym razie odnaleźli się
i chcą być razem.
Trzeba powiedzieć, że dobrana z nich parka.
utrzymują to samo tempo,
zachowują jeden rytm.
Po miesiącach bycia razem,
połączył ich nawet...
...wspólny taniec.
Tańczyli ze sobą tak często,
że znają każdy swój ruch.
Osiągnąwszy doskonałą harmonię,
rozpoczynają wspólną przygodę.
Bobas jest prawie wzrostu rodziców,
ale jest od nich cięższy.
Nie ma ochoty ruszać się z miejsca.
Na lodowej platformie
panuje wyjątkowe ożywienie.
Zapracowani rodzice utworzyli korowód
między Oamock a morzem.
Nasz pingwin dobrze zna tę trasę,
ale kapryśne pływy i burze
co i rusz zmieniają krajobraz.
Codziennie czyhają na niego
nowe wyzwania.
Teraz bohaterowi i jego kumplom
przecięła drogę wielka, lodowa szczelina.
Uwaga! Nadciąga coraz więcej pingwinów.
Tłoczno tu dziś, jak w centrum handlowym.
Wszyscy są w potrzasku.
Pingwin pokazuje kolegom, że niezły z niego superbohater
i rusza na zwiad.
Po kilku dniach polowania
nasz koleżka wrócił do swoich.
Tymczasem jego pisklę znów jakby podrosło.
Osiągnęło takie rozmiary,
że wkrótce chyba przerośnie swojego papę.
Cofnijmy się w czasie, żeby zobaczyć,
Co przytrafiło się maluchowi.
To było kilka tygodni temu,
wczesną wiosną.
Pisklę jest takim żarłokiem,
że rodzice nie zaspokoją jego głodu w pojedynkę.
Muszą polować razem
by napełnić wciąż rosnący brzuszek.
Po ojcowskiej pogadance pingwin przekonuje dziecko,
by na jakiś czas się rozstać.
Nie było łatwo,
bobasa wyraźnie zaskoczyła nieustępliwość taty.
Pingwin wie,
że pozostawiając pisklę,
naraża je na nieznane niebezpieczeństwa.
Maluch spędza czas w "żłobku"
- czyli w gromadzie rówieśników
ogrzewających się nawzajem.
Stąd odbiorą go rodzice,
przywołując dziecko śpiewem,
zaraz po powrocie znad morza.
Ojciec boi się momentów rozstania.
Szczeliny, wiatry, zimno
są wielkim zagrożeniem dla małego podlotka.
Ale najgorsze są najścia
niezapowiedzianych gości.
Tym razem ptak nie dopiął swego,
a maluszek odebrał cenną lekcję.
Od dzisiaj wie, żeby nie odłączać się od stada.
Antarktyka to twarda szkoła życia.
Najmniejszy błąd może drogo kosztować.
Tylko najpojętniejszym nie spadnie piórko z głowy.
Rodzice, choć wyczerpani tygodniami dreptania,
gorliwie dostarczają młodemu pokarm.
Odchodzą z pustym brzuchem,
wracają z pełnym.
Kursują tysiące razy tam
jak nakręcone zabawki.
Natura zgotowała pingwinowi osobliwy los.
Malucha musi chować daleko od oceanu,
ale poluje tylko w głębinach.
10,20,30, 50, 100 kilometrów od brzegu...
Nie wie, na jak długo zostawia młode.
Zmieniający się krajobraz to znak nadchodzącego lata.
Lód zaczyna pękać pod działaniem słońca i pływów.
I kolejny zwiastun lata.
Spotyka pingwiny białookie
- swoich mniejszych kuzynów wracających tu na ciepłe miesiące.
Ocean.
Ależ rozkosz sprawia
zapach soli i szum fal
po trudach lodowca.
Ostre promienie słońca
zalewają okolice.
Zbliża się wielka chwila.
Bohater przystaje.
Na pierwszy rzut oka nic się nie zmienił.
A jednak, niepostrzeżenie,
zachodzi w nim niesamowita metamorfoza.
Wrócił na swoje włości.
Pingwin jest dzieckiem oceanu.
W wodzie wraca do życia.
Wraz ze skokiem do morza,
przeistacza się w prawdziwego księcia przypływów.
Ląd jest skomplikowany,
chaotyczny,
zaś ocean jest niezmienny
i poza czasem.
W górze wyją wichry,
w głębinach trwa
odwieczna symfonia morskiego szczęścia.
Na lądzie czyhają na niego szpony mrozu,
tu zaś jest lekki i beztroski.
Ma niemal puste płuca,
jego serce bije powoli.
Znika więc na długie minuty
w podmorskich głębinach.
Potrafi zejść
nawet 600 metrów pod powierzchnię wody.
Nie oddycha, ale zmysły
pracują na najwyższych obrotach.
Pingwin rozpoczyna polowanie.
Na tej głębokości
jest niewidzialny.
Nie oddycha już dwadzieścia minut.
Kra na powierzchni morza
uniemożliwia zaczerpnięcie powietrza.
Lądolód wygląda teraz
jak gigantyczne puzzle.
To dopiero początek wielkiej odwilży,
która wyzwoli ocean z okowów lodu.
Nadchodzi ostatni etap wyścigu z czasem.
Jeśli topnienie będzie zbyt szybkie,
morze zacznie zagrażać pisklęciu
nim osiągnie samodzielność.
Ledwie kilka dni temu,
przeszedł na Oamock chrzest bojowy.
Pingwin wie, na jak długo
może zostawić pisklę samo.
Wie, ile wytrzyma ono bez pokarmu.
Dzielą ich setki kilometrów,
a łączy niewidzialna nić - oto kolejny sekret naszego bohatera.
Misja zakochanej pary
dobiegła szczęśliwego końca.
Teraz rozstaną się,
jak gdyby takie staranie i bliskość
zdarzyć się mogły tylko raz.
Po kilku ukłonach i zaśpiewach
mama maleństwa odchodzi.
Kto wie, czy jeszcze się spotkają?
I tak kończy się sezon,
a do Oamock wraca spokój.
Pingwin jeszcze chwilę zostaje z dzieckiem.
Wiosna odgraża się ostatnią śnieżną burzą,
ale zimno straciło już swój pazur.
Nikt nie myśli tłoczyć się w gromadzie.
Dwa nierozłączne losy,
rozejdą się na zawsze.
Ojciec poniesie bagaż doświadczeń,
syn dopiero go zdobędzie.
Młody pingwin musi się wiele nauczyć,
nim wypełni swoją wielką misję.
Niewielu dożywa wieku jego taty.
Ale umiejętności ojca,
nie pomogą jego synowi.
Początek linii życia pana pingwina
ginie w mrokach czasu.
Pingwiny poznały sekret
przeżycia na lodowej pustyni
i przekazują go sobie
z pokolenia na pokolenie.
Bez nauki i ćwiczeń.
Między posiłkami jest czas na odpoczynek.
Tata i synek chyba chcą
odsunąć moment rozstania.
Życie tutaj jest kruche
jak płatek śniegu.
Już czas.
Przed małym pingwinem
pierwszy wielki marsz.
Pójdzie w nim sam,
ale śladami ojca.
Sędziwy tatko
schodzi ze sceny
i bez fanfar rusza
w swoją ostatnią podróż.
Stary cesarz abdykował.
Zaczyna się panowanie jego potomka.
Symbolicznej koronacji
dokona sam następca tronu.
Z każdą utraconą kępką szarego puchu
odchodzi w przeszłość dzieciństwo.
Nieznośnie swędzi go całe ciało.
W trakcie tej metamorfozy stopniowo wymieni
szary kaftanik
na cesarską szatę.
Pora opuścić Oamock
i ruszyć w stronę oceanu
- zobaczy go pierwszy raz w życiu.
Jak widać,
nie bardzo wie, co robić.
Dorośli ślizgają się na brzuchu,
może warto spróbować?
I tak prosta zabawa
odłączy małego ptaszka od rodzimej kolonii.
Już do nich nie wróci.
Poczuł zew natury.
Młode pierwszy raz idą po lodowej ścieżce,
ale instynktownie ustawiają się gęsiego.
Oczywiście widziały, że dorośli maszerują w kolumnie,
tylko kto ich prowadził?
Wędrują już dwa dni.
Małego cesarza i świtę dręczy głód.
Dotychczas o ich pełne brzuchy dbali rodzice.
Wiatr się wzmaga:
kolejna trudność.
Ale maluch i jego brygada
brną dalej.
Zaszczepiono im nieugiętą wolę życia.
Nie poddają sie wichrom
- znają je od dziecka.
Niesłychane, że widok oceanu
robi na nich takie wrażenie.
Niepewne zwalniają kroku.
Wyglądają jeden przez drugiego.
Wszystko jest nowe:
zapach soli, szum fal.
Tak wygląda ocean!
Jedna woń jest znajoma
- przypomina się pierwszy posiłek.
Patrzą na fale jak w transie.
Kto wskoczy pierwszy?
Dorośli świetnie nurkują,
tylko jak oni to robią?
Zobaczmy jak radzą sobie kuzyni
- pingwiny białookie.
Spieszą dołączyć do kolonii
na czas krótkiego lata.
Rozterki trwają trzy dni.
A w brzuchach burczy coraz głośniej.
Nikt ich nie uczył
dawać nura pływać, łapać ryby.
Nie wiedzą, co czyha w oceanie
i na co polować.
Jak poczwarka przekształca się w motyla,
tak nasz mały cesarz i świta
rozwijają skrzydła
i lecą do morza.
Jak na nurków przystało
fachowo wstrzymują oddech
i pierwszy raz widzą,
co kryje się pod taflą wody.
Mały cesarz
będzie zbierał doświadczenia pięć lat,
nim, tak jak ojciec,
roznieci iskierkę życia
i zadba, by nie zgasła.
W końcu nadejdzie dzień,
gdy małym podróżnikom
coś każe wrócić na Oamock,
by dalej snuć swoją opowieść.
Oby do końca świata.