W poprzednich odcinkach... - Pozwolił im pan to zrobić Serenie.
Trzeba było przypomnieć jej rolę.
- Szukałaś mnie? - Bardzo. - Dlaczego nie bardziej?
- Co zrobiłaś? - To, co najlepsze dla mojego dziecka.
- Wydostajesz się. - Udanego życia!
Dałaś ją morderczyni!
- Chciałam ją odesłać. - Doprowadziłem cię do desperacji.
Masz słabość do Podręcznej. To niebezpieczne.
Pomagacie jej uciec? Potrzebuje kryjówki.
To twój pogrzeb. Takie jak ty są jak dzieci.
Bierzecie, co chcecie, do diabła z konsekwencjami.
- Kto jest w piwnicy? - Tylko Beth.
- Zobaczyłyśmy szczura, krzyknęła. - Kłamiesz.
Wiedziałem, że to błąd.
Posprzątaj to.
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
Herezja. Za to wieszają.
Nie za ruch oporu, bo oficjalnie go nie ma.
Nie za pomoc w ucieczce, bo oficjalnie nikt nie ucieka.
Wieszają heretyków, nie męczenników.
Męczennicy inspirują.
Heretycy są głupi.
Czy byłam głupia?
Nie sądzę, by Cora tu była. By Lawrence to zrobił.
- Poznajesz kogoś? - Nie sposób powiedzieć.
Zaczynają cuchnąć.
- To te, co wczoraj. - I przedwczoraj.
- Może skończyli. - Z Martami. Kto teraz?
Nie gadać. Dołącz do partnerki.
By przeżyć, muszę mieć sojuszników.
U władzy.
Być mężczyzną pod okiem kobiet, to musi być przedziwne.
Że go wciąż obserwują.
Drżą, gdy się ruszy.
Myślą: „Co teraz zrobi?
Czy mnie lubi?
Czy mnie zatrzyma? Czy jestem bezpieczna?”.
- Cora nie była. - Błogosławiony owoc.
Niech Bóg otworzy.
- Zrobiłam zakupy, coś jeszcze? - Nie trzeba.
- Wyłożysz wypieki? - Jasne.
- Po co przychodzą? - Nie wiem.
Mój były Komendant mówił, że Lawrence unika zebrań.
Muszą przychodzić do niego. Taki jest potężny.
Dzięki.
Sienna!
Idź.
Byłam na placu, Cory raczej tam nie ma.
Więc jest w drodze do Kolonii.
Dostajesz jakieś wieści?
Ktokolwiek coś wiedział, pewnie wisi.
- Beth, dolewka! - Idę!
Testuje nas. Jesteśmy wymienne.
Czy Marta powinna być czysta?
Uznałabyś to za podstawowe kryterium?
- Czy mogę otworzyć drzwi? - Nie wiem. A potrafisz...
rozwiązywać problemy? Podejmować decyzje?
Wiesz, jaka jest kara?
Dla Podręcznych, za otwieranie drzwi?
Naprawdę pytam, bo nie wiem.
A jaka powinna być kara?
Sprawiedliwa?
Nieważne.
Widocznie nie potrafisz.
Wczoraj przybyła dostawa kobiet z Chicago.
- Mamy zapotrzebowanie w Koloniach. - Nie są ich warte.
Stoję wobec konieczności maksymalizacji
przy ubytku siły roboczej.
Błogosławiony owoc.
Niech Bóg otworzy.
Mam nadzieję, że państwo macie się dobrze.
Czyżby?
A Serena?
Po tym, jak nas urządziłaś... nie wiem.
Jest twarda. Przeżyje.
Jak ci jest w nowym domu?
Modlę się, by Bóg uczynił mnie godną nowego Komendanta.
Na pewno się sprawdzisz.
Co pan o nim wie?
Jest ciekawym człowiekiem.
Kluczowym dla powstania Gilead. Naszym wizjonerem.
Co jeszcze?
Nigdy nie umieliśmy go do końca rozgryźć.
Jeśli nie pan, to kto?
- Zawsze spada na cztery łapy. - Jak my wszyscy.
On szczególnie.
Nie jest sentymentalny jak ja.
Nie robił pan na mnie wrażenia nadmiernie sentymentalnego.
Był pan miłosierny.
Po tym wszystkim... nadal żyję.
Zawsze będę panu za to wdzięczna.
Ale nie jestem już w pańskim domu.
Niech pan powie mi o Lawrensie cokolwiek,
co mogłoby mi pomóc.
Nie lubi, gdy się go nudzi.
Ale to już chyba wiesz.
Komendancie, to zaszczyt znów u pana gościć.
Nienawidzę dojazdów.
- Znacie się. - O, tak.
Byłaś... Fredą.
Tęsknisz za tym?
Teraz jest Josephą.
- Zostawiam cię. Pod Jego okiem. - Jasne.
Ciężko pracujesz?
Tak.
Nad czym?
Nie musisz odpowiadać.
- Nie jest mi zimno, mamo. - Ależ jest.
Kółko modlitewne zbiera się dziś u nas.
- Postaram się nie przeszkadzać. - Nie! Chcą cię zobaczyć.
To dla nich zaszczyt.
- Nie chcę spotykać twoich znajomych. - Tak znakomicie konwersujesz.
Muszę się tobą pochwalić.
Nie mam ubrań.
Pani Manning dała nam suknię, z której wyrosła.
Będzie pasować.
Nie będzie źle.
Trochę podciągnę. Poprawię wycięcie.
No proszę. Chwała Panu.
Wyglądasz pięknie.
Lawrence chce, żebyś to ty nalewała drinki.
- Dlaczego? - Mówi, że nalewam za wolno.
Strony 10 - 16 dotyczą rozbudowy ośrodka szkoleniowego w Fort Stevens.
W związku z napływem wojsk do Chicago.
Pierwszą fazą. Musimy się przygotować na rozmieszczenie wojsk.
Jedno uderzenie powinno zlikwidować ostatnie twierdze buntowników.
Rebelia jest zaraźliwa. Musimy rozpocząć ciągły ostrzał.
Nie, są tam cenne zasoby: dzieci, płodne kobiety.
- Dalej. - Na stronie 17
znajduje się terminarz serii okręgowych Wybawień.
- Mieliśmy je posłać do Kolonii. - Kolonie to klaps.
- To tylko kobiety. - Pod wpływem terrorystów.
Chyba nie chcemy buntów wśród naszych kobiet?
Wybawienia to skuteczne narzędzie nauki. Już czas na przypomnienie.
Wiemy, że kobiety nadymają swoje zdolności,
aż myślą, że coś im się należy.
Ale bywają też przydatne.
I zabawne.
Josepho?
Głowimy się,
jak ocenić
wartość jednostki w świecie w odniesieniu do płci.
Redagowałaś książki, prawda?
Tak.
- Są jakieś na ten temat? - Tak, proszę pana. Wiele.
„Różnice płci a zdolności kognitywne”.
„O pochodzeniu człowieka”.
Stare, ale jare. O tym myślałaś, co? Chyba gdzieś to mam.
Podałabyś mi?
Na górnej półce, po prawej od drzwi.
Sterta po lewej, trzecia od góry. Żółte litery
Brawo.
- Mogę pomóc w czymś jeszcze? - Nie, dzięki.
To wszystko.
Widzicie? Są przydatne.
- Pani matka ma mnóstwo znajomych. - Znakomicie konwersuje.
Zrobiłam coś dla pani.
Proszę...
Przejdzie pani przez to.
- Jego ręką. - Tym, co z niej zostało.
Choćby waliła się ziemia i góry zapadały się w morze...
Bóg jest dla nas obroną.
Boże, ulecz moją żonę,
gdyż moja ukochana jest moja, a ja jestem jej.
Bóg jest dla nas obroną.
„Pan cię zawsze prowadzić będzie,
nasyci twoją duszę na pustkowiach, odmłodzi twoje kości”.
Zmiłuj się nad nami.
Dziękuję za wasze modlitwy. Czy ktoś jeszcze potrzebuje pociechy?
Sereno?
Boże, Serena poniosła wielką stratę.
Prosimy, ulżyj jej w rozpaczy,
- zmiłuj się nad nią i - wysłuchaj jej modlitw.
- „Pan jest blisko skruszonych...” - „I wybawia złamanych na duchu”.
Psalm 6.
„Zmiłuj się nade mną, Panie, bom słaby.
Ulecz mnie, Panie, bo duszę mą ogarnia trwoga”.
Boże, modlimy się o bezpieczny powrót dziecka Sereny.
- I o uzdrowienie jej małżeństwa. - „Bo jak śmierć potężna jest miłość”.
„Żony niechaj będą poddane mężom, jak Panu”.
„Bo mąż jest głową żony”.
„Jak Chrystus Głową Kościoła, niech żony będą poddane mężom”.
„Niech żona odnosi się z czcią do męża”. Oto słowo Pańskie.
Tuż po naszym ślubie wracałem do domu,
uchylałem drzwi i czekałem.
Nasłuchiwałem twoich kroków.
Otwierałem drzwi szerzej...
dostrzegałem twoje długie, rozpuszczone włosy.
Wydzielałem sobie ciebie małymi porcjami,
jak dziecko deser.
Takim się stałem...
żonaty z taką jak ty, wracający do ciebie.
Innym mężczyznom...
współczułem. Nie mieli nad czym pracować, o co walczyć.
Nie dane im było mieć ciebie.
Komendant jest...
głową domu. Dom jest...
jego oczkiem w głowie.
Póki śmierć nas nie rozłączy.
Może nie jestem ideałem, ale...
postaram się być lepszy.
Jeśli stracę ciebie... stracę wszystko.
Dobrze. Chciałby pan powtórzyć?
Układam siebie.
Jestem czymś, co muszę ułożyć, jak przemowę.
Nie napawa mnie to dumą. Jak i cała reszta.
Co?
Czy księgowa może być dobrą kucharką?
Tak.
„Skoroszyty pełne kobiet”.
- Może chce pan herbaty? - Dziękuję.
Ciężki dzień?
Dopiero zaczynam pracę. Przynajmniej sobie poszli.
Ludzie są męczący.
Masz wrażenie, że jest to szczególnie trudne
- dla kogoś takiego jak ja? - Nie wiem, jaki pan jest.
Uważasz, że potrafisz zarządzać ludźmi?
Nieszczególnie.
Za to jesteś dobra w zawieraniu znajomości.
Wpływaniu na ludzi.
W intymności.
Dziękuję.
To naprawdę działało na Freda?
Nie jest gigantem intelektu.
Podobnie jak ty.
Może jeszcze mnie pan nie poznał.
Czegoś nie rozumiem. Skoro kobiety nie chcą być definiowane przez ciało,
czemu wciąż go używają, by osiągnąć cel?
Może to mężczyźni zbyt łatwo się dekoncentrują?
À propos Waterfordów, napaskudziłaś im, co?
Fred zdegradowany, Serena zdepalcowana, dziecko porwane.
Zostawiłaś za sobą popioły, dosłownie.
- Uważasz, że zasłużyli na swój los? - Nikt w Gilead nie zasłużył na swój.
Jak mogli nie dostrzec twojej interesowności?
Robiłam, co musiałam.
Myślisz, że jeśli cię polubię, pomogę ci?
Myślę, że mógłby pan spróbować.
Zrobić to, co należy.
- A skąd wiesz, co należy? - Wiem, że pomógł pan uciec Emily.
I pozwala pan Martom na wywrotową działalność w swoim domu.
Trzeba dać zadymiarzom spuścić trochę pary, inaczej rozwalą wszystko.
Wiesz, czemu pomogłem Emily?
Bo ruszyło pana sumienie.
- Współczuł jej pan. - Chcesz, żebym współczuł tobie?
Współczuje pan?
Pomogłem Emily...
bo jest niezwykle mądra
i kiedyś może przydać się światu.
- Gdybyś była mądra, wyjechałabyś. - Wie pan, że nie mogłam.
Troszczę się o twoją córkę bardziej niż ty.
Ratuję dla niej planetę.
Odbudowuję ludzkość, dla niej.
- A ty? - Usiłuję być jej matką!
Ma matkę! Panią McKenzie!
Urocza kobieta, nie skradła nikomu męża!
Zebrała tysiąc koszyków z żywnością dla sierot w Afryce,
gdy jeszcze były sieroty. A ty jak pomagałaś?
Poza redagowaniem ezoterycznych książek dla nikogo,
zamiast odbierać chorą córkę ze szkoły.
Bezużyteczna.
To pan pisał ezoteryczne książki.
Pan!
Boże... To musi być straszne.
Patrzeć, jak cyfry w arkuszach
zamieniają się w rozstrzeliwanych ludzi.
Wiedzieć, że gdyby nikt nie czytał pańskich książek,
byłoby lepiej dla wszystkich.
Życie kogoś takiego musi być piekłem!
O wiele gorszym od „bezużyteczności”.
I rozumiem!
Rozumiem, dlaczego pan to robi:
zaszywa się w takim domu,
manipuluje ludźmi i czasem spełnia dobry uczynek,
żeby móc, kurwa, zasnąć!
Jaka to pokusa...
wymyślić ludzkość...
dla kogokolwiek.
Chodź.
Przejedźmy się.
Nie będzie Wybawień.
Jutro wyjadą do Kolonii.
- Więc i tak umrą. - Poza pięcioma.
Udało mi się pozyskać pięć na Marty.
- Brawo. - Pięć to lepiej niż nic.
- Czemu nie wszystkie? - Mamy pięć wakatów.
Ty możesz wybrać,
które są godne losu Marty.
Masz wszystkie dane: tożsamość, zawód,
wykształcenie,
moralne skazy.
To głupie. Kto definiuje moralność?
Wybierz najlepsze kandydatki.
Nie.
Sądziłem, że zechcesz być przydatna.
Żadna nie zasługuje na śmierć.
A jeśli nie wybierzesz i zginą wszystkie?
Nie ja odpowiadam za ich śmierć.
To wy! Gilead.
Formalna różnica, bez znaczenia dla tych kobiet.
Ale istotna dla ciebie.
A to najważniejsze, prawda?
Nie zrobię tego.
Odmawiam!
Zamknąć!
Jesteś cała mokra.
Zbyt przywykłaś do łagodnego klimatu miasta.
Zapomniała, że tu walczymy z żywiołami.
- Idź na górę, przebierz się. - Nie trzeba.
- Zrzuć te mokre rzeczy. - Nie trzeba.
Clara podgrzeje ci zupę.
Claro, mogę cię przeprosić?
- Żałuję, że zaprosiłaś tych ludzi. - Przykro mi.
- Powiedziałaś im o moim małżeństwie! - Masz rację.
- Nie powinnam była. - Dlaczego?
Skoro wiem, więcej tego nie zrobię.
- Herbaty? - Przestań!
- Chcesz, żebym wróciła do Freda. - Żebyś była szczęśliwa.
- Wiedz, jak było między nami... - Nie.
- I co robiliśmy. - To osobiste.
- Nie chcesz wiedzieć! - Bo to nieistotne!
Spójrz na siebie.
Tak hojnie obdarzona.
Ale wszystko musi być dokładnie tak, jak chcesz.
Rozpuszczona dziewczynka.
Przepraszam.
Wiesz, że w tym świecie nie ma dla ciebie miejsca bez Freda.
Weź głęboki oddech i przejrzyj.
Jesteś piękną kobietą. A ty i Fred, razem?
Waterfordowie? Cóż za piękna para.
- To nic nie znaczy. - Może.
Może znaczyć wszystko, jeśli zechcesz.
Dosyć dramatyzowania!
Cierpienia własnego dziecka jest najgorsze.
To dla matki największa udręka.
Nieprawda.
Co?
Nie największa.
Pomożesz sobie, nie folgując tym uczuciom.
To użalanie się?
Oddałaś to dziecko.
I nawet nie było twoje.
Przygotuję ci gorącą kąpiel.
Dobrze ci zrobi.
Cześć.
Nie przyszedłeś do mnie.
- Jak to się stało? - Przyszła moja kolej.
Jesteś Komendantem, możesz zabrać Hannę i mnie wywieźć.
- Przykro mi. - Dlaczego nie?
- Z Lawrence'em jest coś nie tak? - Jest psychopatą.
- Co o nim wiesz? - Nic.
- Możesz się dowiedzieć? - Nie. Jest za wysoko.
A co możesz?
Cokolwiek? Do czego się nadajesz?
Wysyłają mnie.
Na front.
Do Chicago.
Zginiesz.
Chciałem się pożegnać.
Żegnaj.
Masz gościa w bawialni.
Błogosławiony owoc.
Cześć.
Jak się masz?
Sereno?
Myślisz o niej?
Cały czas.
Jak przestać?
Jak ją pamiętasz?
Jak ją widzisz?
W kąpieli.
Uwielbiała wodę.
Będzie pływaczką.
Pamiętasz, jak unosiła dłoń?
Jakby chciała coś udowodnić.
Ma w sobie polityczkę.
Myślę, że po tobie.
Nie jest moja.
Sereno...
tylko matka mogła zrobić to, co ty.
Spróbuj pomyśleć...
pomyśleć o innych matkach...
którym...
którym odebrano dzieci.
Jak ty.
Na pewno możemy coś zrobić.
- Nie dlatego tu przyszłam. - Możemy sobie pomóc.
Nie liczmy na nich.
Nienawidzą nas.
Nie są po naszej stronie.
- Próbowałam. - Próbuj bardziej.
- Nie jestem już taka. - Boisz się.
Wykorzystaj to.
Może jesteśmy silniejsze, niż sądzimy.
Wybrałam.
Kiedyś kobiety mogły wybierać.
Było to społeczeństwo chore na nadmiar wyboru. Wg ciotki Lidii.
„Wiemy, jakich ofiar się od was oczekuje”, mawiała.
„Jest ciężko, gdy mężczyźni was lżą”.
Ruch oporu zyskał pięć Mart:
inżyniera, informatyczkę, dziennikarkę, prawniczkę i złodziejkę.
- Skąd wiesz? - Wybrałam je.
Na górę, zmień pościel Eleanor.
Sienna.
Przeżyłyśmy kolejny dzień.
Matko, gdziekolwiek jesteś, czy mnie słyszysz?
Pragnęłaś kultury kobiet.
No i powstała.
Inna niż chciałaś, ale istnieje.
Oto co robimy:
obserwujemy ich. Mężczyzn.
Badamy. Karmimy. Dogadzamy im.
Sprawiamy, że czują się silni. Lub słabi. Aż tak ich znamy.
Znamy ich upiory.
I z odrobiną praktyki, tym się staniemy:
upiorami.
Pewnego dnia, gdy będziemy gotowe, przyjdziemy po was.
Zobaczycie.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI MARGARET ATWOOD
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Fragmenty Starego Testamentu wg Biblii Tysiąclecia
Tekst: Michał Kwiatkowski