Teraz zasłaniasz się konwencją? Szukam kogoś.
- Kogo? - Admirała George'a Kentona.
Chodzi o Herthę. Nie było jej dziś w ośrodku.
- Jak to? - Mieliśmy przygarnąć to dziecko.
Chcesz się wydostać i tyle.
Wyznaczyli czas i miejsce. Figaro.
Stać!
Pan Fidelio, jak mniemam.
Pańskie dokonania będą zanotowane dla potomności.
Wie pan, jak się ośmiesza? Chcieliście Fidelia - oto jestem.
Ale nie zdradzę, jak się wabi mój pies.
Płyniemy tutaj. Prosto na nich.
Niemiecki U-Boot atakuje
Hertha!
Jak pan prosił.
Bardzo pan ryzykował.
A jeszcze parę dni temu wystąpił pan w radiu propagandowym.
Przechwalał się, jak gwizdnął nam sprzed nosa sekrety 10-centymetrowego radaru.
Jak zabił w Lizbonie naszego agenta, mojego przyjaciela Roberta Gardinera,
oraz wrócił do ojczyzny, okrzyknięty bohaterem.
Nie ja go zabiłem.
Wróciłem do Niemiec dokończyć, co zaczęliśmy.
I nie ryzykowałem dużo...
tylko wszystko.
Nie wiem, kiedy ani jak,
jednak Fidelio, kimkolwiek jest, wkrótce będzie mógł dotrzeć do Führera.
I go zabić?
Jednak bez waszej pomocy ocaleli dowódcy zniszczą kraj.
Alianci muszą negocjować warunki kapitulacji.
Wyjrzyj na sterburtę.
Widziałem.
Ogromna.
W sumie 642 okręty i 170 tysięcy ludzi.
Zatrzymajcie to.
Zróbmy to razem.
Gdybym dostał to dwa miesiące temu,
byłaby jakaś szansa.
Ale?
Już się zaczęło.
Co więc robiłem? Ja i mój ojciec?
Wierz mi, działaliśmy w dobrej woli.
Ale myliłem się.
Co do czego?
Wojny.
Wszystkiego.
Nie liczą się w niej patriotyzm ani ideały.
Tylko co?
Pieniądze. Interesy, dochody.
Twój kolega Sam Greenwood dostrzegł to pierwszy.
Dlatego już nie zawrócimy.
Bo amerykański przemysł odkrył wojnę.
I dostrzegł, że jest niebywale dochodowa.
To rynek idealny. Im więcej powstaje, tym więcej jest niszczone i musi powstać.
Ja jestem starym wojskowym, jak twój ojciec.
Wysłałem do ciebie Gardinera w dobrej wierze,
w nadziei, że zakończymy to jak cywilizowani dżentelmeni.
- Ale... - Przykro mi.
Myśli pan, że łatwo było się tu dostać? Z tym?
Że łatwo było mi zdradzić towarzyszy broni
i mundur, któremu poświęciłem całe życie?
Muszę wracać na brzeg i ich ostrzec.
Nie, wcale tak nie myślę.
Ale wciąż darzyłbym cię uznaniem.
W jego dowód pomogę ci wrócić na brzeg i ostrzec swoich.
A ty czego?
- Pomogę ci. - Niby jak?
Podpułkownik Koch był ciekaw, czy wyjawisz mi nazwiska spiskowców.
Jako drugiemu oficerowi Kriegsmarine.
Przynosisz hańbę Kriegsmarine.
Jak wkrótce ty.
Zostaniesz pozbawiony stopnia jako zdrajca
i zawiśniesz jak pospolity bandyta, jeśli nic nie powiesz.
Moje serce zna prawdę.
Nazwiska.
Jesteś zwykłym urzędasem.
Poplecznikiem. Zerem.
Nie masz dojść jaj, by być Fideliem.
Kto to?!
Kto?
Teraz już mam jaja, nie rozumiesz?
Rób, co chcesz, ale i tak wygram.
Co to znaczy?
Hannie widziała twoje akta.
La Rochelle, Lorient, Cuxhaven. Wkrótce wszystko się wyda.
Gadaj. Ostatnia szansa.
Pierdol się, małpo!
Jesteście tacy sami.
Ty i Hoffmannowie.
Patrzycie z góry na takich jak ja. Wywyższacie się.
Z radością popatrzę sobie, jak zdychasz.
Tak jak stary Hoffmann.
Tak, byłem tam.
I za każdym razem, gdy posuwałem jego córkę,
twoją kochaną chrześnicę, myślałem sobie:
"Pierdolę was. Pierdolę was wszystkich"!
Zdychaj, sukinsynu.
Zdychaj!
Napęd zaminowany.
- Co robicie? - Nie chce iść z nami.
Nie puścimy go, by doniósł na nas Rzeszy.
- To morderstwo. - Dołączysz do niego?
Nie będzie z tobą problemów?
- Nie. - To jazda na górę!
Idź!
Dali szalupę?
Prezent od Amerykanów. Raczej nie płynęlibyście wpław.
Okręt gotowy do zatopienia.
Gdzie podporucznik Buchner?
Nie chce do Ameryki.
Rozumiem, że nie poddajecie się ze starszym matem Rahnem?
Nie, kapitanie.
Bardzo chcieliście się przydać.
A oficer... jest mi teraz bardzo potrzebny.
Wyjdźcie w Ameryce na ludzi.
Kapitanie, podporuczniku... płynę z wami.
Zgoda, byle szybko.
Szykować się do opuszczenia pokładu.
Proszę.
I co?
Wywiad mówi, że to same negatywy z filmu o kapitanie U-Boota.
Wyślemy za Hoffmannem łódź?
Niech ostrzeże swoich.
Po wojnie przydadzą się dobre kontakty.
Oszukał nas. Nie był z nami szczery.
Albo szybko się uczy.
Co mam więc zrobić?
Ktoś lada chwila coś zrobi. A wy go powstrzymacie.
Jak?
Donosząc, że mnie aresztowaliście.
Musisz być dzielna.
- Pani Schorlau. - Wezwał mnie generał dywizji Werner.
Abym do pani przemówiła. Siadajmy.
- To skandal... - Ani słowa.
Realizujemy legalny rządowy program.
Stowarzyszenie Lebensborn stoi na straży czystości rasy aryjskiej.
Dla tych dziewcząt to najwyższe powołanie.
Są jeszcze dziećmi.
Stręczy nimi osoba, która miała otoczyć je opieką.
Niosę im pomoc. Gdzie miały się podziać?
Nie mają rodziny ani wykształcenia. A ta,
z ciemnymi włosami, żydowskimi rysami i ciętym językiem,
zostałaby u nas i wkrótce mogłaby trafić do obozu pracy.
Tutaj chociaż mogła się przysłużyć ojczyźnie.
A jej dziecko, przy odrobinie szczęścia, wdałoby się w ojca.
Jednak z pani winy generał nie da jej już takiej szansy.
Biorąc pod uwagę dojścia pani rodziny, pozwoli pani ją zabrać.
A co z Gretchen?
Jak mogła pani tak upaść?
Co pani opowiada? Toczymy wojnę ze Słowianami i Żydami.
Należy zrobić wszystko, by wesprzeć naszą rasę. Gretchen właśnie robi.
Jeśli chce pani dać jej niezasłużoną przyszłość, jest pani zmartwieniem.
Ale nic pani nie powie.
A ten dokument... nam to zapewni.
Ile mamy tam U-Bootów?
Ile, pytam?
Cóż.
W rejonie znajduje się 17 lub 18,
spośród których cztery są w remoncie w Toulon i La Spezii,
sześć jest na patrolu lub w porcie na wschodzie,
a tutaj znajduje się U-330,
które wypłynęło z Neapolu w drodze do Toulon.
- Zostają... - Trzy.
Trzy?
Z rozkoszą jutro powiadomię o tym Führera.
Czy ktoś inny woli się wybrać do Wilczego Szańca?
Co mamy zrobić?
Wezwijcie wszystkie okręty w rejonie.
Mają przewagę w powietrzu i na morzu.
Nasi nawet nie dotrą do floty inwazyjnej.
Wydajcie rozkaz: "Utrudnić poczynania aliantów, gdzie to możliwe".
Tymczasem donieście mi o rozmieszczeniu sił, produkcji i innowacjach.
Führer lubi takie dane.
Zabiorę też model tego małego okrętu, który pokazywał Ehrenberg.
Mogą to być jedyne jednostki, które wyślemy.
Otwórzcie te drzwi!
Tak jest.
Stać.
Mam wstęp na salę, jako łącznik z SS.
Schulz. Jak mogę pomóc?
Mam obejrzeć biurko kapitana Glucka. Przyznał się do bycia Fideliem.
Wiemy, że nie działał w pojedynkę.
- Ma pan zezwolenie? - Słucham?
Czyżbyś odkrył swoje jaja, Lessing?
Trzeba było pamiętać o nich w domu.
Tutaj.
Rozkaz przeszukania biurka Glucka, od podpułkownika Kocha.
A teraz, jeśli mogę.
SIERPIEŃ - WRZESIEŃ
DR STARGAARDT SZPITAL CHARITE - 15.30
Cokolwiek mu zarzucacie i udowodnicie,
nalegam, by kapitan był traktowany z należytym szacunkiem.
Był - gdy jeszcze żył.
Powiesił się w celi.
Dzięki, Lessing.
Koch?
- Poznał mnie pan, generale dywizji? - Rzecz jasna.
Jak tam nowy szlak?
Możemy wozić łupy przez Lizbonę.
Moja agentka odzywa się do swoich kontaktów tam... i w Brazylii.
Agentka?
Niczego nie powierzaj kobiecie, oprócz pieczenia ciast i rodzenia.
Jest zaradna i godna zaufania.
Tak jak pan może ufać mnie.
Czy wciąż mamy zgodność, iż projekt jest ważniejszy od sukcesu obecnej władzy?
A, właśnie. Czy schwytano Fidelia?
Kapitan marynarki Heinrich Gluck. Sam się przyznał.
Niestety, powiesił się w celi, zanim wydobyliśmy resztę nazwisk.
Nieopatrznie.
Wiesz, po czym cię poznałem?
Po tym kroku wykastrowanego klechy.
Upewnij się, że suce można ufać.
Albo przyślę kolegów ze zgrupowania i naprawdę cię wykastrują.
Raz, raz.
Podporucznik Ehrenberg.
Fidelio wzywa na spotkanie. Ze wszystkimi dokumentami.
Pan?
Pan to Fidelio?
Jest pan zaskoczony. Uznam to za komplement.
Znaczy to, że skutecznie ukrywam wstręt do władzy i tego, co zrobiła ze światem.
Choć niełatwo było nosić maskę jednego z nich.
Nigdy bym się nie domyślił.
Dobrze. Tak będzie lepiej dla wszystkich.
Klaus się odzywał?
A do pana?
Spotkanie ma się odbyć już jutro.
Może zrezygnujmy z planu.
Coraz trudniej dotrzeć do Führera. Nie ma wyjścia. Zatem?
Dobrze.
Na spotkaniu w Wilczym Szańcu wyjmie pan model z gabloty.
U góry będzie się znajdowała taka blaszana rurka.
Wyjaśni pan, że to nowy system maskujący,
czyniący okręty klasy Marder niewykrywalnymi nawet dla nowych radarów.
- To prawda? - Skądże.
Nie wiemy, jak to zrobić. Ale musi panu uwierzyć.
Wewnątrz tej rurki ukryta jest ampułka z kwasem.
Gdy wciśnie pan rurkę, kwas spali miedziany przewód. To zapalnik.
Ładunki, dostarczone przez kolegów z wojska, są ukryte w modelu.
Powinny wystarczyć do wysadzenia całej sali.
Włącznie z panem.
Proszę.
Gluck był śmiertelnie chory. Rak płuc.
Zostało mu kilka tygodni.
Według jego lekarza, nie poddał się terapii. Nie był Fideliem.
To żaden dowód. Przyznał się.
Jak trafiłem do Glucka?
Dostałeś cynk od byłego kolegi z okrętu?
Od marynarza, który rzekomo pływał z członkiem mojej załogi.
Sprawdziłem to i Lange istotnie służył razem z Hummelem.
Jednak nie zastałem już Langego w areszcie
i nie ma wzmianki o tym, że go zwolniono.
A wtedy dowiedziałem się, że Lange, prawdziwy Lange, jest inżynierem,
ale na pokładzie U-949, który tydzień temu zaginął u wybrzeży Tunezji.
Jak by to wyglądało, gdybyśmy przyznali, że nas przechytrzono?
Z pewnością chciałby pan schwytać tych, którzy go wykiwali, prawda?
Gluck jest, lub był, Fideliem.
I już przekazałem to biuru reichsführera.
Musieli się dowiedzieć o inwazji.
Trzeba się dostać do radia.
Wreszcie! Dobra robota.
Znaleźli zapasy. Zajmą ich na chwilę.
Dowództwo, zgłoście się!
Tu dowództwo. Przedstawcie się, odbiór.
- Jest pan tego pewny? - Tak.
Mówi podporucznik Franz Buchner z U-949.
Dzwonię z posterunku w Neapolu.
Melduję o zatopieniu U-949 drugiego września.
Zginęli wszyscy prócz mnie i marynarza Cremera.
Szukajcie wyjścia.
Prędko!
Przyłapano też kapitana Klausa Hoffmana na próbie wyjawienia Amerykanom
pozycji okrętów i planów konstrukcyjnych. Czekamy na rozkazy.
Wnosimy o doniesienie o tym sztabowi w Berlinie.
I o pilne powiadomienie podporucznika Roberta Ehrenberga,
że kapitana Klausa Hoffmanna aresztowano w Neapolu.
Powtarzam: pilnie powiadomić podporucznika Ehrenberga, że kapitan...
Jest tylne wyjście! Szybko!
Bez odbioru.
Schulz.
Podporucznik Breitner. Kazano mi zadzwonić tuż po dotarciu do Toulon.
Podporucznik Breitner.
- Był pan w Neapolu? - Tak.
Interesuje mnie U-330.
Kapitan Hoffmann zjawił się przedwczoraj i zabrał Okręt z Rahnem i resztą załogi.
A kto z dowództwa Floty Śródziemnomorskiej zabronił mu wypływać bez Hoffmanna?
Ten rozkaz przyszedł prosto z Berlina, z Tirpitzufer.
Co?
Chwileczkę, mam tu numer.
Proszę. Kapitan marynarki Albrecht Lessing.
- Halo. - Dziękuję.
- Albrecht. - Kogo się spodziewałaś, na Boga?
Przepraszam cię za wszystko...
Co się dzieje?
Hertha?
Tildo, daj jej w kuchni mleko i ciastka. Muszę pomówić z mężem.
Słyszałem o tym Wernerze. Jego dywizja to najgorsze łajdaki.
Byłaś taka dzielna.
Odważniejsza nawet ode mnie. Jestem dumny.
Spokojnie, już po wszystkim.
Musisz wyjechać z Herthą.
Jedźcie dziś do Kiel, a jutro rano do Danii.
- Danii? - Tak, uciekajcie.
- Co knujesz? - Nie mogę powiedzieć.
Ale wyjedźcie.
Z Tildą.
Otwierać! Otwierać drzwi!
Tildo, czekaj!
Właź. Jazda. Ruszaj się!
- Tam! - Idź do Herthy.
Siadać.
- Czego tu szukasz? - Już nie udawaj, Lessing.
Choć przyznam, że świetnie grałeś.
Wszyscy mieliśmy cię za żałosnego rogacza i popychadło.
Nie ruszaj się!
Fidelio.
Tak.
Fidelio to ja.
Obecnie. Ale gdy mnie zastrzelisz, ta rola spadnie na kolejnego.
Tak, bo zawsze będą istniały niewdzięczne, niewierne sukinsyny.
Nie!
Zawsze będą istnieli ludzie, którzy mają dość kaźni ojczyzny i rodaków!
Ani drgnij!
To bez różnicy. I tak mnie zastrzelisz.
- Robert, proszę cię... - Hannie.
Błagasz o życie całkiem jak ojciec.
Ty? Ty go zabiłeś?
To byłeś ty?
Puść!
Albrecht! Jezu Chryste. O Boże.
Wybacz. Co ja zrobiłam...
Błaga o litość na łożu śmierci.
Wzruszające.
Hannie...
Ojciec, ojciec chrzestny i mąż.
A przede wszystkim brat.
To członek twojej rodziny, którego zabiłbym najchętniej.
Odłóż to, Hannie.
By grać w męską grę, trzeba mieć jaja.
Których, przypominam, nie masz.
Zgadza się, nie mam.
Tak jak teraz ty.
To za tę biedaczkę z La Rochelle.
Zawodziłbyś tak aż do śmierci, gdyby w domu nie było dziecka.
Ale musisz być cicho.
- Centrala. - Z SS na Prinz-Albert-Strasse.
- Hannie, nie. - Już łączę.
Zaufaj mi, najdroższy.
Kapitanie?
Pańskiego szwagra aresztowano w Neapolu.
Złe wieści.
Czyli misja się nie powiodła.
Mogę zrobić coś jeszcze?
Proszę jechać na lotnisko Zossen.
Powiadomić ich, że nie polecę.
I nie zdołam pokazać modelu Führerowi.
Najlepiej odesłać go do pana wydziału.
Czyli Schulz zjawił się i szantażował pani męża waszym romansem.
Pani Lessing, jest pani obyta w świecie.
I jak widzę, nader zahartowana.
Będę więc szczery.
Jak miałbym uwierzyć w tę historię?
Gdy się poznaliśmy, miał pan wątpliwości odnośnie generała dywizji Wernera.
Zgadza się, ale w czym rzecz?
Potraktowałby pan więc poważnie sprawę systematycznych uprowadzeń, gwałtów
i prób zapłodnienia niemieckich dziewczynek w wieku 12 i 13 lat?
W ramach rządowego programu, oficjalnie dla dobra narodu?
Bardzo.
Przez wysoko postawionych oficerów, jak pana przełożony, Tobias Werner?
Co pani wie?
Podam panu adres. Radzę tam jechać czym prędzej.
Opiszę panu, co tam zastanie.
To stojący na uboczu, trudny do znalezienia dom.
- Tutaj. - Nic nie słychać.
- Tam. - Tak jest.
- Brać go. - Wstawaj!
Oszaleliście? Wiecie, kim jestem? Pożałujecie tego!
Co tu panowie robią? O co chodzi?
Idzie pani z nami.
Proszę mnie puścić!
- Wszystko wyjaśnię... - Zabrać ją.
I?
Za dwie godziny rusza transport z Piazza Bagnoli.
Podwiezie nas. Ruszajmy.
Kapitanie?
- Słyszał pan? - Nic tylko pisze.
Weźcie to.
I to. Po powrocie wręczcie jedno i drugie Ehrenbergowi.
Będzie wiedział, co robić.
Pan nie jedzie?
Doniosłem na siebie.
W kraju mnie powieszą.
Czeka pan na Amerykanów?
Szukają mnie za zabójstwo.
Miał pan być taki przyzwoity.
Wojna odbiera nam przyzwoitość. Strzeżcie swojej.
Posiedzę i trochę pomyślę.
To dobry pomysł?
A macie lepszy?
Zmykajcie obaj.
Tak jest.
Niech pan na siebie uważa.
Bilety i gotówka.
Jutro wyleci pani do Lizbony, a stamtąd - hydroplanem do Brazylii.
Proszę nie wydać wszystkiego przy stołach w Estoril ani na szampana.
Muszą wystarczyć do przybycia pierwszego transportu.
- Pięćdziesięciu kilogramów złota. - Kocham złoto.
Litości.
Co z ostatnim tropem?
Klausem Hoffmannem?
Zajmą się nim moi ludzie we Włoszech.
Generał dywizji Werner czeka.
Proszę o wybaczenie.
Muszę omówić ze starym kolegą nader ważną sprawę.
A co z moim mężem?
Boskie miłosierdzie ma granice.
Tam, dokąd pani leci, mąż się pani nie przyda.
Nie udało mi się.
A jutro wylatuję.
Wtrącą mnie do obozu.
Wykastrują.
Oddadzą na eksperymenty.
Sami tak mówili.
A ja obiecałam, że więcej cię nie skrzywdzą.
Kochaliśmy się, Gustavie.
Wyjątkową miłością.
Pocałuj mnie.
Ten ostatni raz.
Żegnaj.
Mój ukochany.
- Znów się spotykamy. - Czy można?
Zapraszam.
Luckiesy.
Co pana sprowadza?
Armia USA.
Jesteśmy przednią gwardią. Mafia.
Camorra.
Mianowali wielu z nas oficerami.
Nieźle, co?
Kto by pomyślał, że jankesi jednak nas lubią.
Faszystów nie cierpimy, bo Mussolini nas tępił,
a komunistów, bo szkodzą interesom.
I wszyscy jesteśmy pobożnymi katolikami.
Robimy, co ksiądz każe.
Cóż - przeważnie.
Ale nie lubią nas na tyle, by zatrzymać nas w swoim kraju.
Myślą, że wywożą za granicę swoje śmieci.
A my tylko się na tym bogacimy.
Głupie, nie? Ale się nie sprzeciwiamy.
Czyli jesteś amerykańską ręką sprawiedliwości?
Nie.
Wiesz, kim ty jesteś, kolego? Istnym Jezusem Chrystusem.
Możesz mówić głosem samego Boga,
ale wkurzyłeś wszystkich, których nie powinieneś. Całkiem jak on.
Swoich wrogów, Rzymian, i sprzymierzeńców, Faryzeuszy.
Jasne, że miał paru kolegów, ale kto to był?
Jacyś tępi rybacy.
Czyli przysłało cię SS?
Miałeś gardzić faszystami.
Cóż.
Bo gardzę.
Ale to interesy, przyjacielu.
Nic osobistego.
Już dobrze.
Proszę.
Droga Hannie, pamiętasz wakacje we Włoszech?
Chłopaki ze wsi znów mnie osaczyły.
Pobiegłem do ciebie.
Umorusany i z porwaną koszulą, bo pchnęli mnie na ziemię.
Widziałaś, jak dusiłem łzy,
i powiedziałaś: "My, Hoffmannowie, nie wybaczamy podłości".
Zabrałaś mnie na wybrzeże i powiedziałaś tamtym: "Rozstrzygnie to wyścig".
Wyśmiali nas.
Blondynkę i jej zapłakanego brata.
Mała łupinka kontra ich jacht. Oczywiście, że się śmiali.
Aż ich pokonałaś. Dałaś im lekcję pokory.
Nie puściłaś podłości płazem.
Jesteś ostatnią, ale najlepszą z naszego rodu.
I pokonasz ich znowu.
Napisy: Piotr Kacprzak