ขอกำลังเสริม
มีคนอยู่กับผู้ต้องสงสัย
ช่วยยืนยันรถด้วย ทะเบียนหมายเลข 28 มา 4740
อีกครั้ง 28 มา 4740
ฉันวาดรูปวิดีโอของฮันชอลโฮ เอาไปให้ตำรวจก่อนเถอะ
ส่งมันทางอีเมลก็ได้
แล้วก็แจ้งที่ที่พวกเขา จับคุณโดยุนไว้ด้วย
พวกเขาไปจับฮันชอลโฮที่นั่นได้
ไม่ใช่ตอนนี้
ทำไมล่ะ
ด้วยตอนจบที่มีความสุขแบบนั้น
พ่อของคุณจะหายไป
ตอนจบแบบมีความสุขของผม จะเป็นตอนจบที่เศร้าของคนร้าย
ปัญหาก็คือไม่ว่าจะจบแบบไหน
ไม่พ่อของคุณก็ผม
จะไม่ได้อยู่กับคุณอีกต่อไป
ไม่ตาย...
ก็หายไป
เราต้องตัดสินใจ
ว่าจะให้มันจบแบบไหน
มันควรจบแบบไหนดี
คุณทำอะไร
คุณถอดแหวนทำไม
คุณกำลังพยายามจะทำอะไร
มันโหดร้ายเกินไป
ที่พ่อคนหนึ่งต้องฆ่าลูกสาวตัวเอง เพื่อไม่ให้ตัวเองหายไป
ยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้
ผมจะปล่อยคุณออกจากครอบครัวผม
คุณเป็นอิสระแล้ว คุณจะปลอดภัยไม่ว่าเรื่องจะจบแบบไหน
ตอนนี้คุณต้องเลือก
ว่ามันควรจบแบบไหน
ผมจะทำตามการตัดสินใจของคุณ
ใครบอกว่าคุณจะให้ฉัน ออกจากครอบครัวได้
ทำไมคุณถึงพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้น
ตอนจบที่เราคนใดคนหนึ่งหายไป ไม่ใช่ตอนจบ
ทำไมต้องเป็นแบบนั้นด้วย
เราทุกคน
จะกลับไปอยู่ด้วยกัน
คุณจะอยู่ที่นี่ตลอดไปเหรอ
เราทั้งสามคน
อยู่ด้วยกันได้
เราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง
ผมต้องติดคุก พ่อของคุณก็ด้วย
ทั้งพ่อคุณและผมจะติดคุกตลอดชีวิต
ถ้าคุณทำตัวดีพวกเขาอาจจะลดโทษให้
นั่นแปลว่าเราจะไม่มีความสุขที่นี่นะ
เราจะได้เจอกันแค่เวลาเยี่ยมนะ
แล้วมันทำไมล่ะ
ก็ดีกว่าไม่ได้เจอกันเลยไม่ใช่เหรอ มันจะเป็นอะไรไปล่ะ
มันเป็นไปไม่ได้ที่จะจบแบบธรรมดา
เป็นไปได้สิ
พ่อฉัน
กับคุณ
ฉันอยากให้ทั้งคุณและพ่ออยู่กับฉัน ฉันคิดอย่างอื่นไม่ออกแล้ว
คุณจะตายเพราะเจ็บป่วยไม่ก็แก่
ใช้ชีวิตแบบนั้นจนตาย
เหมือนกับคนอื่นเถอะ
เราจะใช้ชีวิตปกติเหมือนพวกเขา
คุณบอกให้ฉันตัดสินใจ
และนี่คือการตัดสินใจของฉัน
วาดประตูหลังกับรถ
ในเมื่อคุณยังตัดสินใจไม่ได้ เราก็ต้องไปจากที่นี่ก่อน
จำที่คุณเคยบอกผมตอนนั้นได้ไหม
คุณบอกว่า สามีคุณ ไม่เคยบอกว่ารักคุณเลย
ผมรักคุณนะ
(โรงแรมฟรีด้อม)
ผมต้องไปช่วยโดยุนก่อน
อยู่ที่นี่ไปก่อนนะ
ท่านประธาน เกิดอะไรขึ้นครับ ตำรวจตามล่าคุณอยู่
ทำไมโดยุนอยู่ที่นี่
รอนี่เดี๋ยวนะ
คังชอลมาแล้ว
โอเค
คังชอลมาแล้วครับ
- แล้วแท็บเล็ตล่ะ - เขาอยากเห็นคนของเขาก่อนครับ
โอเค
พี่
- พาเขาไปโรงพยาบาล - ครับ
แล้วท่านประธานล่ะครับ
แท็บเล็ตอยู่ไหน
ไม่มี
แต่จะให้ไอ้นี่แทน
มันมีวิดีโอทุกอย่าง รวมถึงที่แกทรมานฉันด้วย
ดูเอาเองแล้วกัน
ฉันยังไม่แจ้งจับแกตอนนี้หรอก
แต่ถ้าแกยุ่งกับคนของฉันอีก ฉันไม่ยอมแน่
ฉันทำสำเนาไว้เยอะ
รู้ไว้ด้วยว่าจับฉันได้คนเดียว ก็ไร้ประโยชน์
แล้วก็เลิกตามหาแท็บเล็ตซะ
เว้นแต่ว่าแกอยากโดนฉีดยาเข้าคอจริงๆ
แต่ว่า
ฉันได้ยินว่าเรื่องนี้จะจบเมื่อแกตาย
อะไรนะ
ทำอะไรครับท่าน
ฉันได้ยินเรื่องแปลกๆ ตอนที่รอแก
เกี่ยวกับโลกสองใบ
พวกแกไปรอข้างนอก
อะไรนะครับ
หูหนวกหรือไง ไปรอข้างนอก
ครับท่าน
เหมือนโดยุนจะได้ยิน เรื่องไร้สาระจากแก
เขาบอกว่าแกเป็นตัวเอกของการ์ตูน และฉันเป็นตัวโกง
แท็บเล็ตนั่นเป็นของศิลปินที่วาดมัน
และการ์ตูนนั้นถูกวาดโดยโอซองมู
ฉันคิดว่าเขาเป็นบ้า
แต่มันก็ดูเป็นไปได้
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ ในปีที่ผ่านมา
มันแปลกมากจริงๆ
เฮ้ย
แกคิดว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง
การเลือกตั้งไม่สำคัญกับฉันอีกแล้ว
ในเมื่อมีโลกอีกใบหนึ่ง
ฉันสงสัยนะ
แกหายตัวไปมาได้ตามใจ
ทำไมแกถึงไม่หนีไปตอนฉันซ้อมแกปางตาย
แล้วทำไมแกยอมเน่าตายในคุก
ทำไม
ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนั้น
ทำไม
ทำไมกัน
ตอนแรกฉันคิดว่าเพราะแกไม่มีแท็บเล็ต
แต่จริงๆ เป็นเพราะว่านี่คือตอนจบ
ฉันฉีดยาโดยุนจนเขาบอกฉันหมด
เพราะว่านี่เป็นตอนจบ
ดังนั้น
ไม่ตัวเอกก็ตัวโกงที่ต้องตาย เพื่อจบเรื่อง
ฉันจะไปอีกโลกหนึ่งได้ ก็ต่อเมื่อเรื่องจบแล้ว
เฮ้ย
ฉันแน่ใจเรื่องหนึ่ง
มันมีโลกอีกใบแน่
ฉันได้ไปที่นั่นครั้งหนึ่งเพราะแกเลย
ฉันล่ะอยากไปดูโลกนั้นอย่างละเอียด
แต่นั่นแปลว่าแกต้องตาย เพื่อให้ฉันไปได้
โดยุนไม่โกหกเพื่อให้ฉันฆ่าแกหรอก
เอาล่ะ
โอเค
ฉันไม่ต้องการแกอีกแล้ว
ฉันจะหาความจริงเอาเองตอนไปที่นั่น
ตายซะ ไอ้ชาติชั่ว
ตายซะ
ท่านครับ เกิดอะไรขึ้นครับ
ท่านครับ เกิดอะไรขึ้น
- นี่กุญแจ - เอามา
ไอ้พวกโง่ บ้าไปแล้วเหรอ
ทำไมปล่อยเขาเข้าไปคนเดียว
ท่านประธานบอกให้พาคุณไปโรงพยาบาล ผมคิดว่าเขาแค่จะเข้าไปคุย
ท่านประธานออกมาแล้วครับ
เร็วเข้า
หยุดเขา
(โดยุน)
ฮัลโหล
คุณโอยอนจูเหรอ
คุณโดยุนเหรอคะ เกิดอะไรขึ้น คุณออกมาได้ไหม
ครับ ผมยังไม่ตาย
โล่งอกไปที
- แล้วประธานคังล่ะ - ประธานคัง
ฉันคิดว่าเขาอยู่กับคุณ
เปล่า
ผมเห็นเขาหนี แต่ติดต่อเขาไม่ได้
เขาไปไหน
ผมกำลังตามหาเขาอยู่
แต่เขาออกมาแล้วแน่ๆ
ส่งที่อยู่มาให้ผมหน่อย
ผมจะส่งคนไปคุ้มครองคุณ
ค่ะ
หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้
ฮัลโหล
คุณช่วย
มารับผมหน่อยได้ไหม
คุณอยู่ไหน
รถผมน้ำมันหมด
ผมไปต่อไม่ได้
คุณอยู่ไหน ทำไมคุณถึงไม่รับโทรศัพท์
ผมหลับไปวูบหนึ่ง
หลับไปวูบหนึ่งเหรอ
คุณอยู่ไหน
ผมไม่แน่ใจ
ผมอยู่หน้าป้ายรถเมล์
คุณบาดเจ็บหรือเปล่า
นิดหน่อย
ป้ายรถเมล์แถวไหน
บอกชื่อฉันที ฉันจะรีบไป
ผมมองไม่เห็น
เดี๋ยวผมโทรกลับนะ
ฮัลโหล
(โรงแรมฟรีด้อม)
เขาเพิ่งโทรมา ฉันว่าเขาขับต่อไม่ไหวแล้ว
ฉันยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
คนคุ้มกันจะมาเมื่อไหร่
ช่วยคุ้มครองพ่อฉันด้วย
(แดชิบรี)
(คังชอล)
ฮัลโหล
ยังจู
แดชิบรี
ป้ายรถเมล์
อดทนไว้ เดี๋ยวฉันไปนะ
ฉันว่าฉันคงถึงก่อน
แต่พาเขาไปโรงพยาบาลไม่ได้ จะทำยังไงดี
ผมจะโทรตามหมอ
ส่งมาทันทีเลยนะ
ฮัลโหล
ทำไมคุณยังไม่มา
ฉันกำลังไป แต่มันไกลกว่าที่คิดน่ะ
ผมรอคุณอยู่นะ
ฉันกำลังไป เดี๋ยวก็ถึง
ผมไม่คิดว่า
ตอนจบจะเป็น "ห้าสิบปีต่อมา" หรอกนะ
มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก
ใครจะอยากได้ตอนจบน่าเบื่อแบบนั้นกัน
รีบมานะ
ผมคิดถึงคุณ
ฉันกำลังไป
ฉันกำลังไปหาคุณแล้ว
เข้มแข็งไว้นะ
เข้มแข็งไว้นะ ขอร้องล่ะ
(ยอนจู)
ได้ยินฉันไหม
ฮัลโหล
ได้ยินฉันไหม
ฮัลโหล
ฉันมาแล้ว
คุณปลอดภัยไหม
เป็นอะไรหรือเปล่า
(แดชิบรี)
ให้ตายเถอะ
อะไรกันเนี่ย
ทำไมไม่มีใครรับโทรศัพท์เลย
พระเจ้า
ให้ตายเถอะ
มันหายไปแล้ว
(โรงแรมฟรีด้อม)
(ได้ยินว่าเรื่องนี้จะจบเมื่อแกตาย)
ให้ตายเถอะ
พี่ยอนจู
พี่
พี่ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า
(อวสาน)
นี่ โอยอนจูล่ะ
- อยู่ห้องฉุกเฉินครับ - ห้องฉุกเฉินเหรอ
บอกให้เธอมาพบฉันด้วย
ไม่ใช่ครับ โอยอนจูถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินครับ
- อะไรนะ - ได้ยินว่าเธอเป็นลม
เป็นลมเหรอ ทำไมล่ะ
นี่
เธอร้องไห้ทำไม
มีอะไรหรือเปล่า
ยินดีต้อนรับครับ
คุณเห็น
ผู้ชายใส่ชุดโรงพยาบาลแถวนี้ไหมครับ
- ชุดโรงพยาบาลเหรอครับ - ใช่ครับ
คนนี้ครับ
ผมมั่นใจว่าเขาอยู่แถวนี้ คุณเห็นเขาบ้างหรือเปล่าครับ
ไม่เห็นเลยครับ
เขาสมองเสื่อมเหรอครับ
เปล่าครับ เขามาจากโรงพยาบาลโรคจิต
ตอนนี้เขาไม่มีสติเลยอาจหลงไป เราต้องตามหาเขา
ช่วยผมด้วย เขาต้องอยู่ในตึกนี้แหละ
ช่วยผมหาเขาที
- เขาไม่ได้มาที่นี่หรอกครับ - ช่วยตรวจสอบก่อนได้ไหมครับ
เดี๋ยวนะ ดีเลยที่เจอคุณ เพราะผมมีเรื่องจะถาม
นั่นตอนจบของ "ดับเบิลยู" จริงเหรอ
ทำไมตัวเอกตายแทนตัวโกงล่ะ
ผมไม่ต้องการจบแบบไม่มี...
หยุดสักที
หุบปากได้แล้ว
ถ้าพูดอีกคำเดียว...
อะไรเนี่ย
ให้ตาย
ทำไมเขาเป็นบ้าทุกครั้งที่เจอฉันเลย
เจ็บอีกแล้ว
- พี่ - พ่อฉันล่ะ
เขาไม่ได้อยู่ที่โรงแรม
"ดับเบิลยู" จบแล้ว อาจารย์โอ ก็ควรจะกลับมาเหมือนพี่ใช่ไหม
แต่ไม่มีใครเห็นเขาเลย ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทำอะไรน่ะ พี่เป็นอะไร
พี่จะไปไหน
พี่ยอนจู
พี่ ผมบอกแล้วไงว่าแท็บเล็ตหายไปแล้ว
มันหายไปทันทีที่การ์ตูนจบ มันไม่ใช่ของจริงอยู่แล้ว
มันคืออันที่วาดขึ้นมา
แม้ว่ามันจะอยู่ที่นี่
ก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก
พี่ก็รู้ว่ามันจบเมื่อมันบอกว่าจบ
มันจบแล้วจริงๆ
พ่อคะ
(คนหาย: โอซองมู)
ถ้าคุณเจอผู้ชายคนนี้ ช่วยติดต่อเราด้วยนะคะ
(คนหาย: โอซองมู)
สวัสดีครับ
ถ้าคุณเจอผู้ชายคนนี้ ช่วยโทรหาเราด้วยนะครับ
ขอบคุณที่ช่วยครับ
แม้ว่าพี่เขาจะไม่ยอมรับ
แต่หลังจากตีพิมพ์มาเจ็ดปี
"ดับเบิลยู" ก็จบลง ในเดือนกันยายน ปี 2016
(คังชอลคว้าเหรียญทอง กีฬาปืนสั้น 50 เมตรชาย)
ผมขอให้ศาลลงโทษประหารชีวิตคังชอล
เมื่อคังชอลที่เป็นตัวเอก มีชีวิตลำบากตั้งแต่เกิด
เขาจึงปฏิเสธโชคชะตาที่ผู้วาดมอบให้
แถมยังปฏิเสธข้อจำกัด การมีตัวตนของเขา
เขาฝันถึงตอนจบแบบมีความสุข เหมือนกับมนุษย์ แต่...
คุณปลอดภัยหรือเปล่า
แต่เขาไม่อาจหนีโชคชะตา และถูกตัวโกงยิง
สุดท้ายก็ตายต่อหน้าผู้หญิงที่เขารัก
นักข่าวหลายคนมาถามถึงตอนจบ
แต่ผู้วาดไม่อยู่เพื่อให้คำตอบ
แม้ว่าการ์ตูนจะจบลงแล้ว แต่อาจารย์โอก็ไม่กลับมา
("ดับเบิลยู")
ผู้คนส่วนมากไม่ได้สงสัยตอนจบ
มันเศร้า แต่พวกเขาก็คิดว่า มันคือตอนจบที่เป็นไปได้
เพียงแต่ว่า
(อวสาน)
ไม่มีใครรู้ว่ามันไม่ใช่ ตอนจบแบบไม่มีความสุข
เกิดอะไรขึ้น
ท่านครับ
เกิดอะไรขึ้น มันเกิดอะไรขึ้น
บาดเจ็บหรือเปล่าครับ
พี่โดยุน เราเพิ่งมาถึง
เขาดูโมโหมาก
และผมได้ยินมา
ผมว่าท่านประธานถูกยิง
ถูกยิงเหรอ
ฮันชอลโฮยิงเขา เราเพิ่งจะรู้
เขาคงเสียเลือดมาก จะทำยังไงดี
คังชอลถูกฮันชอลโฮยิงเหรอ
ฮันชอลโฮยิงเขาเหรอ
ครับ
คังชอลอยู่ไหน
ไม่ทราบครับ เรากำลังตามหาอยู่
โดยุนใช่ไหม ขอคุยด้วยหน่อย
เร็วสิ
อยากให้ผมแก้มัดเหรอ
แก้มัดผมเดี๋ยวนี้
คุณยอนจูบอกว่าห้ามแก้มัดคุณ
แก้มัดผมเถอะนะ
ไม่ได้ครับ ถ้าคุณอยากได้อะไร ก็บอกพวกนั้นได้
คุณได้ยินความจริงแล้ว
ถ้าผมรู้ตำแหน่ง ใช้แท็บเล็ตช่วยเขาจะเร็วกว่า
แก้มัดผม แก้มัดผมเถอะ
เขาไม่ปกติ
เขาอาจของขึ้นอีกเมื่อไหร่ก็ได้ อย่าประมาทนะ
โอเคครับ
หนีไปงั้นเหรอ
แกปล่อยคนถูกยิงหนีไปได้งั้นเหรอ
ฆ่ามันเลย
ไม่ต้องพามันมา ฆ่ามันทันทีที่เจอได้เลย
ท่านครับ ทำแบบนั้นไม่ได้นะครับ
ทำไมท่านถึงสร้างปัญหาอีกล่ะครับ
ให้ตำรวจจัดการไปก็ได้นี่ครับ
ตอนนี้ไม่เหมาะนะครับ
แกรู้ไหมว่าตอนไหนเหมาะ
ฉันตายตอนไหนก็ได้ แล้วอะไรมันจะสำคัญอีก
ฉันจะถูกฆ่าตอนไหนก็ได้
ไฟล์ที่คังชอลเอามาให้ ก็พอที่จะฆ่าฉันพรุ่งนี้แล้ว
แกจะหยุดมันยังไง
ออกไป
ออกไป ไอ้โง่
- ท่านคะ - อะไรอีก
ผู้ชายชื่อโอซองมูโทรมาค่ะ
ใครนะ
เขาบอกท่านจะจำชื่อเขาได้
ฮัลโหล
ฉันเอง
โอซองมูเหรอ
ใช่
ดีเลยที่แกอยู่ในห้องทำงาน
แกคือโอซองมู ที่ฉันเจอในโรงพยาบาลเหรอ
ใช่ ฉันคือคนสร้างแก
ฉันสร้างแกขึ้นมา
เป็นตัวโกง
แล้วเกิดอะไรกับแก
ปกติแกไม่ยอมให้มือตัวเองเปื้อนเลือด
แต่กลับยิงปืน
แกมาที่นี่ได้ยังไง
คราวก่อน ฉันต้องไปที่นั่น
แกยิงคังชอลเพราะอยากเจอฉันใช่ไหม
ฉันอยู่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว
ตั้งปีหนึ่งแล้ว
อะไรเนี่ย
แกอยากรู้เหตุผลที่ฉันสร้างแกใช่ไหม
พอคนเรามีเรื่องที่ต้องหาคำตอบเยอะ
ก็จะเป็นบ้า เพราะความสงสัยที่ไม่จบสิ้น
คนอื่นก็เป็นแบบนั้น
ฉันถึงได้มีสภาพแบบนี้
แต่
แกไม่ควร
แกอยากเป็นประธานาธิบดี
แกคิดว่าโลกนี้จะเป็นยังไง ถ้าแกได้รู้ความจริง
แถมแกก็เป็นตัวโกง
มันอันตรายเกินไป
แกควรไปกับฉัน
ฉันพลาดในทุกเรื่อง
แต่ฉันจะกำจัดแกก่อนไป
ไม่นะ
อย่าฆ่าฉัน
มีใคร
(ผมขอโทษทุกคน)
อะไรเนี่ย
"ความจริงเบื้องหลัง การฆาตกรรมซนฮยอนซอก"
ผมก็ได้เหมือนกัน
ฮัลโหล
ยอนจูไปหาคังชอลหรือเปล่า
ครับ
พวกเขาอยู่ไหนบอกที
ผมอยากเห็น
ลูกสาวผมเป็นครั้งสุดท้าย
เราไป
ด้วยกันไม่ได้
ถ้าเป็นตอนจบแบบมีความสุขของคุณ
มันจะเป็นตอนจบแบบไม่มีความสุขของผม
ฉันมาแล้ว
พ่อรักหนูนะ
ลูกสาวของพ่อ
ลาก่อน
"ดับเบิลยู" จบลง
ไม่ใช่ตอนที่คังชอลตาย แต่เป็นตอนที่ตัวโกงตาย
คนอ่านไม่ได้เห็นตอนจบของตัวโกง
ฆาตกรช่วยให้คังชอลมีความสุข ซึ่ง ย้อนแย้งกับเหตุผลของการมีชีวิตอยู่
และเพราะความย้อนแย้งนั้น ทำให้ช่วงสุดท้ายของเขาถูกตัดออก
นั่นเขาใช่ไหม
คังชอล
- ท่านประธาน - คังชอล
ไม่มีใครรู้
ว่าคังชอลไม่ได้ตาย
เพียงแค่การ์ตูนมันจบก่อน ที่จะมีคนมาช่วยเขา
คังชอล
นายเป็นไงบ้าง
คิดว่านายตายซะแล้ว
โอยอนจู
เธอไม่อยู่ที่นี่
ฉันเจอแค่รถของเธอ
ตอนนั้นคังชอลถึงได้รู้
ว่าบทตัวเอกของเขาจบลงแล้ว
ฉันยังไม่ได้ดูเลย เพิ่งมาถึงโซล
เดี๋ยวจะรีบดูให้ตอนนี้เลย
โอเค
วิดีโอของส.ส.ฮัน จับตัว และทรมานคังชอล
บันทึกการโทรระหว่างเขากับฮันซังฮุน ฆาตกรที่เสียชีวิตไปแล้ว
และบันทึกการโทรของเขา
ที่สั่งมาเฟียไปฆ่าคังชอล ถูกเผยแพร่ไปทั่วอินเทอร์เน็ต
ตำรวจแจ้งว่ากำลังสืบหาที่มา
หลังจากข่าวส.ส.ฮัน ฆ่าตัวตาย ลงหนังสือพิมพ์
ฮันชอลโฮตายเหรอ
นี่ ยุนโซฮี
เป็นไงบ้าง ได้ยินว่าถูกยิง
ก็เกือบตาย แต่พอดีขึ้น พวกเขาก็ส่งฉันมาที่นี่เลย
นายหลุดจากคดีฆาตกรรมแล้ว โทษก็คงเหลืออีกไม่นานหรอก
ขอโทษนะ
เรื่องอะไร
ที่ฉันสงสัยนายและไม่เคยโทรหา
ฉันก็คงสงสัยตัวเองเหมือนกัน ฉันทำเป็นแกล้งตายนี่
ที่เธอสงสัยฉันและไม่โทรหา
ทำให้ฉันดีใจนะ
หมายความว่าไง
เธอพิสูจน์ว่าเธอมีชีวิตของตัวเองได้
ฉันหาคุณโอซองมูไม่เจอ
ฉันติดต่อเขาไม่ได้หลังจากที่ เขาโทรมาบอกว่าจะไปหายอนจู
รถถูกทิ้งไว้ตรงนั้น
- หาเขาไม่เจอเหรอ - ไม่มีแม้ร่องรอย
ใช่ เขาทิ้งจดหมายไว้ให้นาย
ฉันจะส่งไปพร้อมหนังสือ
ถึงคังชอล
ฉันหวังว่านายจะปล่อยฉันไปอย่างสงบ
แต่ในที่สุดฉันต้องเป็นคนจากไปเอง
ฉันตายไปแล้ว
จิตใจของฉันป่วยอย่างรุนแรง
ฉันไม่รู้เลยว่า จะเป็นบ้าไปอีกเมื่อไหร่
ฉันจะจบชีวิตตัวเองวันนี้
นายจะได้ออกไปโลกความจริง
และฉันจะตายที่นี่
นายจะได้กลายเป็นมนุษย์
และฉันจะถูกทิ้ง ให้เป็นแค่ตัวละครในการ์ตูน
นายจะรอดจากฉากที่ฉันสร้างขึ้น
ส่วนฉันจะติดอยู่ในนั้น
แล้วตาย
ชีวิตมันตลกใช่ไหมล่ะ
ขอให้มีความสุข
และทำให้ยอนจูมีความสุขด้วยนะ
และ
ถ้าได้เจอยอนจู
บอกเธอว่าฉันยังไม่ตาย
เธอจะได้ไม่ต้องเศร้า
บอกเธอว่า
ฉันอยู่อย่างมีความสุขในโลกนี้
ในโลกการ์ตูนที่ฉันสร้างขึ้นเอง
คังชอลติดคุกอีกสองปี
เพื่อจบโลกของ "ดับเบิลยู" ให้ถูกต้อง
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
จะไปข้างนอกเหรอ
- หนูนัดเพื่อนไว้ - ลูกป่วยอยู่ น่าจะนอนพักนะ
พ่อแกเป็นอะไรไป นี่มันอาทิตย์กว่าแล้วนะ
หนูมั่นใจว่าพ่อจะกลับมา ถ้าเรารออีกสองสามวัน
พ่อคะ
ฮัลโหล
ใช่ค่ะ นี่มือถือของยอนจู
เธอลืมเอาไว้ที่บ้าน
บอกได้ไหมคะใครโทรมา
ตื่นแล้วเหรอ
รู้สึกยังไงบ้าง
ผมบอกให้แม่คุณกลับไป
คิดว่าเธอจะถามหลายเรื่อง
แต่เธอแทบไม่พูดอะไรเลย
ผมบอกเธอไม่ได้ว่าเป็นสามีคุณ
ก็เลยบอกว่าเป็นแฟนคุณแทน
อีกอย่างนะ
คุณเจอยอนจูที่ป้ายรถเมล์เหรอ
ครับ
ขอโทษนะแต่คุณทำงานอะไร
อ๋อ
ผมรีบ ก็เลยเอานามบัตรนี่ให้เธอไป
แต่เธอก็แทบไม่พูดอะไร
ผมติดคุกมาสองปี
แต่ที่นี่เพิ่งผ่านไปอาทิตย์เดียวเอง
ผมยังกังวลว่าเวลาจะเดินเร็วเท่ากัน
ผมกลัวว่าคุณจะตายเพราะความเศร้า ตลอดสองปีที่ผ่านมา
ผมโล่งอกมากเลย
แล้วพ่อฉันล่ะ
รู้ไหม
ผมแก่กว่าคุณสามปีแล้วนะ
คุณต้องยอมรับและเคารพผม
ผมผ่านสามปีที่ลำบากมาก
รู้ไหมน้องสาว
ให้ตายเถอะ
นี่มัน
จบแล้วจริงๆ เหรอ
ใช่แล้ว
มันจบแล้ว
จริงๆ ใช่ไหม
มันจบแล้วจริงๆ
เรื่องราวของคังชอลในการ์ตูน จบแบบมีความสุข
แต่ตอนจบในเรื่องราว ของคังชอลและยอนจู
ยังไม่ชัดเจน
เพียงแต่ว่า
ทั้งคู่จะไม่ต้องตกอยู่ในอันตราย เหมือนในการ์ตูนแล้ว
แม้ว่ามันจะน่าเบื่อและธรรมดา ก็หวังว่าเรื่องราวของพวกเขา
จะดำเนินต่อไปอีก 50 ปี
เหมือนกับคู่รักธรรมดาทั่วไป
คำบรรยายโดย: รัตนชัย เหลืองวงศ์งาม