"ดับเบิลยู" เป็นการ์ตูนชุด ยอดนิยมในเกาหลี
ตัวเอกคังชอล...
คุณใส่สวยดี
พบกับโอยอนจู หญิงสาวจากโลกความเป็นจริง
และฝันถึงชีวิตใหม่ ที่มีความสุขร่วมกัน
ฆาตกรที่ฆ่าครอบครัวของคังชอล เมื่อสิบปีก่อนปรากฏตัวขึ้น
ฉันจะฝังกระสุนใส่หัวเธอ
เขาขู่คังชอลด้วยการบอกว่าจะฆ่ายอนจู
เมื่อจุดประสงค์ของตัวละคร ใน "ดับเบิลยู" หายไป
ตัวละครเองก็เริ่มหายไปด้วย
คังชอลจึงร่วมมือกับ ซองมูผู้วาดการ์ตูน
เพื่อปกป้องโอยอนจู และโลกของ "ดับเบิลยู"
พวกเขาวางแผนจะจับฆาตกรที่ฆ่า ครอบครัวของคังชอลเมื่อสิบปีก่อน
แต่ก่อนที่พวกเขาจะทำสำเร็จ
ฆาตกรปรากฏตัวพร้อมใบหน้าของซองมู
และทำให้แผนของคังชอลพังไม่เป็นท่า
เขาฆ่าซนฮยอนซอก ผู้ที่เปรียบเสมือนพ่อของคังชอล
แล้วจัดฉากให้คังชอลเป็นฆาตกร
จอดเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันขับเอง
คังชอลถูกยิงระหว่างหลบหนี และสู้เพื่อเอาชีวิตรอด
เขาถูกช่วยไว้โดยยอนจูที่กลับไป โลกแห่งความจริงเพื่อช่วยเขา
ไปร้านของชำ
เค้ก
ขอกัดคำสิ
ไปซื้อของ
ชุดนี้เป็นไง ห้าพันวอนเอง
ถูกดีนะ
ตอนนี้เราทำสี่ข้อแล้วใช่ไหม
อีกสองข้อก็ส่งการบ้านวันนี้ครบ
ชอบใส่เบคอนเยอะๆ ไหม
- เมื่อกี้คุณว่าไงนะ - อะไรเหรอ
คุณพูดอะไรเรื่องการบ้าน
การบ้านทำเรื่องโรแมนติก วันละสิบข้อน่ะ
คุณบอกว่าสามีคุณหายไป หลังจากทำได้แค่สี่ข้อ
ผมอยากทำมันแทนสามีคุณ
เพราะคุณช่วยชีวิตผมไว้
คุณบอกว่าสามีคุณเหมือนผม
คุณก็เลยตามผมมา
ไม่ใช่เหรอ
คุณรู้ได้ยังไง
ฉันไม่เคยพูดถึงเรื่องการบ้านเลย
ผมอ่านมันน่ะ
จากที่ไหนคะ
(ดับเบิลยู)
นี่ไง
คุณรู้จักการ์ตูนนี่ใช่ไหม
หน้าคุณฟ้องว่ารู้จักมันดี
ผมอ่านจากในนี้
สามีคุณหายไปหลังจาก ทำเรื่องโรแมนติกได้สี่ข้อ
เขาใจร้ายมากเลย
เขาทำแบบนั้นกับผู้หญิง ที่แต่งงานด้วยได้ไง
คุณไม่มาสักที ผมเองก็ไม่มีอะไรทำ
ผมเลยอ่านมันซ้ำไปซ้ำมา
เรื่องราวมันสนุกและน่าสนใจดี
ผมรู้สึกสงสารคังชอล แต่เขาก็ดูงี่เง่า
เหมือนผมเลย
เพราะงั้นผมเลยไม่ยอมมอบตัว
ผมจะได้รอเจอคุณ
ผมอยากถามคุณว่าจะเกิดอะไรต่อไป
ผมยังติดคุกไม่ได้ถ้าไม่รู้คำตอบ
คุณอ่านเล่มต่อจากนี้หรือยัง
ต่อจากนี้
จะเกิดอะไรขึ้นกับคังชอลและโอยอนจู
ว่าไง
คังชอลจะลืมยอนจูตลอดไปไหม
ตอบผมมาสิ
สามีคุณที่อยู่ๆ ก็หายตัวไป...
คือผมใช่ไหม
ตอบยากมากเลยเหรอ
งั้นออกไปหาคำตอบด้วยกัน
นี่ห้องทำงานของพ่อคุณสินะ
ฉัน...
ไม่รู้ตัวว่าเอาหนังสือไปด้วย
ฉันไม่ได้คิดจะบอกคุณ
ฉันตั้งใจจะเก็บไว้เป็นความลับ
ฉันแค่
อยากให้มันจบแบบที่ คุณมีความสุขจริงๆ
พี่ซอกบอม รอเดี๋ยว
พี่ซอกบอม อย่าเพิ่งไป
ปล่อยผมนะ
ผมกลัวมาก
ผมกลัวคุณมากกว่าอีก คุณหัวเราะคนเดียว
ผมจะกลับไปที่โรงพยาบาล
ช่วยอยู่กับผมจนกว่า พี่ยอนจูจะกลับมานะ
แล้วเธอจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ
คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอไปไหน
พ่อของคุณอยู่ไหน
ทำไมคะ
ผมอยากเจอเขา
ไม่ต้องห่วง ผมไม่ยิงเขาหรอก
ผมคงโง่มากถ้าจะทำพลาดซ้ำสองครั้ง
เขาอยู่ไหนครับ
เขาไม่ได้เป็นคนวาด
เขาไม่ได้จัดฉากคุณหรอก
อย่าเข้าใจผิดนะ
ทำไมต้องล็อกประตูด้วย
เดี๋ยวคุณก็เห็น
คุณโอเหรอ
เขาคือโอซองมูเหรอ
ค่ะ
เกิดอะไรกับเขา
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
มันผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง ทั้งที่โลกของคุณผ่านไปเกินเดือน
ฉันเวียนหัว
ฉัน...
เถอะน่า หมอคัง พี่ครับ
แค่พักเดียวแหละ
ไม่นานหรอก อย่านะ
มีรามยอนอยู่ เดี๋ยวผมทำให้กินนะ
เลิกพูดถึงรามยอนเถอะ แล้วทำไมถึงจับผมอยู่ได้
เมื่อกี้ประตูนั่นล็อกอยู่ไม่ใช่เหรอ
อะไรน่ะ
คุณเป็น เขาเป็นใคร
คัง...
คังอะไร
ช่วยหน่อยได้ไหมครับ เธอเป็นลม
ยอนจู
เป็นอะไรไปครับ ไม่สบายเหรอ
ฉันแค่เพลีย
เพลียเหรอ
ฉันข้ามเวลาไปเป็นเดือน
คราวที่แล้วก็เป็นแบบนี้
แปลว่าที่คุณต้องทำคือพักผ่อนใช่ไหม
แค่นั้นน่าจะพอ
ค่อยยังชั่ว
คุณจะไปมยองเซใช่ไหม
ใช่ครับ
พยาบาลคิม เรากำลังไปนะ ช่วยจองห้องให้หน่อยได้ไหม
เราจะตรวจเบื้องต้นกับเอกซเรย์ช่องอก
คุณจะไปไหนคะ
อย่าไปนะ
ผมมีเรื่องต้องจัดการ เดี๋ยวผมจะรีบตามไปนะ
คุณจำได้ใช่ไหม
คุณจำฉัน
ได้ใช่ไหม
คุณจำทุกอย่างได้แล้วใช่ไหม
เปล่าหรอก
ผมแค่คิดเอาเอง
ว่าคังชอลในการ์ตูนจะรู้สึกยังไง
เพราะคุณไม่เปลี่ยนไปเลย ผมจึงมั่นใจว่าจะหาคำตอบได้
ว่าเสน่ห์แปลกๆ ของคุณคืออะไร
เดี๋ยวผมตามไป ฝากดูแลเธอด้วยนะครับ
นั่นคังชอลนี่
นั่นคังชอลแน่นอน ใช่เขาแน่นอน เขามาทำอะไรที่นี่
คังชอล ทำไมคังชอล...
ผม...
ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม
ครับ เชิญเลยครับ
คุณชื่ออะไรเหรอ
พัคซูบงครับ
โทษทีนะแต่ต้องขอยืมรองเท้าหน่อย
ผมลืมเอามาด้วย
ได้ครับ
ขอบคุณครับ
ขอโทษครับ
เราเคยเจอกันแล้วครั้งหนึ่ง
งั้นเหรอ
ที่สนามหน้าบ้าน
- ผมขอโทษ - ผมว่าขอโทษคงจะไม่พอ
ขอโทษครับ แต่ผมไม่รู้ ฉากที่ไม่ได้อยู่ในหนังสือ
นั่นสิ
คุณมีไขควงไหม
ไขควงเหรอ เอาแบบปากแบนหรือปากแฉก
หรือจะเอาสองแบบ
(พุ่ง)
ขอโทษนะครับ
นี่ครับ
ผมเอามาทั้งแบบปากแบนกับปากแฉก
เผื่อว่าจะต้องใช้
จะทำอะไรเหรอครับ
มันอันตรายน่ะครับ เราจะให้เรื่องเกิดซ้ำอีกไม่ได้
เขาจะออกมาไม่ได้ถ้าผมรื้อมันซะ
อ๋อ
ถ้าพี่รื้อมันจะประกอบมันใหม่ไม่ได้
แล้วถ้าเกิดต้องใช้มันล่ะ
อ๋อ พี่จบวิศวะคอมพิวเตอร์
- เกิดอะไรกับคุณโอซองมูเหรอ - คือ
ตอนผมไปซื้อของกินกลับมา
หน้าเขาก็หายไปอย่างที่เห็น
เขาวาดอย่างบ้าคลั่งตอนฆาตกรสั่งเขา
ให้วาดปืนกับบันทึกเสียง
มันไม่ได้วุ่นวายแค่ที่นั่น
ที่นี่ก็วุ่นวายสุดๆ เหมือนกัน
พี่ยอนจูอยู่ๆ ก็หายตัวไป
หลังจากหน้าของอาจารย์โอหายไป
ผมกลัวมากจนตัวสั่นเลย
จากนั้นพี่ก็โผล่มา
อีกอย่างนะ พี่คัง
ผมขอจับมือหน่อยได้ไหม
ผมเป็นแฟนคลับมานานแล้ว
ตอนนั้นผมคุยกับพี่ไม่ได้ เพราะสถานการณ์ไม่เอื้อ
เพราะงั้นผม...
พระเจ้า
ผมคือคนวาดเพนต์เฮาส์ กับสถานีออกอากาศ
ผมวาดพวกมันเองแหละ
ผมวาดฉากหลังมาสามปีแล้ว
งั้นเหรอ
มหัศจรรย์มากเลย
เอาเบียร์ไหม พี่ชอบดื่มนี่ ผมมีเบียร์ทุกแบบเลยนะ
น้ำเปล่าก็พอ
ผมจะไปเอาน้ำมาให้ ต้องเอาให้อยู่แล้ว
พระเจ้า เหลือเชื่อเลย
คังชอล โอ้โฮ ให้ตายสิ
ขนาดกลิ่นตัวยังหอมเลย
(เอกสารอ้างอิงปี 2015 เอกสารอ้างอิงปี 2014)
(ไม่นะ)
น้ำมาแล้วครับ
ขอบคุณมาก ผมจะอ่านเรื่อง ที่เกิดต่อจากเล่ม 34 ได้ที่ไหน
- เล่ม 34 เหรอครับ - ผมอยากอ่านเล่มต่อไป
จะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น
นี่ครับ
นี่คือจดหมายที่ผมส่งมาเหรอ
ครับ พี่ส่งมาให้อาจารย์โอ
(คังชอลอยู่ไหน)
(เอานี่ให้พ่อของคุณ)
ตอนนั้นอาจารย์โอกับผม
กำลังสร้างเรื่องราวเพื่อจับฆาตกร
แล้วก็เกิดเรื่องนั้นกับอาจารย์
พวกคุณคิดเรื่องไว้แบบไหน
นี่สตอรี่บอร์ดครับ
(ดับเบิลยู)
(แกยิงฉันไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้ว)
แกเป็นแค่ภาพลวงตา
แกไม่มีตัวตน เป็นแค่ตัวการ์ตูนที่ฉันสร้างขึ้น
แล้วแกมาที่นี่ทำไม
ทำตัวเหมือนมนุษย์ทำไม
แกเป็นแค่ตัวการ์ตูนเข้าใจไหม
เป็นแค่สิ่งที่ฉันสร้างขึ้น
คุณจะเป็นพระเจ้าได้ยังไง
ทำไมผมถึงคิดว่าคุณเป็นพระเจ้า
ทำไมผมต้องโกรธมาก
จนผมยิงคุณได้
คุณเองก็ไม่มีค่าเหมือนกัน
นั่นใคร
ทายสิ
ลองทายสิว่าฉันเป็นใคร
รู้สึกยังไงล่ะที่ต้องอยู่คนเดียว ในโลกที่ว่างเปล่า
แกชอบยิงคนอื่นให้ตาย
แต่ตอนนี้ไม่มีใครให้แกฆ่าแล้ว
แม้แต่จะยิงก็อาจทำไม่ได้ด้วย
แล้วแกจะรอดได้ยังไง
แกตามฉันออกมาแบบคราวก่อนไม่ได้
เพราะฉันทำลายทางออกไปแล้ว
ตายไปน่าจะดีกว่าไหม
นี่แกบอกให้ฉัน
- ไปตายเหรอ - อยู่คนเดียวจะมีประโยชน์อะไร
เวลาที่นั่นจะหยุดเดินตลอดไป
ทำไมฉันต้องตายด้วย
อีกนิดเดียวแกก็จะหายไปก่อน
แกไม่ใช่ตัวเอกอีกแล้ว แกคือฆาตกรหลบหนี
อีกไม่นานแกก็จะหายไป
พอตัวเอกหายไป
โลกก็จะหมุนอีกครั้ง
ที่ฉันต้องทำก็แค่รอให้แกหายไป
แล้วฉันจะตายทำไม
แม่คะ
ฉันฝันไปเหรอ
นี่ฉันฝันไปหรอกเหรอ
- ฮัลโหล - ตื่นแล้วเหรอ
เป็นไงบ้าง
ฮัลโหล ได้ยินผมไหม
ได้ยินค่ะ
ผมถามว่าเป็นไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง
คิดว่าดีขึ้นแล้ว แต่...
คุณอยู่ไหน
ผมอยู่แถวบ้านพ่อคุณ
คุณอยู่ที่นี่เหรอ
คุณโทรหาฉันจากที่นี่จริงเหรอ
ผมจะโทรหาคุณจากในโลกการ์ตูนได้ไง
ผมซื้อมือถือด้วยชื่อของพัคซูบง
บันทึกเบอร์ไว้ด้วย นี่เบอร์ผม
คุณจะนอนต่อหรือเปล่า
ถ้าคุณสบายดีแล้วเราไปเดตกันเถอะ
เดตเหรอ
ตอนคุณหลับไปสองวัน ผมปรับตัวกับโลกนี้แล้ว
ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมทำทุกอย่าง
ยกเว้นปัญหาครอบครัวของผม
อะไรนะ
มันบอกว่าผมเป็นสามีของคุณ
และผมคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่ผมแค่อ่านจากในการ์ตูนเอาน่ะ
ผมเลยไม่รู้สึกจริงอะไรมากมาย
ผมก็เลยรอให้คุณตื่นอยู่
ไปเดตกันเถอะ
คุณรู้จักผมดีมาก แต่ผมไม่ค่อยรู้จักคุณเลย
ให้เวลาผมตามให้ทันหน่อยนะ
คุณไม่อยากไปเหรอ
ฉันต้องไปดูพ่อ แถมเพิ่งฟื้นด้วย
เรื่องพ่อไว้คุยตอนเจอกันนะ ผมมีเรื่องจะบอกคุณด้วย
คุณจะไปเดตกับผมใช่ไหม
เตรียมตัวได้เลย ผมจะโทรหาตอนใกล้ถึงนะ
- ฮัลโหล - ฉันแค่...
ฉันแค่อยากรู้ว่าใช่เบอร์คุณจริงๆ
ก็จริงน่ะสิ
ว่าแต่คุณเอาเงินที่ไหนไปซื้อมือถือ
อ๋อ ผมเอามาจากพัคซูบง
คุณคืนให้หน่อยได้ไหม ผมยืมมาเยอะมากเลย
คิดว่าฉันเป็นธนาคารหรือไง
สามีภรรยาไม่ใช้กระเป๋าเดียวกันเหรอ
ใจร้ายจังเลย
ขนาดตอนผมไม่มีเงิน ผมยังซื้อชุดกับไอศกรีมให้คุณเลยนะ
ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย แค่ถามเฉยๆ
- ว่าไง - คุณจะมาตอนไหนนะ
สักสามสิบนาทีพอไหม
ไม่พอค่ะ ขอหนึ่งชั่วโมง
ได้ครับ
ครับ เขายืมเงินผม
- ล้านวอน - ล้านวอนเหรอ
- เยอะเลยนะ - ก็นะ
เขาต้องซื้อรองเท้า เสื้อผ้า แล้วก็มือถือ
เขาต้องใช้เงินไปเดตกับพี่ด้วย
เดี๋ยวคืนให้นะ
ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวเขาก็คืนผมเองแหละ
พี่รับผิดชอบการใช้จ่ายของคนรวย ขนาดนั้นไม่ไหวหรอก
รู้น่า ฉันถังแตกแน่
ว่าแต่จะเป็นยังไงต่อไปเหรอ
เขาจะอยู่ที่นี่ต่อเหรอ
เป็นไปได้ไหม แล้วผมจะได้เงินคืนไหม
แบบว่าตอนนี้มันก็สงบดี
ผมสงสัยว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปไหม
ตอนอยู่ที่นั่นฉันก็ปกติดีนะ
มันไม่เหมือนกันเหรอ
ว่าแต่พี่ พี่รู้ไหม
มือเขามันมีอะไรแปลกๆ
ไม่มีแล้วเหรอครับ
อีกเท่าไรครับ
ยิ่งมากยิ่งดี ผมต้องซื้อหลายอย่าง
มีแค่นี้เหรอครับ
ยังมีอีกในธนาคารครับ
เอ๊ะ มือคุณ...
อะไรน่ะ มือ...
เป็นเพราะตัวเอกทำตัวไม่เหมือนตัวเอก
อย่าบอกยอนจูนะ
พี่จำตอนที่ยุนโซฮีจะหายไปได้ไหม
มือของเธอก็โปร่งแสง
อ้าว เขาห้ามผมบอกพี่นี่นา
แต่ดันบอกไปแล้ว
อย่าบอกเขานะว่าผมบอก เขาห้ามผมไว้แล้ว
ไว้ค่อยคุยนะ มีคนมากดกริ่งน่ะ
เวรกรรม ไม่ได้เงินคืนแน่เลย
แม่เหรอคะ
คุณโอยอนจู
- เข้าไปได้ไหม - แต่...
คุณมาที่นี่ได้ยังไง
คุณบอกจะโทรมาตอนใกล้ถึงไง
ผมอยากเห็นว่าคุณอยู่ยังไง
คะ
ได้ยินจากพัคซูบงว่าแม่ของคุณไปทำงาน
ผมเข้าไปนะ
หนังสือไม่ค่อยมีข้อมูลเลย
ผมเองก็มีสิทธิ์จะรู้เรื่องคุณใช่ไหม
คงงั้น
คุณอยู่ที่นี่เหรอ
ค่ะ
ฉันอยู่ที่นี่ มันเทียบกับเพนต์เฮาส์ไม่ได้หรอก
มันสวยแล้วก็ดูอบอุ่นดี
เหมือนกับบ้านหลังเก่าผมเลย
อยู่ดีๆ คุณก็โผล่มา ฉันยังไม่พร้อมเลย
ไปแต่งตัวเถอะ ผมจะรอนะ
มีเครื่องดื่มในตู้เย็น หยิบได้เลยนะ
ครับ
เดี๋ยวนะ
คุณถอดเสื้อคลุมออกได้ไหม
ว่าไงนะ
เปล่าหรอก
คุณเศร้าที่ผมจำไม่ได้
ส่วนผมก็หงุดหงิดด้วย
งั้นเราก็ควรทำทุกอย่าง ที่เคยทำในหนังสือนี่ไม่ใช่เหรอ
เราควรเห็นอีกฝ่ายแก้ผ้า แล้วก็จูบกันห้าครั้งนะวันนี้
มีช่องว่างระหว่างเรามากไป
ผมเลยอยากรู้
ผมอยากรู้สึกแบบที่ คังชอลในการ์ตูนรู้สึก
คุณล้อเล่นใช่ไหม
ผมพูดจริงๆ นะ
ให้ตาย...
ไม่ต้องรีบนะ ผมรอได้
("ผมทำได้สี่เรื่องแล้วใช่ไหม" "นี่ไม่ใช่เวลาส่งการบ้านนะ")
ทำอะไรอยู่เหรอ
ขอบคุณนะ
เรื่องอะไรคะ
ที่ไม่ลืมและคิดถึงผม
เราไม่เคยถ่ายรูปเลย...
ไปถ่ายรูปกันเถอะ ฉันเสียดายเรื่องนั้นมาก
ไปสิ
นั่นแม่คุณเหรอ สวยจัง
ค่ะ
สามีคุณไม่เคยเข้าห้องคุณเลยสินะ
คะ
ถ้าเขารู้ว่าคุณไม่เป็นระเบียบ
เขาอาจคิดเรื่องแต่งงานใหม่ก็ได้
เขาบ้าความเป็นระเบียบมาก
เห็นแบบนี้อาจช็อกตายได้
ความผิดคุณนั่นแหละ
ฉันแทบเป็นบ้าเพราะนึกว่าคุณจะตาย
จะเอาเวลาที่ไหนไปทำความสะอาดห้องล่ะ
แล้วที่จริงฉันก็เรียบร้อยมาก
ผมเห็นหมดแล้ว เดี๋ยวไปรอข้างนอกนะ
ตามไปตอนคุณพร้อมแล้วกัน
เราจะไปไหนกันดี
คุณอยากกินอะไรเหรอ
คุณจะเลี้ยงเหรอ
คุณไม่รู้จักร้านอาหาร
แถมไม่มีเงินหรือเพื่อนเลย
ฉันก็เลยต้องเลี้ยง
ผมจะบอกให้ว่า คิดยังไงกับเรื่องที่อ่าน
คังชอลกับยอนจูแต่งงานกันเร็วเกินไป
แม้ว่าพวกเขาจะมีความจำเป็น...
เพราะงั้นเราไปเดต
ให้เหมือนคู่อื่นกันเถอะ
ตลกดีที่เราไปเดตตอนแต่งงานกันแล้ว
แต่ก็อย่าเร่งรัดเรื่องโรแมนติก ที่คุณชอบให้เป็นการบ้านเลย
ปล่อยมันเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ
คุณคิดว่าไง
ฉันชอบแบบนั้น
เราจะไปไหนกันดี คุณเลือกเลย
เราอาจมาช้าไป มีแค่เราสองคนเอง
จริงสิ
ผมจะได้จูบห้าครั้งตอนไหน
คะ
ตอนนี้เลยเป็นไง ไม่มีใครอยู่ด้วย
พอได้แล้วน่า
ผมพูดจริงนะ
ผมล้อเล่นเรื่องที่ให้คุณแก้ผ้า แต่ตอนนี้ผมจริงจัง
คุณไม่อยากทำเหรอ หรือว่าคุณอึดอัด
- งั้นเอาไว้ก่อนก็ได้ - เปล่า
ทำไมฉันต้องอึดอัดด้วย
งั้นผมจูบคุณได้ไหม
ได้ค่ะ
คุณจะ...
รู้สึกแบบนี้เองสินะ
รู้แล้ว
- เข้าใจแล้ว - เข้าใจว่าอะไร
มันรู้สึกยังไง
โนคอมเมนต์
โนคอมเมนต์เหรอ
อร่อยดีนะ ไม่แปลกใจเลยทำไมคุณเลือกที่นี่
โกรธเหรอ ทำไมไม่พูดล่ะ
มือคุณ...
เราจะทำยังไดี
ฉันรู้ก่อนหน้านี้แล้ว ว่าคุณปิดบังฉันอยู่
ผมตั้งใจจะบอกคุณหลังกินเสร็จ
ฉันกิน...
ไม่ลง
มันเป็นแบบนี้จะเดือนแล้ว
ตั้งแต่คุณซนตายไป
- แล้วเราจะทำยังไดี - เราจะแก้ไขมัน
แล้วเราจะแก้ไขยังไงล่ะ
ตั้งแต่ตอนนั้น ผมก็ได้คุยกับพ่อคุณบ่อยๆ
คุณคุยกับพ่อฉันเหรอ
ผมไม่รู้ว่าคนไหนคือโอซองมูตัวจริง ผมเลยคุยทั้งสองคน
ผมเลยรู้ว่าทำไมแผนของเราถึงพัง
ไม่นะ
อย่าฆ่าฉันเลย
อย่าฆ่าฉันนะ
แกเป็นใคร
ฉันคือคนที่ต้องฆ่าคังชอล
ทำไมแกถึงจะฆ่าเขา
ทำไมแกโดนแทงแล้วไม่ตาย
แกเป็นตัวอะไร
แกเป็นใคร
อย่าทำเหมือนเก่งนักเลย
แกไม่ใช่คนแรกที่รู้ ฉันรู้ก่อนแกมานานมากแล้ว
ตอนนั้นโอซองมูสัญญากับฉัน
ว่าเขาจะให้หน้าตากับฉัน
อีกอย่าง
ขอร้อง...
แกจะได้เป็นตัวเอก ฉันจะทำให้แกเป็นตัวเอก
มันไม่ยากเลย
ฉันทำได้จริงๆ นะ ขอร้องล่ะ...
เขาบอกฉันว่าฉันจะได้เป็นตัวเอก ถ้ากำจัดแกได้
เขาสัญญากับฉัน
แต่กลับหักหลังฉัน ตอนที่เขากลับไปแล้ว
ไอ้สารเลวนั่น
ฉันเลยกลืนกินเขา...
ที่เขาผิดสัญญา
แล้วมัน...
มีบางอย่างที่พ่อคุณไม่ได้บอกผม
วันนั้นเขาเจอกับฆาตกรแล้ว
และพวกเขาได้สัญญากันไว้
มันเลยไม่ได้ผล ตอนเราทำให้มันเป็นความฝัน
เขารู้ตัวตนของตัวเอง มีแค่ความทรงจำผมเท่านั้นที่ลบไป
ผมพลาดเอง
ผมเลือกเวลาที่ถูกเปลี่ยน ให้เป็นความฝันพลาด
เรื่องก็เลยวุ่นวาย
แล้ว...
ผมคิดดูแล้ว
สัญญากับผมเรื่องหนึ่งสิ
อะไรคะ
ตอนคุณไปที่ห้องทำงาน
วาดอะไรให้ผมหน่อย
หมายความว่าไง อะไรอีกล่ะทีนี้
อยากให้ฉันวาดมันเป็นความฝันอีกเหรอ
แล้วคุณจะได้หายไปจากที่นี่
มันง่ายกับคุณ เพราะคุณก็แค่ลืมฉันแล้วอยู่ต่อไป
แต่ฉันต้องอยู่ที่นี่ลำพัง และคิดถึงคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถ้าคุณจะขอให้ฉันทำเรื่องนี้
คุณจะขอฉันออกเดตทำไม
คุณจะจูบฉันทำไม
- ผมไม่ได้พูดเรื่องความฝันเลยนะ - นั่นแหละที่คุณจะพูด
คุณอยากกลับไปก่อนที่ฆาตกรจะมีตัวตน
ทุกคนจะได้ปลอดภัย
นั่นคือสิ่งที่ตัวการ์ตูนคังชอลพูด
แต่ไม่ใช่แผนของผม
เราผูกพันกันอย่างไม่มีทางเลือก
ตอนนี้เรามีเวลาที่จะคิด
ผมเองก็ไม่อยากกลับไป ใช้ชีวิตแบบเดิมอีก
และไม่อยากจากคุณไปแบบไร้ความทรงจำ
งั้นอะไรล่ะ
คุณอยากให้ฉันวาดอะไร
วาดนี่ให้ผม
มันคืออะไร
ผมคิดว่าฆาตกรต้องตาย เพื่อเอาพ่อคุณกลับมา
และเพราะผมไม่ใช่ตัวเอกอีกแล้ว
ผมอาจหายตัวไปเมื่อไหร่ก็ได้
มีทางออกแค่ทางเดียว
จบเรื่องที่พ่อคุณกับผม วางแผนไว้ตั้งแต่แรก
ฮัลโหล
ฉันเอง
ลูกของนายเป็นไงบ้าง
ผมต้องจับฆาตกร และทำให้ฮันชอลโฮฆ่าเขา
นั่นคือวิธีที่ดีที่สุด เราต้องทำให้มันเกิดขึ้น
มันเป็นทางเดียวที่พ่อคุณกับผมจะรอด
แต่ว่า
ผมอยากจะเปลี่ยนตอนจบ ที่พ่อคุณเขียนไว้
ในตอนจบ
คังชอลและโอยอนจูจะแต่งงาน และมีความสุขกันตลอดไป
นั่นคือการจบอย่างมีความสุข ที่สมเหตุสมผลที่สุดของ "ดับเบิลยู"
คุณเห็นด้วยไหม
ผมไม่สนถ้าคนอ่านจะไม่พอใจ
ผมรู้ตอนได้เห็นพ่อของคุณ
โอซองมูไม่ใช่พระเจ้า
เรื่องนี้เกิดขึ้น เพราะเขาคิดว่าตัวเองเป็น
มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขา ที่จะสร้างทุกอย่างในโลกนั้น
นักเขียนจะสร้าง ตัวละครเป็นพันล้านได้ยังไง
มันไม่เข้าท่าเลย
สิ่งที่เขาควบคุมได้คือไม่กี่ตัว ที่เขาเป็นคนออกแบบ
นั่นคือข้อสรุปที่ผมคิดออก
การ์ตูนเป็นแค่ทางเชื่อมของสองโลก
โลกนี้กับโลกนั้นไม่เกี่ยวข้องกันเลย
เป็นสองโลกที่แตกต่าง
- ฆาตกรอยู่ที่ไหน - อะไรนะ
มันต้องมีสถานที่ มีอะไรที่ใช้อ้างอิงไหม
มีรูปของอพาร์ตเมนต์ที่ผมใช้
มันอยู่ที่ไหน
ที่อยู่ของฆาตกรมีในการ์ตูนไหม
ไม่มีครับ เพราะเรื่องมันเกิด ก่อนที่ผมจะวาดอะไร
ตำรวจเลยหามันไม่เจอนี่เอง
นี่คือรูปของอพาร์ตเมนต์ที่ผมใช้
(อพาร์ตเมนต์ซองฮาในมุนกเย เขตโทบง กรุงโซล)
สิ่งที่โลกสองใบนี้เชื่อมกัน คือทุกอย่างในการ์ตูน
รวมทั้งผมและตัวละครอีกสองสามตัว
สถานที่ต่างๆ และสิ่งของในฉาก
แรกเริ่มทั้งสองโลกเชื่อมต่อกัน ผ่านแท็บเล็ตของโอซองมู
ผมเลยออกมาผ่านแท็บเล็ตได้
แต่กลับมีตัวแปรหลังจากนั้น
- เกิดอะไรขึ้น - ตัวละครเกิดรู้ตัว
โอยอนจูเหรอ
ขึ้นอยู่กับว่า ตัวละครตัวไหนที่รู้ตัว
คนในโลกจริงก็จะถูกดึงไป
แล้วถูกส่งกลับมาพอจบตอน
ตัวแปรเกิดอย่างต่อเนื่อง
และเพราะแบบนั้นคุณเลยถูกใช้ต่อมา
คุณถูกใช้มาพอแล้ว
ถึงเวลาใช้ตัวแปรให้เราได้เปรียบ
ลูกอยากกินอะไร
- แฮมเบอร์เกอร์ - แฮมเบอร์เกอร์เหรอ
งั้นไปซื้อแฮมเบอร์เกอร์กัน
ผมเลือกห้อง 815 แบบไม่มีเหตุผล
สิบนาทีก็น่าจะพอ
หลังจากสิบนาที เปิดได้เลย
ตอนนี้ผมอยู่ในโลกความจริง
ขณะเดียวกันผมก็เป็นตัวละคร
ถ้าตัวละครเรียกคนจากโลกความจริงได้
สมมติฐานแรกของผมคือ...
ผมก็สามารถพาตัวเอง กลับโลกการ์ตูนได้เหมือนกัน
จากนี้ไป ผมจะเข้าไปเอง
ที่นี่
คือโลกในการ์ตูน
สวัสดีครับ มีเรื่องฉุกเฉินอะไรครับ
ผมมีข่าวเกี่ยวกับฆาตกร
ว่ามาเลยครับ คุณพูดถึงคดีไหนอยู่ครับ
ผมจับคนที่ยิงสถานีดับเบิลยูได้
มาจับเขาหน่อยครับ
ครับ รอสักครู่นะครับ
ที่อยู่คือห้อง 815 ตึกสอง อพาร์ตเมนต์ซองฮา 216-13 มุนกเย
เขตโทบง กรุงโซล
ชื่อเขาคือฮันซังฮุน
เราจะรีบไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้
ช่วยบอกได้ไหมครับว่าคุณเป็นใคร
ผมเป็นแค่พลเมืองครับ
ฮัลโหล
ท่านครับ ผมได้ข่าวสำคัญมาก
แกกับฉันใครจะตายก่อนกันแน่
ฉันว่าน่าจะแกนะ
เพราะฉันจับฆาตกรได้ อีกนานหน่อยกว่าฉันจะหายไป
ฉันทำภารกิจของตัวเอก สำเร็จหนึ่งอย่าง
ไอ้สารเลว
ไปนอนเน่าในโรงพักก่อนแล้วกันนะ
ขอไปคิดก่อนว่าจะฆ่าแกยังไงดี
นี่มัน...
พอคุณไปจากที่นี่ ไปที่ห้องทำงานแล้ววาดมัน
ผมประกอบแท็บเล็ตใหม่แล้ว
ไม่ได้นะ คุณก็รู้ดี
ถ้าเปิดมัน ฆาตกรจะ...
ผมถึงต้องไปจับฆาตกรก่อน เขาจะได้ไปไหนไม่ได้
ผมจะหยุดเขาไม่ให้
ได้แท็บเล็ตไปครอง
ก่อนอื่นวาดรถให้ผมใช้หนี
ดูหน้าเขาซิ
เหมือนจะใช่ครับ
เราจับมือปืนได้แล้ว
ส่งกำลังเสริมมาที
เอาล่ะ พอได้แล้ว หยุดสัมภาษณ์แค่นี้ก่อน
ผมเริ่มเหนื่อยแล้ว
มือปืนถูกจับแล้วครับท่าน
รอเดี๋ยวนะ
หมายความว่าไง ที่ไหน
เขาถูกจับที่อพาร์ตเมนต์ในโทบง
- ได้ยังไง - มีคนแจ้งกับตำรวจ
พูดเรื่องอะไร ใครแจ้ง
- อะไรนะ - อาจเป็นประธานคังก็ได้นะ
คนที่โทรไปแจ้งตำรวจน่ะ
ตำรวจบอกว่าเสียงคล้ายเขามาก
หรือเขาจะยังไม่ตาย
ฉันว่าเขายังไม่ตาย
ต้องเป็นประธานคังแน่ๆ
ก็ไม่แน่ อย่าเพิ่งด่วนสรุป สืบกันก่อนเถอะ
อือ
ไม่มีทาง
เป็นไปไม่ได้ เขาต้องอยู่ที่นั่นสิ
ประมาณสี่ทุ่มครึ่งวันนี้
ผู้ต้องสงสัยที่กราดยิงคนตายสิบศพ ที่สถานีดับเบิลยู
ถูกจับที่บ้านของเขา
ยังไม่ทราบตัวตนของคนร้าย
พลเมืองผู้กล้าหาญแจ้งเบาะแสกับตำรวจ
ชายนิรนามรายนี้ เข้าไปที่บ้านของผู้ต้องสงสัย
และหลังจากสู้กัน เขาก็โทรแจ้ง...
อย่างที่สองที่คุณต้องวาดคือ...
ศพของผมที่เน่าแล้ว
ประธานคัง นายอยู่ไหน
- หมายความว่าไง - นายเห็นข่าวไหม
โซฮีคิดว่านายเป็นคนจับฆาตกร
ใช่ ผมจับเขาเอง
อะไรนะ นายทำเหรอ
- ทำได้ยังไง - พี่ ฟังให้ดีนะ
ไปที่บ้านที่ผมอยู่เมื่อ 15 วันก่อน
พี่จะเจอศพผม
หา พูดอะไรของนาย
แจ้งตำรวจแล้วบอกให้ทุกคนรู้
ดีเอ็นเอที่ศพจะตรงกับของผม
พี่ ผมตายแล้ว
ผมถูกจัดฉาก ถูกยิง และตายอย่างไม่ยุติธรรม
แต่ผมยังอยู่ พี่ไม่ต้องห่วง
ผมคิดว่าพี่ควรรู้ไว้
- นี่ - มันจะดีกว่า
ถ้าโซฮีคิดว่าผมตายไปแล้ว
เพื่อความปลอดภัยของเธอ
แล้วผมจะโทรหา
ถ้างั้น
แล้วยุนโซฮีล่ะ
ถ้าเราจบแบบมีความสุข
เธอก็จะหายไปอีก
- ผมจะสร้างตัวแปรให้เธอ - ตัวแปรเหรอ
ผมรับไม่ได้กับความจริงที่ว่า เราอยู่ด้วยเหตุผลเพียงข้อเดียว
เมื่อมีตัวแปร ทิศทางชีวิต ของคนเราจะเปลี่ยนไป
อย่างที่ผมได้เจอกับคุณ
ถ้าชะตาเธอถูกกำหนด เพราะว่าเธอเป็นเพียงตัวละคร
เราจะปลดปล่อยเธอ
พี่โดยุน ฉันกำลังไปสถานีตำรวจ
ฉันได้ยินเสียงแล้วและคิดว่าใช่เขา
ฉันก็เลย...
อะไรนะ
เขาตายแล้วเหรอ
ผมจะกำจัด
สิ่งที่ยึดเหนี่ยวโซฮี
ในวันที่ 23 นี้
ศพที่ถูกพบในยางพยอง คยองกี
ถูกตำรวจระบุว่าเป็นคังชอล
วันที่ 22 เดือนก่อน
คังชอลหลบหนีข้อหาฆาตกรรม หัวหน้าสถานีดับเบิลยูบีเอ็น
หลังจากหลบหนีได้ 33 วัน เขาถูกพบว่าเสียชีวิต
คังชอลถูกตำรวจยิงขณะหลบหนี...
แล้วคุณจะกลับมาได้ยังไง
พอคุณไปแล้วมันก็จบ
คุณกลับมาอีกไม่ได้
ผมคิดว่าทำได้
มันจะเป็นไปได้เฉพาะตอนคุณรู้ตัว
นั่นแปลว่าคุณต้องกลับมา หลังจากเสียความทรงจำไป
- แล้วความฝัน... - ผมไม่อยากฝันอีกแล้ว
แล้วคุณมีแผนยังไง
ผมว่าผมทำได้ รอผมที่นี่แล้วกัน
คราวก่อนคุณก็พูดแบบนี้
คุณบอกว่าจะรอจนการผ่าตัดเสร็จ
แต่คุณก็หายไป
นั่นคือคังชอลในการ์ตูน
ยังมีอีกอย่างที่ผมอยากให้คุณวาด
ที่นี่มันแพงมากจนผมซื้อไม่ไหว
วาดแหวนที่ผมทำหายไปให้ที
สมมติฐานข้อที่สองคือ
ผมถูกเรียกมาจากโลกความจริง
ดังนั้นเมื่อภารกิจในแต่ละตอนสำเร็จ
ผมจะ
กลับไปได้
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
(คังชอล)
ฮัลโหล
ผมกลับมาแล้ว
คุณอยู่ไหน
ผมกำลังไปหาคุณ
พร้อมจะออกเดตให้จบหรือยัง
วันนี้มาจูบกันให้ครบห้าครั้งเถอะ
อะไรนะ
ผมทนแพ้ไม่ได้
ผมไม่ยอมให้สามีเก่าคุณชนะผมหรอกนะ
เป็นการแข่งขันที่แปลกมาก
คุณกำลังแข่งกับใครอยู่เหรอ
เดี๋ยวคุณก็รู้เองว่าผมดีกว่าเยอะ
โอยอนจูอีกแล้ว ตัวละครที่ฉันเบื่อ
โผล่มาอีกแล้ว
"ดับเบิลยู" ไม่ได้สุดยอดอีกต่อไป มันเป็นแค่ขยะ
ความหวังทำให้ฉันฝันอีกครั้ง
พอคังชอลกลับมาหาฉัน
"ดับเบิลยู" ก็จบแบบมีความสุข
มีข่าวว่าฮันซังฮุนเขาแหกคุก
แกเป็นครอบครัวของคังชอล ฉันอยู่ก็เพื่อจะกำจัดแก
ใครบอกให้แกมาเป็นนางเอกล่ะ
แกคิดว่าจะลงเอยแบบมีความสุขงั้นเหรอ
เกิดอะไรกับผู้หญิงที่อยู่ที่นี่ครับ
บทสรุปที่แท้จริงของ "ดับเบิลยู" เริ่มขึ้นแล้ว
คำบรรยายโดย: รัตนชัย เหลืองวงศ์งาม