คังชอลคือมหาเศรษฐี ที่มีทรัพย์สินถึงแปดแสนล้านวอน
ผมจะทำรายการแก้ปัญหาอาชญากรรม และตามล่าตัวฆาตกร
เขาก่อตั้งสถานีโทรทัศน์ดับเบิลยู
เพื่อตามหาฆาตกรที่สังหาร ครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน
เขาถูกทำร้าย
- และบาดเจ็บสาหัส - คังชอลถูกจับกุม...
ต่อมาคังชอลได้พบกับนักวาดการ์ตูน โอซองมู
คนที่สร้างและทำลายชีวิตของเขา
- วาดหน้าฆาตกรตัวจริง - ไม่มีฆาตกรหรอก
ที่นั่นเขาพบว่าชีวิตของเขา
เป็นแค่เรื่องแต่ง ที่สร้างขึ้นโดยนักเขียน
เขาพยายามจบชีวิตของตัวเอง
คุณพยายามฆ่าผมตอนที่ผมอยากจะอยู่
แต่กลับช่วยตอนที่ผมอยากจะตาย
คิดว่าผมอยากอยู่ต่องั้นเหรอ
เพราะฉันรักคุณไง
เขาถูกโอยอนจูช่วยชีวิตไว้อีกครั้ง
และเขาได้รู้ ความรู้สึกที่แท้จริงต่อเธอ
เราเป็นแค่เพื่อนกันก็พอ
ฉันไล่เธอออก
ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
- มือเธอหายไปเหรอ - มันแปลกนะ แต่ฉันมั่นใจว่าเห็นอะไร
นี่แหวนแต่งงานเหรอคะ
คุณพระ
ตายแล้ว
คังชอลกำลังจะใช้ชีวิตใหม่ ที่มีความสุขกับยอนจู
ฉันจะฝังกระสุนใส่หัวเธอ
คราวนี้ตาเธอแล้ว
ฆาตกรที่เขาคิดว่าไม่มีจริง กลับโผล่มา
(ไม่แสดงหมายเลข)
ฮัลโหล
แกอยู่ไหน
แกกลับมาได้ยังไง
ใครบอกว่าแกตายได้
รู้ไหมฉันรอแกมานานแค่ไหน
- แกเป็นใคร - ฉันเป็นใครน่ะเหรอ
ไม่รู้จักฉันเหรอ
ฉันฆ่าครอบครัวแก
ในบ้านแกเมื่อสิบปีก่อน
ไม่มีหรอก ไม่มีฆาตกรหรอก
มันเป็นแค่การจัดฉากแต่แรก
เป็นการจัดฉากให้ตัวเอกแข็งแกร่งขึ้น
แก...
เป็นใคร
บอกแล้วไงว่าฉันฆ่าพ่อแม่พี่น้องแก
ด้วยกระสุนแค่สี่นัด
ยิงแสกหน้าพวกเขา
ฉันก็แม่นปืนเหมือนแกนั่นแหละ
แกถึงควรตามหาฉัน
ทำไมแกถึงเลือกจะตายก่อนหาฉันเจอ แกยังตายไม่ได้
เรื่องนี้ยังไม่จบ
จนกว่าแกกับฉันจะหมดธุระต่อกัน
เห็นว่าแกมีครอบครัวใหม่
คราวนี้ตาเธอแล้ว
ฉันจะฝังกระสุนใส่หัวเธอ
รอได้เลย
ฮัลโหล
คุณกลับมาเมื่อไหร่น่ะ
มีอะไรหรือเปล่า
ทำไม
"อวสาน" ถึงเปลี่ยนเป็น "โปรดติดตามตอนต่อไป"
- อะไรนะ - คุณบอกว่าอยู่ๆ มันก็เปลี่ยนไป
(อวสาน)
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
คุณบอกว่าคุณช่วยผมได้
เพราะคำมันเปลี่ยนไป
ไม่รู้สิ อยู่ๆ มันก็เปลี่ยน
อยู่ๆ ก็เปลี่ยนเหรอ
ฉันคิดว่ามันมีเหตุผลที่ยังจบไม่ได้
แต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร
มีอะไรเหรอ คุณถามฉันทำไม
- ประธานคะ - ว่าไง
ฉันเอาชุดมาให้คุณผู้หญิงค่ะ
ครับ
ชุดงั้นเหรอ
(ไม่แสดงหมายเลข)
เชิญทางนี้ค่ะ
- สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง - สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง
สวัสดีค่ะ
ยินดีที่ได้พบนะคะ
เพราะว่าเรายังไม่ทราบสไตล์ของคุณ
เราเลยเตรียมชุดมาหลายแบบ ให้คุณเลือกค่ะ
ค่ะ
ทางนี้เรามีชุดสีชมพู
ถ้าคุณชอบแบบเรียบง่าย เราก็มีชุดลายขวางค่ะ
ค่ะ
อะไรกันคะเนี่ย
คุณบอกว่าปาร์ตี้ก็น่าสนใจดี
ข้อแรกคือซินเดอเรลล่ากับปาร์ตี้หรู
ได้ยินว่าคุณก็อยากได้ด้วย
ผมหาปาร์ตี้ที่คุณจะใส่เดรสได้
โชคดีที่ผมได้รับเชิญ ไปงานเลี้ยงของรัฐบาล
งานเลี้ยงของรัฐบาลเหรอ
งานจัดที่ทำเนียบรัฐบาล เลือกชุดสวยๆ นะ
ทำเนียบรัฐบาลเหรอ
(ซอโดยุน)
คุณบอกว่าฉันจะได้ไป ทำเนียบรัฐบาลเหรอ
จะบอกให้นะ ผมชอบชุดคว้านอก
ฉันว่าตัวนี้ช่วงคอเสื้อลึกสุดนะคะ
ไม่ค่ะ อย่าไปฟังเขา เขาแค่ล้อเล่น
พี่หาเจอหรือยัง
พวกเขาแกะรอยไม่ได้
เพราะเบอร์ไม่มีอยู่จริง
แปลกจริง
แล้วใครโทรมา
บอกแล้วไงว่าฉันฆ่าพ่อแม่พี่น้องแก
ด้วยกระสุนสี่นัด
ฉันยิงแสกหน้าพวกเขา
ฉันก็แม่นปืนเหมือนแกนั่นแหละ
แกถึงควรตามหาฉัน
ทำไมแกถึงเลือกจะตายก่อนหาฉันเจอ แกยังตายไม่ได้
หาต่อไป
โครงการดับเบิลยู รายงานหมายเลข 353
(รายงานโครงการดับเบิลยู)
สิงหาคม ปี 2016
เขียนโดยคังชอล
ผมจะทิ้งรายงานทั้งหมด ที่เขียนมาจนถึงตอนนี้
จากนี้ไปผมจะใช้สมมติฐานใหม่
ฆาตกร...
มีอยู่จริง
(ฆาตกรมีอยู่จริง)
ฆาตกรมีอยู่จริง
เพียงแต่ว่า
เขาไม่มีร่างกายที่จับต้องได้
เพราะเขายังไม่ถูกวาด
ดังนั้นเขาเลยไม่มีหน้าตาหรือตัวตน
- ไม่นะ - ยิงเลย
เขาถูกสร้างมา เพื่อฆ่าครอบครัวผมเท่านั้น
เขาเลยไม่รู้สึกผิดที่จะฆ่าคน
เขาไม่รู้สึกเศร้า
หรือยินดี
เป็นเพราะว่าเขาไม่มีบุคลิก
แม่
พ่อ...
บทบาทเดียวของเขาคือทรมานผม
และทำให้ผมอุทิศชีวิต เพื่อไขคดีอาชญากรรม
(ไม่แสดงหมายเลข)
ฮัลโหล
ฮัลโหล...
แกอยู่ไหน
แกกลับมาได้ยังไง
เขาจะปรากฏตัวก็ต่อเมื่อ เรื่องต้องการเขา
และหายตัวไปเมื่อไม่จำเป็น
เขาจะปรากฏตัวที่ไหนก็ได้
ในรูปแบบใดก็ได้
ถ้าคนวาดอยากให้มา เขาปรากฏตัวได้ทุกเมื่อ...
โดยไม่มีที่มาที่ไป
(เขาปรากฏตัวได้ทุกเมื่อ)
แล้วก็ลงมือฆ่า
แล้วงานเลี้ยงรัฐบาลคืออะไรนะ
ไม่ใช่ว่าคนแบบ เจ้าชายอังกฤษเขาไปกันเหรอ
จะมีการเต้นรำไหม เต้นรำน่ะ
ฉันเต้นไม่เป็นนี่ ตายแล้ว
เราจะต้องเต้นวอลซ์ไหมนะ
พระเจ้า ฉันเต้นไม่ได้ บ้าไปแล้ว
เข้าไปได้ไหมคะ
ฉันดูเป็นไงบ้าง
พวกเขาบอกว่าชุดนี้เหมาะที่สุด
คราวนี้ตาเธอแล้ว
ฉันจะฝังกระสุนใส่หัวเธอ
รอได้เลย
คงไม่สวยสินะ ดูท่าจะแย่มาก
ไม่ต้องพูดอะไรหรอก ฉันเข้าใจ
กลับไปเถอะ
ฉันกำลังไปนี่ไง
ฉันดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
กลับบ้าน ที่นี่อันตราย
อะไรนะ
มีทางที่คุณจะกลับไปได้ไหม
ฉันกลับเลยไม่ได้ ฉันกลับตามใจอยากไม่ได้
มีอะไรงั้นเหรอ
เป็นอะไรไปคะ
ตอนลงรถยิ้มด้วยนะ จะมีคนรอถ่ายรูป
ฉันว่าฉันทำไม่ได้ ฉันไม่ถนัดเรื่องพวกนี้เลย
แค่จับมือแล้วตามผมไป ทำได้ไหม
- ทางนี้ครับ - ช่วยมองทางนี้ด้วยครับ
- ช่วยมองทางนี้ด้วยค่ะ - ทางนี้ครับ
คุณสองคนดูดีมากเลยครับ
รู้สึกยังไงที่ได้รับเชิญ มางานเลี้ยงรัฐบาลครับ
บอกเราหน่อยสิครับ
- ช่วยมองทางนี้ด้วยครับ - ขอถ่ายรูปหน่อยค่ะ
- ทางนี้ค่ะ - มองทางนี้หน่อยค่ะ
เป็นอะไรไหมครับ
- ไม่เป็นไรค่ะ - ผมช่วยนะครับ
ไม่เป็นไรค่ะ
ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ
มีอะไรเหรอ
คุณผู้หญิงหลับแล้วตกเตียงครับ
เป็นอะไรหรือเปล่า
ไม่เป็นไรค่ะ
ไม่เป็นไร ไปเถอะ
ทำไมถึงได้ตกเตียงล่ะ
ก็แค่ฝันน่ะ
ฝันเรื่องอะไรเหรอ
มันเป็นฝันที่หวานมาก
ฝันที่หวานมากงั้นเหรอ
คุณยังไม่นอนอีกเหรอ
ตอนนี้น่าจะเกือบตีสามแล้วนะ
ทุกคนคอยปกป้องคุณอยู่
คุณไปนอนพักผ่อนเถอะ
ว่าแต่
ต้องมีบอดี้การ์ดด้วยเหรอ
ประตูก็เปิดแถมฉันรู้สึกว่ามีคนมอง
ฉันเลยนอนไม่ค่อยหลับ
เราไม่รู้ว่าเขาจะโผล่มาเมื่อไหร่ เราเลยไม่มีทางเลือก
ฉันไม่ตายที่นี่หรอก
ที่นี่ฉันไม่ตาย โลกนี้ฉันเป็นอมตะ
นอกจากที่ฆาตกรพูด มีอะไรต้องกังวลอีกเหรอ
ตัวแปรไง
ไม่มีหลักการไหนไม่มีตัวแปร
ใครจะรู้ว่าฆาตกรที่ไม่มีร่างกาย จะโผล่มาเมื่อไหร่
เราทำอะไรไม่ได้ จนกว่าจะรู้ว่าเขาอยู่ไหน
กลับไปนอนเถอะ
งั้นฉันต้องอยู่แบบนี้ต่อไปเหรอ
ฉันไปงานปาร์ตี้ก็ไม่ได้ใช่ไหม
ผมยกเลิกไปแล้ว
ฉันเพิ่งออกจากคุก แต่ก็ต้องมาติดอยู่ที่นี่อีก
ออกไปข้างนอกก็ไม่ได้
คุณบอกให้ฉันหาอะไรโรแมนติก แล้วคุณจะทำให้ฉัน
คุณบอกว่าเราจะไปซื้อของด้วยกัน
คุณบอกว่าเราจะทำวันละสิบอย่าง แต่เรายังไม่ได้ทำอะไรเลย
เราไปข้างนอกไม่ได้ แล้วในนี้ ไม่มีอะไรที่เราทำได้เลยเหรอ
คุณหิวไหม ผมหิวแล้ว
- ให้ผมโทรเรียกไหมครับ - ไม่เป็นไร มันเป็นการบ้านของผม
ไปรอข้างนอกนะ
รอเดี๋ยวนะ
ผมขอสารภาพ
ผมทำอาหารเป็นแค่อย่างเดียว
อะไรคะ
รามยอน
- นั่นเรียกทำอาหารเหรอ - ของโปรดผมเลยนะ
ได้ค่ะ งั้นกินรามยอน แล้วถือซะว่าทำอาหารก็ได้
ครับ
รามยอนอยู่ไหน
นั่นมันเตาอบ คุณเปิดทำไม
อ้าว จริงด้วย
ปกติจะอยู่ในที่แบบนี้
นี่ไงล่ะ
จริงด้วยแฮะ
ถอยไปเถอะ เดี๋ยวฉันทำเอง
ผมอยากทำเพื่อจะได้ส่งการบ้าน
ฉันว่าไม่น่านับเป็นการบ้านได้นะ
เอาไว้ค่อยทำให้ฉันกิน ตอนคุณหัดมาแล้วเถอะ
ก็ได้
มีไข่กับต้นหอมไหมนะ
- ใส่ไข่ไหม - ใส่
นี่ไง
มีบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจ
พ่อคุณทำได้ยังไง
พ่อคุณสั่งให้ฆาตกร ฆ่าลูกสาวตัวเองได้ยังไง
ตัวละครตัวนั้น ทำตามคำสั่งของพ่อคุณตลอด
ไม่รู้สิ
แต่ฉันมั่นใจว่าพ่อไม่ทำหรอก
งั้นใครล่ะ
ไม่รู้สิ แต่พ่อฉันไม่มีทางทำแน่นอน
เขาจะทำทำไม
อีกอย่างพ่อบอกจะไม่วาดอีกแล้ว...
เป็นอะไรไหม
ตามพยาบาลมา
แค่เอายามาก็พอ ฉันทำเองได้
แค่นี้ทำไมต้องเรียกพยาบาลด้วย
มีอะไรเหรอ
- คุณเลือดออกได้ไง - อะไรนะ
ปกติคุณต้องไม่มีเลือดออกนะ
ทำไมคุณถึงเลือดออก
แปลว่า
คุณก็ตายได้ถ้าถูกยิง
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ประธานครับ ผมเอากล่องปฐมพยาบาลมาให้
ไม่เป็นไร เลือดหยุดแล้ว
ลงไปข้างล่าง ฉันเรียกแล้วค่อยขึ้นมา
เกิดอะไรขึ้นกันนะ ทำไมฉันเลือดออก
ตัวแปรไง
ไม่มีหลักการไหนไม่มีตัวแปร
(เห็นว่าแกมีครอบครัวใหม่)
(คราวนี้ตาเธอแล้ว)
(ฉันจะฝังกระสุนใส่หัวเธอ)
ฆาตกร
รู้เรื่องของฉันเหรอ
รู้ได้ไง
อะไรนะ อะไรที่เปลี่ยนไป
ทำไมเพิ่งจะมีตัวแปรตอนนี้
เหตุผลคืออะไร
กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณ
พ่อยังไม่ถึงอีกเหรอ
(ยุนโซฮี)
ฮัลโหล
หลับอยู่หรือเปล่า
เปล่า โทรมาทำไมตอนนี้
ฉันโทรหานายตอนนี้ไม่ได้เหรอ
อ๋อ
เพราะเมียนายอยู่ด้วยเหรอ
เมาเหรอ
แล้วโอยอนจู...
นอนอยู่ข้างนายตอนนี้หรือเปล่า
ฉันนึกภาพไม่ออกเลย
นี่นาย...
นายแต่งงานจริงๆ เหรอ
ฉันรู้ ใช่สิ
นายไม่ได้ทำอะไรผิด
นายไม่เคยสัญญาอะไรกับฉันเลย
ฉันคงโง่เองแหละ
ที่คิดว่าถ้ารอแล้วทุกอย่างจะดีเอง
ฉันนี่โง่จริงๆ
แต่ไม่ใช่แค่ฉันที่คิดแบบนั้น
ทุกคน
ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
โซฮี
ฉันเป็นอะไรกับนาย
ฉันเป็นอะไร
ฉันเคยเป็นอะไรสำหรับนายเหรอ
เอ๊ะ
อะไรน่ะ
มือฉัน...
เกิดอะไรขึ้นกับมือฉัน
ฮัลโหล
ฮัลโหล โซฮี
มือเธอหายไปเหรอ
อย่างกับผีเลย
จู่ๆ มือก็โปร่งแสงอย่างกับผี
มันแปลกนะ แต่ฉันมั่นใจว่าเห็นอะไร
ตัวละคร
แกถึงควรตามหาฉัน
ทำไมแกถึงเลือกจะตายก่อนหาฉันเจอ แกยังตายไม่ได้
จุดประสงค์ของตัวละครเหล่านี้
(คังชอล ตัวละครหลัก)
(ยุนโซฮี เพื่อนของคังชอล และเลขาส่วนตัว)
ตัวละครถูกสร้างขึ้น เพราะจำเป็นต่อเรื่องราว
(ฆาตกรตัวจริง ฆ่าครอบครัวคังชอล)
โครงการดับเบิลยูยุติแล้ว
พอจุดประสงค์หมดไป
พวกเขาจะหายไปด้วย
พวกเขาจะหายไปตลอดกาลเหรอ
ในทางกลับกันพอจุดประสงค์ ของตัวละครชัดเจนขึ้น...
สวมแหวนก่อนครับ
นี่แหวนแต่งงานเหรอคะ
เป็นอะไรไหม
ตัวละครจะกลายเป็นตัวสำคัญ
ไปโดยปริยายเหรอ
ไม่มีทาง
นี่ฉันกลายเป็นตัวการ์ตูนแล้วเหรอ
เพราะแต่งงานกับตัวเอกงั้นเหรอ
ฉันถึงเลือดออกเหรอ แปลว่าฉันก็ตายได้งั้นสิ
แล้วฆาตกรล่ะ
ทำไมถึงยังไม่หายไป ในเมื่อเขาไม่มีจุดประสงค์แล้ว
แกอยู่ไหน
แกฟื้นกลับมาได้ยังไง
เขาชุบชีวิตตัวเองได้เหรอ
หรือเขาตื่นขึ้นมา
เหมือนฉันเหรอ
หรือฆาตกร...
จะอยู่อีกโลกหนึ่ง
ดื่มต่อเถอะ
สายน้ำไหล
ให้ตาย
แกมีปัญหาหรือไง
ถอยไป หลีกไปให้พ้น
- ที่นี่ที่ไหน - พระเจ้า
ฉันอยู่ที่ไหน
คังชอลอยู่ที่ไหน
แกเป็นใคร ฉันไม่รู้
ช่วยด้วย
("ดับเบิลยู" จบลงที่ คังชอลฆ่าตัวตาย)
(ตัวตนของฆาตกรยังไม่มีใครรู้)
(ตอนจบที่ไร้ความหมายที่สุด)
ฆาตกรตามฉันไปอีกโลก แล้วก็ได้พบกับความจริง
พอเขารู้ว่าเขาไม่มีตัวตน
เขาก็โกรธ
คนที่อยากให้เปิดเผยตัวตนฆาตกร
มากกว่าที่ฉันอยาก
ก็คือตัวฆาตกรเอง
เขาตายงั้นเหรอ
คังชอลตายจริงๆ เหรอ
ใครบอกว่าเขาจะตายได้
ฉันรอเขามานานแล้ว
ฉันรอมาสิบปี
เพื่อให้เขาตามหาฉัน
แล้วมันจะจบได้ยังไง
จะจบแบบนี้ได้ยังไง
พอเขารู้ว่าฉันตายก็เริ่มโกรธ
หรือว่าท่อในห้องน้ำแตก
(อวสาน)
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
เขาไม่ยอมให้ "ดับเบิลยู" อวสาน
เขาอยากจบเรื่องไปพร้อมผม
เดี๋ยวก่อน มีคนอยู่ตรงนั้น
ไปยืนตรงนั้นทำไมครับ มันอันตรายนะ
และตอนนี้
เขายังคงวนเวียนอยู่ที่นั่น...
เพราะเขาไม่รู้ว่าจะกลับมายังไง
เขาต้องเป็นห่วงแน่เลย ทำยังไงดี
ใครโทรมาตอนนี้กันนะ
ฮัลโหล
แกกลับมาแล้วเหรอ
แกคือลูกสาวของโอซองมูใช่ไหม
แกคือโอยอนจูใช่ไหม
ผู้หญิงที่แต่งงานกับคังชอล
(บ้านคุณโอซองมู)
(แสดงรายชื่อติดต่อฉุกเฉิน)
- จริงเหรอ - อรุณสวัสดิ์ คุณซูยอน
เธอหลับอยู่นี่
เมื่อวานคงมีคนโทรมาบ่นเยอะน่าดู
นี่ ซูบง
ตื่นเถอะซูบง ตื่นเร็วเข้า
- มีอะไรเหรอ - ตื่นเถอะ เราต้องหนีแล้ว
- อะไร พี่เป็นอะไรไป - เร็วเข้า กุญแจรถอยู่ไหน
- หากุญแจรถเร็วเข้า - เกิดอะไรขึ้น
บอกก่อนสิพี่ว่ามีเรื่องอะไร
- มีอะไร - เร็วเข้า
- เจอกุญแจหรือยัง - มีอะไร
- เร็วๆ - เกิดอะไรขึ้น
บอกมาสิว่ามีอะไร
- เร็วเข้า - เกิดอะไรขึ้น
เร็วสิ
พระเจ้า
ไปเร็วเข้า เร็วๆ
โธ่เอ๊ย รู้แล้วน่า ขอสตาร์ตรถก่อนสิ
ให้ขับไปเรื่อยๆ เหรอ นี่พี่จะไปไหน
ไปให้ไกลจากบ้านที่สุด
พระเจ้า ผมจะบ้าก็เพราะพี่ เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ
ผมเบื่อที่เกิดเรื่องนั่นนี่เต็มทน
ตอนนี้ไม่ตกใจกับอะไรอีกแล้ว
ห้ามรับโทรศัพท์เด็ดขาด
อย่ารับสายที่ไม่แสดงเบอร์เด็ดขาดนะ
แล้วใครจะโทรหาผมล่ะ
ฆาตกรตัวจริง
- กำลังตามล่าฉัน - พูดอะไรของพี่
ถอยรถ
นั่นใครน่ะ
นั่นปืนใช่ไหม นั่นปืนนี่
ปืนนี่นา พี่ ปืนนี่
- ถอยหลัง - ปืนนี่
- ปล่อยมือผมสิ - เร็วเข้า
ปล่อยมือผมสิ
เกิดอะไรขึ้น
ดูในห้องน้ำหรือยัง
ไม่อยู่ครับ
ฉันอยู่นี่ค่ะ
ประธานครับ
นั่นเสียงคุณผู้หญิงหรือเปล่า
ใช่ เจอเธอแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว
คุณปลอดภัยนะ
- บาดเจ็บหรือเปล่า - ฉัน...
ฉันเกือบตายแล้ว
ฆาตกรยิงปืนใส่ฉัน
ที่ไหน
เขาโทรไปที่บ้านพ่อฉัน แล้วฉันก็รับสาย
เขาโผล่มาหลังจากนั้นไม่กี่นาที
ฉันกำลังหนีแล้วเขาก็ยิงฉัน
แต่ฉันโผล่มาที่นี่ก่อนจะตาย
แล้วซูบงล่ะ
- ซูบงคือใคร - เขาเป็นลูกศิษย์ของพ่อฉัน
เขาอยู่ในรถกับฉันด้วย
อย่าฆ่าผมเลย ผมขอโทษ ได้โปรด
ผมจะเป็นคนดี ผมขอโทษ
ไว้ชีวิตผมด้วย อย่าฆ่าผมเลย
ผมขอโทษ
พี่ยอนจู
ถ้าเขายิงซูบงล่ะ
คุณคือเป้าหมาย มันจะไม่ทำร้ายเขาแบบไม่มีเหตุผล
ฉันเป็นห่วงแม่จังเลย
ถ้าเขาไปที่บ้านแม่เพื่อตามหาฉันล่ะ
โอ๊ย
ซูบง เป็นอะไรหรือเปล่า
เป็นอะไรไหม
ฉันกำลังจะไปบ้านคุณซองมู ยอนจูอยู่นั่นหรือเปล่า
- คุณแม่ครับ - ว่าไง
คุณแม่ไปที่นั่นไม่ได้ ไปที่อื่นเถอะครับ
- ทางนั้น ต้องไปทางนั้นครับ - เป็นอะไรของนาย
คุณแม่ถูกยิงแน่ถ้าไปทางนี้
- เดี๋ยวจะถูกยิง ไปทางซ้ายครับ - ตายแล้ว
- ผมขอโทษแต่เชื่อผมเถอะ - ทำอะไรเนี่ย
ไปทางซ้าย รีบไปเถอะครับ
- เป็นอะไรของนาย - รีบไปเถอะครับ
(เดินทางถึงโซล 16 สิงหาคม)
ขอโทษครับ
- คุณโอซองมูใช่ไหมครับ - ครับ
ผมเป็นแฟนตัวยงเลย ขอลายเซ็นได้ไหมครับ
ผมไม่แน่ใจว่าใช่คุณไหม
ได้ยินว่าคุณบาดเจ็บสาหัส แต่คุณคงหายดีแล้ว
ผมหายดีแล้วครับ
"ดับเบิลยู" จบแล้วจริงๆ เหรอครับ
หรือคุณวางแผนภาคต่อไว้
ผมแค่ชอบงานคุณมากน่ะครับ
ขอบคุณมากครับ
ผู้โดยสารทุกท่าน
เราจะถึงท่าอากาศยานนานาชาติ อ๊อกแลนด์ใน 30 นาที
ถึงแล้วเหรอ โอ๊ย เพลียจะแย่
ผู้โดยสารทุกท่าน
เราจะถึงท่าอากาศยานนานาชาติ อ๊อกแลนด์ใน 30 นาที
ฉันเป็นใคร
คังชอลอยู่ไหน
ฉันเป็นใคร
ทำไมไม่พูดล่ะว่าฉันเป็นใคร
ฉันเป็นใคร
บอกมาว่าฉันเป็นใคร
คุณคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ
คุณคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
คุณคะ
(ห้องน้ำว่าง)
พ่อคุณไม่เล่าอะไรให้ฟังบ้างเลยเหรอ
ไม่เลย
ฉันโทรหาพ่อไม่ติด น่าจะยังอยู่บนเครื่อง
แล้วคุณกำลังจะไปไหน
นี่บ้านยุนโซฮีไม่ใช่เหรอ ฉันเห็นในหนังสือการ์ตูนบ่อยๆ
โซฮี ฉันเอง ขอเข้าไปหน่อย
- ยุนโซฮี - เกิดอะไรขึ้น
- รู้รหัสผ่านไหม - อะไรนะ
จำอะไรจากในการ์ตูนได้บ้างไหม
กินเถอะ ทำไมคุณไม่กินล่ะ
ไม่หิวเหรอครับ
คุณพระ อะไรของเขา
- เราไม่เหมาะกันหรือไง - พี่ยอนจู
เขาหมกมุ่นกับยุนโซฮีมากเลยนะ
- แถมสร้างความเชื่อมโยงบ้าบอ - ยังไงเหรอ
รู้ไหมทำไมยุนโซฮีอยู่ห้อง 702
เพราะผมเกิดวันที่ 2 กรกฎาคม
และรหัสผ่านทุกอย่างของโซฮีคือ 2405
เบอร์มือถือของผม
ยุนโซฮีหนีผมไม่รอดหรอก
ยุนโซฮี คุณเป็นของผมแล้ว
พระเจ้า อะไรเนี่ย น่าสมเพชจัง
นั่นสิ นายน่าสมเพชจริงๆ
แล้วตัวเองล่ะ
มันคือ 2405 รหัสผ่านคือ 2405
อยู่นี่นะ อย่าเข้ามา
โซฮี
ชอล
ฉันว่าฉันกำลังจะตาย
เกิดอะไรขึ้นกับฉัน
มือฉันกำลังหายไป ดูนี่สิ
(มือเธอหายไปเหรอ)
ขาฉันก็หายไปด้วย
เกิดอะไรขึ้นกับฉัน
มันเป็นเพราะเธอเมา เธอไม่ได้เป็นอะไรหรอก
เพราะว่าฉันเมางั้นเหรอ
ใช่ เธอเมา
ลุกขึ้นมาเถอะ
นั่นแหวนแต่งงานนี่
นายสวมมันจริงด้วย
นายแต่งงานแล้วจริงๆ สินะ
- โซฮี - ฉันคิดว่าจะได้แต่งงานกับนายสักวัน
แล้วฉันเป็นอะไร
ฉันเป็นอะไร
โซฮี มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะ
เธอก็รู้ว่ามันเป็นการแต่งงานหลอกๆ
ไม่มีอะไรจริงเลย ระหว่างเราสองคนมันไม่มีอะไร
เข้าใจผิดงั้นเหรอ
ใช่แล้ว
เธอกลัวอะไร
เธอมีค่ากับฉันมาก
เธอคือคนที่ใกล้ชิดกับฉันที่สุด
ฉันจำเป็นต้องมีเธอไปตลอดชีวิต
นายต้องการฉันเหรอ
แน่อยู่แล้วล่ะ
อย่าไปไหนนะ
ฉันยังไม่ตายใช่ไหม
จะตายได้ยังไง มันไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก
เธอเมาแล้ว
พักสักหน่อยเดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น
จริงเหรอ
อือ จริงสิ
ฉันจะไปเรียนวิศวะคอมพิวเตอร์
ไม่ยิงปืนแล้วเหรอ
นั่นแค่งานอดิเรก
ฉันหวังจะได้เห็นเหรียญทอง โอลิมปิกเหรียญที่สองนะเนี่ย
พ่อนายคงผิดหวังแน่
ฉันเป็นแชมป์โลกด้านคอมพิวเตอร์ก็ได้
ให้ตาย นี่
นายไม่ใช่อัจฉริยะที่ทำได้ทุกอย่างนะ
ฉันนี่แหละอัจฉริยะ
- ฉันอัจฉริยะ ไม่รู้เหรอ - อะไรนะ
นายนี่มัน...
นี่
มานี่เลย นายนี่แสบจริงๆ
ฉันลืมไปเลย
ว่ายุนโซฮีคือนางเอก
เรื่องนี้เกิดขึ้นก็เพราะฉัน
มันเป็นโชคชะตาอันเลวร้าย ที่พ่อของคุณสร้างขึ้นมา
การสร้างตัวละคร
เหตุผลที่เรามีตัวตนอยู่
มันโหดร้ายไม่ใช่เหรอ
ที่มีเพียงเหตุผลเดียว
เพื่อให้เราอยู่ต่อ
เราก็เป็นคนเหมือนกัน
วุ่นวายไปหมด
ฉันไม่ได้หวังให้มันเป็นแบบนี้
ถึงคุณโอซองมู
ทำอะไรคะ
ผูกเชือกรองเท้าให้คุณไง
ได้โอกาสแล้ว
ผมทำเรื่องโรแมนติก ได้สี่เรื่องแล้วใช่ไหม
นี่ไม่ใช่เวลาส่งการบ้านนะ
เราไปสูดอากาศกันเถอะ
ที่นี่มัน...
คุณจำได้ไหม
จำได้สิ คุณนอนอยู่ บนพื้นแถวๆ นี้ใช่ไหม
ฉันตกใจมากเพราะคิดว่าคุณกำลังจะตาย
คุณโชคดีมาก
ที่ได้เจอหมอเก่งๆ แบบฉันตอนนั้น
ผมโชคดีจริงๆ
สัญญากับผมอย่างหนึ่งสิ
ถ้าคุณไปจากโลกนี้อีกครั้ง
คุณช่วยวาดอะไรให้หน่อยได้ไหม
วาดอะไรเหรอ
ความฝัน
ความฝันเหรอ
ฉากที่ผมตื่นขึ้นมาจากความฝัน
ทำให้ทุกอย่างตั้งแต่สองเดือนก่อน ที่เราเจอกันครั้งแรก
จนถึงตอนนี้เป็นแค่ความฝัน
ให้มันเป็นฝันที่ยาวนาน
มันไม่ยากใช่ไหม
ขนาดช่วยผมจากความตายคุณยังทำได้
ไม่ว่าผมจะคิดเรื่องนี้มากแค่ไหน นี่เป็นทางเดียวที่ผมคิดออก
ย้อนกลับไปก่อนที่ผมจะคิดว่า คุณคือกุญแจไขชีวิต
ผมเจอคุณที่นี่เป็นครั้งแรก
ไม่ว่ายังไงก็ต้องหาเธอให้เจอ
ผมว่าผู้หญิงคนนั้นมีกุญแจไขชีวิตผม
ผมเริ่มคิดเรื่องคุณและตามหาคุณ
แล้วคุณก็ถูกดึงเข้ามา ในโลกนี้อยู่เรื่อยๆ
โลกของการ์ตูน
โลกนี้คือโลกของการ์ตูน
และคุณคือตัวเอกของการ์ตูนเรื่องนั้น
ผมรู้ความจริงที่ไม่ควรรู้เพราะคุณ
ผมได้พบพ่อของคุณ
และทำสิ่งที่ผมไม่ควรทำ
ฆาตกรตามผมตั้งแต่นั้น...
และกำลังสร้างความวุ่นวายในโลกของคุณ
เพื่อนของผมเกือบจะหายตัวไป
และที่สำคัญที่สุด
คุณต้องไม่ตาย
ผมทนเห็นคุณตายอีกไม่ได้
ทุกอย่างจะคลี่คลาย ถ้าย้อนกลับไปตอนเรายังไม่เจอกัน
ถ้าผมไม่รู้จักคุณ ก็จะไม่ตามหาคุณ
หรือคิดถึงคุณ
คุณก็จะไม่ถูกดึงมาโลกนี้อีก
ผมจะไม่ได้รู้ความจริงจากคุณ
ผมจะไม่ยิงพ่อของคุณ
ฆาตกรจะไม่หลุดออกไป
จะไม่มีใครต้องตกอยู่ในอันตราย
ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้
ผมไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อไปยังไง แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว
ผมควรใช้ชีวิตตามโชคชะตาของผม
ถ้าการตามหาฆาตกร ที่ผมจะไม่มีวันจับได้
คือเหตุผลในการมีอยู่ของผม งั้นก็ปล่อยไปตามนั้น
คุณคิดว่ายังไง
คุณเข้าใจผมไหม
ฉันเข้าใจ
คุณวาดให้ผมหน่อยได้ไหม
ทั้งหมดมันคือความฝัน
ที่ผมมีตอนนอนโรงพยาบาล
ความฝันที่ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
สัญญากับผมนะ
คุณจะต้องวาดมันทันทีที่กลับไป
อย่าลังเลแม้แต่น้อย
เขาไม่จำเป็นต้องทำตามกฎเหตุผล
เขาจึงโผล่มาได้ตลอด
ตอบผมสิ เราไม่มีเวลาแล้ว
เขาอาจวางแผนอะไรอยู่ตอนเราคุยกัน
เพราะว่าเขาไม่มีบุคลิก
ฉัน...
สัญญา
โอเคครับ
แย่จังที่เราทำเรื่องโรแมนติก ได้แค่สี่เรื่องเอง
ผมมีอีกเป็นร้อยเรื่องจะทำให้คุณ
ผมอยากกอดคุณ
แต่ก็ทำไม่ได้
มันอาจทำให้ผมเปลี่ยนใจ
คุณจะไปไหนเหรอ
เราไม่มีเวลาแล้ว และนี่เป็นวิธีเดียวที่แน่นอนที่สุด
คุณโอยอนจู
ลืมผมเถอะนะ
ผมเป็นแค่ตัวการ์ตูน
ถ้าคุณอยากเจอผม
ก็ไปร้านหนังสือแล้วดูผมในการ์ตูนนะ
ได้ไหม
ดูแลตัวเองด้วย
โรงพยาบาลรายงานว่าคังชอล
ที่ถูกทำร้ายโดยชายนิรนาม ตอนนี้อาการคงที่แล้ว
บริเวณหน้าโรงพยาบาลนั้น เต็มไปด้วยผู้คน
ที่เป็นห่วงเขา
ตำรวจกำลังตามล่าคนร้ายที่แทงเขา
แต่ขณะนี้ยังไม่พบเบาะแสที่ชัดเจน
และนี่คือเอ็มนิวส์
ตื่นแล้วเหรอ
เป็นยังไงบ้าง
- พวกเขาเจออะไรไหม - ยังเลย
พวกเขากำลังตรวจกล้องวงจรปิด แต่มันต้องใช้เวลา
ก็รู้นี่ว่าพวกเขาช้าแค่ไหน
ร้องไห้เหรอ
- หือ - นั่นเหมือนคราบน้ำตาเลย
ไม่รู้สิ ฉันคงฝันล่ะมั้ง
คงเป็นฝันที่เศร้ามากสินะ
ฉันจำไม่ได้น่ะ ขอน้ำหน่อยได้ไหม
อือ
อีกอย่างนะ ปัญหาคือนายประมาทไป
ทำไมถึงขึ้นไปบนนั้นคนเดียว หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ
โชคดีนะที่เด็กเสิร์ฟ บังเอิญขึ้นไปพอดี
ทำไมถึงไปเจอคนที่ไม่รู้จักตามลำพัง
ผมจะยอมรับชะตากรรมอันแสนเศร้า ที่คุณมอบให้
อย่างที่ฉันวาดเลย...
- แหวนสวยดีนะครับ - คังชอลลืมทุกอย่าง
นี่เป็นการเริ่มต้นใหม่
คังชอลจะตามจับฆาตกร แล้วก็แต่งงานกับยุนโซฮี
ที่นั่นไม่มีใครจำฉันได้เลย
และไม่มีใครในโลกของฉัน ที่รู้ว่าฉันผ่านอะไรมาบ้าง
ฉันตามนายมาเพราะอยากจะจบเรื่อง
ฉันเลือกหน้าได้แล้ว
เขาเป็นคนเดียวที่คังชอล จะยอมรับเป็นฆาตกร
หมอโอยอนจูใช่ไหม
คำบรรยายโดย: รัตนชัย เหลืองวงศ์งาม