ครอบครัวของคังชอลถูกฆ่า
และเขาถูกกล่าวหาว่า เป็นคนร้ายและถูกจับ
แต่สุดท้ายก็พบว่าเขาไม่มีความผิด
สิบปีผ่านไป
เขากลายเป็นมหาเศรษฐี ที่มีทรัพย์สินแปดแสนล้านวอน
เขาเริ่มทำสถานีโทรทัศน์ดับเบิลยู เพื่อตามหาคนที่ฆ่าครอบครัวเขา
วันหนึ่งเขาถูกบุคคลปริศนาทำร้าย
จู่ๆ ผู้หญิงคนหนึ่ง ก็โผล่มาช่วยชีวิตเขาไว้
"โอยอนจู"
ตอนนี้คุณอยู่ไหน
แต่เธอหายไป ทิ้งไว้เพียงนามบัตร
- ให้ฉันเข้าไปเถอะ - เข้าไม่ได้...
ทุกครั้งที่คังชอลตกอยู่ในอันตราย
- ยอนจูจะโผล่มาช่วยเขาเสมอ - คุณไม่เป็นไรนะ
คุณหมายความว่ายังไง เรื่องโลกที่ผมอยู่
โลกของการ์ตูน
และคุณคือตัวเอกของการ์ตูนเรื่องนั้น
คังชอลรู้แล้วว่า เขาคือตัวเอกในการ์ตูน
และในตอนนั้น
โลกของคังชอลหยุดหมุน
มันเป็นอะไรของมัน
คังชอลออกมาสู่โลกจริง
(คังชอลจะหาคนที่ฆ่า ครอบครัวของเขาเจอหรือไม่)
- เป็นบ้าหรือไง - อยากตายนักใช่ไหม
เดินระวังหน่อยสิ
- ไอ้บ้าเอ๊ย - ทำอะไรของเขาน่ะ
- ให้ตาย - เขาเป็นอะไร
- ทำอะไรของแก - ออกไปซะ
(คังชอล ตัวละครหลัก)
(ยุนโซฮี เพื่อนของคังชอล และเลขาส่วนตัว)
(ซอโดยุน บอดี้การ์ดของคังชอล)
เขาต้องยิงภายใน 75 วินาที
- เขาดูประหม่ามากเลยครับ - เขาต้องตั้งสมาธิให้ได้
- สาม สอง หนึ่ง - เขาต้องยิงแล้ว
- ได้ 10.9 - ได้ 10.9
- ได้ 10.9 คะแนน - ได้ 10.9
- คังชอลได้ 10.9 คะแนน - เขาพลิกกลับขึ้นมาชนะได้
กลับมาแล้วครับ
แม่
พ่อ
เราเจอหลักฐานทุกอย่าง นายเงียบไปตลอดไม่ได้หรอก
คนที่ประสบความสำเร็จเร็ว มักจะก่อปัญหา
บอกหน่อย นายเรียนยิงปืน เพื่อฆ่าครอบครัวตัวเองเหรอ
มองอะไร ไอ้สารเลวโรคจิต
(ผมขอยืนยันหนักแน่นต่อศาล ให้ลงโทษคังชอลสถานหนักที่สุด)
(แกมันสารเลว)
(สรุปแบบนี้ได้ยังไง)
(อดีตอัยการฮันชอลโฮ)
อดีตอัยการฮันชอลโฮ เล่นการเมืองแล้ววันนี้
จากการเข้าร่วมกับพรรคชางมิน
"ซ่อมสร้างระบอบความยุติธรรม ที่พังทลายกลับมาใหม่"
นั่นคือภารกิจที่ประเทศนี้มอบให้ผม
และผมจะทำหน้าที่
เพื่อประโยชน์ของประเทศนี้
- หา ว่ายังไงนะ - ดูนี่สิครับ
(สมาชิกสภาฮันชอลโฮ)
คังชอลเป็นผู้บริหารร่วม
ฉันนึกว่าเขาจะเป็นไอ้ขี้เมา นอนตายคาตรอกซะอีก
ดูเหมือนว่าเขาจะไปเรียนต่อ หลังจากพักการเรียนไว้
แล้วก็ปกปิดชื่อเพื่อหลบสื่อ
ได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นเขา หลังจากเปิดบริษัทเมื่อวาน
โลกนี้มันบ้าบอ
เขาคือฆาตกรที่ควรเน่าตายในคุก
แต่ตอนนี้ไปเป็นผู้บริหารซะแล้ว
เอาเลย
โดยุน
คุณอยากเรียนอะไรจากผม
ได้ยินว่าคุณเก่งที่สุด
- ผมชอบคนที่เก่งที่สุด - ทำไมเหรอ
ด้วยฐานะคุณ จะจ้างบอดี้การ์ดกี่คนก็ได้
เงินปกป้องเราตลอดไม่ได้หรอก
อีกอย่างจากนี้เหมือนผมจะมีแต่ศัตรู
มาเถอะ
ผมต้องใส่ไอ้นี่ใช่ไหม
- หนึ่งสอง - หนึ่งสอง
- ดี อีกครั้งนะ หนึ่งสอง - หนึ่งสอง
หลบ หลบอีกที
หลบ
เอาเลย นั่นแหละ
ต่ำอีก ดีมาก
คุณทำได้ เอาอีกที
- เอาเลย - เยี่ยม
เยี่ยมมากเลย
- ไอ้ชั่ว - กล้าดียังไง
มาเลยไอ้ชั่ว
(สถาบันคลีนคอมพิวเตอร์อาร์ต)
- เฮ้ย - ไอ้บ้านี่
คืนก่อนพัคอึนฮยอง หัวหน้าแก๊งและผู้ร้ายมีประกาศจับ
ถูกตำรวจจับกุม
มีการเปิดเผยว่าพวกอาชญากร ขัดขืนการจับกุม
แต่ถูกจับได้โดยคังชอล ผู้บริหารของเจเอ็นโกลบอล
นี่เป็นคลิปเหตุการณ์ที่ถูกถ่าย จากคนที่อยู่แถวนั้น
(คลิปที่น่ายกย่องของคังชอล)
เขาก็แค่ทำแสดงไปอย่างนั้น
แต่ถึงอย่างนั้น
ผู้คนก็ยกย่องเขา
คังชอลไขคดีที่แม้แต่ตำรวจก็ยอมแพ้
อีกอย่าง
เขาสนับสนุนค่าฟ้องร้องให้กับเหยื่อ
ท่านส.ส.ครับ เขาก็แค่ซื้อสื่อด้วยเงินเท่านั้น
เขาคืออาชญากรตัวจริง ไม่ต้องสงสัยเลย
- ผมเลยดำเนินคดีกับเขา - คุณฮัน
คุณไม่ควรจะโมโหนะ ใจเย็นก่อน
เพราะความนิยมคังชอลเพิ่มขึ้น คะแนนนิยมคุณเลยตก
พวกมันแปรผกผันต่อกัน
สองปีที่ผ่านมา จำนวนคนที่เชื่อว่า
คุณทำการล่าแม่มดต่อคังชอล
เพิ่มขึ้นถึง 80 กว่าเปอร์เซ็นต์
นี่ไม่ใช่เวลาจะมาโมโห คุณต้องหามาตรการตอบโต้
คุณคือหน้าตาของพรรคเรานะ
คุณควรคิดให้ดี
ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเรา
ถ้าคังชอลหาฆาตกรตัวจริงเจอ
แล้วเขาจะเจอฆาตกรตัวจริงได้ยังไง
เพราะคังชอลคือฆาตกรตัวจริง
ขอโทษนะคะ
เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
วันนี้ร้านปิดแล้วค่ะ
เราต้องล็อกประตู
หนังสือเล่มนี้
ขายดีไหม
อะไรนะคะ
มันดังไหม
แน่นอนค่ะ มันขายดีมาห้าปีแล้ว
นั่นสินะ
ตลกดี
ฉันจะเอาใส่ถุงให้นะคะ กรุณารอสักครู่ค่ะ
ไม่จำเป็นหรอก
ผมรู้เรื่องหมดแล้ว
(ถ้าได้ยินแบบนั้นอีกคงหวั่นไหวแน่)
(พัคซูบง)
ฮัลโหล มีอะไรเหรอ
ผมโทรหาช่างแต่เขาบอกว่า มันไม่ได้เป็นอะไร
เซิร์ฟเวอร์ก็ไม่มีปัญหาเหมือนกัน
แล้วพี่เป็นอะไรหรือเปล่า
ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล
ผมเพิ่งออกจากห้องทำงาน ผมกลัวเกินกว่าจะอยู่ที่นั่นคนเดียว
ผมรู้สึกเหมือนถูกผีหลอก เดี๋ยวอาจารย์มาแล้วผมค่อยกลับไป
เอางั้นก็ได้
คุณหมอโอคะ เชิญห้องสามค่ะ
ค่ะ
ยอนจู
นี่เธอ...
เธอหมั้นแล้วเหรอ
หมั้นเหรอ
เรื่องไร้สาระอะไรอีก
มีคนอ้างว่าเป็นคู่หมั้นมาหาเธอ
คู่หมั้นเหรอ ใครล่ะ
เขาไม่ได้บอกชื่อ แค่บอกว่า เธอจะรู้ถ้าบอกว่าเป็นคู่หมั้น
เขาคงจำฉันสลับกับคนอื่นแล้วล่ะ
ไม่ใช่สินะ
ฉันจะหมั้นได้ไง ในเมื่อไม่ได้คบกับใคร
ก็จริงนะ
เขาเมาหรือเปล่า
โชคดีแล้วกัน
(ห้องผ่าตัด)
ผมว่าคุณคงเข้าใจผิด
ไม่ก็คงจำคนผิดแล้วครับ
ซอกบอม
รู้จักกันเหรอครับ
ครับ
คุณสบายดีไหม
ยังสงสัยว่าคุณจะเป็นยังไง หลังจากแหกคุก
แต่ก็ดูสบายดี
นี่...
ฉันถูกดึงเข้ามาอีกแล้วเหรอ
เป็นไปไม่ได้ นี่มันโรงพยาบาลที่ฉันทำงานนี่
แม้แต่ซอกบอมก็ยังอยู่
ผมมาที่นี่
ผมออกมา...
ที่โลกของคุณ
ได้ไง
คุณออกมาได้ยังไง
โลกที่ผมอยู่หยุดหมุน
อะไรนะ
ทุกอย่างหยุดไปหมด
ยกเว้นผม
ผมเลยหนีออกมาแล้วทิ้งทุกอย่างไว้
ผมไม่รู้ว่าทำไมมีผมคนเดียวที่รอด
อาจเพราะผมเป็นตัวเอกอย่างที่คุณบอก
อาจเป็นสิทธิพิเศษของตัวเอก
ผมอ่าน "ดับเบิลยู" ทั้ง 33 เล่ม ด้วยเงินทั้งหมดที่ผมมี
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า
ทำไมคุณถึงได้รู้จักผมดี
คุณต้องเป็นแฟนของหนังสือ
คุณเฝ้าดูผมมาตลอดเจ็ดปี
รู้ไหม...
ว่าผมเสียใจมากแค่ไหน
ผมน่าจะเชื่อคุณในตอนนั้น
ตอบผมมา
ไม่ได้
บอกแล้วไงว่าถ้าพูดไปคุณจะเจ็บปวด
ผมไม่เคยคิด...
ว่าความจริงจะเป็นแบบนี้
ผมน่าจะเชื่อคุณ
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว
คุณไม่ยอมพูดอะไรก็เพื่อตัวผมเอง
ผมมาที่นี่
เพราะผมอยากจะบอกลา
ขอบคุณมากนะ
ที่คิดถึงผมเสมอ
คุณเป็นคนดีมากเลย
และคุณจะเป็นหมอที่ดีได้
คุณหมอโอ อาจารย์พัคมาแล้วค่ะ
เดี๋ยวไปค่ะ
คุณกำลังยุ่ง เข้าไปเถอะ
แล้วคุณจะไปไหน
คุณจะไปไหนล่ะ รอฉันอยู่ตรงนี้นะ
มันไม่ใช่ผ่าตัดใหญ่ แป๊บเดียวก็เสร็จ
อย่าทำอะไร รอฉันอยู่นี่นะ
คิดว่าฉันเป็นบอดี้การ์ดคุณ แล้วรอฉันนะ
จะเลียนแบบผมเหรอ
เพราะคุณไม่มีอะไรเลย
ไม่มีเงิน ไม่มีที่อยู่ ไม่มีบัตร
ฉันรู้ดีว่าคุณรู้สึก เคว้งคว้างแค่ไหน
และในโลกนี้ฉันก็เป็นหมอจริงๆ
ฉันคงเทียบคุณไม่ได้ แต่ฉันก็มีเงินแล้วก็มีบ้านนะ
เชื่อฉันแล้วก็รอ
จนกว่าฉันจะกลับออกมานะ
อย่าไปไหนนะ รอตรงนี้แหละ
ได้ไหมคะ
ทำตามที่ฉันบอกเถอะนะ
ไม่นานหรอกค่ะ ไม่เกิน 40 นาที
คุณทำแบบนี้ทำไม
หลังจากผมอ่านหนังสือจบ
ความสุขผมลดลงไป 99 เท่า
แต่ก็ยังมีเรื่องดีอยู่เรื่องหนึ่ง
ผมรู้สึกตลอดว่าผมเสียเปรียบ
แต่ผมได้อ่านความคิด ความรู้สึกคุณแล้ว
ดังนั้นอย่าทำเป็นอาย แล้วพูดสิ่งที่ไม่ได้คิด
รอที่นี่นะ
ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นตอนฉันไม่อยู่
ถามหาหมอคังซอกบอม แผนกศัลยศาสตร์หัวใจและทรวงอก
เขาจะช่วยคุณ ถ้าคุณบอกว่าเป็นเพื่อนฉัน เข้าใจนะ
ผู้ชายคนเมื่อกี้เหรอ
เขาทำเป็นตลก ตอนผมบอกว่าเป็นคู่หมั้นคุณ
เขาไม่ใช่แฟนคุณใช่ไหม
บอกแล้วไงว่าฉันไม่มีแฟน
ขอโทษค่ะที่สาย
ชื่อโอยอนจูคือปัญหา อะไรที่มีชื่อนั้นอยู่คือหายนะ
ดู "ดับเบิลยู" เป็นตัวอย่าง
ตั้งแต่โอยอนจูปรากฏตัว
มันก็เริ่มดิ่งลงเหว
ไม่ใช่ดิ่งลงเหวนะ ดิ่งลงเทือกเขาหิมาลัยเลยด้วย
และโอยอนจูอีกคนก็จะทำลาย
แผนกศัลยศาสตร์หัวใจและทรวงอก ของมยองเซ
- เธอไม่รอดแน่ เจอกันหลังผ่าตัดนะ - คะ
ค่ะ
(ผ่าตัด 15 นาที วางยาสลบ 24 นาที)
(โอซองมู)
("ดับเบิลยู" โดยโอซองมู)
(แบบซูเปอร์คาร์)
(ห้องนอนของคังชอลในเพนต์เฮาส์)
(ห้องน้ำของคังชอลในเพนต์เฮาส์)
(ซอโดยุน)
(ยุนโซฮี)
(คังชอล)
โทษนะ นี่คุณ ตื่นสิ
ได้ยินฉันไหม
- ให้ฉันเข้าไปเถอะ - ไม่ได้นะ...
ไม่นะ ได้โปรด
คุณไม่เป็นไรนะ
ฉันคือคนคนหนึ่งที่
อยากให้คุณมีชีวิต ที่จบอย่างมีความสุข
สาบานได้ว่าฉันเป็นแฟนคลับคุณ
(กำลังผ่าตัด)
ทำดีมากค่ะทุกคน
- ดีมาก - ทำดีมาก
- นั่นเธอจะไปไหน - อะไรคะ
ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันจะไล่เธอออก
- ฉันไม่ได้ลืมค่ะ - แล้วจะไปไหนล่ะ มานี่
ตอนนี้เหรอคะ มีคนคอยฉันอยู่ข้างนอก
เข้าประจำตำแหน่งในหนึ่ง สอง...
นี่ เธอน่ะมักจะ
ทำตัวไม่ดีแล้วก็ไม่ค่อยคิด
แต่พอฉันมาคิดๆ เรื่องนี้ เธอก็จะเริ่มทำเป็นเก่งกับฉัน
โดยเฉพาะหลังจากที่ ฉันบอกว่าเป็นแฟน "ดับเบิลยู"
นั่นแหละที่เธอเริ่มทำเป็นเก่งกับฉัน
กล้าดียังไงใช้พ่อหาผลประโยชน์
ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ
หมายความว่าไงไม่ใช่แบบนั้น
ตั้งแต่มันออกมา ฉันก็รู้สึกหนักใจ
ฉันเครียดทุกวันนี้ ก็เพราะ "ดับเบิลยู"
พ่อเธอเป็นอะไรไป
ทำไมมีเรื่องโรแมนติก ทั้งที่ควรตามหาคนร้าย
เกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนพ่อเธอ จะลืมประเภทการ์ตูนไปนะ
มันก็เกิดขึ้นได้ไม่ใช่เหรอคะ
- ว่าไงนะ - คนจะทำงานตลอดเวลาได้ยังไงคะ
แบบนั้นมันดูไม่จริงกว่าอีก
แม้แต่วีรบุรุษก็มีความรักได้
ไม่ว่าการแก้แค้นจะสำคัญแค่ไหน
ก็ต้องมีเวลาที่เขาตาบอดเพราะความรัก
คังชอลก็เป็นคนนะคะ
นี่เธอโกรธเพราะฉันว่าพ่อเธอเหรอ
- เปล่าค่ะ - แล้วนั่นก็ไม่ใช่ความรัก
แค่เรื่องประเดี๋ยวประด๋าว
คังชอลกับผู้หญิงชื่อเดียวกับเธอ มีแค่เรื่องประเดี๋ยวประด๋าว
มันอาจเป็นความรักก็ได้
- ทำไมอาจารย์แน่ใจว่าไม่ใช่ล่ะคะ - อะไรนะ
ทำไมอาจารย์คิดว่าประเดี๋ยวประด๋าว ฉันไม่เห็นคิดแบบนั้นเลย
นี่ เธอพูดอะไรออกมา
คังชอลไม่เคยบอกเธอเลย เขาเคยบอกรักเธอด้วยเหรอ
ต้องพูดออกมาด้วยเหรอคะ
แล้วเธอจะรู้ได้ยังไง
เธอจะรู้ได้ไง
ฉันรู้ค่ะ
- แต่ฉันไม่บอกอาจารย์หรอก - เดี๋ยวนะ มีสปอยล์เหรอ
เธอต้องไปรู้อะไรมาแน่
จริงเหรอ อย่าบอกนะ
ว่าผู้หญิงคนนั้นลงเอยกับคังชอล
ไม่ หยุดเลยนะ
แบบนั้นมันบ้า มันเป็นไปไม่ได้
ทำไมถึงจะบ้าล่ะคะ
- มันก็เป็นไปได้นี่ - มันสมเหตุสมผลเหรอ
เขาต้องแต่งงานกับยุนโซฮี
ทำไมเขาถึงต้องแต่งกับยุนโซฮีล่ะคะ
พวกเขาเป็นเพื่อนกันมา เกือบสิบปีตั้งแต่มัธยมปลาย
- เห็นได้ชัดว่าต้องแต่ง - ไม่เห็นจะชัดตรงไหนเลย
แค่อยู่ด้วยกันก็ต้องแต่งงานกันเหรอ
ทำไมอาจารย์คิดว่าคังชอลชอบยุนโซฮี
อ๋อ รู้แล้ว มันชัดเจน ว่ายุนโซฮีชอบคังชอลมาก
ในเรื่องบอกตั้งหลายครั้ง
แต่ไม่มีเลยสักฉาก
ที่บอกว่าคังชอลเห็นโซฮี เป็นมากกว่าเพื่อน
ฉันจำได้ทุกอย่าง
ฉันต้องพูดด้วยเหรอ
แม้ว่าเขาจะไม่พูดออกมา แต่มันก็ต้องเป็นอย่างนั้น
มันชัดเจน
"โซฮี ฉันไม่รู้เลยจนถึงตอนนี้ แต่คนที่ฉันรักคือเธอ"
เขาสารภาพรัก พวกเขาจูบกัน แล้วก็จบ
- ตามสูตรเป๊ะเลย - ความรู้สึกคนไม่มีสูตรหรอกนะคะ
ทำไมอาจารย์ตัดสินคังชอล ตามที่ตัวเองคิดล่ะ
อาจารย์ไม่รู้จักเขาดีด้วยซ้ำ
คังชอลชอบฉัน
นั่นคือความจริง
คุณหมอโอ
คังชอลชอบเธอเหรอ
เปล่าค่ะ
ฉันหมายถึงตัวการ์ตูน ที่ชื่อเดียวกับฉัน
เธอนี่จิตใจเป็นเด็ก เท่าลูกสาวฉันเลยนะ
ลูกสาวฉันที่อยู่มัธยมต้นทำตัว เหมือนเธอเลย เหมือนพวกติ่ง
ฉันแนะนำให้รู้จักกันเอาไหม อยากเจอลูกสาวฉันไหมล่ะ
ไม่ดีกว่าค่ะ
ทำไมล่ะ จะได้เป็นเพื่อนสนิทกันไง
อาจารย์คะ ฉันขอโทษ แต่ฉันมีเรื่องด่วนต้องไปทำ
เอาไว้ค่อยด่าฉันทีหลังนะคะ
ฉันไม่ได้ด่าเธอ เธอต่างหากที่เป็นคนขึ้นเสียง
ฉันขอโทษค่ะ
ยอนจู เธอจะไปไหนน่ะ ยอนจู
เขาไปไหนแล้ว ฉันบอกให้เขารอที่นี่
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว
คุณไม่ยอมพูดอะไรก็เพื่อตัวผมเอง
ผมมาที่นี่
เพราะผมอยากจะบอกลา
(พ่อ)
หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
พ่ออยู่ไหนคะ
(พัคซูบง)
อาจารย์อยู่ไหนครับ
เหมือนว่าพี่ยอนจูจะถูกดึง ไปในการ์ตูนอีกแล้ว
ผมพัคเองนะครับ
ที่อาจารย์ส่งมาเมื่อเช้า คือฉบับจริงใช่ไหม
เนื้อเรื่องมันแปลกไปหน่อยนะครับ
เพราะอาจารย์ไม่ตอบ ผมเลยอัปโหลดมัน
(พัคซูบง)
อาจารย์อ่านตอนใหม่หรือยังครับ
พี่ยอนจูปลอดภัยดี แต่ผมทำอะไรกับเนื้อเรื่องไม่ได้เลย
โทรกลับหน่อยนะครับ
(ยอนจู)
พ่ออยู่ไหนคะ
(ยอนจู)
คุณโอซองมู
ฮัลโหล พ่อคะ พ่ออยู่ไหนคะ
ฮัลโหล
คือคุณนั่นเอง
ผมรู้สึกว่าเป็นคุณ
เราเคยเจอกันหลายครั้งแล้ว
คุณจำได้ใช่ไหม
เชิญทางนี้เถอะ
ผมมีเรื่องคุยเยอะเลย
ได้ยังไง...
ผมมาโลกนี้ได้ยังไงน่ะเหรอ
คุณควรเป็นคนอธิบายนะ
ผมคิดว่าคุณสร้างผมขึ้นมา
มานี่สิ
นั่งลงก่อน
พ่อคะ พ่อ
ลุกขึ้นมา
ขอบคุณลูกสาวคุณเถอะ
ผมจะจบให้ไวเพราะโอยอนจู
ขณะที่คุณพยายามฆ่าผม
ลูกสาวคุณก็พยายามช่วยผมไว้
ฮัลโหล
ซูบง นายอยู่ไหน
ผมนั่งฆ่าเวลาอยู่ร้านอินเทอร์เน็ต
รีบกลับไปที่ห้องทำงาน ฉันว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแล้ว
เรื่องไม่ดีเหรอ
คังชอลไปหาพ่อ
หา พี่พูดเรื่องอะไรน่ะ
คังชอลมาที่นี่
ตอนนี้เขาอยู่กับพ่อแล้ว
นี่พี่พูดว่า...
คังชอลอยู่ที่นี่งั้นเหรอ
วิ่งไปห้องทำงานเร็วเข้า
ไปบอกให้คังชอลรอก่อน บอกเขาว่าฉันกำลังไป
บอกเขาว่าให้รอและอย่าทำอะไร เพราะฉันอยากคุยกับเขา
ฮัลโหล พี่ คือ พี่ยอนจู
คังชอลมาที่นี่เหรอ
เขามาทำไม
ช่วยปิดเครื่อง 35 ด้วยครับ
คุณเลือดไหล
เดาว่าโลกนี้คุณคงไม่เป็นอมตะสินะ
คุณก็เป็นแค่คนธรรมดา
คุณเจ็บและเลือดไหลได้
มันควรจะเป็นอย่างนี้แหละ
ค่อยยุติธรรมหน่อย
ไม่ยุติธรรมเลยที่ ผมเป็นฝ่ายเดียวที่เจ็บและเลือดออก
ยอนจูไม่ใช่คนแรก ที่ผมคว้าตัวหลังจากถูกแทง
คุณต่างหาก
ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย
เรียกรถพยาบาลที
เรามาจบมันเถอะ
มาจบเรื่องนี้กันเถอะ
คนร้ายไม่ได้แทงผมสาหัสแต่เป็นคุณ
จากนั้นลูกคุณก็โผล่มาช่วยผมไว้
ไม่มีใครรู้
ว่ามีคนสองคนที่แทงผม
ผมเงียบเพราะไม่มีหลักฐาน แต่ผมบอกได้จากสัญชาตญาณ
คนที่อยากให้ผมตายอย่างไร้เหตุผล
คือคุณ
ตอนนั้นผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณเป็นใคร
คุณสร้างผมจากที่นี่สินะ
ด้วยปากกาในมือคุณ
คุณหาวิธีฆ่าผมที่นี่
ตอนนี้คุณมีเงิน มีเกียรติ ประสบความสำเร็จเลยไม่ต้องการผมแล้ว
คุณสร้างผมแล้วทำผมเจ็บปวด
คุณประสบความสำเร็จ จากชีวิตเสี่ยงตายของผม
แล้วคุณก็อยากฆ่าผม เลยแทงผมซะ
ฉีดยาพิษให้ผม แล้วก็เอารถบรรทุกมาชน
แค่วาดยังไม่พอ คุณเลยเข้าไปแทงผมเอง
ผมขอความเมตตา แต่คุณกลับแทงผมอย่างเลือดเย็น
ผมลองหาข้อมูลเรื่องคุณระหว่างที่รอ
คุณโด่งดังมาก
จนมีข้อมูลอยู่เต็มอินเทอร์เน็ต
- หยุดดื่มได้แล้ว - ผมก็ไม่อยากดื่มเหมือนกัน
ผมจะดื่มก็ต่อเมื่อผมทุกข์
- คุณดื่มเพราะทุกข์งั้นเหรอ - ใช่
งั้นฉันคงต้องดื่มเป็นสองเท่า
- เอาเลย ดื่มสิ - ฉันเบื่อเรื่องนี้เต็มทน
ผมก็เบื่อเหมือนกันแหละน่า
พอกันสักทีเถอะ
โอซองมูเป็นหัวหน้าครอบครัว ที่ไร้ความสามารถ
เขาเป็นนักวาดการ์ตูน ที่ไม่เคยประสบความสำเร็จสักครั้ง
ไม่มีเหล้าคุณก็อยู่ไม่ได้ แถมไม่มีแรงบันดาลใจ
คุณรู้สึกไร้ค่า และเป็นขี้แพ้อยู่ตลอดเวลา
ยิ่งไปกว่านั้นคุณก็แก่
คุณเลยสร้างผมขึ้นมา
คนที่หนุ่ม ประสบความสำเร็จ ร่ำรวย และมีชื่อเสียง
คนที่มีความมุ่งมั่น
คนแข็งแกร่งที่ตรงข้าม กับคุณโดยสิ้นเชิง
คุณเลยตั้งชื่อผมว่า "คังชอล" ที่แปลว่าเหล็ก
มันเขียนอยู่ในบทความ
คุณอยากเป็นผมเพื่อหนีจากความจริง
แต่ก็เป็นได้ไม่นาน
เพราะในที่สุดเมียคุณก็ทิ้งคุณไป
คุณมีภาวะซึมเศร้าทันที
และเป็นแบบนั้นมาตลอด
คุณมีปมด้อย ขาดความมั่นใจ และยอมแพ้อย่างง่ายดาย
คุณก็เลยฆ่าผม...
ไม่เหมือนกับแผนเดิมที่วางไว้
คุณจะให้ผมฆ่าตัวตาย เพราะตัวคุณเองไม่กล้าทำ
เพราะอย่างเดียวที่คุณควบคุมได้
คือผม
ตอนนั้นเองที่มันเริ่มผิดปกติ
ผมฝันร้ายเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฝันว่าจมแม่น้ำฮัน
ผมสงสัยว่าคืออะไร
เดาว่าผมคงตายไปแล้ว
ก่อนที่คุณจะเปลี่ยนใจแล้วช่วยผมไว้
ฉันไม่ได้ช่วยแก
แกต่อต้านความตาย
ที่จริงฉัน
ฆ่าแกไปแล้ว แต่แกต่อต้าน
แกอ้อนวอนให้ฉันช่วย
ฉันก็เลยช่วยแก
เพราะฉันรู้สึกผิด
แล้วฉันก็เริ่มชอบแก
และนั่นแหละคือปัญหา
หลังจากนั้น แกก็กลายเป็นปีศาจ
เหมือนกับตอนนี้
ใช่แล้ว ฉันให้แกทุกอย่าง
ฉันให้แกทุกอย่างที่ฉันอยากมี
แล้วมันเกิดอะไรขึ้น
แกอยากเรียนรู้โลกนี้ ด้วยสมองที่ฉันสร้างให้
มันไม่มีเหตุผล แกมันก็แค่ตัวการ์ตูน
แกไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ
แต่ก็ทรมานฉันไม่หยุด
แล้วตอนนี้แกก็มาที่นี่
บางครั้งปากกาก็ขยับเอง
พอผมตื่นตอนเช้า
ผมเจอภาพวาดที่ไม่เหมือนเดิมเลย
ทีแรกฉันไปหาจิตแพทย์ เพราะคิดว่าเป็นบ้า
คิดว่าฉันเป็นบ้าหรือเปล่า
ไม่หรอก แต่เพราะนายเมาตลอดเวลา
นายไม่ใช่เด็กแล้วนะ
ฉันคุยกับเพื่อนเรื่องนี้ แต่ไม่มีใครเชื่อเลย
ฉันอยากจะหนีไปเพราะว่าฉันกลัว
แต่ก็ทำไม่ได้
เพราะยอนจู
พ่อคะ
เธอโตมา...
โดยที่ฉันไม่ได้ทำอะไรให้เลย
ยอนจู มานี่สิลูก
พ่อขอโทษนะ
ฉันบอกตัวเองให้ทำงานต่อไป
เพราะผู้คนชอบงานของฉัน
และนั่นคือรายได้
ถ้าได้เงินอีกหน่อย
ฉันจะเปิดโรงพยาบาลให้เธอ เธอจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน
คิดว่ามีแค่แกที่ฝันร้ายงั้นเหรอ
ฉันเองก็ฝันร้ายทุกคืน
ฝันร้ายว่าแกจะมาหาฉันแบบนี้
เหมือนตกนรกมาตลอดจนถึงตอนนี้
แต่ฉันก็อดทนเพราะรู้ว่ามันจะจบแล้ว
นั่นคือแสงแห่งความหวังเดียวของฉัน
ที่จะไม่ต้องวาดแกแล้วหลังจบเรื่อง
แต่แกก็ไม่ตาย แกดึงฉันเข้าไปในโลกของแก
แถมยังดึงยอนจูเข้าไปอีก ฉันก็เลยต้องแทงแก
ไม่งั้นคำสาปนี้ก็คงไม่จบหรอก
แกเป็นแค่ภาพลวงตา
แกไม่มีตัวตน เป็นแค่ตัวการ์ตูนที่ฉันสร้างขึ้น
แล้วแกมาที่นี่ทำไม
ทำตัวเหมือนมนุษย์ทำไม
ทำไมแกต้องดำเนินเรื่อง ด้วยการดึงลูกสาวฉันไปเกี่ยว
แกเป็นแค่ตัวการ์ตูนเข้าใจไหม เป็นแค่สิ่งที่ฉันสร้างขึ้น
แกอยากยิงฉันเหรอ
เอาเลยสิ
คิดว่าแกยิงฉันได้งั้นเหรอ
แกยิงฉันไม่ได้หรอก
รู้ไหมทำไม
เพราะแกคือตัวละครที่ฆ่าใครไม่ได้
ฉันสร้างให้แกเป็นคนดี
คนมีศีลธรรมที่รักษากฎหมาย
แม้แต่การแก้แค้นยังต้องไม่ผิดกฎหมาย
แกเลยกลายเป็นวีรบุรุษ
และมีแต่คนชอบแก
แกไม่ฆ่าคนไร้ทางสู้และไร้อาวุธ
แค่เพราะความโมโห
นั่นแหละคือตัวแก
นั่นคือนิสัยใจคอของแก
แกคิดว่าแกออกมา เพราะความตั้งใจตัวเองเหรอ
ด้วยความคิดของแกเนี่ยนะ
ไม่ใช่เลย แต่มันถูกสร้างไว้แบบนั้น
ฉันสร้างแก ให้เป็นคนมุ่งมั่นผิดมนุษย์
แกจะมุ่งมั่นอดทนฝ่าฟันความลำบาก
ปัญหาก็คือฉันทำมากเกินไปหน่อย
ฉันให้ความมุ่งมั่นแกมากไป
จนถึงขั้นเอาชนะความตายได้ แม้แกจะไม่ต้องการก็ตาม
แต่ว่า
ความมุ่งมั่นนั้น ก็เป็นสิ่งที่ฉันสร้าง
แกไม่เคยผิดไปจากนิสัยที่ฉันให้
ยิงเลยสิ ถ้าแกอยากทำ
พ่อคะ หยุดนะ
อย่าพูดอะไรอีกเลย
แกยิงฉันได้ไหมล่ะ
ยิงฉันสิ
นั่งลงวาดตอนจบที่คุณวางไว้แต่แรก
คุณเปลี่ยนแผนแล้วให้ผมฆ่าตัวตาย
ทุกอย่างเปลี่ยนไปเพราะผมไม่ยอมรับ
ถ้าคุณทำตามแผนเดิม ผมจะยอมรับมัน
แบบนั้นทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ
คุณว่างั้นไหม
เพื่อนผมยังอยู่ที่นั่น
พี่
พวกเขาไม่ตายแต่ก็ไม่มีชีวิต
ผมปล่อยให้พวกเขาเป็นแบบนั้นไม่ได้
มันเกิดขึ้นเพราะแกออกมาจากการ์ตูน
หยุดหาเหตุผลแล้วหาทางแก้ซะ
แค่วาดให้ทุกอย่างกลับเป็นปกติ
ฉันจะไปรู้อะไร
- หมายความว่าไง - ฉันทำอะไรไม่ได้
จะวาดให้จบแบบที่ต้องการก็ไม่ได้
เรื่องจะไปต่อเฉพาะที่นายยอมรับ
รู้ไหมผมจะยอมรับตอนจบแบบไหน
ง่ายมาก
จับฆาตกรตัวจริง แล้วให้เขาชดใช้สิ่งที่ทำ
และผมอยากให้ชีวิตปกติก็แค่นั้น
บอกมาว่าฆาตกรเป็นใคร
อย่างที่คุณบอก ความมุ่งมั่น จะหาคนร้ายมันมากจนผมตายไม่ได้
ผมตามมาจนถึงนี่
วาดหน้าฆาตกรตัวจริง
ผมจะได้จำเอาไว้
วาดสิ
ไม่มีหรอก
อะไรนะ
ไม่มีฆาตกรหรอก
มันเป็นแค่การจัดฉากแต่แรก
เป็นการจัดฉากให้ตัวเอกแข็งแกร่งขึ้น
แม่
มันเป็นการจัดฉากทั่วไป สำหรับการ์ตูนแนวฮีโร่
บาดแผลเลวร้ายที่ฝังใจในวัยเยาว์
เกาหลีชนะเลิศ
แม้แต่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าใครคือฆาตกร
นี่คุณ...
พูดจริงงั้นเหรอ
แกจะเป็นฮีโร่ก็ต่อเมื่อคดีไม่ถูกไข
ถ้าแกจับฆาตกรได้ เรื่องของแกก็จบ
ถ้าแกมีความสุข แกจะมาลำบากในเรื่องทำไม
มันถึงได้ไม่มีเบาะแส
มันไม่เคยมีอยู่แล้ว
คุณไม่รู้เหรอ
ไม่มีฆาตกรงั้นเหรอ
คุณฆ่าครอบครัวผมหมด
คุณใส่ร้ายและจับผมเข้าคุก แต่คุณก็ไม่รู้เหรอ
พวกเขาตายต่อหน้าต่อตาผม
พวกเขาตายอย่างทรมานต่อหน้าผม
พ่อ แม่ กับน้องของผม
ผมเห็นศพด้วยตาผมเอง แต่กลับไม่มีคนร้ายงั้นเหรอ
ลุงคะ ช่วยรีบหน่อยนะคะ เร็วค่ะ
อ๋อ
อย่างนี้นี่เอง
คุณเลยอยากฆ่าผม
เพราะคงไม่มีทางจบอย่างมีความสุข
ถ้าเรื่องนี้ไม่เกิด
คุณก็จะวาดต่อไป แล้วมีความสุขกับความสำเร็จ
แล้วผมก็จะต้องทรมาน เพราะนอนไม่หลับทุกคืน
และบาดเจ็บทุกวัน ตามล่าคนร้ายที่ไม่มีวันเจอ
ผมต้องเจ็บปวดอย่างไม่สิ้นสุด อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คุณรู้ไหม...
ว่าผมต้องผ่านอะไรมาบ้าง
คุณคงทนมันไม่ได้หรอก
แต่ผมผ่านมันมานับครั้งไม่ถ้วน
คุณวาดมันอย่างกับเป็นพระเจ้า ด้วยนิ้วพวกนั้น
แต่คุณไม่รับผิดชอบอะไรเลย
ผมยังจำความเจ็บปวดได้ทุกนาที
เรื่องแต่งก็แบบนี้
มันคืองานของฉันในฐานะนักเขียน
ไม่ใช่
คุณไม่ใช่แค่นักเขียน
คุณเห็นผมยังไม่ตายและหายใจอยู่ แต่คุณก็พยายามฆ่าผม
นั่นคือตัวตนของคุณ
คุณเป็นคนโหดร้ายรุนแรง
คุณไม่รู้สึกแบบนั้น เพราะคุณถือปากกาแทนมีด
ตัวตนคุณเป็นคนชาติชั่ว
คุณเองก็อาจเป็นฆาตกรได้
ไม่นะ
ไม่นะ ไม่ ขอร้องล่ะ
อาจารย์ครับ
คิดหาทางออกซะ
ทำทุกวิถีทาง
หาให้ได้ก่อนที่ผมจะกลับมา
คิดซะว่าวันนี้คุณโชคดี
ฉันไม่ได้โชคดีหรอก
แกยิงฉันไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้ว
เพราะแกถูกเขียนมาแบบนั้น
พี่ช่วยคังชอลไว้ทำไม พี่น่าจะปล่อยให้เขาตาย
เรื่องนี้เกิดขึ้น เพราะพี่ช่วยเขาคืนนั้น
นี่คือตอนจบที่ สมเหตุสมผลที่สุดของตัวเอก
ที่กลายเป็นฆาตกรขณะตามล่าฆาตกร
ถ้าการ์ตูนบอกว่า "อวสาน" จะเกิดอะไรต่อคะ
คำว่า "อวสาน" หมายถึงอะไรกันแน่
ช่วยคังชอลด้วย ช่วยเขาทีนะ
เรายังช่วยเขาได้อยู่
คำบรรยายโดย: รัตนชัย เหลืองวงศ์งาม