("ดับเบิลยู" โดยโอซองมู)
คังชอลถูกแทงบนดาดฟ้าของโรงแรม
หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวหลังจากนั้น และช่วยชีวิตเขาไว้
โทษนะ นี่คุณ ตื่นสิ
เธอทิ้งนามบัตรไว้พร้อมชื่อ "โอยอนจู" แล้วหายตัวไป
โอยอนจู ตอนนี้คุณอยู่ไหน
พยาบาลทำตามคำสั่งของบุคคลนิรนาม
ทำให้คังชอลตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง
- ให้ฉันเข้าไปเถอะ - เข้าไม่ได้...
ไม่นะ ได้โปรด หยุดเถอะ
- ยอนจูปรากฏตัวมาช่วยเขา - คุณไม่เป็นไรนะ
เจอกันสักทีนะ
- คุณโอยอนจู - นั่นทำให้เขารอดตายอีกครั้ง
ยอนจูคอยโผล่มาในชีวิตของเขา
ทำไมคุณไม่...
คังชอลรู้สึกว่า...
เธอคือกุญแจไขชีวิตเขา
พ่อวาดมันขึ้นมา
มันเป็นงานของพ่อ
เขาเป็นปีศาจ
พ่อสร้างปีศาจขึ้นมา
พ่อเลยต้องจัดการเขา
พ่อน่าจะกำจัดเขาไปตั้งนานแล้ว
คุณ...
เป็นใคร
- พี่ - อุ๊ย
- พ่ออยู่ในห้องใช่ไหม - อาจารย์ออกไปแล้ว
แล้วเขาไปไหนอีกล่ะ
ไม่รู้สิ เขาเก็บข้าวของแล้วก็ออกไป
แถมยังเอาคอมพิวเตอร์ไปด้วย
เขาไล่พวกเราออก จู่ๆ ก็บอกให้เราไป
ผมให้ซอนมีกับยุนฮีกลับบ้านไปแล้ว
แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ามันแปลก
อาจารย์คงไล่พวกเราออก เพราะผมบอกพี่ว่าคังชอลจะต้องตาย
แต่นั่นอาจหมายถึงผู้หญิงคนนั้น
ซึ่งก็คือพี่
ผมบอกพี่ว่าคังชอลจะต้องตาย
พี่ก็เลยเข้าไปในการ์ตูน ช่วยชีวิตเขา แล้วกลับออกมา
ใช่ แต่มันไม่น่าเป็นไปได้
มันไม่น่าเป็นไปได้ แต่มันเป็นไปแล้ว
มัน...
พี่ ชุดพี่...
ซูบง ฟังฉันให้ดีนะ
รู้ไหมว่าชุดนี้ราคาเท่าไร
ชุดนี้ราคาสามล้านกว่าวอน
แล้วรองเท้านี่อีกล่ะ
คิดว่าฉันจะมีปัญญา ซื้อได้ด้วยตัวเองไหม
ถูกต้อง
ถ้าอย่างนั้นแล้วใครจะซื้อ
ชุดราคาแพงแบบนี้ให้ฉันได้ อย่างไม่มีปัญหาล่ะ
คัง...
ซอกบอมเหรอ
หรือศาสตราจารย์พัค
หรือพ่อพี่
คังชอลเหรอ
นายเชื่อฉันหรือยัง
เชื่อไหม
- ตายแล้ว ซูบง - อย่าเข้ามานะ
เป็นอะไรไป
- ลุกขึ้นมา... - อย่าเข้ามานะ
ก็ยังเป็นไปไม่ได้อยู่ดี
- มันจะเป็นไปได้ยังไง - เลิกพูดได้แล้ว
หยุดแน่ แต่พี่เข้าไปในการ์ตูนได้ไง
พี่จะเข้าไปตอนไหนก็ได้งั้นเหรอ ผมไปบ้างได้ไหม
ฉันไม่รู้ว่าเข้าไปได้ยังไง
กว่าจะรู้ตัวฉันก็เข้าไปแล้ว
แต่มีบางอย่างที่เริ่มชัดเจนแล้ว
ทุกอย่างในโลกนั้นหมุนรอบคังชอล
ฉันจะไม่ปรากฏในการ์ตูน ถ้าไม่เกี่ยวข้องกับคังชอล
สิ่งที่ฉันทำด้วยตัวเอง หรือสิ่งที่คิดจะไม่ปรากฏ
ทุกอย่างจะถูกตัดออกไป
คังชอลเป็นตัวเอก ส่วนฉันเป็นแค่ตัวประกอบ
แม้แต่เวลายังหมุนรอบคังชอลเลย
เวลาจะผ่านไปเร็ว เมื่อคังชอลไม่ได้ทำอะไร
เวลาสองเดือนจึงผ่านไปชั่วพริบตา
ไม่ถึงห้านาทีในโลกนี้
อาจยาวนานถึงสองเดือนในโลกนั้น
อาจจะถึง 20 ปีเลยก็ได้
มันจะเป็นไปได้ยังไง
ลองคิดดูสิ
การ์ตูนนี้ถูกเขียนมาเจ็ดปีแล้ว
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชีวิตคังชอลผ่านไป 15 ปี
เป็นไปได้ที่เวลาในนั้นจะเดินเร็ว
มันแสดงให้เห็น เฉพาะเหตุการณ์สำคัญเท่านั้น
แถมทางกลับมาของฉัน ยังขึ้นอยู่กับคังชอลด้วย
เขาต้องเจอการเปลี่ยนแปลง เพื่อให้ถึงตอนจบ
ซึ่งนั่นแหละคือการจบแต่ละตอน
ฉันจะกลับมาได้เมื่อจบตอนเท่านั้น ฉันก็เลย...
- ทำแบบนั้นไป - ทำอะไร
หมายถึงจูบเหรอ
พี่จูบคังชอลจริงๆ เหรอ
ฉันไม่มีทางเลือก ฉันต้องทำให้เขาตกใจหรืออะไรสักอย่าง
ฉันอยากให้จบตอน
ไม่เชื่อหรอก พี่ตั้งใจทำมากกว่า
- ทุกคนรู้ว่าพี่เป็นแฟนคลับเขา - เปล่านะ
แล้วดีไหมล่ะ
อะไร
แบบว่า...
เขาเป็นตัวการ์ตูนไม่ใช่คนจริงๆ
ตอนปากประกบกันรู้สึกยังไง
รู้สึกยังไงตอนจูบกับเขา
ฉันรีบทำเลยไม่ทันรู้สึก
และเขาไม่ใช่ตัวการ์ตูน
เขาเป็นคนเลยล่ะ
เขาไม่ต่างอะไรจากพวกเรา
งั้นพี่ก็คงรีบ
บอกหน่อยสิ เขาหล่อไหม
หล่อสิ
พี่เจอยุนโซฮีด้วยไหม
เจออยู่แล้ว
- หน้าอกเธอใหญ่จริงไหม - ให้ตายเถอะ
ทำไมผู้ชายคลั่งหน้าอกผู้หญิงจังเลย
ผมไม่ได้คลั่งนะ
ให้ตาย พี่ทำผมจะเป็นบ้า พูดซะมันเหมือนจริงมาก
ก็พูดจริงน่ะสิ
เดี๋ยวนายก็จะรู้ ว่าทำไมฉันต้องช่วยเขา
เขาเป็นคนเหมือนกับพวกเรานี่แหละ
จะให้ฉันปล่อยให้เขาตายได้ยังไง
อีกอย่างฉันเป็นหมอนะ
ใช่แล้ว อาจารย์บอกว่า เขาจะจบมันวันนี้
จบอะไรเหรอ
เขาบอกว่าจะวาดฉากจบวันนี้
เขาบอกว่าจะวาดใหม่ เขาอาจจะฆ่าคังชอลอีกก็ได้นะ
นึกว่าเขาออกไป เพราะไม่อยากถูกรบกวนซะอีก
เขาจะฆ่าคังชอลอีกแล้วเหรอ
พ่อน่าจะกำจัดเขาไปตั้งนานแล้ว
ตอนนั้นที่สะพานฮันกัง
เขาจะกลับมาตอนเขียนเสร็จ ถึงพี่จะเจอเขา
จำตอนที่คังชอลเกือบทิ้งตัว จากสะพานฮันกังได้ไหม
มันตีพิมพ์ปีไหนนะ
อยู่ในเล่มห้า ก็น่าจะปี 2009
ปี 2009 เหรอ
(เอกสารอ้างอิงของ "ดับเบิลยู" ปี 2012)
(เอกสารอ้างอิงของ "ดับเบิลยู" ปี 2011)
(เอกสารอ้างอิงของ "ดับเบิลยู" ปี 2009)
(ชอนซึงมิน ดาวแห่งเอเธนส์โอลิมปิก)
(ฆ่าตัวตายบนสะพานฮันกัง)
ยอนจูไปแล้ว
ตอนนี้ฉันอยู่เพียงลำพัง
ไปกันเถอะ
ฉันอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้
ฉันไม่เหลือครอบครัวอีกแล้ว
ฉันไม่เหลือความปรารถนาจะทำอะไร
ฉันวาดอะไรไม่ได้เลย
ฉันจะวาดเรื่องราวต่อได้ยังไง
จริงสิ
ฉันขอโทษ
(สาเหตุการตายที่แท้จริง จากการตกสะพาน)
(ฉันขอโทษแต่ฉันต้องจบมันตรงนี้)
แต่ฉันต้องจบมันตรงนี้
คังชอลควรจะตายตรงนี้เหรอ
หือ
ลาก่อน
สวัสดีครับ
ไม่เป็นไร
เดี๋ยวผมจะรีบส่งไปให้
เสร็จหมดแล้ว
แต่ผมเผลอหลับไป
อันที่จริง
ผมตั้งใจจะจบที่ตอนนี้แหละ
เป็นเพราะเหตุผลส่วนตัวน่ะ
ผมเขียนตอนจบเสร็จแล้ว
แปลกมากเลย
สาบานได้ว่าเมื่อคืน ฉันวาดให้เขาจมน้ำ
แต่คังชอลยังไม่ตาย
เขาใช้มือข้างหนึ่งเกาะราวสะพาน
อยู่อย่างนั้นทั้งคืน
ฉันเมาเหรอ
ฉันคิดว่าฆ่าเขา แต่ไม่ได้ฆ่าหรอกเหรอ
แต่ว่า
มันรู้สึกเหมือนเป็นสัญญาณ
ให้ฉันฮึดสู้อีกครั้ง
นั่นแหละ
ฉันเลยเลือกจะเก็บคังชอลไว้
(เอกสารอ้างอิงของ "ดับเบิลยู" ปี 2010)
ไม่นานนี้มีการเปิดเผยว่า ผู้บริหารร่วมของเจเอ็นโกลบอล
คือคังชอล นักกีฬาโอลิมปิก ที่มีประเด็นร้อน
เป็นการออกสื่อครั้งแรก ตั้งแต่การขึ้นศาลฎีกาในปี 2007
เจเอ็นโกลบอลเป็นบริษัทค้าขายออนไลน์
ที่เปิดตัวเมื่อปีก่อน และมีมูลค่าในตลาดหลักทรัพย์...
- ไง รอนานไหม - ครับ
ถ้าผมซื้อสถานี วิทยุโทรทัศน์นี้ล่ะเป็นไง
นายว่าไงนะ
ตอนนี้ผมมีเงิน ผมต้องจับเขาให้ได้
คุณชอบพูดว่าเงินกับแรงงานคือปัญหา
มันผิดกฎหมายถ้าจะจ้างกองทัพส่วนตัว แต่ก็ใช้คนของรัฐไม่ได้
ผมเลยคิดว่าจะซื้อสถานีโทรทัศน์
ผมจะทำรายการแก้ปัญหาอาชญากรรม และตามล่าตัวฆาตกร
ทีมงานจะประกอบด้วย ผู้เชี่ยวชาญในเกาหลี
ผมจะจ้างเฉพาะทนายและเจ้าหน้าที่ สืบสวนที่เก่งที่สุดเท่านั้น
ผมจะลงทุนให้
ผมอยากให้คุณนั่งแท่นหัวหน้า
ผมคิดชื่อช่องเอาไว้ให้แล้ว มันคือ "ดับเบิลยู"
"ดับเบิลยู" มาจาก "ใคร" และ "ทำไม"
เป้าหมายเพื่อหาว่าใครก่อเหตุและทำไม
ใครฆ่าครอบครัวของผม
แล้วฆ่าทำไม
ถึงเวลาหาความจริงแล้ว
เหมือนกับว่าผมถูกครอบงำ
ฉันชอบคุณมากค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
- ขอบคุณมากครับ - ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้ ของ "ดับเบิลยู" ค่ะ
ขอบคุณครับ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ
- ด้วยความยินดีครับ
พระเจ้า
คุณโอ ผมนับถือคุณมาก
- ได้โปรดรับผมเป็นศิษย์ด้วย - ยืนขึ้นเถอะ
- ขอบคุณครับ - ทุกอย่างไปได้สวยมาก
- แม้แต่ผมยังไม่อยากเชื่อ - โอ้ พระเจ้า
คุณชอบอ่านเว็บตูนไหมครับ
มีเรื่องหนึ่งกำลังดังมากในตอนนี้
ที่เปลี่ยนแปลงทิศทางของสื่อเกาหลี
เขาเพิ่งได้รับความนิยม
ผู้เขียนเรื่อง "ดับเบิลยู"
คุณโอซองมูอยู่กับเราวันนี้ สวัสดีครับ
ผมอยากเจอคุณมากเลย ในที่สุดวันนี้ก็มีโอกาสสักที
- ดีใจที่ได้พบครับ - เช่นกันครับ
ผมเป็นแฟนตัวยงของคุณเลยครับ
ขอบคุณครับ
ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ เชื่อไหมครับว่าตอนนี้
"ดับเบิลยู" ดังแล้ว
ผมก็ไม่แน่ใจครับ
ผมแค่นั่งทำงานที่โต๊ะตัวเอง
แล้วก็รีบเขียนให้ทันกำหนด
แต่ตอนนี้ผมมานั่งอยู่ตรงนี้
- ก็ดูท่าจะจริงครับ - ครับผม
มี "เชอร์ล็อค โฮล์ม" จากลอนดอน...
ฉันประสบความสำเร็จ
ซูซอนต้องเสียใจที่ทิ้งฉัน
(โธ่เว้ย คลาดซะได้)
หมู่นี้มีแต่เรื่องประหลาด
บางครั้งภาพวาดไม่ยอมเป็น อย่างที่ฉันต้องการ
รู้สึกเหมือนว่าคังชอลกำลัง ต่อต้านเรื่องราวเพราะว่าเขาไม่ชอบ
(จะไปไหน)
เป็นเพราะเหล้าเหรอ
(ข้อมูล ไม่มีสัญญาณเข้า)
เป็นแบบนี้อีกแล้ว
ฉันตื่นมาตอนเช้า และเห็นฉากที่ตัวเองไม่ได้วาด
ฉันเป็นบ้าไปแล้วเหรอ
เขามีชีวิต เขามีชีวิตแน่นอน
ฉันรู้สึกได้ แต่เป็นไปได้ยังไง...
เขาจะมีชีวิตได้ยังไง
(เอกสารอ้างอิงของ "ดับเบิลยู" ปี 2016)
(ปีศาจ)
(ฉันจะไม่ยอมถูกกลืนกิน แต่ฉันจะกลืนกินเขาแทน)
ปีศาจ
เขาเป็นปีศาจ
เขาจะฆ่าฉันเข้าสักวัน
ฉันจะไม่ยอมถูกกลืนกิน แต่ฉันจะกลืนกินเขาแทน
ไม่
ฉันควรจะฆ่าเขาไปตั้งนานแล้ว
ที่สะพานฮันกัง
ตอนนั้นทุกอย่างผิดเพี้ยนไปหมด
- กินยาอะไรน่ะ - ฉันปวดหัว
เธอคงเป็นไข้เพราะใส่ชุดนั้นไปตากฝน
- รู้แล้วน่า - ทำไมเธอออกไปช้าจัง
ไม่มีใครสนชุดหรอกน่า
ไปนะ
ให้ตายสิ นี่มันอะไรกัน
โธ่เอ๊ย
ทำไมต้องกับโอยอนจูด้วย
นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน
ประตูกำลังจะปิด
รู้สึกถึงพลังลบบางอย่างแฮะ
- อะไรกันเนี่ย - คังชอลจูบเธอเหรอ
พระเจ้าช่วย
เธอมีอะไรดี น่ารำคาญจะตาย
ทุกคนในประเทศนี้อ่านกันอยู่
ซูบง ฉันเพิ่งเลิกงาน พ่อล่ะ
อาจารย์ยังไม่กลับมาเลย
ไม่ว่าผมจะทบทวนยังไง มันก็ยังยากที่จะเชื่อ
มันเกิดขึ้นได้ยังไง
นี่แหละที่ผมไม่เข้าใจ
สมมติว่าตอนแรกพี่เข้าไปได้ เพราะคังชอลดึง
แล้วทำไมมันถึงเกิดขึ้นอีกล่ะ
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
พี่บอกว่าต้องจบตอนถึงจะออกมาได้
แปลว่ามันต้องมีกฎของการเข้าไปด้วย
แล้วทำไมมีแค่พี่คนเดียว
ปัญหาใหญ่เลยไม่ใช่เหรอ
แล้วถ้าจู่ๆ พี่โดนดึงไปอีกล่ะ
จะทำยังไง
พี่จะรู้ได้ไงว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าไปข้องเกี่ยวกับคังชอล
พี่
ฮัลโหล พี่ ยังอยู่ไหม
ฮัลโหล
พี่
สวัสดีค่ะ
นั่นใครครับ
โทรศัพท์หล่นตรงป้ายรถเมล์ค่ะ
แล้วเจ้าของล่ะครับ
ฉันเจอแต่โทรศัพท์กับกระเป๋านะคะ
ไม่นะ
ขอโทษนะครับ ช่วยรอตรงนั้นก่อนได้ไหม เดี๋ยวผมรีบไป
ครับ ได้ครับ
ปากพาซวยจริงๆ เลย
พี่
สวัสดีค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ
ฉันยังไม่รู้รายละเอียด ตอนคุยโทรศัพท์
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ฉันห้ามให้ทุกคนพูดถึงมัน เพราะประธานคังสั่งไว้
ใครที่พูดถึงเรื่องนี้จะถูกไล่ออก
ไม่ต้องห่วงพวกเรานะคะ
แต่เราไม่มีสิทธิ์ห้ามลูกค้า
เราได้เบอร์โทรของคนที่อัดคลิปไป
คุณควรไปพบและคุยกับเขาเอง
เป็นคลิปเกี่ยวกับอะไรเหรอ
คือ...
เหมือนว่าเขาทะเลาะกับ...
ผู้หญิงที่มาด้วย
ทะเลาะเหรอ
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทำไมคุณไม่...
จู่ๆ เธอก็โมโหขึ้นมาแล้วตบหน้าเขา
แล้วก็เหมือนว่าดีกันอีก
แล้วก็จูบกัน
จูบเหรอ
แล้วพวกเขาก็เข้าไป ในห้องลองเสื้อด้วยกัน
พวกเขาล็อกประตูด้วยค่ะ
จากนั้นพักใหญ่ประธานก็ออกมาคนเดียว
แต่นั่นไม่ใช่ที่เขาอยากปิด
เขาอยากปิดเรื่องที่เธอหายตัวไป
เธอหายตัวไปเหรอ
ใช่ค่ะ พวกเขาเข้าไปด้วยกัน
แต่มีแค่ประธานคังที่ออกมา เธอหายตัวไปเฉยๆ
ฉันไม่เข้าใจว่าคุณพูดเรื่องอะไร
ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ
- แต่ทุกคนพูดเหมือนกันหมด - ห้องลองเสื้ออยู่ไหนคะ
ทางนั้นค่ะ
ไม่ใช่ห้องนั้น อีกห้องหนึ่งค่ะ
ไม่มีทางออกแล้วเธอ...
- เธออยู่นี่ไง - เอ๊ะ
คุณพระ
ฮัลโหล
ฉันอยู่ที่ร้านนะ
เจอผู้จัดการหรือยัง
คุณโอยอนจูอยู่ที่นี่
- อะไรนะ - เธออยู่ที่นี่
อยู่ในห้องลองเสื้อ
เกิดอะไรขึ้น
นั่นแหละที่ฉันอยากถาม เกิดอะไรขึ้น
เธออยู่ในนั้น ทำไมคุณบอกไม่อยู่
คุณโอยอนจู
เธอไม่ยอมตื่น
เจ้าหน้าที่ฉุกเฉินหรือเปล่าคะ
- มีคนเป็นลม... - อย่าตามรถพยาบาล
- อะไรนะคะ - วางไปเลย
คุณจะทำอะไรคะ
จะไปไหน
ไม่ไปโรงพยาบาล ฉันจะพาเธอไปโรงแรม
แล้วไงต่อ
เรียกหมอยุนมาที
เดี๋ยวฉันไปก่อน จัดการให้เรียบร้อยแล้วตามไปนะ
อะไรกัน
ทำไมฉันอยู่ที่นี่อีกแล้ว
ผมก็สงสัยเหมือนกันว่าคุณกลับมาทำไม
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ประธานครับ
เกิดอะไรขึ้นครับ
เธอเป็นใครครับ
ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ
- หมอยุนอยู่ไหน - เขายังมาไม่ถึงค่ะ
ประธานคังครับ
เจ้าหน้าที่พัคมาครับ
สวัสดีครับ
สวัสดีครับ มาได้ยังไงครับเนี่ย
เรื่องพยานโอยอนจูน่ะครับ
ครับ ยังไม่เจอเธอเหรอครับ
เธอแปลกมาก
ไม่รู้ทำไมเธอหลบ กล้องวงจรปิดได้ทุกตัว
ไม่ต้องกดดันมากก็ได้ครับ
เธอไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย หาไม่เจอก็ไม่เป็นไร
ทำไมพูดแบบนั้นล่ะครับ เราจะหาเธอให้เจอ
แต่...
ไม่มีอะไรหรอกครับ
ผมต้องพาเธอไปนอน
คุณไม่ต้องไปส่งเราหรอกครับ
งั้นเรากลับแล้วนะครับ
เกิดอะไรขึ้น นั่นโอยอนจูนี่
มีอะไรเหรอ
ในที่สุดมันก็เป็นของผม
อะไรเหรอ
กุญแจไขชีวิตผม
ว่าแต่เธอสวยจริงเหรอ
แบบเธอเรียกว่าสวยเหรอ
อะไรนะ
ทำไมทุกคนถึงบอกว่าเธอสวย
ตื่นแล้วเหรอ
เป็นยังไงบ้าง
ฉันเวียนหัว
คุณอาจยังมึนๆ เพราะฤทธิ์ยา
แต่ยังไม่ตายหรอก ไม่ต้องห่วง
ฉันอยู่ที่ไหน
ห้องผม ผมอยู่ที่นี่
เพนต์เฮาส์งั้นเหรอ
คุณรู้ได้ยังไง
คุณอยู่ในเพนต์เฮาส์ของโรงแรม ชั้น 33 เป็นชั้นบนสุด
คุณนี่รู้ทุกเรื่องของผมจริงด้วย
ฉันรู้ทุกเรื่อง
แล้วคุณรู้อะไรอีก
ฉันรู้ว่าครอบครัวของคุณ...
ถูกฆ่าในบ้านและมันทำให้คุณทรมาน
คุณเลยเลือกอยู่โรงแรม แทนที่จะอยู่บ้าน
น่าสนใจจังเลย
แล้วคุณรู้อะไรอีก
คุณจะเก็บปืนไว้ใต้หมอน
คุณจะเก็บมันไว้เสมอ แม้มันจะผิดกฎหมายก็ตาม
ถ้าไม่มีมัน คุณจะนอนไม่หลับ
คุณรู้เรื่องนั้นได้ไง
ฉันเห็นมัน
คุณเห็นจากที่ไหน
มันเป็นฉากที่เศร้าที่สุด
ที่สะพานฮันกัง
ตอนนั้นฉันร้องไห้ไปกับคุณด้วย
ฉันกลัว...
ว่าคังชอลจะฆ่าตัวตายจริงๆ
ตายซะ
ทำไมไม่เฝ้าประตู
- เราได้ข้อความให้ลงไปข้างล่าง - จากใคร
ข้อความมาจากมือถือพี่โดยุน
แต่เขาบอกว่าไม่ได้เป็นคนส่ง
ผมจะ
หาคุณให้เจอ
รอก่อนเถอะ
ฉันอยู่ที่ไหน
นี่ห้องของคังชอลเหรอ
จริงด้วย นี่เตียงเขาและนี่ก็ คุณพระ
ฉันถูกดึงเข้ามาอีกแล้วเหรอ ทำไมล่ะ
ทำไมล่ะ ได้ยังไง
ตื่นแล้วเหรอ
- ค่ะ - เป็นยังไงบ้าง
ก็ดีค่ะ
พยาบาลตรวจดูอาการคุณแล้ว เธอบอกว่าคุณปลอดภัยดี
- แถมตอนนี้คุณก็ลุกได้แล้ว - เธอบอกไหมว่าทำไมฉันถึงเป็นลม
- เธอบอกว่าเป็นเพราะอ่อนเพลีย - อ่อนเพลียเหรอ
คุณใช้ร่างกายเยอะเกินไป ก็เลยอ่อนเพลีย
ฉันใช้ร่างกายเยอะไปเหรอ
คุณนอนหลับไปตั้งสองวัน
คุณอาจฝืนร่างกายมากเกินไปนะ
เดี๋ยว
อ๋อ เดาว่าคงเป็นแบบนั้น
ทานมื้อกลางวันกับประธานสิครับ เดี๋ยวเขาก็มาแล้ว
- เขาจะกลับมาเหรอ - ครับ
ผมเตรียมเสื้อผ้าให้แล้ว คุณไปเปลี่ยนในห้องน้ำได้เลย
- ค่ะ - เท่านี้ล่ะครับ
ทำไงดีล่ะ
ฉันควรทำยังไงดี ให้ตายเถอะ
ใหญ่จังเลย
เป็นแบบซีทรูด้วย
พระเจ้า
ปัญหาใหญ่เลยไม่ใช่เหรอ
พี่จะรู้ได้ไงว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าไปข้องเกี่ยวกับคังชอล
แล้วถ้าจู่ๆ พี่โดนดึงไปอีกล่ะ
อยู่นี่เอง
- เธออยู่คนเดียวเหรอ - เธออยู่ในห้องน้ำ
บอกแล้วไงว่าอย่าให้เธอ อยู่คนเดียวตอนตื่น
- ฉันเข้าไปด้วยไม่ได้นี่ - จริงๆ เลย
จะทำยังไงดี
จะเลือกอันไหนดี
เธอหนีไปไม่ได้หรอก นี่ชั้น 33 นะ
ได้ยินว่าเธอตื่นแล้ว
- ใช่ แต่เอาไว้ค่อยเจอทีหลังนะ - ทำไมล่ะ เธอทำอะไรอยู่เหรอ
เธอกำลังคุยเปิดใจกับคุณคังอยู่
ในห้องน้ำเนี่ยนะ
เอาอีกแล้วนะ คุณโอยอนจู
อะไรอีกล่ะทีนี้
ตอนนี้ 11 โมง คุณเพิ่งตื่น แล้วกำลังพยายามทำอะไรอีก
เปล่านะ
- ว่าไงนะ - ไม่มีอะไร
คุณชอบก่อเรื่องแล้วบอกว่าไม่มีอะไร
อย่าเข้ามานะ
หยุดเลย ไม่งั้นฉันยิง
ให้ตาย คุณนี่แปลกจริงๆ
โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
ตบหน้าผมแล้วก็จูบ
หายตัวไปแล้วก็กลับมาใหม่
ตอนนี้จู่ๆ คุณก็ยืนแก้ผ้า แล้วเอาปืนจ่อหน้าผม
ฉันรู้ว่าคุณไม่เข้าใจฉัน ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
แต่มันมีเหตุผลที่ฉันทำแบบนี้
- เหตุผลอะไร - อย่าขยับ
ฉันยิงคุณแน่ ไม่ได้พูดเล่นนะ
- งั้นยิงเลยสิ - ฉันเอาจริงนะ
มันอันตรายนะ
คุณเป็นห่วงคนที่คุณจะยิงงั้นเหรอ
ฉันยิงจริงนะ
คุณต้องใส่กระสุนก่อนไม่รู้เหรอ
ผมอยากเห็นว่า
คุณจะทำยังไงเมื่อคุณรู้ว่า ผมเก็บปืนเอาไว้ใต้หมอน
ทำไมคุณทำแบบนี้
ผมไม่ชอบทำแบบนี้หรอก เพราะฉะนั้นบอกผมมา
ผมมีคำถามเป็นร้อยเลย
แต่ผมจะไว้ชีวิตคุณ ถ้าคุณตอบคำถามแรก
วันนั้นคุณหายตัวไปได้ยังไง
ผมจะแจ้งความถ้าคุณไม่ยอมตอบ
โหดจัง
คุณบอกว่าฉันช่วยชีวิตคุณ
ใช่ ผมเลยปล่อยคุณไป
คุณเองไม่ใช่เหรอที่ผิดสัญญา
คุณหายไปโดยไม่ตอบคำถามของผม
ทีนี้ทำตามสัญญาได้แล้ว
ผมรอคุณมาตั้งสองเดือนอย่างใจเย็น
คุณว่าไหม
คุณหายตัวไปได้ยังไง
มันต้องมีทางสิ
ผมจะแจ้งความถ้าคุณไม่ตอบ
หรือถ้าคุณตอบไม่ได้นี่คือคำถามต่อไป
ทำไมคุณถึงตบแล้วจูบผมวันนั้น
ผมรอได้ เรามีเวลาเหลือเฟือ
ฉันจะได้หายตัวไป
ว่าไงนะ
ฉันต้องทำมันเพื่อจะได้หายตัวไป
ทำอะไร
จูบคุณ
จูบงั้นเหรอ
ใช่
คุณต้องจูบผมเพื่อหายตัวงั้นเหรอ
ใช่
ผมไม่ได้คิดถึงคำตอบแบบนั้น
คุณหายตัวได้เพราะจูบผมงั้นเหรอ
นั่นคือวิธีเหรอ
จริงๆ นะ
เพราะงั้นหยุดถามแล้วปล่อยฉันไปเถอะ
- อย่างนั้นเหรอ - ใช่
แล้วทำไมคุณยังอยู่ล่ะ
คุณยังอยู่ที่นี่
ฉันไม่ได้บอกว่า แค่จูบแล้วจะหายตัวได้
มันต้องเปลี่ยนแปลงอารมณ์ด้วย จูบนั่นหมายถึงแบบนี้
อารมณ์เหรอ
ตอนนั้นผมไม่ชอบมันเลย
คุณอาจไม่ชอบแต่คุณประหลาดใจ
- ก็ใช่ - ฉันหมายถึงแบบนั้นแหละ
มันต้องมีการเปลี่ยนของอารมณ์ นั่นคือกฎ
- คุณประหลาดใจ คุณเขิน - ไม่ใช่นะ คุณต่างหาก
- หมายความว่าไง - อารมณ์ของคุณต่างหากที่สำคัญ
กฎบ้าบออะไรกัน
- ทำไมอารมณ์ของผมถึงสำคัญนัก - เพราะคุณเป็นตัวเอกไง
ตัวเอกงั้นเหรอ
เรื่องอะไร
ที่คุณทำเมื่อกี้คือการคุกคามทางเพศ
ฉันจะแจ้งความ
ก็คุณคุกคามทางเพศผมก่อน
แถมทำร้ายผมด้วย
อีกอย่างผมทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์
เพื่อพิสูจน์ทฤษฎีของคุณ
คุณกำลังบอกว่า
คุณจะหายตัวได้เมื่ออารมณ์ผมเปลี่ยน
แบบนั้นใช่ไหม
- ใช่ - คุณก็เลยตบผมงั้นเหรอ
คุณแก้ผ้าแล้วเอาปืนจ่อผม เพื่อให้ผมประหลาดใจเหรอ
ก็ใช่
แปลกมากเลย
คิดว่าคุณเทเลพอร์ตได้ซะอีก
แต่ก็ดูเหมือนไม่ได้โกหก
เพราะคุณยังอยู่ ทั้งที่มีโอกาสหายตัวได้
ฉันไม่ได้โกหกนะ
แค่เพราะว่าไม่ได้โกหก ไม่ได้แปลว่ามันจะเป็นความจริง
คุณแค่พูดเรื่องที่เกิดขึ้น
โดยไม่ได้พูดถึงบริบทที่สำคัญ
ผมรู้ว่าคุณปิดบังเหตุผล
มันต้องมีบริบทที่อธิบายว่า ทำไมคุณหายตัวไป
เฉพาะตอนที่อารมณ์ของผมเปลี่ยน
คุณต้องบอกผมเรื่องนั้น
ฉันไม่รู้อะไรมากกว่านี้แล้ว
ทำไมถึงไม่รู้
ตอบก่อนผมจะนับถึงสิบ
หนึ่ง
- สอง - บอกแล้วไงว่าไม่รู้
สาม
- สี่ - อย่าขู่ฉันสิ
คุณไม่ยิงหรอก
ห้า
เกิดอะไรขึ้น
ออกไป
คุณจะทำอะไร
ผมสอบสวนแทนตำรวจ
แบบที่คุณชอบบอก
อีกอย่างคุณโอยอนจูกวนโมโหผม
แทนที่จะบอกความจริง
เป็นอะไรไหมคะ
- หยุดเถอะ - ออกไป
- หยุดเถอะ เธอไม่สบายนะ - ออกไป
ปืนเขายิงกันแบบนี้
นี่เป็นปัญหาสำคัญในชีวิตผม
มันไม่สำคัญว่า คุณจะช่วยชีวิตผมหรือไม่
คุณช่วยชีวิตผมแต่คุณก็อันตราย
ถ้าคุณไม่ตอบ ผมยิงคุณแน่
ผมนับถึงห้าแล้วใช่ไหม
หก
เจ็ด
ความลับนั่นมันสำคัญขนาด โดนปืนจ่อยังบอกไม่ได้เลยเหรอ
คุณไม่ยิงฉันหรอก
แปด
คุณแน่ใจได้ยังไง
คุณ...
ไม่ทำหรอก
เก้า
เคยคิดว่าคุณรู้ทุกเรื่องของผม
แต่คุณกลับพลาดไปเรื่องหนึ่ง
ผมทำได้ทุกอย่างที่อยากทำ
ไม่จริงหรอก
จะไม่ตอบผมจริงๆ ใช่ไหม
สิบ
ตกใจเหรอ
เดาว่าคุณคงไม่รู้ ความสามารถของตัวเองสินะ
เกิดอะไรขึ้น
นี่ยิงเธอเหรอ
ใช่ไหม
เธอกลัวจนเป็นลม พาเธอกลับห้อง
เป็นบ้าไปแล้วเหรอ คิดอะไรอยู่
กะแค่จะขู่เธอแต่ดันพลาด
นายนี่เสียสติไปแล้วจริงๆ
ช่วยมาตอนนี้เลยนะคะ
เธอเป็นลมอีกแล้ว
มีเรื่อง...
น่าตกใจเกิดขึ้น
ช่วยรีบด้วยนะคะ
- เอาน้ำให้เธอหน่อยนะ - ค่ะ
เขาเสียสติเพราะ อยู่โรงพยาบาลนานเกินไปหรือไง
เขาแปลกๆ แต่เธอก็แปลกมากเหมือนกัน
พวกเขาแปลกทั้งคู่
โทรหาพยาบาลหรือยัง
ฉันบอกให้ส่งเธอให้ตำรวจ
แต่นายจัดการเธออย่างกับโจร เป็นมาเฟียหรือไง
นายขู่ผู้หญิงด้วยปืนได้ยังไง
เธออยากให้สืบสวน อย่างละเอียดไม่ใช่เหรอ
- ส่งเธอให้ตำรวจสิ - ไม่เอาตำรวจ
ฉันจะไม่ทนดูอีกแล้ว
ส่งเธอให้ตำรวจ ถ้าพวกเขาจัดการไม่ได้
เราค่อยสอบสวนเอง นั่นคือขั้นตอนที่ถูกต้อง
ทำไมต้องทำให้ยุ่งยาก
ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก
บอกว่าไม่เอาตำรวจไง
เรื่องไม่มีทางคลี่คลาย ถ้าตำรวจมายุ่ง
บอกแล้วไงว่ายอนจูคือกุญแจไขชีวิตฉัน
เปลี่ยนเที่ยวบินฉันเป็นตอนเย็น ฉันจะไปปูซาน
เธอฟื้นหรือยังครับ
เธอเป็นไงบ้าง
ฉันให้ยาระงับประสาทแล้ว ความดันเธอเป็นปกติดีค่ะ
- ขอเวลาเราสักครู่นะครับ - ค่ะ
คุณโกรธเหรอ
ฉันโกรธไหมน่ะเหรอ
พูดเหมือนไม่คิดอะไร คุณเอาปืนยิงฉันนะ
ผมขอโทษที่ทำให้คุณกลัว
ที่จริงผมรู้ว่าปืนฆ่าคุณไม่ได้
ทำไมคุณถึงไม่รู้ตัว
คุณเป็นอมตะ คุณโอยอนจู
คุณตายไม่ได้
คุณไม่รู้จริงๆ เหรอ
แล้วคุณรู้ได้ไง
ถ้าคุณตอบคำถามผมจะบอก
เพราะเราทั้งคู่เจอเรื่องนี้
ต้องยอมรับว่าคุณไม่ใช่คนธรรมดา
คุณอาจมาจากโลกอื่น
โลกที่ผมไม่รู้จัก
และคุณเป็นแพทย์ประจำบ้าน ศัลยศาสตร์หัวใจและทรวงอกที่นั่น
ใช่ไหม
(แพทย์ประจำบ้าน ศัลยศาสตร์หัวใจและทรวงอก โอยอนจู)
ที่นั่นคือที่ไหน
เอาเถอะ ผมโล่งใจแล้ว
ผมรู้แล้วว่าคุณไม่สามารถ หายตัวได้ตามใจ
ถ้าทุกอย่างขึ้นอยู่กับผม
แปลว่าไม่มีทางที่คุณจะหนีไปได้
คุณรู้จักผมดีใช่ไหม
เมื่อผมตั้งใจแล้วผมไม่ลังเล
นั่นคือพรสวรรค์ของผม
ผมได้เหรียญทองเพราะแบบนั้น
ตอนนี้คุณก็ยังกลับไม่ได้
จนกว่าคุณจะตอบทุกคำถามของผม
อยู่กับผมที่นี่สิ
เพราะคุณช่วยชีวิตผมไว้
ผมจะปกป้องคุณจากตำรวจและสื่อ
อยากอยู่นานเท่าไรก็ได้
แต่ถ้าคุณอยากจะกลับก็แค่ตอบคำถามผม
ดูเหมือนคุณยังมีเรื่องน่าตกใจ ต้องบอกผมอีกเยอะ
ถ้าคุณบอกความจริงจนผมประหลาดใจ คุณก็ได้กลับบ้าน
และผมจะหาคำตอบที่ผมต้องการ
ว่าไง ยุติธรรมดีว่าไหม
ทำให้ผมประหลาดใจ ถ้าคุณอยากกลับ
โลกที่คุณอยู่เป็นแบบไหน
คุณบอกว่าคุณรู้และเห็น ทุกอย่างเกี่ยวกับผม
คุณเห็นผมจากที่ไหน
มันตอบยากงั้นเหรอ
ยาก
งั้นก็อยู่ด้วยกันที่นี่แหละ ผมไม่ถือ
เรามีเวลาเหลือเฟือ
คุณอยากให้ฉัน...
- อยู่ที่นี่เหรอ - ถ้าไม่ใช่ที่นี่
แล้วคุณจะไปไหน
ผมว่าคุณไม่มีที่ไปแล้วนะ
พร้อมแล้วครับ
ผมว่าจะทานมื้อเที่ยงกับคุณ ก่อนไปธุระ
แต่ดันเกิดเรื่องขึ้นที่ปูซาน เอาไว้กลับมาค่อยทานกันนะ
ผมจะกลับมาวันศุกร์ เลขาผมจะมาอยู่ด้วยตอนผมไม่อยู่
จริงสิ
นี่โทรศัพท์ที่คุณทิ้งไว้คราวก่อน
ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาผมนะ
ผมขอพักรบ ขอโทษด้วยเรื่องเมื่อกี้
ผมขอโทษจากใจจริง
พักผ่อนนะ
ฉันรักคุณ
ช่างเถอะ
อ๋อ
คุณคงคิดว่าตอนแก้ผ้า จะทำผมประหลาดใจสินะ
คิดว่าใจผมคงเต้น แล้วตาก็จะกวาดดูร่างคุณใช่ไหม
เปล่า ฉันแค่ลองดู
- รู้ใช่ไหมว่าทำตัวตลก - รู้สิ
ดูแลตัวเองนะ
ไปเถอะ
- อะไรกันน่ะ - อะไรเหรอ
นายบอกว่าถ้าคนอย่างเธอสวย หมาจรจัดก็สวยได้
แต่นายทำอย่างกับมีความรัก
นายเห็นเธอแก้ผ้า
เธอจูบนายแล้วก็บอกว่ารักนาย แถมยังตบนายอีกต่างหาก
ดูเหมือนคนรักเขาทำกันเลย
แล้วตอนนี้ก็จะอยู่ด้วยกัน
มันเหมือนสามีภรรยาอยู่ด้วยกันเลย
- ก็ถูก - คนอื่นจะเข้าใจผิดนะ
- ก็ใช่ - นี่เรื่องของนายนะ
มันซับซ้อนน่ะ อยากคิดอะไรก็คิด
เดี๋ยวค่ะ
มีอะไรเหรอ
คุณจะไปไหนเหรอ
ผมจะไปปูซานแล้วก็นิวยอร์ก ทำไมเหรอ
ระวังตัวด้วยนะ
ผมจะตายระหว่างทางเหรอ
รถไฟจะตกรางหรือเครื่องบินจะถูกจี้
ไม่รู้สิ ฉันแค่เป็นห่วง
งั้นคุณก็ไม่แน่ใจว่า คราวนี้ผมจะตายยังไงสินะ
ตอนอยู่ที่นี่ ฉันก็ไม่รู้อะไรเหมือนกัน
ฉันเลยช่วยคุณไม่ได้
ตอนอยู่ที่นั่นคุณรู้เหรอ
ค่ะ
ผมชักยิ่งสงสัยแล้วสิ
คุณไม่เคยตอบคำถามผม แล้วทำไมต้องห่วงว่าผมจะตาย
ฉันคือหนึ่งในคนที่
อยากให้คุณมีชีวิต ที่จบอย่างมีความสุข
สาบานได้ว่าฉันเป็นแฟนคลับคุณ
จะบอกว่าถ้าได้ยินคำตอบ แล้วจะโชคร้ายเหรอ
ก็อาจใช่
นั่นแหละฉันเลยตอบไม่ได้
อีกอย่างคุณคือคนไข้ ที่ฉันช่วยไว้ด้วยตัวเอง
งั้นเหรอ เป็นเกียรติจังเลย
- และเป็นคนไข้คนที่สองด้วย - ยิ่งเป็นเกียรติเข้าไปใหญ่
เพราะงั้น
ระวังตัวด้วยนะ
ได้เลย
เดาว่าคุณคงตอบคำถามนี้ได้
คุณอายุเท่าไร
สามสิบ
เรารุ่นเดียวกัน คุณแต่งงานหรือยัง
ยัง
งั้นก็ดี
ฉันมารู้ทีหลังว่าทำไมมีฉันคนเดียว
ที่ถูกดึงเข้ามาในนี้อยู่เรื่อย
เป็นเพราะผู้ชายคนนี้
บอกว่าฉันเป็นกุญแจไขชีวิตเขา
ในตอนนั้น
นางเอกของการ์ตูนก็เปลี่ยนไป
จากยุนโซฮี...
เป็นโอยอนจู
ผมมั่นใจว่าโอยอนจูคือกุญแจไขชีวิตผม
เธอคือคนเดียวที่สามารถ ไขความลับทุกอย่างให้กระจ่างได้
งั้นไปดื่มไวน์กับฉันหน่อยไหมคะ
คุณคือ...
คุณคือคุณหมอบนดาดฟ้า
จะทำยังไงดี ฉันโดนตำรวจจับไม่ได้
เปิดเผยตัวตนคุณซะ
ฉันไม่มีตัวตนให้เปิดเผย
ถ้าเธอบริสุทธิ์ ทำไมถึงบอกไม่ได้ว่าเป็นใคร
พวกเขาสรุปแล้วว่าคุณเป็นคนร้าย
เพราะงั้นตอบคำถามผมมาเถอะ
- คุณจะต้องเสียใจ - ผมไม่เสียใจหรอก
คุณหมายความว่ายังไง เรื่องโลกที่ผมอยู่
โลกของการ์ตูน
คำบรรยายโดย: รัตนชัย เหลืองวงศ์งาม